jump to navigation

όσα παίρνει ο άνεμος 25 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh crais, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
17 Σχόλια

Ένα Σ/Κ σαν όλα τα άλλα αράζω στη σαλονιά μου, στην καναπεδιά μου, με τη λαπτοπιά μου στο λαπ μου και με την τηλεορασιά να παίζει αμερικάνικο σκουπιδαριό ΣΚΑΙ. Αυτό είναι ένα πολύ μελετημένο άραγμα γιατί η θέση μου είναι ακριβώς αυτή ώστε τα μάτια μου να χρειάζονται να διανύσουν τη μικρότερη δυνατή απόσταση ανάμεσα στις δύο οθόνες. Επίσης το σταθερό και το κινητό στο μπράτσο του καναπέ, το tv control από την άλλη μεριά και το λαπτοπ πάνω μου, μου δίνουν αυτή τη ζεστασιά του geek operations center που είναι ότι καλύτερο για lame μεσημέρια. Η θέση μου επίσης είναι η ιδανική για να βλέπω τη θέα και από τις δύο πλευρές του σαλονιού αριστερά και δεξιά από την τηλεόραση, καθώς και να εποπτεύω τον καιρό από το παράθυρο στην αριστερή γωνία του τοίχου της τηλεόρασης. Αυτό γίνεται κάθε Σ/Κ που δεν έχω κάτι να κάνω, που δεν πάω για καφέ, που έχω κοιμηθεί σπίτι μου,και που είμαι ο μόνος που έχει κοιμηθεί σπίτι μου. Ξεκινάει με το που πατήσω το power του λάπτοπ, που είναι το πρώτο σημείο στο οποίο στηρίζομαι όπως βγαίνω από το κρεβάτι και συνεχίζεται μέχρι να πάω για καφέ ή μέχρι το βράδυ που ενδεχομένως θα πάω βόλτα. Χρειάζεται να σηκωθώ μόνο για κατούρημα, για metaxa και για νερό. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να τα εντάξω στο αραγματικό σύμπλεγμα αλλά διατηρώ την απόσταση γιατί μου αρέσει να χρειάζεται να σηκωθώ γι αυτά. Με την πρώτη ευκαιρία που θα σηκωθώ παίρνω και ένα πιάτο για να φάω μέσα το μεσημεριανό μου, το οποίο επίσης θα σηκωθώ για να παραλάβω από την εξώπορτα. Αυτό είναι ένα θέμα γιατί το σπίτι είναι μακρόστενο και ο καναπές απέχει 16 και κάτι μέτρα από την πόρτα, και 4 δευτερόλεπτα από το όριο υπομονής των πακετάδων, οι οποίοι χτυπάνε δύο φορές.

Στο τυπικό Σ/Κ λοιπόν κάνω όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ανέφερα, και κάποια στιγμή αποφασίζω ότι πεινάω. Όταν πεινάω ψάχνω τι θα αρχίσω να βλέπω ακριβώς αφότου παραγγείλω, ώστε το φαΐ να έρθει λίγο μετά την αρχή του θεάματος, για να έχω ξεπεράσει τον μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το να αρχίζεις να βλέπεις κάτι, ώστε να μπορώ να αφιερωθώ στον καινούριο μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το φαΐ που σου έρχεται έτοιμο. Δε μου αρέσει να αλληλοεπικαλύπτονται οι μίνι ενθουσιασμοί, θέλω έναν τη φορά. Με εξαίρεση το how i met your mother (δεν είναι αστείο με μάνες αυτό), που κρατάει μόνο 20′ και το βλέπω με το που έρθει το φαγητό, γιατί η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τα στενά χρονικά όρια ενδέχεται να σου περιορίσουν ενθουσιασμούς.

Όλο αυτό το lifestyle σαββατοκύριακου μου αρέσει γιατί δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τις καθημερινές περνάω πολύ χρόνο με ένα σωρό ούγκανους και μερικούς πάρα πολύ ωραίους τύπους και όλο αυτό νιώθω ότι με έχει κουράσει λίγο. Η ελάχιστη δυνατή επαφή λοιπόν είναι από τα πρωταρχικά μου ζητούμενα τα Σάββατα το πρωί.

________________

Οι πορδές είναι η πιο άμεση μορφή χιούμορ. Αυτό το λέει ο φίλος μου ο Σφίγγας και έχει απόλυτο δίκιο. Το ίδιο και οι κλανιές, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να υπογραμμίζεται η διαφορά ανάμεσα σε κλανιά και πορδή, αλλά αυτό θα γίνει σε άλλο ποστ. Προς το παρόν θα χρησιμοποιώ τους δύο όρους σα να είναι ταυτόσημοι.

Οι πορδές είναι κάτι που μπορεί να σου φτιάξει το κέφι ή να σου το χαλάσει στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κρατάει. (Αν ξεπεράσει αυτά δευτερόλεπτα και κρατήσει περισσότερα θα σου φτιάξει σίγουρα το κέφι, δε γίνεται να σου το χαλάσει.) Υπάρχουν πορδές που διώκονται ποινικά σε κάποιες χώρες. Μύρισα μια τέτοια το Σάββατο που μας πέρασε. Ο μπάσταρδος έκλασε μέσα στο στούνιο. Πόσο ασυνείδητος πρέπει να είσαι για να κλάσεις μέσα σε ένα στούντιο; Υπάρχουν και άλλες πορδές που πρέπει να βραβεύονται. Αυτές είναι που αφήνεις μετά από πρώτα ραντεβού που μάλιστα συνήθως συνδυάζονται με blue balls και με τρομερό πονόκοιλο και ενδέχεται να κρατήσουν και διψήφιο αριθμό δευτερολέπτων. Αυτές επίσης μετριούνται και σε ορόφους γιατί πραγματικά δεν αντέχεις άλλο και τις ρίχνεις στο ασανσέρ της κοπέλας όπως φεύγεις, οπότε μετράς πόσους ορόφους συνεχόμενα έκλανες. Οι πορδές είναι ωραίο πράγμα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλουν τις στιγμές τους.

Οι πορδές επίσης είναι η επισφράγιση της φιλίας. Δύο άντρες θα γίνουν πραγματικοί φίλοι την πρώτη φορά που ο ένας από τους δύο θα ρίξει την πρώτη και θα γελάσουν μαζί. Γενικά είναι μια εκδήλωση οικειότητας.

________________

Εκεί λοιπόν που απολαμβάνω την ηρεμία με την εαυτάρα μου έχοντας επιλέξει εφιάλτη στην κουζίνα για να δω τρώγοντας, έρχονται οι γύροι μου. Σηκώνομαι, πάω προς την είσοδο, ξαναχτυπάει το θυροτηλέφωνο, το ανοίγω, ανεβαίνει ο πακετάς, ανοίγω, μου δίνει τους γύρους μου, τον πληρώνω, του δίνω πουρμπουάρ, μου λέει καλή όρεξη, του λέω καλή συνέχεια, μου λέει ευχαριστώ, και στα 3 δευτερόλεπτα που εγώ σπρώχνω την πόρτα για να κλείσει και που ο πακετάς γυρνάει για να κατέβει τη σκάλα ΠΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΛΑΝΙΔΙ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ. Μου γύρισαν οι βολβοί. Ήταν δυνατό, διαρκές και απ’αυτά που όπως λέει ο noy ακούγονται σαν να κλάνεις μέσα σε ένα πιάτο σούπα, ή εναλλακτικά σαν να έχεις ένα πιάτο σούπα μέσα στο βρακί σου.

Έτσι εξανεμίστηκε το ωραίο μου Σάββατο. :/

Advertisements

Χωρίς νόημα. 5 Νοέμβριος, 2009

Posted by noy in drafts, teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

DRAFT. Γράφτηκε σε κάποια εξεταστική Σεπτεμβρίου. Πιθανότατα αυτή του 2009.

Κάτι η προσπάθεια να διαβάσω, τα τελευταία κύματα ζέστης, η έλλειψη WoW (ναι κάνω αποτοξίνωση από επιλογή αλλά δε)…

Anyhoo κάτι παίζει και δεν νιώθω πολύ τελευταία. Όχι οτι πρόκειται να περιγράψω κάτι υπερβολικά γαμάτο και φοβερό, απλά κάτι που με εντυπωσίασε, ως προς το βαθμό ανιωθίλας που μπορώ να φτάσω.

Η κατάσταση εχει ως εξής: έχω μπροστά στο πληκτρολόγιο ανοιχτό το βιβλίο της Βυζαντινής Τέχνης (βοήθειά μας). Οπότε slackerιάζω κανονικότατα στο intrawebz ενώ ταυτόχρονα ρίχνω ματιές στο βιβλίο (pure win ε?).

So, ενώ κάνω το παραπάνω, μου έρχεται κατούρημα σε μια φάση. [note: Aυτό συμβαίνει αρκετά συχνά όταν τη βασική σου διατροφή αποτελούν το νερό και ο καφές. ‘Οχι δεν κάνω δίαιτα. /note]. Anyhoo, πάω λοιπόν στο μπάνιο και πρωτού κάνω οτιδήποτε, πατάω το καζανάκι. Χωρίς λόγο. Μετα, αφού κατουράω κανονικά, τη σκουπίζω ευλαβικά, πατάω το τέτοιο απ’το καλαθάκι, ανοίγει, και πετάω το χαρτί μέσα. Στη λεκάνη.

Χωρίς νόημα όμως? ;p

———-

Extra ανιωθίλα: Αυτό το draft το βρήκα τυχαία ενώ συμμαζεύαμε το blog χτες. Ήταν στα pages και όχι στα drafts όπου και θα έπρεπε να είναι. Run and seek.

για να μην ξεχνιόμαστε 5 Οκτώβριος, 2009

Posted by alex in In Real Life, teh rants.
Tags: , , , , ,
11 Σχόλια

Ισχύει ό,τι είπε ο Γιάννης το 2007:

map2009

Αν μπορούσα να φύγω ΧΘΕΣ από αυτή τη σκατοχώρα θα ήταν ήδη πολύ αργά.

Αλλαγή my ass. Λέρες πασόκοι εδώ θα’μαστε και θα γελάμε. (Αυτό το προσθέτω εγώ σε μια πιο προσωπική βάση.) A, και κοίτα τα ρεντνέκια τους Πελοποννήσιους. Ακόμα στάχτες σκουπίζουν, αλλά το μπλε, μπλε.

Some day they’re gonna pay me for that! 24 Φεβρουαρίου, 2009

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags: , , , ,
10 Σχόλια

Χαρακτηριστική αντοχή Fyk θεωρείται εκείνη η τιμή του ορίου διαρροής Fy, ή του συμβατικού ορίου διαρροής, που αντιστοιχεί σε παραμένουσα παραμόρφωση 0.2% κάτω της οποίας υπάρχει 5% πιθανότητα να βρεθεί η τιμή ενός τυχαίου δοκιμίου.

Αυτό είναι θεωρία οπλισμένου σκυροδέματος. Δεν έχω ιδέα τι λέει, αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί διαβάζοντάς το μπόρεσα να τελειοποιήσω την τεχνική μου στο να φυσάω κυκλάκια καπνού. Σχεδόν κατάφερα να σχηματίσω το σήμα των ολυμπιακών αγώνων! :]

UPDATE: οεοεοε! το πέρασα!

Χωρισμός 16 Δεκέμβριος, 2008

Posted by alex in teh crais, Uncategorized.
Tags: , , ,
11 Σχόλια

(Δημήτρης): Αλέξη έχεις βαρεθεί.

(Αλέξης): Όχι δεν είναι αυτό..

(Δημήτρης): Παραδέξου το. Δεν κάνεις πια ούτε τα στοιχειώδη. Δεν κάνουμε τίποτα μαζί.

(Αλέξης): Δώσε μου λίγο χρόνο και θα τα φτιάξω όλα, θα δεις.

(Δημήτρης): Θα φύγω.

(Αλέξης): Μη φύγεις. Όλα θα πάνε καλά. Θέλω τρεις μέρες και όλα θα είναι έτοιμα για να κάνουμε ό,τι σχεδιάζαμε τόσο καιρό.

(Δημήτρης): Είναι αργά πια. Θα φύγω. Πες μου όμως, θέλω να ξέρω αν θα συνεχίσουμε να είμαστε φίλοι.

(Αλέξης): Όπως νομίζεις. Πάντως πραγματικά μπoρούν να καλυτερέψουν τα πράγματα..

________________

(Αλέξης στο τηλέφωνο την άλλη μέρα): Δημήτρη ίσως να έχεις δίκιο. Ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα έτσι.

(Δημήτρης): Θα συνεχίσουμε να είμαστε φίλοι έτσι;

(Αλέξης): Εννοείται. Πάμε κάνα σινεμά μεσα στη βδομάδα.

________________

Και κάπως έτσι ο Αλέξης κατάλαβε ότι βαρέθηκε, και σταμάτησε το warcraft, και ο Δημήτρης άλλαξε server.

So long Elvis, may your blades never dull!

elvis1

αίσχος :'( 13 Μαΐου, 2008

Posted by alex in emoemoemo, intertubes.
Tags: ,
8 Σχόλια

O φίλος και πρώην συγκάτοικος oxotnic ανακάλυψε στο facebook κάποιου γνωστού του φωτογραφιές από το σπίτι ΜΑΣ στο Rotterdam με κάτι άλλους μέσα. Και κάνουν και πικ νικ στη λίμνη ΜΑΣ, τα μουνιά. Έχουν αλλάξει και κουφώματα. Έτσι και έχουν ξεκολλήσει και το «all that art, al» που μου είχαν γράψει στο παράθυρο μου ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΚΙΣΩ. Ξέρω και που μένουν. Ελπίζω ο πόντικας του πίσω μπαλκονιού να τους χαλάει τα σκουπίδια συνέχεια. :’ (

Δεν ξέρω.. 30 Ιανουαρίου, 2008

Posted by alex in σκέψεις.
Tags: , ,
add a comment

Προβληματίζομαι πολύ για το κατά πόσο είναι πρέπον να προβάλεται ελεύθερα το περίφημο dvd του Ζαχόπουλου.

Προσωπικά τρεμούν τα γονατάκια μου στην ιδέα να βλέπω αυτό τον τύπο να πηδάει..

280807029.jpg

Jack Bauer my ass 5 Ιουλίου, 2007

Posted by alex in mooveez, sound and vision, teh luzl.
Tags: , , ,
20 Σχόλια

Είδα die hard 4. Μιλάμε για ΤΑΙΝΙΑ όχι μαλακίες. Ο Bruce τα σπάει και στα 200 του! και εκεί που νομίζαμε ότι ο John Mc Lane βγήκε στη σύνταξη, έρχεται να ταράξει τα νερά παρέα με ένα νερτν που μοίαζει με τον μικρό αδερφό του Keanu Reeves.

Spoiler warning!!

Ο Bruce καταρίπτει ελικόπτερο πετώντας του ένα .. αυττοκίνητο (!) και μετά δηλώνει ότι το έκανε γιατί του τελείωσαν οι σφαίρες (!!). Αργότερα τον κυνηγάει ένα πολεμικό αεροπλάνο, από το φτερό του οποίου στη συνέχεια βέβαια θα κρεμαστεί. Σ’αυτό το σίκουελ ο φοβερός μπάτσος (που πλέον έχει προαχθεί σε detective) πολεμάει την ψηφιακή (για να είμαστε και up to date) τρομοκρατία μέσω ενός pda το οποίο δεν έχει καν σήμα. Είναι η πρώτη ταινία της τετράδας όπου ουσιαστικά ισχύει ο νόμος της εξάντλησης των πυρομαχικών, καθώς και η πρώτη φορά που μια σφαίρα τρυπάει τον john mclane (και φυσικά δε θα μπορούσε να την έχει πυροβολήσει κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό).
Μπορεί ο Superman να φοράει πιτζάμες Jack Bauer, αλλά ο Jack Bauer βγάζει τις δικές όποτε του το ζητάει ο John Mclane. Και μπορεί όπως μας πληροφορούν τα Jack Bauer facts ο Jack να μπορεί να κατεβάσει όλο το internet στο pda του, όμως ο John δε χρειάζεται καν σήμα για να το κάνει.

Parkour στην Ελλάδα! 4 Απρίλιος, 2007

Posted by john in In Real Life, intertubes, mooveez, sound and vision.
Tags: , , , ,
35 Σχόλια

parkour-copie.png

Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν άτομα που εξασκούν το Parkour στην Ελλάδα, ώσπου διάβασα το post απ’το pestaola.gr. Απ’ότι φαίνεται υπάρχει ομάδα Parkour στην Αθήνα ιδρυτές της οποίας είναι ο Τάσος Γκικούδης και ο Άγγελος Πουλής. Το Parkour είναι μια σωματική τέχνη γαλλικής καταγωγής σκοπός της οποίας είναι η ταχύτερη δυνατή μετακίνηση απ’το ένα σημείο στο  άλλο χρησιμοποιώντας μόνο τις δυνατότητες του ανθρωπίνου σώματος. Όπως μπορείτε να δείτε αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ’όσο ακούγεται! 😛 (περισσότερα…)

Σας ικετεύω μη το διαβάσετε! 21 Δεκέμβριος, 2006

Posted by geo in emoemoemo, intoxicated, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
2 Σχόλια

Είχα καιρό να γράψω αλλά τώρα ειμαι σε mood. Διατηρώ ήδη ένα blog γράφω και σ’ αυτό λιγάκι αλλά σε όλα τα post που έχω γράψει πάντα είχα ένα θέμα. Τώρα δεν έχω. Αλλά θέλω να γράψω. Μάλλον δε θα είναι καλό, σαμπως τα άλλα ήταν; Αν δε σας αρέσει «θέλω να ακούσω τις αντιρρήσεις σας», ή μάλλον στ’ αρχίδια μου.

Περνώ μια όμορφη βδομάδα γιατί πέρασα ένα πολύ μα πάρα πολύ έντονο τριήμερο… ναι, σιρόπια ανακατεμένα με πολύ sex, αποχαιρετισμούς, γλυκιές βόλτες, σαν ρομαντική comedie έμοιαζε το σκηνικό. Πρωτόγνωρο για μένα, γι’ αυτό και το χαρακτηρίζω έντονο. Μη βιαστείς να ξεράσεις γιατί θα συμβεί και σε σένα και θα σ’ αρέσει.

Πριν το τριήμερο, περνούσα μια κρίση αυτοπεποίθησης. Έβλεπα τη φάτσα μου στον καθρέφτη και »δάκρυζα» απ’ την απογοήτευση ή και γελούσα ενίοτε, τι σκατόφατσα είσαι παλικάρι μου;

Κοιτα να δεις τι έγινε όμως! Αυτό το κορίτσι με έκανε να αλλάξω γνώμη! το θεωρούσε τόσο δεδομένο ότι της αρέσω… ήθελε να με βγάζει συνέχεια φωτογραφίες! γυμνός ήμουν; με λαδωμένα χωρίς ζελε μαλλιά ήμουν; με τις φόρμες ήμουν; εκεί αυτή! άπιστευτο… Γι’ αυτήν ήμουν όμορφος. Δεν την πειραζε η ασύμμετρη και με τεράστια ρουθούνια μύτη μου, οι γατότριχες μου, ο τριχωτός και πλέον αντιαισθητικός κόλος μου, ο ατριχος σκεμπές που αρχίζει να σχηματίζεται ούτε καν τα δυσανάλογα χοντρά μου μπούτια! Ναι… το κατάλαβα ότι ο έρωτας την έκανε να τα βλέπει όλα αυτά όμορφα. Σημασία έχει ότι απ’ τη στιγμή που έφυγε εγώ νιώθω όμορφος. Μ’ έκανε να ξανανιώσω αυτό το κορίτσι. Οι άλλες μου έλεγαν, κάνε λίγο γυμναστική, κόψε λίγο παραπάνω τις *****τριχές σου, φόρα εκείνο το παντελόνι που σου πάει και διάφορα άλλα… Πως δε μου είπε καμία «ρε συ γιωργάκη μιας και είναι ανοιχτή η αγορά δε πας ν αγοράσεις μια φάτσα γιατί αυτή δε παλεύεται;»

Γελάς μαλάκα;  The story of my life…

Back to real life τώρα, και με νύχια και με δόντια κρατάω αυτή την αίσθηση.

P.S. Special thanks to Vaggos για το σπίτι.