jump to navigation

Με τα πόδια 17 Ιανουαρίου, 2013

Posted by alex in teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Το να είναι κανείς vegan το καταλαβαίνω. Το να βλέπεις μια τρύπα στο πλάι μιας αγελάδας είναι ομολογουμένως κάτι που μπορεί να σοκάρει κάποιον σε βαθμό να πάρει μια τέτοια απόφαση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τι θα γράψω παρακάτω. Ήθελα απλώς να ποστάρω τις cannulated αγελάδες και να δείξω ότι ενδεχομένως σέβομαι κάποιες ευαισθησίες που δεν υιοθετώ.

Πήγα σήμερα όπως και κάθε Τετάρτη να παίξω το μπιλιάρδο μου και το μαγαζί ήταν γεμάτο ποδηλάτες οι οποίοι βλέπανε τους εαυτούς τους σε βίντεο να κάνουν ποδηλατοπορεία και κάθε τόσο τους χειροκροτούσαν και γενικώς έκαναν πάρα πολλή φασαρία. Ήταν άπειροι, φορούσαν λαστιχάκια στα πόδια τους (οι περισσότεροι για κάποιο λόγο, υποθέτω για συμμετρία, και στα δύο πόδια, όχι μόνο στο αριστερό) είχανε μπεγλέρια, φωνάζανε, και δέκα απ’αυτούς προσπαθούσαν να παίξουν μπιλιάρδο ακριβώς δίπλα μου. Δηλαδή μου γάμησαν τον αθλητισμό.

Ας το δούμε από μέσα. Τύποι που κυκλοφορούν με ποδήλατο στην πόλη μαζεύονται για να δουν το βίντεο από την άλλη φορά που μαζεύτηκαν για να κάνουν όλοι μαζί ποδήλατο. Για ποιο λόγο να συνυπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια με μόνο κοινό το ποδήλατο; Για να συζητήσουν ίσως από ποια χερούλια κάνουν τους λιγότερους κάλλους; Ποια λάστιχα είναι καλύτερα; Ποιός ποδηλατόδρομος γλιστράει το χειμώνα; Για να πουν ιστορίες με ποδήλατα; Για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ποδηλασίας; Παπάρια. Που ακριβώς βοηθάει το να χαίρεσαι τα μούτρα σου στο βίντεο από την ποδηλατοδρομία; Το πράμα βρωμάει λαιφστάιλ. Και μιλάμε για μαζική φάση, οπότε πηγαίνοντας σε κάτι τέτοιο έχεις πάντα να συνεννοηθείς με τον φωνακλά, μ’αυτόν που νομίζει ότι έχει δίκιο (αλλά δεν έχει), με τον άλλο που βρωμάνε οι μασχάλες του, εκείνον που καθαρίζει τα δόντια του ρουφώντας τα με τη γλώσσα του, σίγουρα έναν που θα έχει μπεγλέρι, και τις περισσότερες φορές και κάποιον που να μη σταματάει να σου αναλύει γιατί η κάθε επιλογή που βλέπεις να έκανε (και άλλες που δε βλέπεις αλλά θα στις αναφέρει) ήταν οι καλύτερες. Καταλήγω λοιπόν ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ χαζός για να μπορεί να μπαίνει στον κόπο να προσδιορίζεται συλλογικά από το μέσο που επιλέγει για μετακίνηση. Είναι σαν τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών και μάλιστα από το φροντιστήριο, και προκαλώ ΕΝΑΝ να έρθει και να μου πει ότι πήγε και πέρασε καλά σε κάτι τέτοιο. Είναι σαν να έχουν σε ένα μαγαζί παραδίπλα συνάντηση όλοι αυτοί που παίρνουν ταξί. Είναι γενικώς μέγιστη βλακεία.

Θα καταλάβαινα π.χ. μια συνάντηση όλων αυτών που παίζουν σιτάρ στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να γνωρίσεις κάναν άνθρωπο να παίξεις, να μάθεις τίποτα καινούριο, κανέναν διακεκριμένο βιρτουόζο του σιτάρ, οκ όλα αυτά έχουν ένα νόημα. Αλλά ποδήλατο; Υπάρχει κανείς που προβληματίζεται αρκετά γύρω από το ποδήλατο ώστε να νιώθει την ανάγκη να βρει κι άλλους για να μιλήσουν γι αυτό; Έχει κάποιος τίποτα απορίες για το πως το κάνεις; Ενδιαφέρεται να κανείς να μάθει και ψάχνει γκρουπ για να του δείξουν; Τι; Μήπως κάποιος ψάχνει παρέα για βόλτες και θεωρεί ότι το να πείσει έναν ήδη φίλο του να έρχεται μαζί του για ποδήλατο είναι πιο δύσκολο από το να βολτάρει με κάποιον που εκ των προτέρων το μόνο κοινό που έχουν είναι το πως μετακινούνται;  Όχι μάγκες μου, το ποδήλατο είναι στην καλύτερη ένας βολικός τρόπος για να κινείσαι και να γυμνάζεσαι, και στη χειρότερη ένα μεγάλο παιχνίδι. Σίγουρα δεν είναι τρόπος ζωής. Εκτός αν είναι τρόπος ζωής και το να καθαρίζεις τη μύτη σου στα φανάρια, το αν σκουπίζεσαι μπρος ή πίσω, το αν σου αρέσει ή όχι η Ρίκα Βαγιάννη (αν και η Ρίκα Βαγιάννη θα έπρεπε να είναι τρόπος ζωής).

vlakespodhlates

Advertisements

σκέψη 14 7 Ιουλίου, 2008

Posted by alex in σκέψεις, teh rants.
Tags:
1 comment so far

Έι βλάκα:

Το να υποστηρίζεις κάτι το οποίο είναι κατά τα άλλα σωστό δε σημαίνει ότι παύεις να είσαι βλάκας. Επίσης το να υποστηρίζεις κάτι που δεν ξέρεις σε κάνει να φαίνεσαι ακόμα μεγαλύτερος βλάκας, και όχι, το ότι στο εξήγησε ό ιδεολογικός σου καθοδηγητής, είτε αυτός είναι μια μικροσκοπική χτικιάρα γκόμενα που γουστάρει ανεξάρτητες θεατρικές σκηνές, είτε ένας κνίτης που καλλιεργεί «τσε looks» , είτε ένας γιγάντιος χρυσαυγίτης (how fuckin’ funny does that sound??), δεν αρκεί. Ακόμα, το να ομαδοποιείσαι με άλλους αντίστοιχους με σένα βλάκες δε βοηθάει σε τίποτα. Δεν είναι ότι θα σκεφτείτε ομαδικά ή κάτι τέτοιο, δε δουλεύει έτσι το πράγμα. Συνεχίζοντας, θα πρέπει να ξέρεις ότι οι συλλογικότητες στις οποίες έχεις την ανάγκη να συμμετέχεις, παραδοσικά τείνουν να σε κατατάσσουν στην κατηγορία του «αγωνιστικού μπλοκ», «συγκρουσιακού πυρήνα», «proper meat-shield», κλπ, κατάλαβες. Αυτό σημαίνει ότι όχι απλά δε θα γίνεις λιγότερο βλάκας, θα τις αρπάζεις κιόλας.

Πρέπει να ξέρεις ότι όσο πιο γρήγορα γίνεται φίλος σου κάποιος, τόσα περισσότερα θέλει από σένα, και δε μιλάω για τον παιδικό σου έρωτα, μιλάω για έναν φοιτητοπατέρα με τον οποίο έχεις βρεθεί να πίνεις κρασιά το απόγεμα της ημέρας που τον γνώρισες. Επίσης πρέπει να ξέρεις ότι η περίπτωση σου έχει μελετηθεί διεξοδικά χρόόόνια πριν, όταν η ψυχολογία προσπαθούσε να ακουμπήσει την κοινωνιολογία, με τις περίφημες μελέτες της ψυχολογίας της μάζας. Περιττό να αναφέρω ότι η μανούλες σ’αυτά τα κόλπα ήταν οι σοβιετικές κυβερνήσεις. Καταλαβαίνεις λοιπόν, φαντάζομαι, ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Αντιθέτως τα πράγματα είναι πολύ, μα πολύ δύσκολα. Α, και ένα τελευταίο hint όπου ακούς πολλά τετράστιχα, βρώμα η δουλεία.

Τώρα δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά, μάλλον γιατί είμαι εκνευρισμένος με κάτι καθυστερημένους που τοποθετούνται κατά της δημιουργίας υποθαλάσσιας στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Όχι ότι είναι για να τοποθετείται κανεις υπέρ, αλλά πέτυχα κάτι παπαριές στο indymedia και μου την έδωσε.

indymedia και βλάκες 29 Οκτώβριος, 2007

Posted by alex in intertubes, teh rants.
Tags: ,
11 Σχόλια

Πέτυχα εντελώς τυχαία αυτό. Κάποιος παραθέτει ένα δημοσίευμα του Πάνου Τζώνου, καθηγητή της αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, στην ελευθεροτυπία, και μετά, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, πηγαίνει να ξεράσει. Τα σχόλια που ακολουθούν είναι το κάτι άλλο. Κάποιος τσάκαλος γκούγκλαρε τον Τζώνο και βρήκε στοιχεία σχετικά με τη συμμετοχή του μαζί με το ζεύγος Χόιπελ στον σχεδιασμό του μεγάρου μουσικής της θεσσαλονίκης, τη συμμετοχή του σε ένα τριήμερο διαλέξεων σχετικά με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική του μεσοπολέμου, και μερικά άλλα για κάποιον άλλο Τζώνο, που δεν ξέρουμε καν αν είναι ξάδερφος του πρώτου. Από τη συμμετοχή και μόνο του J (έτσι θα γράφεται ο Τζώνος από εδώ και πέρα, ο κανονικός, όχι ο ξάδερφος) ο τσάκαλος έβγαλε το συμπέρασμα ότι είναι φασίστας, και αρκετοί ακόμα τσάκαλοι συμφώνησαν, γιατί όπως χαρακτηριστικά σημείωσε κάποιος, για να συμμετέχει κανείς σε τόσες επιτροπές, οι περισσότεροι αναγνώστες του indy μπορούν να καταλάβουν ότι παίζει βρωμιά. Ε λοιπόν μαύρο φίδι που το έφαγε το indy με τέτοιους χρήστες. Όσο κουμάσι και να είναι ο J (γιατί είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ό,τι δείχνουν τα παραπάνω, και υπάρχουν άλλες ιστορίες στις οποίες έχει ακουστεί το ονοματάκι του γύρω από χοντράδες, όχι αστεία) δε μπορεί να χαρακτηρίζεται φασίστας όταν δύο τρεις άσχετοι ακούνε neues bauen (το όνομα του event με τις διαλέξεις) και καταλαβαίνουν φασισμό, ούτε ακόμα όταν ακούν για διάλεξη πάνω στην φασιστική αρχιτεκτονική των μουσολινικών ρασιοναλιστών. Ούτε όταν συμμετέχει σε μια επιτροπή η οποία φαντάζει σκοτεινή και συνωμοτική, και δε μπαίνει κανείς στον κόπο να διαβάσει ότι μέσα συμμετέχει κάθε καρυδιάς καρύδι, από τον «Μπένι» μέχρι την Πατουλίδου, μαζί με δημοτικούς συμβούλους, πρώην και νυν καθηγητές πανεμηστημίου, 2-3 αρχιτέκτονες και έναν αστροφυσικό.

Και θα μου πείτε στα @@ μου κι εμένα. Ε λοιπόν το πρόβλημα είναι ότι τέτοιοι τύποι δεν αποτελούν πια μια γραφική μειοψηφία, αλλά πλέον θεωρούνται σοβαροί επαναστάτες. Όπως με το περίφημο ν+2, που είχαμε ένα εξάμηνο καταλήψεων, αλλά κανείς δε μπήκε στον κόπο να διαβάσει τον γελοιοδέστατο τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσει. Όταν φτάσεις το όριο σπουδών σε ρωτάνε αν θέλεις άλλα 5 χρόνια, και άμα τα θέλεις τα παίρνεις. Και μετά από αυτά τα 5, άλλα 5. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να απαντήσεις. Η γενιά του άρθρου 16 και δε συμμαζεύεται, που όσο σοβαροί ήταν οι λόγοι εξέγερσης –που ήταν- αυτή στελεχώθηκε από τόσο άχρηστους συνδικαλιστές, που πήγε κατά διαόλου, πριν καταλήξει και πάλι συμπαθητική μέσα από το πόσο σιχαμερά αντιμετωπίστηκε από κάτι μαριέτες κάτι πολύδωρες και κάτι πρετεντέρηδες. Και δεν είμαι δαπίτης έτσι; Έχω στηρίξει κι εγώ αυτό το κίνημα στο παρελθόν, θέλω να πιστεύω σε πιο σοβαρές εποχές του.
Ο J σαφώς και είναι για μπάτσες. Το ν+2 και οι αιώνιοι φοιτητές σαφώς και δεν είναι το πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου, το άρθρο 16 σαφώς και είναι λόγος για να γίνει χαμός στο πανεπιστήμιο, αλλά από ποιους και γιατί. Με τις περσινές ιστορίες αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο τρόπος σε τέτοιες ιστορίες μετράει εξίσου με το αποτέλεσμα.

Συγχωρήστε με για την πολυπλοκότητα του λόγου μου, έχω πολύ καιρό να γράψω, και επιπλέον το συγκεκριμένο γράφτηκε πολύ βιαστικά.

αχ αυτή η βλακεία.. 17 Ιουνίου, 2007

Posted by alex in intertubes, teh luzl.
Tags: ,
6 Σχόλια

Ο φίλος έχει δίκιο. Είναι ανίκητη. Ορίστε 1+1 τρανά παραδείγματα. Όχι μόνο η λογική δεν έχει καμία αξία μπροστά στην πυχτή ηλιθιότητα, αλλά indeed τείνει να απορροφάται από αυτήν. Πόσο μυαλό παίζει να ξόδεψαν ένα κάρο σοβαρότατοι άνθρωποι για να συνενοηθούν με τους εκάστοτε πήθικες..

Μια παρατήρηση: respect στον Ροϊδη και στον j95 που μετά το πρώτο προαναφερθέν παράδειγμα δείχνουν να έχουν πιάσει το νόημα: ο μεν Ροϊδης με το να μιλάει στον κρετίνο σαν να απευθύνεται σε οχτάχρονο, και ο δε j χρησιμοποιώντας το αρμόζον ύφος.

Στα πλαίσια μιας γενικότερης διαπίστωσης, και για να συνδεθώ και με το προηγούμενο ποστ, πρέπει να πω το εξής: Κανένας σεβασμός στα γουρούνια. Όποιος ενεργητικά δεν σέβεται τις όποιες κεκτημένες ελευθερίες, καλά θα κάνει σε ένδειξη αυτοσεβασμού να αυτοκτονεί επιτόπου. Άκου να πούμε, άμα κάψεις τη σημαία μπροστά στο Μενέλαο θα σου γαμήσει. Ίσα ρε Μενέλαε..