jump to navigation

Radio #2 17 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in drafts, offline, teh luzl.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Αυτό το post όπως φανερώνουν και τα tags ήταν draft για πολύ καιρό. Τα ΄χουμε ξαναπεί αυτά. DATS HOW I ROLL BITCHES. Οπότε η εν λόγω διαφήμιση ενδέχεται να μην παίζεται πια. Δείτε πόσο με νοιάζει αυτό.

Χτες πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί άκουγα ραδιόφωνο, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο. Παίζει, παίζει, παίζει μέχρι που κάποια στιγμή μπαίνει μια διαφήμιση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Λέει, λέει, τι σκατά λέει και στο τέλος κλασικά «Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου..» που ποιά είναι ρε φίλε. Όχι ποια μπορεί να είναι; Behold:

 http://www.ttbank.gr

Και επειδή τώρα είναι σε κείμενο δε σας φαίνεται περίεργη. Για διαβάστε τη λίγο φωναχτά. Όχι. Όχι με ελληνική προφορά. Όχι δεν είναι ταυ-ταυ μπανκ τελεία τζι αρ.

Lemme help you with that. *cough cough*:

TI-TI ΜΠΑΝΚ ΤΕΛΕΙΑ ΤΖΙ ΑΡ

ΤΙ-ΤΙ μπανκ. Ή πιο λιανά TITTY-BANK. Seriously? Δε βρέθηκε ένας μαλάκας; Ένας! Μέσα σε ολόκληρη τράπεζα και τη διαφημιστική της για να πει:

«ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ SITE ΝΑ ΕΙΝΑΙ TTBANK. ΤΟ TI-TI ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΙΣΙΜΟ. TITTIES ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ.»

Νταξ’. Δεν είναι τα βυζιά. Είναι τα βυζάκια. Και αυτός ο βλλλάκας που τη διάβαζε στο ραδιόφωνο, δεν έκανε μια παύση τουλάχιστον ανάμεσα στα ΤΙ μπας και το σώσει. Έτσι μονοκοπανιά. Τίτι!

Ρε τους τύπους. Σα tumblr με hipster γκομενίτσες σε semi-close up με τα κοκκάλινα γυαλιά τους και τα βυζάκια τους exposed ακούγεται.

Sounds gud. Πάω να δω άμα υπάρχει.

–  –  –  –  –

Edit: Όχι δεν υπάρχει. Ακόμα.

Edit 2: Ιδού το banner από τη νέα καμπάνια του εν λόγω site. Yup. That’s right. I totally didn’t just make that in photochop.

TTBANK. DEPOSIT YOUR FORTUNE HERE. If you know what we mean.

tonight will be fine 10 Μαρτίου, 2012

Posted by alex in In Real Life.
4 Σχόλια

Καπνίζοντας τα βράδια στο μπαλκόνι μου συνηθίζω να καταστρώνω. Οτιδήποτε χρειάζεται να καταστρωθεί, η όποια μικρομαλακία, το game που παίζω εκείνη την περίοδο, το μέλλον, δουλειά (όταν υπήρχε κάτι τέτοιο), all around υψηλές στρατηγικές προσέγγισης ανθρώπων, μέχρι και πιο ακραία και υποθετικά σενάρια, δηλαδή το πως αναλύω σε ένα τεράστιο γεμάτο αμφιθέατρο το γιατί είχα δίκιο στην χι περίπτωση που όλοι με έγραψαν στο μπούτσο τους, τα συμπεράσματα μου για το ψημένο κρέας ή ποια είναι η σωστή διαδρομή από το σπίτι μου στο μπαρ. Γενικώς η εγκεφαλική δραστηριότητα πάει σύννεφο. Τα περισσότερα ποστς από το 2008 και μετά έχουν γραφτεί έτσι.

Απόψε έβρεχε. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα φαίνονται πιο κοντά. Ας σταθούμε εδώ για μερικά δευτερόλεπτα και ας απολαύσουμε την ποιητική ματιά. Μάλιστα. Να εξηγήσω τώρα. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα σύννεφα είναι τόσο κοντά και τόσο πορτοκαλί που σε πιάνει κλειστοφοβία. Επίσης όταν σταματήσεις να κοιτάς επάνω και κοιτάξεις στον ορίζοντα, για παράδειγμα εγώ κοιτάω την Άνω Πόλη, το νερό θολώνει την εικόνα εξαφανίζοντας τη μικροκλίμακα που δίνει πάντα μια καλή εκτίμηση της απόστασης, και διαχέει τα φώτα κάνοντας τις λάμπες να φαίνονται μεγαλύτερες.

Επίσης όταν βρέχει δεν μπορώ να καπνίσω με την ησυχία μου γιατί είναι όλα βρεγμένα και δεν έχει που να ακουμπήσω. Δεν ξέρω αν έφταιγε ο καιρός ή το ότι η θέα μου δε μου έδινε την απαραίτητη απόσταση για πνευματική δράση, πάντως απόψε δεν κατέστρωσα τίποτα. Σκεφτόμουν μια συζήτηση που είχα με δύο φίλους, μετά από ένα audiobook στο οποίο ο Bourdain διαβάζει το βιβλίο του για το οποίο ορισμένοι άσχετοι έχουν πει ότι ακούω  συνταγές πριν κοιμηθώ, το πως αξιολογείσαι στη δουλειά σου τελικά όχι τόσο από τις ικανότητες σου στο αντικείμενο για το οποίο είσαι εκεί εξ’αρχής, αλλά για διάφορα άλλα τελείως άσχετα κουμάντα που θα προκύψει να πρέπει να κάνεις μια στο τόσο. Για να το θέσω πιο απλά, μπορείς δουλεύοντας σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο να κάνεις πολύ γρήγορα σχέδια, να έχεις καλές φτηνές ιδέες, να μη βρωμάνε τα πόδια σου, αλλά τελικά θα είσαι «ο τσάκαλος» και ο τελευταίος που θα πάρει πόδι όταν θα επισκευάσεις μια καφετιέρα ή ένα καζανάκι, όταν θα αλλάξεις τη λάμπα ενώ οι άλλοι θα σκέφτονται πως και όταν θα παραγγείλεις τα πιο σωστά σουτζουκάκια για να φάνε όλοι στον διαγωνισμό. True story bro. Αυτό ακριβώς που λέει o Bourdain για τους τρεις ή τέσσερις ανθρώπους για τους οποίους έχει να πει μια καλή κουβέντα. Get the job done. Μετά πήγαμε για μπιλιάρδο.

Επίσης σκεφτόμουν τον προπονητή μου. Όταν πήγαινα σχολείο έπαιζα πόλο. Δεν ήταν καμιά τρέλη ομάδα (αν και μια φορά είχαμε νικήσει το εφηβικό της Βουλιαγμένης, και μια χρονιά μετά πήγαμε Α2) αλλά είχαμε τον πιο τρομαχτικό, σκληρό, σκατόψυχο, νευριασμένο, κυνικό, εύστοχο στην εκσφενδόνιση παντόφλας προπονητή στη βόρεια Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και ένας άλλος λίγο χειρότερος σε όλα αυτά εκτός από την παντόφλα στην οποία ήταν καλύτερος, αλλά την είχε κάνει για Αθήνα και αργότερα μας χάρισε και έναν απ’αυτούς τους εθνικούς θριάμβους, οπότε ας επικεντρωθούμε στον δικό μου. Ας πούμε ότι τον έλεγαν Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν 1.70 το πολύ, λίγο χαιτικό, και χειμώνα καλοκαίρι με ένα prince και ένα φραπέ στο χέρι (μπορείς ακόμα στα κυλικεία των κολυμβητηρίων της πόλης να ζητήσεις έναν «του Μενέλαου» και θα σου κάνουν τον φραπέ του). Ήταν πάντα μέσα στα νεύρα, είχε μια φωνή που σου πάγωνε το αίμα, 2 χέρια στο πλάτος του γραφείου από το οποίο γράφω τώρα, κι έναν στόχο που προσγείωνε παντόφλα κολυμβητηρίου speedo, από κείνες με τα μπιρμπιλάκια στο κεφάλι σου, με χειρουργική ακρίβεια από τα 30 μέτρα. Τις ελάχιστες φορές που μπήκε στην πισίνα τον είδα να σουτάρει με κείνο το χέρι και να πετυχαίνει οριζόντιο δοκάρι με τέτοια δύναμη που βύθισε στιγμιαία τη μισή εστία. Ο τερματοφύλακας είχε φυσικά καταφύγει στον πάτο της πισίνας. Ο Μενέλαος πέρα από καθαρά πρακτικά ζητήματα συστημάτων άμυνας, επίθεσης, παίκτη παραπάνω κλπ, ή πέρα από πόσα 200άρια πεταλούδα θα κάνουμε γιατί κάποιος έκανε κάποια μαλακία, δεν έλεγε και πολλά. Καλή φάση αυτό, γιατί είχε μια φωνή που δεν ήθελες να την πολυακούς και ειδικά όταν είχε κρύο. Υπήρχαν ωστόσο δύο πράγματα που θα τα άκουγες πάντα. Το ένα ήταν το ότι τα νεύρα του αντιπάλου είναι ο μισός αγώνας και ότι όποτε μπορούμε να εκνευρίσουμε κάποιον πρέπει να το κάνουμε, και το άλλο ήταν το «ΔΩΣΤΟ ΜΩΡΕ» που φώναζε κάθε φορά που σούταρε κάποιος. Και όταν ο Μενέλαος έλεγε να το δώσεις το έδινες, αλλιώς έπρεπε να είσαι πάρα πολύ γρήγορος στο να μπεις κάτω από το νερό μέχρι να σκύψει για παντόφλα και πριν αυτή αφήσει αποτύπωμα στη μούρη σου. Αυτά μου έμειναν. Από τότε όποτε κάνω κάτι που δεν έχει πολλές ευκαιρίες για να γίνει και πρέπει να γίνει, για ακραίο παράδειγμα το να πυροβολάς την καρδιά του deathstar με τον τελευταίο σου πύραυλο, εκεί που άλλοι ακούν «use the force, Luke», εγώ ακούω τη βραχνή φωνή του Μενέλαου να μου λέει να το δώσω. Και αν είχα και τίποτα αντιπάλους θα τους κρατούσα πολύ πολύ εκνευρισμένους.

Υποθέτω ότι σήμερα το βράδυ βρήκα πολύ δημιουργικούς τρόπους για να σκέφτομαι γύρω από το μπιλιάρδο. Μου άρεσε πολύ με φαίνεται :]

Με έκλεισαν το msn. 26 Φεβρουαρίου, 2012

Posted by alex in teh rants.
Tags: ,
6 Σχόλια

Στα @@ μου δηλαδή γιατί είχα να μπω δυο χρόνια, αλλά δοκίμασα να μπω στο mail μου και μου είπαν ότι το mail μου σπάμαρε είπαν, οπότε μου το έκλεισαν είπαν, και για να το ανοίξω θα έπρεπε να τους δώσω το κινητό μου για να επιβεβαιώσω ότι εγώ είμαι εγώ.

Θα το ξαναγράψω αυτό. Το hotmail, το πιο ξέφραγο αμπέλι στο internet, που θα του είχε επιτεθεί και η γιαγιά μου αν είχε τέτοια ενδιαφέροντα, θεωρεί ότι η λύση στο ότι σπαμάρουν τα accounts τους είναι να τους δώσω το κινητό μου για την ασφάλεια την δική μου, την δική σας, και γενικότερα για την ασφάλεια όλη.

Μισό, κάπου είχα κάτι ποστς με κάτι φαλλικά σύμβολα βαρβάτα. Α ναι:

Dat.

Ως προς τη wordpress τώρα, ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ είναι αυτός ο καινούριος κειμενογράφος. Για να βρω τον παλιό μου πήρε 3 λεπτά και ένα λάθος ποστ. Αν ξαναδείτε ποστ μου στα κοντά να με γράψετε. Excuse the pun.

Hollywood 12 Ιανουαρίου, 2012

Posted by alex in teh rants.
5 Σχόλια

Δεν είναι δυνατόν σε ταινία που λέγεται Kill the Irishman ο εν λόγω Ιρλανδός να έχει στο γραφείο του ένα μπουκάλι Jack Daniel’s και ένα μπουκάλι Bushmills και να βάζει από το πρώτο.

Ιδού:

Έκλεισα την ταινία. Πάω να δω καινούριο επεισόδιο Californication.

Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτός ο Jean Paul Belmondo πόσους κοπτήρες έχει να πούμε.

Πάμε όλοι μαζί 9 Ιανουαρίου, 2012

Posted by alex in teh rants.
Tags:
2 Σχόλια

Περήφανα και με λιγότερα από 32 δόντια:

Bach και εξέλιξη 5 Δεκέμβριος, 2011

Posted by alex in drafts.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Έχω ένα φίλο, τον -|(. Τον λένε -|( γιατί έχει μια μοϊκάνα, ένα φρύδι και μόνιμη στράβα. Είναι ο πιο πρωτόγονος άνθρωπος που ξέρω. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, δηλαδή το δυαδικό σύστημα σε μερικές περιπτώσεις δουλεύει τέλεια, και σαν συνάδερφος πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές που ξέρω. Ωστόσο καταλαβαίνετε, ενδέχεται να έχει και τα προβλήματα του το να αναλύεις τη ζωή μόνο σε «ΝΑΙ» και «Ο’Ι«. Αλλά γενικά την παλεύει μια χαρά. Είναι ωραίος. Μάλιστα, ενώ περιγράφω το σκηνικό ο τύπος γράφει ένα κεφάλαιο του ερευνητικού του πάνω στο ζήτημα της τοπικότητας στην avant garde Ιαπωνική αρχιτεκτονική του 60′, το οποίο ερευνητικό πραγματεύεται το ζήτημα της τοπικότητας σε όλη την αρχιτεκτονική από το 1919 μέχρι το 1965.

Σήμερα λοιπόν καθόμαστε το πρωί και διαβάζουμε παρέα, και ακούμε Ravel. Ο Ravel τα σπάει, αλλά σε φάσεις παραείναι τρελή η μουσική του για να σ’αφήνει να συγκεντρωθείς. Έτσι αλλάζω σε Bach.  Και τότε γυρνάει ο -|( και μου λέει:

Όι. Όχι Bach ρε μαλάκα. Με κουράζει η συμμετρία.

Φαντάσου ένα τύπο το 300.000πX να βγαίνει από τη σπηλιά του και να σου λέει ότι τον κουράζει η συμμετρία του Bach, ενώ ταυτόχρονα σιγοκατουράει το μπούτι του μέσα από το γούνινο βρακί του, και γλύφει τα υπολείμματα στα δόντια του από τον βραδύποδα που έτρωγε νωρίτερα. Κάπως έτσι. Και μετά ξαναμπήκε στη σπηλιά του για να συνεχίσει να γράφει για την τοπικότητα.

Αυτό ήταν draft.

Χθες βγήκαμε με τον -|(  . Όταν έφτασα έπινε ήδη μια μπύρα κατευθείαν από το μπουκάλι, και ο μύθος θέλει να είναι και λίγο δαγκωμένο το στόμιο. Καταλαβαίνετε. Εγώ πήρα τη μπύρα μου με ποτήρι, γιατί το μπουκάλι με πρήζει, και γιατί όπως μονολόγησα, έχω αλλάξει και στάδιο εξέλιξης, κι αυτός πήρε ένα μπουκάλι ακόμα. Με το καπάκι.

-|(  :»Δε μου λες εσύ που έχεις αλλάξει στάδιο εξέλιξης, μπορείς να ανοίξεις τη μπύρα χωρίς ανοιχτήρι;»

alex :«Όχι, τις ανοίγω  με ανοιχτήρι»  

-|(  :«Εγώ μπορώ.» Και την ανοίγει με τα δόντια. «Βλέπεις; Η εξέλιξη είναι υπερεκτιμημένη.»

Jim – Denny’s hamburgers chilli 30 Νοέμβριος, 2011

Posted by alex in troo story.
3 Σχόλια

Το ξέρω ότι υποσχέθηκα να σταματήσω να γράφω για burgers ή burgerάδικα, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία ‘stories of awsomeness’, αυτό που λέει πάνω αριστερά, παρά στα foodie shit στα οποία αναλώνομαι συνήθως.

Είναι ένας ωραίος τύπος με σκέμπα και φαβοριτιά ο οποίος λέγεται George Motz και κάνει την καλύτερη δουλειά του κόσμου. Χαρακτηρίζεται ως hamburger expert από τα μίντια, λόγω ενός βιβλίου που έγραψε, στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ που έκανε απ’αυτό, και στη συνέχεια το βιβλίο που ξανάγραψε απ’αυτά, όλα υπό τον τίτλο hamburger america. Όλα αυτά πραγματεύονται burgerάδικα ανά την Αμερική που κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, την κάνουν χρόνια τώρα, την κάνουν με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, και την κάνουν με κρέας που δεν είναι ποτέ κατεψυγμένο. Ο George τα γύρισε όλα και έφαγε κιόλας. Ένα απ’αυτά για τα οποία γράφει είναι το Jim – Denny’s.

To Jim – Denny’s το άνοιξαν ο Jim και ο Denny το 1937 στο κέντρο του Sacramento και για τα επόμενα 40 χρόνια δεν έκλεισε ποτέ. Like ούτε μια ώρα. To μέρος έχει μόνο 10 σκαμπό και είχε την τύχη να μείνει έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια. Το ίδιο και τα burgers που σερβίρει. Παράλληλα είχε και την ατυχία να μείνει ακριβώς έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια, γιατί κανένας από τη σειρά ιδιοκτητών του δε φιλοτιμήθηκε να το καθαρίσει ποτέ. H τελευταία ιδιοκτήτρια που είναι κι αυτή που το καθάρισε ονομάζεται Patsy Lane. Λέει ότι την πρώτη φορά που μπήκε μέσα ήταν σαν σπηλιά, και όταν ακουμπούσες τα χέρια σου στον τοίχο δυσκολευόσουν να τα ξεκολλήσεις. Αυτό δε μας νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά ο George είχε να πει τα καλύτερα γι αυτήν και για το ότι δεν άλλαξε τα burgers οπότε την αναφέρω για λόγους σφαιρικότερης αντίληψης της όλης φάσης, ξες, μην παίρνεις μόνο μια εικόνα από το παρελθόν, να ξέρεις και λίγο τι γίνεται σημέρα. Παράγραφο.

Ο Jim και ο Denny λοιπόν, ήταν γενικά μεγάλες μορφές. Εκτός από το ότι δεν έκλειναν ποτέ, liek όχι δεν έκλεινε η επιχείρηση, δεν έκλεισαν ούτε για Κυριακή μεσημέρι 15αύγουστο για να την ψιλοπέσουν ξέρω γω, ήταν επίσης γνωστοί για το πόσο κόπανοι ήταν. Ήταν απ’αυτούς που πχ θέλουν να φύγεις από το μαγαζί αν ζητήσεις pepsi αντί για cocacola, ή ketchup η πίκλες. Δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένοι είχαν προβλήματα με τα προϊόντα που αναφέρω, αλλά καταλαβαίνετε. Κάτι με το οποίο είχαν πάντως πρόβλημα ήταν το τηλέφωνο. Δε γούσταραν να το σηκώνουν, ειδικά όταν είχαν δουλειά. Έτσι υπήρχε η βασική συμφωνία ανάμεσα σε πελάτες και Jim και Denny, η οποία ήταν γραμμένη σε μια πινακίδα η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα και λέει:

ΑN ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Και από κάτω γράφει και τι θα λες:

JIM-DENNY’S, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ή JIM-DENNY’S ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ

Μη τυχόν και πει κανείς καμιά δική του μαλακία, γιατί το μαγαζί έχει ένα face κι αυτό πρέπει να διατηρείται.

 

Treehes baby, treehes 30 Νοέμβριος, 2011

Posted by alex in σκέψεις.
Tags: ,
1 comment so far

Τις προάλλες καπνίζω με τον Bakis στο μπαλκόνι μου και συζητάμε για ένα hdmi καλώδιο το οποίο ήταν σφηνωμένο πίσω από ένα ράφι, το οποίο είχε βιδωθεί εκ των υστέρων, και έπρεπε να το ξεβιδώσω γιατί το hdmi είχε στις άκρες αυτά τα χοντρούλικα κυλινδράκια που δεν ξέρω τι κάνουνε αλλά – Τους κλωβούς Faraday; Συμπλήρωσε ο Bakis που είναι δεινός ηλεκτρολόγος.

Ναι. Τους κλωβούς Faraday. Τους άκουσα πρώτη φορά στη ζωή μου εκείνο το απόγεμα και ομολογουμένως από το όνομα θα περίμενα να είναι μια συσκευή με πολλά καλώδια που θα κάνει κάτι γαμηστερό και θα πρέπει να είσαι πολύ επιστήμονας μόνο και μόνο για να εκφέρεις λόγο γι αυτό, όπως τα πηνία Tesla, οι εξισώσεις Maxwell, η πυκνότητα Lagrange, οι μετασχηματισμοί Fourier και ένα σωρό άλλα ονόματα που μπορώ να συνεχίσω να βρίσκω στο wikipedia και που έχουν επίθετα φυσικών μέσα. Δηλαδή αυτό ακριβώς που ήταν ο κλωβός Faraday που είχε το επεισόδιο fringe που είδα το ίδιο βράδυ.

Μερικές μέρες πριν από τους κλωβούς Faraday, με τον Bakis μιλούσαμε για τον Yanni. Θυμάστε τον Yanni; Αρχές 90s; μακρύ μαλλί; μουστάκι; φόντο τους ουρανούς; σκηνή με 15 πιάνα παραπάνω απ’αυτά που προλαβαίνει να παίξει κανείς με δύο χέρια; μυστηριώδης Έλληνας του εξωτερικού που διαπρέπει στη μουσική και έρχεται συγκινημένος να κάνει live στην ακρόπολη όπως ο vangelis o demis η nana και παραλίγο και η anna >BAHAHAHAH!<;

Yanni. Θυμάμαι τον Γιάννη σε κάτι cd, τα πρώτα του είδους, σε κάτι σχολεία, κάτι αίθουσες μουσικής, κάτι εντευκτήρια, και κάτι άλλα τέτοια που μας τρέχανε τότε στο δημοτικό. Και ομολογουμένως είχε να περάσει από το μυαλό μου, άνετα 15 χρόνια. Guess what. Σήμερα μου στέλνουν αυτό:

 

Τώρα, εσύ εκεί που διαβάζεις και βλέπεις τον yanni μπορεί να καγχάζεις και να λες «πφφ τι Yanni να πούμε». Σε πληροφορώ εκλεκτέ φίλε αναγνώστη, o Yanni έχει παίξει live σε όλο τον κόσμο, και σε ακροατήρια που ξεπερνούσαν τα δύο εκατομμύρια. Εσύ; Σε τι είσαι καλός; 

Για να καταλάβεις την κλίμακα του πράγματος, το πασίγνωστο woodstock που που διαμόρφωσε την αντίληψη για το φεστιβαλ, τη μουσική, τα ναρκωτικά, και το να τρέχεις γυμνός μέσα σε κατουρολάσπη, ξέρεις πόσους είχε; 400.000 χίπιδες. That was it. Ή 800.000 πόδια, γιατί οι χίπιδες μετριούνται σε πόδια.

Μετά το 2000 κάνει καριέρα περισσότερο σε Ασία και λατινική Αμερική, άλλα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και ο Calatrava μετά το 2000 καριέρα στον τρίτο κόσμο κάνει αλλά το τσίμπησε  το ολυμπιακό στάδιο.

Συμπεράσματα.

  1. MINDFUCK
  2. Ο Bakis είναι μαγικός
  3. Η λίστα με τα live και τον περισσότερο κόσμο που πήγε σ’αυτά έχει πάνω πάνω τον Rod Stuart, τον Jean Michel Jarre και τους Simon & Garfunkel. Ξέρετε τι κοινό έχουν αυτοί που μαζεύουν εκατομμύρια κόσμου στα live τους;

 

Haetes baby, haetes.

 

 

Multitasking is 5 Νοέμβριος, 2011

Posted by noy in offline, teh luzl.
Tags: ,
11 Σχόλια

clipping your nails WHILE taking a shit.

Έτσι, κερδίζεις χρόνο κάνοντας τη διαδικαστική «δουλειά» του κοψίματος των νυχιών, χωρίς να χάνεις καθόλου από την απόλαυση που προσφέρει η αφόδευση. WIN-WIN situation.

Βέβαια χάνεις από το διάβασμα των απορρυπαντικών, αλλά εδώ και 15 χρόνια παίρνουμε τα ίδια οπότε τα ξέρω ήδη απ’ έξω. Όχι, δε διαβάζεις μόνο εσύ τα απορρυπαντικά στο χέσιμο.

Clarification: Των χεριών έτσι; Του μποδιώνε δε γίνεται. Ίιιιιισως αν είσαι σε τούρκικη. Ίσως. Χμμμ.

CHALLENGE ACCEPTED! Now to find μια σχετικά καθαρή τούρκικη.

Brightbites. Γιατί το πιστεύουμε! 18 Οκτώβριος, 2011

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια).
4 Σχόλια

Μεταμεσονύκτιος διάλογος με Noy. Ότι είναι στα ελληνικά είναι paste. Από το blog.

Brightbites. Μας διαβάζουμε μέχρι κι εμείς!