jump to navigation

Φρέσκο πράμα 5 Αύγουστος, 2014

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έκανα update το εννοιολογικό λεξικό brightbites. Τώρα έχει μέσα και τον μαδερφάκερ. Είναι σημαντικό.

Brightslang update 24 Απρίλιος, 2013

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έχω προσθέσει μερικούς νέους όρους στο εννοιολογικό λεξικό brightbites. Πλέον περιλαμβάνει νέους όρους όπως τα «ταρζανέλια», το «καλαθάκι», τον «προφήτη», και τα «χαμστεράκια».

Τη μπαναχαϊκή 28 Απρίλιος, 2012

Posted by alex in Uncategorized.
1 comment so far

Κωλοχίπηδες γαμώ τα μουτράκια σας. Άντε μη τα ξαναλέμε.

 

Noyνειρο 18 Οκτώβριος, 2010

Posted by noy in freaktion, Uncategorized.
Tags: ,
4 Σχόλια

Postαραν η Razz και ο alex τα όνειρα τους, και είπα να βάλω κι εγώ ένα που είχα σε draft κάμποσο καιρό. That’s how I roll, bitches!

Είμαι λέει για διακοπές με τους φίλους μου απ΄την Αθήνα. Δεν έχω ιδέα που είμαστε, αλλά κάποια στιγμή βρισκόμαστε σε μια αλάνα σε φάση χωράφι, στη μέση της οποίας υπάρχε ένα σπίτι. το κλασικό πεαρχιακό (επαρχιακό, αλλά έκανα misstype στην αρχή και μου άρεσε)  σπίτι. Το οποίο είναι ταβερνείο και γύρω γύρω στη χωραφοαλάνα έχει αβέρτα τραπέζια. Μέσα στη γαμημένη ντάλα.

Αποφασίζουν λοιπόν οι άλλοι να φάμε εκεί. Εμένα δε με ψήνει η φάση να τρώω μες τη ντάλα και πέφτω για ύπνο, καθότι νυστάζω κιόλας, σε ένα κρεβάτι που έχει κάτω από ένα γιγάντιο δέντρο στα outskirts των τραπεζιών. Άπλλλλα έτσι; So, κοιμάμαι. Στο όνειρό μου.

Ξυπνάω. Αλλά δεν είμαι πια στο χωράφι. Είμαι σπίτι μου. Πηγαίνω προς το μπάνιο για κατουρηματική. Ανάβω το φως. Το μπάνιο είναι infested, INFESTED όμως με creepy crawlies. Αράχνες, σαρανταποδαρούσες, σκουλήκια, κι άλλες αράχνες, κι άλλες σαρανταποδαρούσες, κι άλλα σκουλήκια. Παντού. Στο πάτωμα, στους τοίχους, στο νιπτήρα, στο ταβάνι.

Κοιτάω στο ταβάνι. Άπειρες αράχνες. Γιγάντιες. Τριχωτές. Έχω φρικάρει. Όλα είναι τόσο αληθινά. Τα τριχωτά τους πόδια, που μετακινούν τα χοντρά, τριχωτά σώματά τους στο ταβάνι. Ιδρώνω.

Ώσπου ανάμεσα στις αράχνες βλέπω τη σωτηρία μου. Είναι όλα ένα όνειρο. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χαιρόμουν τόσο βλέποντας αυτό:

Γιατί ανάποδα; Γιατί ήταν στο ταβάνι, λέμε.

Γαμάτο; Dinosaurs to the rescue! Αν είχε και λέιζερ πάνω του θα ήταν πιο γαμάτο βέβαια. Ah well.

Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σ'αυτή τη ζωή.

Ps. Για όποιον χρειάζεται ένα hint για την τελευταία εικόνα, εδώ. Ναι. Είμαι ΤΟΣΟ καλός. Εξάλλου we’re here to entertain AND educate. ;p

Παραγγελία σπεσιάλ 23 Ιουλίου, 2010

Posted by noy in Uncategorized.
Tags: ,
11 Σχόλια

-**** λέγετε παρακαλώ;

-Χαίρετε! Μια παραγγελία θα ήθελα να κάνω.

-Πείτε μου.

-Τρεις πίτες σουβλάκι χοιρινό, απ’ όλα χωρίς κέτσαπ και χωρίς μουστάρδα με τζατζίκι.

-Αυτά;

-Ναι.

-Διεύθυνση;

-**** **** ****.

-Όροφος;

-1ος.

Θυμίστε μου(!) το όνομα!

Fuck Yea walk!

-****.

-Έγινε, ευχαριστώ καλό σας βράδυ!

-Κι εγώ ευχαριστώ. Γεια χαρά!

Κάπου εδώ να σημειωθεί ότι αυτό δε συμβαίνει πρώτη φορά. Στην πιτσαρία με καταλαβαίνουν απ’ τη φωνή. Απλά απ’ αυτούς παίρνω εδώ και μόλις 2 μήνες.

That’s the good life, bitches! Κοτόπουλα και μακαρόνια σπεσιάλ και μαλακίες! ;p

Διπλωματική OST 20 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in musiek, sound and vision, teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: , ,
7 Σχόλια

Η διπλωματική είναι σαν τη φωτιά σε πολυόροφο κτίριο. Όσο κορυφώνεται τόσο περισσότερο καίγεσαι.

Χωρίς συγκεκριμένη σειρά το soundtrack της διπλωματικής μας:

Και μιλάμε για repeat όχι μαλακίες. Honorable mention, η δισκογραφία των Thievery Corporation γιατί είναι κάτι που μπορούμε να ακούμε χωρίς να μας νοιάζει ιδιαίτερα αλλά χωρίς ταυτόχρονα να μας ενοχλεί.

Stay tuned για Σωτηρία Μπέλλου και Παπαδόπουλο / Μητροπάνο.

Rock god O.D. 21 Μαΐου, 2010

Posted by alex in musiek, sound and vision, Uncategorized.
Tags: , , ,
1 comment so far

Lemmy με Johnny Ramone, Slim Jim και Lee Rocker (από τους stray cats ρε άσχετε) να παίζουν ELVIS.

There, πάω να αλλάξω βρακί για μια ακόμα φορά τώρα που το ξαναδιάβασα.

όνειρο 18 Απρίλιος, 2010

Posted by alex in freaktion, offline, Uncategorized.
Tags:
7 Σχόλια

The facts:

fact 1: Η ^_^ είναι ένα υπέροχο μικρό κοριτσάκι. Τις ρίχνω ηλικιακά το νομικό μέγιστο που μπορώ να της ρίχνω, και δε θα την είχα προσέξει ποτέ αν δεν έμοιαζε με την ^__^ που είναι ένα πιο υπέροχο μικρό κοριτσάκι. Η ^_^ διατηρεί σχέση με τον +_+ που είναι λίγο βλάκας, αλλά αν δεν έχει αυτή πρόβλημα δεν έχουμε ούτε κι εμείς. Γενικά είναι μια χαρά τυπάκι, και πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχει τίποτα απολύτως να κάνει με τις αηδίες που συμβαίνουν κατά καιρούς στο κεφάλι μου.

fact 2: Οι authors αυτού του blog είμαστε πολύ φίλοι in real life (no shit Sherlock!) και συνήθως φωνάζουμε ο ένας τον άλλο με υποκοριστικά των ονομάτων μας. Δηλαδή ο john συνήθως είναι «ο Γιαννάκης». Σε στιγμές ακραίου bromance φωνάζουμε ο ένας τον άλλον με αυτό που υποθέτω ότι θα λεγόταν υπο-υποκοριστικά κάνοντας το υποκοριστικό ουδέτερο. Σ’αυτή την περίπτωση ο john είναι «το γιαννάκι». Εμένα αντιθέτως απλά με φωνάζουν «χοντρέ».

fact 3: Μαζί με το προαναφερθέν υπο-υποκοριστικό έρχονται και κάποια benefits. Όταν είμαστε περισσότεροι από τρεις σε ένα αυτοκίνητο θα κάτσω πάντα μπροστά. Αυτό είναι κάτι που εκνευρίζει τον john. Ο john όταν έχει να κερδίσει κάτι, ανεξάρτητα από το αν έχει άδικο, θα το επιδιώξει. Αυτό σημαίνει συνήθως αριστοτεχνικό manipulation ώστε να μην καταλάβεις ότι έχεις δίκιο. Αν το καταλάβεις θα συνεχίσει για λίγο για να δει σε τι βαθμό το κατάλαβες,  και αν δε μπορεί να κάνει κάτι άλλο θα πει «ΜΑΛΑΚΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ» μιλώντας πάρα πολύ γρήγορα. Μετά θα πάει να κάτσει στο πίσω κάθισμα.

fact 4: I’m a sick, sick person και στο μυαλό μου συμβαίνουν φοβερά αίσχη κατά καιρούς, ειδικά όταν κοιμάμαι. Τα αίσχη συνήθως τοποθετούνται σε χωράκλες γιατί εκτός από sick, sick person είμαι και αρχιτέκτονας.

__________

The fiction:

Πίνω ποτάρες με την ^_^ και περνάμε ζάχαρη, και καταλήγουμε στο σπίτι της. Βρίσκεται στο νότιο Μανχάταν και έχει ψηλά παράθυρα και ταβάνια. Επίσης έχει αίθρια σκεπασμένα με βιτρό. Αυτά τα τελευταία δε νομίζω ότι ανταποκρίνονται στην τυπολογία του νότιου Μανχάταν, αλλά είναι όνειρο οπότε αν ήθελα θα μπορούσε να έχει και δεινόσαυρους που να πετάνε λέιζερ από τα μάτια τους. Η φάση ως εδώ είναι πολύ ρεαλιστική. Είμαστε πάρα πολύ κεφάτοι, δείχνουμε τρομερό ενδιαφέρον για το τι λέμε και γελάμε πολύ. Αυτό ενώ περπατάμε σε ένα γαμάτο χολ που έχει να εφάπτεται στο αίθριο πηγαίνοντας προς το δωμάτιο της. Το δωμάτιο της είναι μεγάλο, άσπρο με ξύλινο δάπεδο, και έχει μια γυάλινη πόρτα με άσπρο ξύλινο κούφωμα, και εκεί γ@μιόμαστε. Δεν έχω κάνει ποτέ σεξ με την ^_^, in fact δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να χαιρετηθώ ευγενικά, οπότε το μυαλό μου πήρε την ελευθερία να υποθέσει ότι το σεξ  με την ^_^ θα έμοιαζε πάρα πολύ με το σεξ με την ^__^(See what my mind did thur?) οπότε μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Στη συνέχεια κάναμε αυτό το χολιγουντιανό κατάλοιπο που ο καθένας πρέπει να γυρίσει στη μεριά του ανάσκελα και αναπνέοντας έντονα, και εγώ έκανα και την άλλη κίνηση, καθαρά ανθρώπινη και καθόλου χολιγουντιανή αυτή τη φορά, να πάω για κατούρημα. Εκεί στράβωσε η φάση. Ενώ είμαι στο μπάνιο ακούω την ^_^ να ξαναγ@μίεται. Αυτό ήταν τόσο έκπληξη στον ύπνο μου όσο υποθέτω ότι θα ήταν και στην πραγματικότητα, και σκέφτηκα «τι κάνει ρε μαλάκα». Guess what. Γυρνάω στο δωμάτιο και βλέπω τον john αραχτό ανάσκελα να αναπνέει έντονα με υφάκι και το sixpack του, και την ^_^ να γελάει αμήχανα. Ακολουθεί ο εξής διάλογος:

«ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»

«Αλεξάκη δικέ μου, ΤΩΡΑ ΓΑΜΑΕΙ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΚΙ!»

«ΤΙ ΓΑΜΑΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΦΥΓΕ ΝΑ’ΟΥΜ ΠΟΥ ΘΑ ΓΑΜΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ! ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣ;;»

Είχα να συγχυστώ έτσι από τότε που ήθελε να κάτσει μπροστά σε μια διαδρομή που ΕΓΩ θα κατέβαινα τελευταίος. Μετά με κοίταξε για δύο δευτερόλεπτα ψάχνοντας το σωστό επιχείρημα για να συνεχίσει να πηδάει την ^_^, μάλλον δε το βρήκε, είπε «ΜΑΛΑΚΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ» πάρα πολύ γρήγορα και έφυγε. Θράσος έτσι;

Μετά απ’αυτό συνεχίσαμε τα γ@μήσια με την ^_^ αλλά με μισή καρδιά, και δεν άργησα καθόλου να ξυπνήσω :[

Ο Κάιζερ, the Twins, TO aima και ο Azeroth. Analfasi. 9 Απρίλιος, 2010

Posted by noy in teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
8 Σχόλια

DRAFT. Αυτό το post γράφτηκε τμηματικά από το Δεκέμβριο του 2009 μέχρι και σήμερα. Θεωρούσα ότι κάτι του έλειπε και δεν το postαρα. For better or for worse, life provided me with an opportunity to give it an extra something. Θα έλεγα τι είναι αυτό αλλά spoiler στο ίδιο μου το post δεν κάνω. Άρα ναι. Αν θέλετε να μάθετε θα πρέπει να το διαβάσετε όλο. Bitches. Αν δε θέλετε… *δημοτικό powah* ΧΕ-ΣΤΗ-ΚΑ! Καθρεφτάκι δεν έχω όμως.

———-

This is a tale of swords, fireballs, bravery and leavers. Oh and friendship.


Άνοιξη 2005: Good ol’ days

Δε θυμάμαι πως ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Θυμάμαι να παίζουμε Warcraft III, στο παλιό μου σπίτι με τον alex. Θυμάμαι επίσης ότι ο geo και ο john, με θεωρούσαν ηλίθιο στην αρχή, γιατί είχα ένα bad hair day για δύο χρόνια, και με απέφευγαν. -Όποιος μου προσάψει οποιονδήποτε στυλιστικό χαρακτηρισμό τον έχω εξαϋλώσει εκέι που βρίσκεται, και του έχω κάψει το βίντεο χωρίς να το καταλάβει. Μου χαλάτε τον ειρμό με τα υποθετικά σας σχόλια. Μαλάκες. Anyhoo, back to the story.- Ώσπου μια μέρα με σύρανε στο «Ναό» οι Twins, για DotA. Ανάθεμα αν καταλάβαινα τι γινόταν. Αλλά είχε πλάκα, και το «κωλόζωο» έβγαινε πιο συχνά απ’ τα στόματά μας απ’ ότι άρθρα.

Anyway, it started to grow on us. It was our thang. Dotες στο Jizzspot, και μετά για μεταμεσονύκτιες κρέπες ή καλτσόνε στο Trobognee (Άλλαξα τα ονόματα για τα lulz κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.). Παρατούσαμε δουλειές, γυναίκες, παιδιά, σκυλιά, fapping, ANY-FUCKING-THING! για να πάμε για DotA once The Call was made. Because that’s how it SHOULD be. Φανταστείτε το Lion-o να κάνει όλη τη χορογραφία του «ΘΑΝΤΕΡ, ΘΑΝΤΕΡ ΘΑΝΤΕΡΚΑΤΣ! ΩΩΩΩΩΩΩ!» και οι άλλοι να στέκονται και να παίζουνε τη μπούτσα τους. Όχι Panthro. Βάλ’ τη πάλι μέσα and a-go-go! Έτσι και γινόταν. And it was good.


Νοέμβρης 2006: The Beginning is the End is the Beginning

Ώσπου, one fateful day ο ένας εκ των twins αγόρασε το World of Warcraft. Ήταν ένα σημάδι, το οποίο ο alex, ο john κι εγώ αγνοήσαμε προσωρινά. Μέχρι που και ο john αγόρασε το WoW. Αλλά είχαμε ακόμα πίστη. Εξάλλου το είχαμε πει μεταξύ μας βλέποντας τύπους να παίζουν WoW στο Jizzspot: «ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ! ΕΝΑΝ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΤΙ ΒΑΡΕΤΟ! ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΙ ΜΑΖΕΥΟΥΝΕ LEATHER ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ! ΑΛΛΑ ΤΙ ΠΟΛΛΑ ΚΟΥΜΠΑΚΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ, Ε; ΑΛΛΑ, ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ; ΕΝΑΝ; ΚΑΜΜΕΝΟΙ!» Ώσπου an even more fateful night, έλαβα αυτό από τον john σε απάντηση πρότασης για DotA στο Jizzspot:

Θα κάτσω μέσα δικέ μου. Είναι το τέλος μιας εποχής. Όχι πια DotA. Μόνο WoW.

To this very day, this sms is scarred on my heart. Το μυαλό μου δε μπόρεσε να το αντέξει. Η καρδιά μου σταμάτησε στιγμιαία αλλά ευτυχώς συνέχισε right after that. Άστραψε ο ουρανός. Έγινε σεισμός. Πέθαναν τέσσερα κοάλα και οχτώ πιγκουίνοι λοφιοφόροι. -Και μετά τα έφαγα μαλάκες vegetarians.- This was too much to grasp. Διάβασα το sms ξανά και ξανά και ξανά και με αυτό το βάρος στην καρδιά έδωσα, έριξα ένα κατούρημα και έπεσα για ύπνο, μην ξέροντας τι επεφύλασσε το μέλλον για μένα και το party μου.


Δεκέμβρης 2006: The Domino Effect

Λίγο αργότερα οι συγκυρίες έφεραν τα πράγματα έτσι, και βρέθηκα να παίζω κι εγώ WoW. Έσπασα. I’m only human. Και επειδή ο alex μας το έπαιζε σκληρό καρύδι, του το πήρα δώρο για τα γενεθλιά του. -Αν πει ποτέ οτί αυτό δεν ήταν το καλύτερο δώρο που το έκαναν EVAR, είναι μεγάλος μαλάκας και να πάει να γαμηθεί κι αυτός και ο πράσινος σαμάνος του μαζί. Where was I? Μαλάκες, τα υποθετικά σας σχόλια μου γαμάνε τον ειρμό. Α, ναι.- Κι έτσι ο geo έμεινε μόνος του, να παρατηρεί τα αχνιστά μας κεφάλια, και να κάνει απεγνωσμένες αλλά άκαρπες προσπάθειες να πάμε για DotA. Only to receive this as an answer, όταν νιώθαμε να απαντήσουμε:

Τι DotA ρε; Παίξε WoW να γίνεις άντρας. Η DotA είναι αρχαιολογία.


Δεκέμβρης 2009: Rehab

Τρισήμισι χρόνια, 2 expansion, χιλιάδες dungeons και μερικές εκατοντάδες items μετά φτάνουμε στο σήμερα. Ex-wowers όλοι. Εκτός απ’ το geo. Σοβαροί και ευυπόληπτοι άνθρωποι πλέον, both online και offline. Κοιτάμε πίσω και τι βλέπουμε; Καμαρώνουμε κύριοι. Και κυρίες, νταξ’. Καμαρώνουμε που όχι απλά βγήκαμε αλώβητοι από όλη αυτή την ιστορία που λέγεται World of Warcraft, αλλά και κερδισμένοι. Θα έλεγα γιατί, αλλά όσοι δεν ξέρετε από online gaming παραείστε προκατειλλημένοι για να καταλάβετε, και όσοι ξέρετε, ξέρετε. Τέσπα, πολύ συναίσθημα και ανάλυση έπεσε. Onward with the story.

Αρχίδια. Δεν έχει άλλο. Ξαναπαίζουμε Dotες. That’s that.

Άντε τα λέγαμε τώρα γιατί με περιμένουνε στο Jizzspot. The Call has been made.

———-

Flashforward to a night in March 2010: Untitled

Αγαπητό μου νυχτολόγιο,

Σήμερα επαναπατρίστηκε ο geo για τις Άγιες Τούτες Μέρες και τηρώντας την παράδοση πήγαμε για DotA. Απ’ τη στιγμή που κάθισα στην προεδρική καρέκλα μέχρι τη στιγμή που φύγαμε (γύρω στις 4:00 το πρωί) ένιωθα σαν ένα απ’ τα καημένα ζώα στο ανέκδοτο με το λαγό που έχει πάρει αναβολικά. Και να σκεφτείς οτί ΤΑ ΔΙΝΑΜΕ ΤΡΕΛΑ! Δεν ένιωσα τίποτα. Τί-πο-τα. In fact, βαρέθηκα και ένιωσα σα να είχα πετάξει 4 ώρες στα σκουπίδια.

Με μεγάλο πόνο στην καρδιά και quoting τον john έχω να δηλώσω το εξής:

Είναι το τέλος μιας εποχής, δικέ μου. Όχι πια DotA. Μόνο LoL.

Ειδικοί φρουροί 1 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in Uncategorized.
7 Σχόλια

Οι ειδικοί φρουροί, τελικά σε τι ακριβώς είναι ειδικοί;

(link)