jump to navigation

Jim – Denny’s hamburgers chilli 30 Νοέμβριος, 2011

Posted by alex in troo story.
3 Σχόλια

Το ξέρω ότι υποσχέθηκα να σταματήσω να γράφω για burgers ή burgerάδικα, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία ‘stories of awsomeness’, αυτό που λέει πάνω αριστερά, παρά στα foodie shit στα οποία αναλώνομαι συνήθως.

Είναι ένας ωραίος τύπος με σκέμπα και φαβοριτιά ο οποίος λέγεται George Motz και κάνει την καλύτερη δουλειά του κόσμου. Χαρακτηρίζεται ως hamburger expert από τα μίντια, λόγω ενός βιβλίου που έγραψε, στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ που έκανε απ’αυτό, και στη συνέχεια το βιβλίο που ξανάγραψε απ’αυτά, όλα υπό τον τίτλο hamburger america. Όλα αυτά πραγματεύονται burgerάδικα ανά την Αμερική που κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, την κάνουν χρόνια τώρα, την κάνουν με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, και την κάνουν με κρέας που δεν είναι ποτέ κατεψυγμένο. Ο George τα γύρισε όλα και έφαγε κιόλας. Ένα απ’αυτά για τα οποία γράφει είναι το Jim – Denny’s.

To Jim – Denny’s το άνοιξαν ο Jim και ο Denny το 1937 στο κέντρο του Sacramento και για τα επόμενα 40 χρόνια δεν έκλεισε ποτέ. Like ούτε μια ώρα. To μέρος έχει μόνο 10 σκαμπό και είχε την τύχη να μείνει έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια. Το ίδιο και τα burgers που σερβίρει. Παράλληλα είχε και την ατυχία να μείνει ακριβώς έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια, γιατί κανένας από τη σειρά ιδιοκτητών του δε φιλοτιμήθηκε να το καθαρίσει ποτέ. H τελευταία ιδιοκτήτρια που είναι κι αυτή που το καθάρισε ονομάζεται Patsy Lane. Λέει ότι την πρώτη φορά που μπήκε μέσα ήταν σαν σπηλιά, και όταν ακουμπούσες τα χέρια σου στον τοίχο δυσκολευόσουν να τα ξεκολλήσεις. Αυτό δε μας νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά ο George είχε να πει τα καλύτερα γι αυτήν και για το ότι δεν άλλαξε τα burgers οπότε την αναφέρω για λόγους σφαιρικότερης αντίληψης της όλης φάσης, ξες, μην παίρνεις μόνο μια εικόνα από το παρελθόν, να ξέρεις και λίγο τι γίνεται σημέρα. Παράγραφο.

Ο Jim και ο Denny λοιπόν, ήταν γενικά μεγάλες μορφές. Εκτός από το ότι δεν έκλειναν ποτέ, liek όχι δεν έκλεινε η επιχείρηση, δεν έκλεισαν ούτε για Κυριακή μεσημέρι 15αύγουστο για να την ψιλοπέσουν ξέρω γω, ήταν επίσης γνωστοί για το πόσο κόπανοι ήταν. Ήταν απ’αυτούς που πχ θέλουν να φύγεις από το μαγαζί αν ζητήσεις pepsi αντί για cocacola, ή ketchup η πίκλες. Δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένοι είχαν προβλήματα με τα προϊόντα που αναφέρω, αλλά καταλαβαίνετε. Κάτι με το οποίο είχαν πάντως πρόβλημα ήταν το τηλέφωνο. Δε γούσταραν να το σηκώνουν, ειδικά όταν είχαν δουλειά. Έτσι υπήρχε η βασική συμφωνία ανάμεσα σε πελάτες και Jim και Denny, η οποία ήταν γραμμένη σε μια πινακίδα η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα και λέει:

ΑN ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Και από κάτω γράφει και τι θα λες:

JIM-DENNY’S, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ή JIM-DENNY’S ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ

Μη τυχόν και πει κανείς καμιά δική του μαλακία, γιατί το μαγαζί έχει ένα face κι αυτό πρέπει να διατηρείται.

 

στο φρέσκο 26 Απρίλιος, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, troo story.
Tags:
10 Σχόλια

Έχετε φάει αυτές τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμάκι; Αυτές που είναι πολύ φρέσκες και αντί για τυρί, ή άσπρο ζουμί equivalent του τυριού έχουν ένα κόκκινο ζουμάκι τρομερά νόστιμο;

Είχα τις προάλλες 4-6 το πρωί σκοπέτο, και πεινούσα από την προηγούμενη μέρα. Και αυτή η ζαμπονοτυρόπιτα ήταν ό,τι ονειρευόμασταν με τον εκλεκτό συνάδεφο. Τελειώσαμε το νούμερο, περιμέναμε μέχρι τις 6.45 να ανοίξει το τυροπιτάδικο και στις 7.15 παραλαμβάναμε πάνω από τον χαλασμένο φράχτη 2 καφεδάρες και τρεις ζαμπονοτυρόπιτες. Τη στιγμή που παραλαμβάναμε, και εννοώ ακριβώς τη στιγμή που είχα το χέρι μου πάνω από τα σύρματα και κρατούσα δύο καφέδες, εμφανίστηκε ένα τζιπάκι. Αυτά τα τζιπάκια συνήθως έχουν μέσα κάτι επ.οπ. λοχίες που πάντοτε είναι πολύ λιγότερο προβλεπόμενοι από εμάς που παραγγέλνουμε, οπότε στη χειρότερη περίπτωση μας σκοτίζουν λίγο τα παπάρια και πηγαίνουν στο καλό, και τελειώνει εκεί. Το εν λόγω τζιπάκι λοιπόν σταματάει κάνει όπισθεν, έρχεται στο μέρος μας, και η σκέψη ‘τι θέλει ο μαλάκας’ ξετυλίγεται παράλληλα με τη διαπίστωση ότι ο υποτιθέμενος λοχίας δε φοράει λοχιοκάπελο αλλά μπερέ με δάφνη αξιωματικού επάνω. Και τότε γίνεται αυτό που ο Guy Ritchie περιγράφει τέλεια στο snatch, εκεί που τα όπλα εκείνων των μαύρων γράφουν replica στο πλάι, ενώ του Vinnie Jones γράφει ‘DESERT EAGLE .50’  «Like a prick, you’re having second thoughts. You’re shrinking. And your two little balls are shrinking with you». Και όταν από μέσα ακούγεται μια φωνή στρατόκαυλου να λέει ‘ΤΣΑ-ΚΙ-ΣΤΕΙ-ΤΕ-Ε-ΔΩ-ΡΕ» εξηγείς πολύ απλά στον πακετά ότι πρέπει να περιμένει λιγάκι γιατί έχει έναν τύπο με τρία άστρα να διακρίνονται στο αριστερό του πέτο που είναι πάρα πολύ θυμωμένος μαζί σου. Πλησιάζω στο τζιπάκι σκεπτόμενος τι στράβα έφαγε ο λοχαγός ρε μαλάκα, when suddently the balls shrink even moar, γιατί είναι πολύ μεγάλος για να είναι λοχαγός και ναι, wait for it, έχει και μια φλογίτσα πάνω από τα άστρα πράγμα που τον κάνει συνταγματάρχη, και στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, ως τον πιο υψηλόβαθμο, και στρατοπεδάρχη.

ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ-ΕΔΩ-ΡΕ-ΚΑ-ΨΙ-ΜΙ;

-όχι κύριε στρατοπεδάρχα *με τη μικρότερη φωνούλα του κόσμου*

ΑΥ-ΤΟΣ-Ε-ΚΕΙ-ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ;

ο πακετάς *με ακόμη μικρότερη φωνούλα*

ΝΑ ΦΥΓΕΙ!

-να μη τον πληρώσω τον άνθρωπο;

ΟΧΙ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ. 5 ΜΕΡΕΣ ΦΥΛΑΚΗ ΕΚΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΣΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;

-ΜΑ-ΛΙ-ΣΤΑ-ΚΥ-ΡΙ-Ε-ΣΤΡΑ-ΤΟ-ΠΕ-ΔΑΡ-ΧΑ

Μισή ώρα μετά (αφού είχαμε φάει τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμακι, για να αλλάξουμε και γεύση, τιμωρηθήκαμε με 5φ ο καθένας. Σ’αυτή την περίπτωση θεωρήσαμε τους εαυτούς μας τυχερούς, γιατί αυτοί οι τύποι προτιμούν γενικά τα διψήφια νούμερα, και όταν την τρως από διοικητή άλλης μονάδας είθισται να σου κολλάει και καμιά πεντάρα ακόμα και ο δικός σου, γιατί όπως και να το κάνουμε δε γίνεται να σου ρίχνουν οι ξένοι και να μη την τρως και από τους δικούς σου, οπότε υποθέτω ότι μας έσωσαν τον κώλο οι θρησκευτικές ευαισθησίες των στρατόκαυλων. Επίσης μας έσωσε τον κώλο η μεσολάβηση του λοχαγού μας, που στην αναφορά του έγραψε ότι ήμασταν στην κεντρική πύλη, και όχι σκαρφαλωμένοι σε έναν φράχτη της περιμέτρου.

Η επίσημη εκδοχή ήταν «πενθήμερος φυλάκιση διότι παραλάμβανε αλλότρια εδέσματα από την κεντρική πύλη.»

Α, και για να μην παρεξηγηθούμε, τον πακετά γυρίσαμε και τον πληρώσαμε δύο λεπτά μετά την καμπάνα.

If the kids are united! 1 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, musiek, troo story.
Tags: , , , ,
13 Σχόλια

Στο στρατό κάνουμε κάτι που λέγεται ζωάρα.  Δεν υπάρχει σαφής ορισμός, αλλά είναι κάπως σαν να είσαι σκύλος. Κοιμάσαι ή χάσκεις στον ήλιο όλη μέρα, το μεσημέρι μαζεύεσαι με άλλους σκύλους και γαβγίζετε όλοι μαζί, και στη συνέχεια ξανακοιμάσαι και κάθε έξι ώρες βγαίνεις για να κατουρήσεις τα προκαθορισμένα σημεία που ορίζουν τον χώρο σου. Μόνο που ως λίγο πιο εξελιγμένο ον μπορείς όταν κάθεσαι να βλέπεις Μενεγάκη, το μεσημέρι το γάβγισμα λέγεται φρουρά, και το απόγευμα αντί να κατουράς βάζεις υπογραφές.

Π.χ. Είναι 08.30 και αυτοί κάνουν ζωάρα.

Σήμερα λοιπόν, ενώ έβλεπα κάτι αντίστοιχο της Μενεγάκη (ή την ίδια, δε θυμάμαι) στον Ant1, έπαιξε διαφημίσεις. Όταν αυτές τελείωσαν έπαιξε ένα συμπαθητικούλι animation το οποίο είχε ένα μπλε ημιδιαφανές κυβάκι που έγραφε Ant1 επάνω, και από πίσω έπαιξε το εξής θεματάκι:

Y  UYT  T Y U   U Y T  TTYR R*   εδώ

Σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου διαστάλθηκε η κόρη του ματιού μου, πνίγηκα από τον καφέ μου, στραβοφύσηξα τον καπνό μου, και φώναξα ‘Oi! AYTO EINAI ΒΑΝΙΛΑ ΜΑΦΙΝΣ! ΡΟΪΤ!

Αναρωτιέμαι ποιος θα χάσει τη δουλειά του όταν στον Ant1 αντιληφθούν ότι παίζουν ποδοσφαιρικό oi-punk πριν τις διαφημίσεις, και μάλιστα το ίδιο θεματάκι στο οποίο οι Αρειανοί συμπολίτες μου (see what i did thur?) έχουν προσθέσει τους εξής στίχους:

ΓΚΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΑΡΗ, ΕΙΜΑΙ ΓΚΟΟΟΟΛ!

True story bro!

*Συγχωρήστε με αν έχω κάνει πατατιά στις νότες, το αυτί μου δεν τραβάει πολύ :]

Επίσης, τους Vanilla Muffins μπορείτε να τους βρείτε εδώ.

Fuckin A! 8 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in troo story.
2 Σχόλια

Στα 4 χρόνια λειτουργίας αυτού του blog μπορώ να πω ότι έχω δει αρκετά πράγματα σχετικά με τη μπλογκοφάση. Από τότε που τα blogs στην Ελλάδα έγιναν 1000, μετά που είχε blog η θεία μου, στη συνέχεια που οι bloggers φορούσαν μαύρα στο σύνταγμα μέσα στη ντάλα, τα γαμήσια του Ζαχόπουλου, διάφορες εκλογές, κάποιες άλλες παπαριές που δε θυμάμαι, η πρώτη φάση με το κάπνισμα, κι άλλες παπαριές που δε θυμάμαι, η δεύτερη φάση με το κάπνισμα πριν από 1-2 μήνες, και τώρα κι άλλες εκλογές.

Τα δύο βασικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγω σχετικά με το blogging είναι τα εξής:

  1. Διάφορα ζητήματα που αποτελούν πορδίτσες μπροστά σε άλλα τείνουν να λάβουν βοθρώδεις διαστάσεις γιατί κάποιος αργόσχολος δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει:

    Η μπλογκόσφαιρα είναι περίπου όπως το δάσος στο ανέκδοτο με τον λαγό που παίρνει αναβολικά και βάζει τους πάντες να τρέχουν σα μαλάκες. Κάθε 2-3 μήνες πλειοψηφία μάχεται με λύσσα πάνω σε κάποια ζητήματα γιατί όλο και κάποιος εποχιακός αργόσχολος θα αποφασίσει ότι π.χ. το αντικαπνιστικό μέτρο είναι κάτι στο οποίο αξίζει να κάνει κανείς διδακτορικό και στη συνέχεια να φωνάζει αυτό που βρήκε μέχρι να ασχοληθεί κάποιος μαζί του.

  2. Οι bloggers τείνουν να παίρνουν τον εαυτό τους τόσο στα σοβαρά που  αντιμετωπίζουν το ζήτημα του μήνα σαν το έργο της ζωής τους.

    Το είχα δοκιμάσει κι εγώ αλλά σε ένα χρόνο πίστεψα σε τόσα πολλά πράγματα που ένιωσα να παθαίνω υπερκόπωση.

So. Αυτή την εβδομάδα θα κάνουμε υπομονή. Θα έλεγα ότι ελπίζουμε την άλλη εβδομάδα να έχει κάτι πιο διασκεδαστικό, αλλά θα είμαστε φαντάροι :/

Επίσης βλέποντας συνολικότερα το πράγμα πρέπει να πω ότι σας αγαπάμε όλους κι ας μη μας αγαπάτε εσείς αυτή την εβδομάδα. Όλους εκτός από εκείνο το καραφλό παπάρι που δοκίμασε να με τρολάρει στο fb προχθές. Φτυσ’τα μπούτια σου ρε βλάκα.

To gif είναι για μια ακόμα φορά κλεμμένο από το filmdrunk.

Αυτό το burger (shuffle) 1 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in shuffle, troo story.
Tags: ,
8 Σχόλια

Βλέπω αυτό το burger* και θέλω να φορτώσω ένα καράβι τέτοια, να το ρίξω σε ένα ξερονήσι, και εκεί να πεθάνω στα 40 μου, χοντρός κι ευτυχισμένος. Μπορεί να πάρω και μερικά φιλαράκια μαζί, αλλά μόνο αυτούς που θα εγγυηθούν ότι θα παχύνουν. Sorry noy, sorry lna!

Τις προάλλες γνώρισα έναν τύπο που είχε τις ίδιες γνώσεις για burgers με μένα. Αυτό νόμιζα ότι στην Ελλάδα δε θα ήταν πολύ πιθανό, και μάλλον δεν πολυείναι, γιατί κι ο άλλος με κοιτούσε με την ίδια έκπληξη που τον κοιτούσα κι εγώ. Κάθισα και μιλούσαμε και ήταν σαν να κάναμε αυτούς τους χορούς του φλερτ που κάνουν κάτι εξωτικά πουλιά πριν ζευγαρώσουν. Μιλήσαμε για τεχνικές ψησίματος, για dressings, για toppings, για στρατηγική προώθησης burger στη Θεσσαλονίκη, για το ghetto burger, για burgers σε ατμό, για fatty melts, για αναλογίες 80-20, για το hearth attack grill που στο μενού του περιλαμβάνει και ένα πακέτο άφιλτρα lucky strike, και για το πως μπορείς να εντάξεις τοπικά συστατικά σε burger χωρίς να αλλοιώσεις τον χαρακτήρα του, βάσει του παραδείγματος του πράσινου chilli στο New Mexico.

Και μια που η αρχιτεκτονική δεν είναι ακριβώς στο μεγαλείο της ακμής της, σκέφτομαι πλέον σοβαρά να ανοίξω ένα burgerάδικο.

By the way, πήραμε πτυχία. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή. Η ζωή μας στο πανεπιστήμιο πέρασε μπροστά από τα μάτια μας. ..Α, όχι, αυτό είναι όταν πεθαίνεις. Ναι, ήταν πάρα πολύ συγκινητικό.

Ατάκες του μήνα.

Ξύπνα, εδωμέσα μυρίζει κάτι σαν παλιό τυρί με τσιγάρα και αλκοόλ, και πήγε δώδεκα.

– Η Μαμά μου!

«ΕΙΠΑ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 11.30», με την πιο τρομαχτική τσιρίδα του κόσμου,

«Είμαστε για ορκωμοσία» απαντήσαμε εμείς με την πιο ήρεμη φωνή του κόσμου.

«ΤΙ;;»

«Είμαστε για ορκωμοσίαααα» ξαναείπαμε σταθερά.

«ΠΕΡΑΣΤΕ ΕΞΩ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;»

«..Σας φαίνεται σαν ψέμα;»

«ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ»

– Η υπάλληλος στη γραμματεία της σχολής. Όταν επιτέλους της εξηγήσαμε ότι ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΜΕ, μας έσκασε ένα γλυκό χαμόγελο, όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις, και μας είπε «Καλέ κιόλας; Εσείς είστε μικρά».

Καμία επαφή με τη δουλειά της, έτσι;

*Η φωτογραφία του burger είναι από δω.

σκληρές ιστορίες 19 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in troo story.
Tags:
1 comment so far

Δύο χαρακτηριστικές τέτοιες περιγράφονται εδώ, κι εδώ. Παραθέτω:

1. Είμαστε για χαλαρωτικά ποτάκια μετά από ώρες δουλειάς στη σκολή. Ο Δικάβαλος ,σα σωστός σκλάβος διπλωματικής (άλλων, εμείς δεν κάνουμε τέτοια), είναι θεο-γαμημένα-νήστικος και έχει ξεπατώσει όλα τα ψιψιψόνια. Εκεί λοιπόν που μασουλάει ξηροκάρπια συμβαίνει το εξής:

*ΖΖΖΓΓΓΓΚΡΡΡΡΑΟΥ* (sound fx μέσα από το στόμα του συντρόφου Δικάβαλου)

noy: – Δικέ μου, νομίζω ότι τρως το δόντι σου.

Ο Δικάβαλος διατηρώντας μια έκφραση επικής στωϊκότητας και χωρίς να σταματαει το μασούλημα, δείχνοντας το στόμα του λέει:

– Αιγίνης.

*ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ*

_________

 

2. Ο φίλος Μουσάκιας. Όταν έμαθε ότι ένας σκληρός στο σχολείο του, του έφτυσε τον αδερφό, τον έπιασε και τον μπαούλιασε. Μέχρι εδώ καλά. Στη συνέχεια ο φίλος Μουσάκιας (που είχε μακριά μούσια) ήξερε ότι την επόμενη μέρα θα τον περίμεναν 30 εξωσχολικοί για να τον περιποιηθούν. Τι έκανε λοιπόν ο φίλος Μουσάκιας; Ξυρίστηκε. Την άλλη μέρα δεν τον γνώρισε κανένας. Αλλά αυτό δε θα κρατούσε πολύ. Μετά από μια εβδομάδα που μαθεύτηκε ότι ο Μουσάκιας ξυρίστηκε, ήξερε ότι θα τον περιμένουν και πάλι οι εξωσχολικοί. Τι έκανε λοιπόν τότε; Ξανάπιασε και ξαναμπαούλιασε τον τύπο για να τελειώνει η ιστορία.

_________

 

Πίνω το καφεδάκι μου παρέα με τον φύλακα του διπλανού κτιρίου στο πανεπιστήμιο. Είναι ένας τύπος πολύ σωστός, πολύ συζητήσιμος, πολύ ξηγημένος και έξω καρδιά. Επίσης είναι από τους τύπους που πάσει θυσία δε θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξει το μπουνίδι. Δηλαδή δεν ξέρω αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που actually θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξουν το μπουνίδι, πάντως ο δικός μου δεν ανήκει σ’αυτήν. Είναι γιγάντιος και τρομαχτικός.

Με τον Σ. λοιπόν έχουμε αναπτύξει κάποιου είδους bromance. Για παράδειγμα μπορεί να έχουμε και οι δύο τσιγάρα, αλλά κερνάμε ο ένας τον άλλο εναλλάξ, ή όποτε κάποιος από τους δύο πάει κυλικείο επιμένει οπωσδήποτε να φέρει κάτι στον άλλον. Στην προκειμένη ο Σ. πηγαίνει για καφέ και τυρόπιτα και αφού έχουμε επιχειρηματολογήσει κάνα δίλεπτο για το αν θα φέρει και σε μένα, τελικά πηγαίνει για να πάρει μόνο γι αυτόν. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Σ: Πρόσεχε δυο λεπτά μην έρθει κάνας μαλάκας.

Α: Κι αν έρθει δηλαδή εγώ τι να κάνω;

Σ: Να του πεις «ΦΥΓΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»

Α:

Σ:

 

To be continued..

All things come to an end 11 Οκτώβριος, 2010

Posted by noy in offline, teh luzl, troo story.
11 Σχόλια

Αυτό το post γράφτηκε αρχικά μόλις δώσαμε διπλωματική, αλλά δε μου είχε φανεί μπαμπάτσικο οπότε και δεν το postαρα. Συνέχισα να το γράφω με το που δώσαμε ερευνητικό (δηλαδή στις 27 Σεπτέμβρη) και μέχρι τώρα πάλευα να γράψω παραπάνω ιστορίες. Όχι ότι δεν έχουμε. Έχουμε. Αλλά βαριέμαι. Οπότε και το postάρω as is, προτού το γεγονός του ότι τελειώσαμε τη σκολή γίνει αρχαιολογικό fact. Και αν ξεβαρεθούμε προσθέτουμε κι άλλες. Αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δε θα το κάνουμε. ;p

Sooooo.. Παραδώσαμε διπλωματική. Πως νιώθω; Relieved.

Σα να έριξα το ΚΑΛΥΤΕΡΟ.ΧΕΣΙΜΟ.EVER.

 

Courtesy of midgetmanofsteel.com

 

Ξες. In all seriousness, προς στιγμήν ένιωσα ότι δεν έχω τίποτα σημαντικό να αναβάλλω πλέον. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε και ερευνητικό. Ναι. Οι μαλάκες οι αχρηστέκτονες έχουμε δύο πτυχιακές εργασίες. Μια σχεδιασμού και μία θεωρητική. Ναι. Είμαστε μεγάλοι παναχρηστήμονες.

Λέω να κάνω κι εγώ έναν τύπου απολογισμό της όλης φάσης. Τις ευχαριστίες νομίζω τις κάλυψε πολύ καλά ο σύντροφος alex. Πιστεύω ότι μια περιγραφή από περιστατικά που διαδραματίστηκαν αυτό το διάστημα και κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας είναι ό,τι πρέπει. AMIRITE OR AMIRITE?


Περιστατικό #1: «Βάαααλεεεεεε»
πρωταγωνιστούν οι: alex, noy

Ο καθένας στο κουμπιούτερ του (κουμπιά δεν έχει;) κάνει σκέδια, πινακίδες, 3d η κάτι of the sort. Δεν έχει σημασία ποιός λέει τι.

-Πεινάς;

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Ναι ρε φίλε πεινάω τρελά.

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Άντε να φάμε σύντομα όμως, γιατί δε ντη μπαλεύω.

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

Τι ‘α φάμε;

*ακολουθέι burst επικοινωνιακής επιτυχίας*

-Ό,τι θες.
-Σουβλάκια.
-Φάγαμε χτες. Πίτσα;
-Φάγαμε προχτές.
-Ε, δεν έχει τίποτ’ άλλο ρε ψηλλλέ.
-Γκούντις.
-Άντε καλά. Τι θες;

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Ε, ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΘΑ ΦΑΜΕ ΚΑΜΙΑ ΩΡΑ; (φωνάζει εκνευρισμένος αυτός που έπρεπε να είχε απαντήσει στην ερώτηση «τι θες;»)


Περιστατικό #2: «Σκληρός»
πρωταγωνιστούν οι: Δικάβαλος, noy

Είμαστε για χαλαρωτικά ποτάκια μετά από ώρες δουλειάς στη σκολή. Ο Δικάβαλος ,σα σωστός σκλάβος διπλωματικής (άλλων, εμείς δεν κάνουμε τέτοια), είναι θεο-γαμημένα-νήστικος και έχει ξεπατώσει όλα τα ψιψιψόνια. Εκεί λοιπόν που μασουλάει ξηροκάρπια συμβαίνει το εξής:

*ΖΖΖΓΓΓΓΚΡΡΡΡΑΟΥ* (sound fx μέσα από το στόμα του συντρόφου Δικάβαλου)

noy: – Δικέ μου, νομίζω ότι τρως το δόντι σου.

Ο Δικάβαλος διατηρώντας μια έκφραση επικής στωϊκότητας και χωρίς να σταματαει το μασούλημα, δείχνοντας το στόμα του λέει:

– Αιγίνης.

*ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ*

———-

«ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ» UPDATE.

Sooooo, δώσαμε ΚΑΙ ερευνητικό.

Πως νιώθω; Empty inside. Seems like there’s no purpose in life anymore. Τώρα όντως δεν έχω τίποτα σημαντικό να αναβάλλω. ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΩ ΕΤΣΙ!; Ακολουθούν αντίστοιχα περιστατικά που διαδραματίστηκαν κατά την περίοδο περάτωσης της ερευνητικής μας εργασίας, και φυσικά επίσης κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Ω, ΜΑ ΤΙ ΕΥΓΛΩΤΤΙΑ!

Περιστατικό #3: «THN LIZZIE ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»
πρωταγωνιστούν οι: alex, noy

Είμαστε στο σπίτι του alex και γράφουμε το ερευνητικό. Πιο συγκεκριμένα, ο alex κάνει expand κομμάτια του σκελετού σε κείμενο κι εγώ στήνω την παρουσίαση. Κάποια στιγμή κοιτάει την οθόνη μου. Τη στιγμή εκείνη γράφω για το πρώτο αυτοκίνητο της Ford «Tin Lizzie», αλλά έχω γράψει απλά το εξής: «1908: Το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής από τη Ford (Lizzie)». Η σκηνή που ακολουθεί, είναι κάτι ανάμεσα σε αυτό (FFW στο κομμάτι με τα tattoo) και αυτό.

alex: Tin Lizzie.

noy: Ε ναι νταξ’.

alex: Ε, γραψ’ το.

noy: Σιγά ρε μαλάκα. Φαίνεται.

alex: Τι φαίνεται ρε μαλάκα; Γραψ’ το.

noy: Γιατί να το γράψω ρε παπάρα; Είναι περιττό.

alex: Τι περιττό ρε ηλίθιε;

*αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τόνοι*

noy: Σκάσε ρε παπάρι. Γιατί να βάλω «την»;

(see what we did thur?)

alex: TIN Lizzie. Tin. Πως λέμε THIN Lizzie? Αλλά TIN. (άκου τι βρήκε να πει ο άλλος για να καταλάβω και καλά)

noy: Ναι γιατί να βάλω ΤΗΝ; Φαίνεται απ’ το Lizzie ότι είναι «θηλυκό».

alex: TIN ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ. ΟΧΙ ΤΗΝ. ΤΙΝ! ΤΙΙΙΝ!

noy: ΝΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΗΝ;

alex: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ. ΤΙΝ. ΤΙΝ. ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ!

noy: ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΡΕ! ΕΛΕΟΣ. ΣΚΑΣΕ!

alex: ΤΙΝ ΡΕ! ΤΙΝ! ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ!

Και τότε διαπράττει τη μεγαλύτερη βλασφημία που μπορεί να κάνει κάποιος όταν κάθεσαι στον υπολογιστή σου. Έβαλε τα χέρια ΤΟΥ μεσ’ τη μούρη ΜΟΥ και άρχισε να γράφει. Στο πληκτρολόγιό ΜΟΥ. ΕΝΩ κάθομαι. OH THE BLASPHEMY! Ανοίγει το entry στη wikipedia, για το εν λόγω αμάξι. Οπότε και βλέπω ότι λέγεται «Tin Lizzie».

noy: Αααααα.

alex: Βλλλάκας.

We both burst in roaring laughter. Some moments are just THAT epic.

Περιστατικό #4: «Η φόρμα»
πρωταγωνιστούν: alex, noy

Αργότερα την ίδια μέρα. Πόσο καιρό νομίζετε ότι κάναμε ερευνητικό; Anyway. Ο alex μου έχει δώσει μια φόρμα του να φοράω επειδή το αρχικό plan δεν ήταν να μέινω σπίτι του, οπότε δεν είχα πάρει τις γκριζιές μου (το entry για τα items) μαζί.

Κάποια στιγμή πηγαίνω τουαλέτα και γυρίζω στο σαλόνι όπου και δουλεύουμε. Εκεί που μιλάμε στο όρθιο με τον alex και καπνίζουμε, κάνει μια παύση ενώ ταυτόχρονα κοιτάει στο σημείο που βρίσκονται τα family jewels μου (όπως λεεί και ο Bear Grylls).

*παύση alex και stare στα family jewels*

alex: Ρε μαλάκα. Μου κατούρησες τη φόρμα.

noy: Όχι ρε. Τι λες.

alex: Τότε τι είναι αυτός ο λεκές;

noy: Ποιός; Τι λεκ..

*σκύβω να κοιτάξω ενώ ταυτόχρονα τραβάω προς τα πάνω το επίμαχο σημείο. Της φόρμας ρε. Της φόρμας. Για το θεό δηλαδή.*

noy: Α. Μάλλον νερά θα είναι μωρέ.

alex: Και τότε γιατί είναι ακριβώς εκεί; Έλα παραδέξου το. Σου ‘φυγε η φρουτοζουμερή σταγόνα.

noy: Τι σταγόνα ρε; Κάτι εμπλοκή θα έπαιξε.

alex: Τον ηλίθιο. Μου κατούρησε τη φόρμα.

noy: Πωωωω το μπούστη. Τι θες να κάνω ρε; Να την πάρω να την πλύνω;

alex: Όχι. Θέλω όταν σου δίνω μια φόρμα να βάλεις, στοιχειωδώς να μη μου την κατουράς.

THE END. FINITO. ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΚΑΛΟ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ. ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ. ΕΤΣΙ ΚΙΟΛΑΣ. ΜΕ CAPS.

Marky Ramone pasta sauce 30 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in teh luzl, troo story.
Tags: ,
add a comment

Ο Marky Ramone βγάζει τη δική του σάλτσα για μακαρόνια. I shit you not.

Αναρωτήθηκα για λίγο τι σκατά ξέρει ο Marky Ramone από σάλτσες για μακαρόνια, αλλά μετά θυμήθηκα ότι ο φίλος μου ο Δικάβαλος ξέρει από σάλτσες για μακαρόνια, τις καλύτερες που έχω φάει, και αν ο φίλος μου ο Δικάβαλος κάνει τις καλύτερες που έχω φάει τότε ο Marky Ramone που είναι λίγο πιο ροκ θα κάνει τουλάχιστον καλές.

Ο συλλογισμός δεν έχει νόημα, το ξέρω, αλλά θα αγόραζα δυο βάζα. Ένα για να το δοκιμάσω και ένα για να εξηγήσω στα παιδιά μου για το πανκ ροκ και για τον θείο τους τον Δικάβαλο.

Μπορείτε να προμηθευτείτε τη δική σας στο site του Marky.

mile end 24 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in troo story.
1 comment so far

Διαβάζω ιστορία ευρωπαϊκής πολεοδομίας, και λέει ότι η Φλωρεντία ήταν το Μάντσεστερ του μεσαίωνα. Εννοεί ότι όλοι κουμπώνονταν και πήγαιναν στο Ηacienta ή ότι όλοι άκουγαν Σtone Ρoses και Οasis; Ότι εκεί ο μεσαιωνικός Rolls γνώρισε τον μεσαιωνικό Royce, ή ότι είχαν δύο ομάδες ποδοσφαίρου, την Φλωρεντία United που την ξέρει όλος ο κόσμος και την Φλωρεντία City που δε την ξέρει κανείς αλλά την υποστηρίζουν φανατικά όλοι οι κάτοικοι της πόλης; Μάλλον θα αναφέρεται στο γεγονός ότι το Μάντσεστερ ήταν η πρώτη βιομηχανική πόλη.

Το σύγγραμμα από το οποίο διαβάζω δεν έχει ρήματα. Δεν αστειεύομαι, έχει μόνο ουσιαστικά και μερικά επίθετα. Παθαίνω αυτό μια φορά ανά παράγραφο. Αυτό θα πει σημειώσεις. Αυτές οι γιαγιάδες που το διδάσκουν γουστάρουν τόσο πολύ να κάνουν δύσκολη τη ζωή αυτών που δίνουν χωρίς να έχουν παρακολουθήσει το μάθημα, που αν μπορούσαν οι σημειώσεις θα ήταν ηλεκτροφόρες, και θα σου τις αποφόρτιζαν σταδιακά μετά από κάθε διάλεξη. Αυτό με τα ρεύματα εν μέρει ήταν ιδέα της kaede. Κατά τα άλλα πάντως δε μπορώ να πω, τα μαθήματα τους είναι τεράστιο σχολείο.

Και ένα φακτ: Ποιά ήταν η προσδοκιμότητα ζωής στο Bradford κατά την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης;

20 χρόνια. That was it.

Σ’αυτό το ποστ δεν έχω αποφασίσει αν είμαι αστείος ή όχι, αλλά στα @@ μου (UPDATE) , γιατί απ’ότι φαίνεται το πέρασα!

Κατα λάθος ένα μολύβι! 14 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by noy in intertubes, teh luzl, troo story.
Tags:
24 Σχόλια

Some memes never get old!

Προχτες το βράδυ βαριόμουνα. Δύο φίλοι μου ήταν online.

‘Nuff said. PICTURE TIME!

Obviously εγώ είμαι ο θολός. Γιατί είμαι σαν το Μπάτμαν. Είναι σημαντικό να μην ξέρεις ποιος είμαι. Τα ‘χουμε πει αυτά.

Anyhoo. MOAR PICTURE TIME!

Ακολούθησαν ζωγραφιές. Τις οποίες και εικονοέκρινα. Με πούτσες. What’s that? Awww too bad. Έχω ήδη κλείσει το παράθυρο.

Anyhoo. LAST PICTURE TIME!

Περισσότερες πληροφορίες για το meme εδώ κι εδώ.