jump to navigation

Teh horrorz 30 Ιουλίου, 2010

Posted by john in teh crais, teh horrorz, teh luzl.
Tags:
5 Σχόλια

He haz seen them!

Για τον alex μιλάμε, ο οποίος διαβάζει το http://boards.4chan.org/b/ (NSFW link btw) 2 φορές τη μέρα, μη χάσει κανα update, μου στέλνει μάλιστα και τα καλύτερα thread.

Έτσι αισθάνονται όσοι είναι μέλη των board

Αλλά την πρώτη φορά που θα μπείτε θα είστε μάλλον κάπως έτσι:

ZOMG!

Και σε περίπτωση που δεν έγινα clear, ακολουθεί quote του alex:

-Βαρετό το 4chan σήμερα. Το μόνο που είχε ήταν ένας τύπος να χέζει πάνω σε ένα μωρό δεμένο σε ένα τραπέζι.

Advertisements

i’ve seen some weird shit in my life.. 10 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in intertubes, teh crais, teh luzl.
Tags: , , ,
8 Σχόλια

αλλά αυτό ομολογουμένως ξεπερνάει τα όρια στα οποία νόμιζα ότι βρισκόμουν.

Το chatroulette το ξέρετε; Τώρα το ξέρετε. Πολύ γενικά ανοίγεις τη webcam σου, πατάς ένα κουμπί, και σου ανοίγει τυχαίες webcams τύπων που κάνουν το ίδιο πράγμα. Γενικά έχει πλάκα γιατί πετυχαίνεις κάθε καρυδιάς καρύδι. Τύποι που την πίνουν και σου χαμογελάνε, παππούδες που ψάχνουν γκομενάκια, γκομενάκια, κάτι αισθησιακοί αραχτοί πίσω με λάγνο βλέμα, και όπως καταλαβαίνετε 1/3 webcams έχουν έναν man να τον παίζει.

Όλα ok μέχρι εδώ. Εκεί που τα είδα όλα ήταν όταν πέτυχα έναν χοντρό τύπο να πηδάει μετά μανίας ένα κουκλάκι ρακούν. Ναι, ένα ρακούν.

Ναι, ένα γαμημένο ρακούν.

Για του λόγου το αληθές, και δε θέλετε να το δείτε στη δουλειά σας, ή με τη μαμά σας, ή με τα παιδιά σας αυτό: (περισσότερα…)

όσα παίρνει ο άνεμος 25 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh crais, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
17 Σχόλια

Ένα Σ/Κ σαν όλα τα άλλα αράζω στη σαλονιά μου, στην καναπεδιά μου, με τη λαπτοπιά μου στο λαπ μου και με την τηλεορασιά να παίζει αμερικάνικο σκουπιδαριό ΣΚΑΙ. Αυτό είναι ένα πολύ μελετημένο άραγμα γιατί η θέση μου είναι ακριβώς αυτή ώστε τα μάτια μου να χρειάζονται να διανύσουν τη μικρότερη δυνατή απόσταση ανάμεσα στις δύο οθόνες. Επίσης το σταθερό και το κινητό στο μπράτσο του καναπέ, το tv control από την άλλη μεριά και το λαπτοπ πάνω μου, μου δίνουν αυτή τη ζεστασιά του geek operations center που είναι ότι καλύτερο για lame μεσημέρια. Η θέση μου επίσης είναι η ιδανική για να βλέπω τη θέα και από τις δύο πλευρές του σαλονιού αριστερά και δεξιά από την τηλεόραση, καθώς και να εποπτεύω τον καιρό από το παράθυρο στην αριστερή γωνία του τοίχου της τηλεόρασης. Αυτό γίνεται κάθε Σ/Κ που δεν έχω κάτι να κάνω, που δεν πάω για καφέ, που έχω κοιμηθεί σπίτι μου,και που είμαι ο μόνος που έχει κοιμηθεί σπίτι μου. Ξεκινάει με το που πατήσω το power του λάπτοπ, που είναι το πρώτο σημείο στο οποίο στηρίζομαι όπως βγαίνω από το κρεβάτι και συνεχίζεται μέχρι να πάω για καφέ ή μέχρι το βράδυ που ενδεχομένως θα πάω βόλτα. Χρειάζεται να σηκωθώ μόνο για κατούρημα, για metaxa και για νερό. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να τα εντάξω στο αραγματικό σύμπλεγμα αλλά διατηρώ την απόσταση γιατί μου αρέσει να χρειάζεται να σηκωθώ γι αυτά. Με την πρώτη ευκαιρία που θα σηκωθώ παίρνω και ένα πιάτο για να φάω μέσα το μεσημεριανό μου, το οποίο επίσης θα σηκωθώ για να παραλάβω από την εξώπορτα. Αυτό είναι ένα θέμα γιατί το σπίτι είναι μακρόστενο και ο καναπές απέχει 16 και κάτι μέτρα από την πόρτα, και 4 δευτερόλεπτα από το όριο υπομονής των πακετάδων, οι οποίοι χτυπάνε δύο φορές.

Στο τυπικό Σ/Κ λοιπόν κάνω όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ανέφερα, και κάποια στιγμή αποφασίζω ότι πεινάω. Όταν πεινάω ψάχνω τι θα αρχίσω να βλέπω ακριβώς αφότου παραγγείλω, ώστε το φαΐ να έρθει λίγο μετά την αρχή του θεάματος, για να έχω ξεπεράσει τον μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το να αρχίζεις να βλέπεις κάτι, ώστε να μπορώ να αφιερωθώ στον καινούριο μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το φαΐ που σου έρχεται έτοιμο. Δε μου αρέσει να αλληλοεπικαλύπτονται οι μίνι ενθουσιασμοί, θέλω έναν τη φορά. Με εξαίρεση το how i met your mother (δεν είναι αστείο με μάνες αυτό), που κρατάει μόνο 20′ και το βλέπω με το που έρθει το φαγητό, γιατί η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τα στενά χρονικά όρια ενδέχεται να σου περιορίσουν ενθουσιασμούς.

Όλο αυτό το lifestyle σαββατοκύριακου μου αρέσει γιατί δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τις καθημερινές περνάω πολύ χρόνο με ένα σωρό ούγκανους και μερικούς πάρα πολύ ωραίους τύπους και όλο αυτό νιώθω ότι με έχει κουράσει λίγο. Η ελάχιστη δυνατή επαφή λοιπόν είναι από τα πρωταρχικά μου ζητούμενα τα Σάββατα το πρωί.

________________

Οι πορδές είναι η πιο άμεση μορφή χιούμορ. Αυτό το λέει ο φίλος μου ο Σφίγγας και έχει απόλυτο δίκιο. Το ίδιο και οι κλανιές, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να υπογραμμίζεται η διαφορά ανάμεσα σε κλανιά και πορδή, αλλά αυτό θα γίνει σε άλλο ποστ. Προς το παρόν θα χρησιμοποιώ τους δύο όρους σα να είναι ταυτόσημοι.

Οι πορδές είναι κάτι που μπορεί να σου φτιάξει το κέφι ή να σου το χαλάσει στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κρατάει. (Αν ξεπεράσει αυτά δευτερόλεπτα και κρατήσει περισσότερα θα σου φτιάξει σίγουρα το κέφι, δε γίνεται να σου το χαλάσει.) Υπάρχουν πορδές που διώκονται ποινικά σε κάποιες χώρες. Μύρισα μια τέτοια το Σάββατο που μας πέρασε. Ο μπάσταρδος έκλασε μέσα στο στούνιο. Πόσο ασυνείδητος πρέπει να είσαι για να κλάσεις μέσα σε ένα στούντιο; Υπάρχουν και άλλες πορδές που πρέπει να βραβεύονται. Αυτές είναι που αφήνεις μετά από πρώτα ραντεβού που μάλιστα συνήθως συνδυάζονται με blue balls και με τρομερό πονόκοιλο και ενδέχεται να κρατήσουν και διψήφιο αριθμό δευτερολέπτων. Αυτές επίσης μετριούνται και σε ορόφους γιατί πραγματικά δεν αντέχεις άλλο και τις ρίχνεις στο ασανσέρ της κοπέλας όπως φεύγεις, οπότε μετράς πόσους ορόφους συνεχόμενα έκλανες. Οι πορδές είναι ωραίο πράγμα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλουν τις στιγμές τους.

Οι πορδές επίσης είναι η επισφράγιση της φιλίας. Δύο άντρες θα γίνουν πραγματικοί φίλοι την πρώτη φορά που ο ένας από τους δύο θα ρίξει την πρώτη και θα γελάσουν μαζί. Γενικά είναι μια εκδήλωση οικειότητας.

________________

Εκεί λοιπόν που απολαμβάνω την ηρεμία με την εαυτάρα μου έχοντας επιλέξει εφιάλτη στην κουζίνα για να δω τρώγοντας, έρχονται οι γύροι μου. Σηκώνομαι, πάω προς την είσοδο, ξαναχτυπάει το θυροτηλέφωνο, το ανοίγω, ανεβαίνει ο πακετάς, ανοίγω, μου δίνει τους γύρους μου, τον πληρώνω, του δίνω πουρμπουάρ, μου λέει καλή όρεξη, του λέω καλή συνέχεια, μου λέει ευχαριστώ, και στα 3 δευτερόλεπτα που εγώ σπρώχνω την πόρτα για να κλείσει και που ο πακετάς γυρνάει για να κατέβει τη σκάλα ΠΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΛΑΝΙΔΙ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ. Μου γύρισαν οι βολβοί. Ήταν δυνατό, διαρκές και απ’αυτά που όπως λέει ο noy ακούγονται σαν να κλάνεις μέσα σε ένα πιάτο σούπα, ή εναλλακτικά σαν να έχεις ένα πιάτο σούπα μέσα στο βρακί σου.

Έτσι εξανεμίστηκε το ωραίο μου Σάββατο. :/

times they are a-changin’ 15 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in emoemoemo, intertubes, teh crais, teh rants.
Tags: , , , , ,
2 Σχόλια

Post με πολλή ορολογία για μη σχετικούς. Μπορώ να βάλω 800 links για να καταλάβετε τι λέω, που δεν υπάρχει περίπτωση να τα διαβάσετε όλα, ή αλλιώς μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο :]

Κάποτε θυμάμαι παίζαμε dota και το παν ήταν ο host. Αν μπορούσες να hostάρεις ήσουν the man και όλοι οι άλλοι ήταν τα πουτανάκια σου. O host ήταν το Α και το Ω. Ο host ήταν επίσης αυτός του οποίου τη μάνα έβριζες αν lagαρες. Έμπαινες στο eleos και έλεγες «kana gg??» γιατί όλα τα games τότε ξεκινούσαν από «gg». Μπαίνεις τώρα και δε χρειάζεται πια host. Έχει bots που φτιάχνουν games. Δε χρειάζεται καν να είσαι στο eleos, αρκεί να κοιτάς τι νούμερο game θα φτιάξει το bot μετά. Κάποτε έσκαγε naix στο ar ή κένταυρος και ήξερες ότι το game είχε τελειώσει. Τώρα θέλεις μεταπτυχιακό στην αγγλική φιλολογία μόνο και μόνο για να διαβάσεις τι κάνουν τα spells του ήρωά σου. Παλιά όποιος τον έπινε λίγο λίβαρε χωρίς ενοχές. Σήμερα τα bots έχουν banlist.

Κάποτε επίσης παίζαμε WoW. Το epic ήταν κάτι που το φορούσες και είχες μικρούς οργασμούς. Τότε με τις μπλεδιές σου ήσουν κομπλέ. Μετά υπήρχε attunement. Έπρεπε να στρώσεις λίγο κώλο για να κάνεις raid. Τα heroics ήθελαν cc και το tank δεν έσπαγε μούρες, μόνο άντεχε να τρώει ξύλο. Το gear δεν κρεμόταν από τα δέντρα και τα item sets ήταν κάτι που σεβόσουν. Από πέρσι όλοι φοράνε epics και στις γιαγιάδες τους. Κάποτε δεν έβλεπες end game content αν δεν ήσουν αρκετά καλός παίχτης για να το δεις. Τώρα το βλέπεις γιατί είναι για τα πανηγύρια, και με 10 άτομα αντί για 25 για να είναι ακόμα περισσότερο για τα πανηγύρια, και άμα θέλεις να είναι πιο δύσκολο ενεργοποιείς το hard mode. Yeah, that cuts it. Κάποτε το mana eficiency υπήρχε σαν όρος, καθώς και το healing aggro. Μετά το τελευταίο patch με τα cross realm groups μπορείς να μαζεύεις 15 emblems την ώρα. Αυτό σημαίνει καμιά 60+ σε μια μέρα. Επίσης ο alt σου λεβελιάζει με 20% παραπάνω xp και itemάρες με τα heirloom. Δε χρειάζεται πια να ψάξεις πιο addon θα χρησιμοποιείς για questing και για coords γιατί το παιχνίδι τα έχει ενσωματώσει. Έχει πάρα πολύ νόημα να σου λέει το npc ότι θέλει να βρεις το χαμένο τέτοιο και μετά να ανοίγεις το map και να σου λέει που είναι. Παλιότερα χρειαζόταν να μετακινηθείς, ή να γλύψεις κάνα mage για portal, αλλά όχι, γιατί να πρέπει να περιμένεις για μετακινήσεις σε ένα τεράστιο περιβάλλον που λέγεται «world» of warcraft; Τώρα έχει portals για τα πάντα. Κρίμα που έχουμε 75 mounts ο καθένας από το lvl 20.

Welfare καιροί δικέ μου.

Burgers στη Θεσσαλονίκη 24 Δεκέμβριος, 2009

Posted by alex in emoemoemo, offline, teh crais.
Tags: , , ,
22 Σχόλια

δεν έχει.

Νομίζω ότι πεινάω πολύ. Ξεκίνησα να ψάχνω εικόνες για burgers και έφτασα στην 45η σελίδα του google. Είναι ανώφελο να συνεχίσω.

Για του λόγου το αληθές:

Καταραμένη Θεσσαλονίκη, ούτε ένα γαμημένο μπεργκεράδικο εκτός από τα mc donalds. Φάτε γύρο μαλάκες καρντάσηδες.

😦

UPDATE: Στο μεταξύ βρήκα αυτά τα τυπάκια που Τα Σπάνε. Η ρεντνεκιά της φάσης σε συνδυασμό με το όνομα που χρησιμοποιούν και την προφορά του μαν που μιλάει σχεδόν με χόρτασε. Και κάθε φορά που λέει awl – ‘waιght ρίχνω ένα ρέψιμο. Μπορείτε να τους βρείτε εδώ. Τσεκάρετε και ένα δείγμα και δείτε και τι μουσικάρα ξηγιούνται εισαγωγικά. Το εννοώ το «Τσεκάρετε» :]

ο Μαρσελέν που κοκκινίζει 18 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in sound and vision, teh arts, teh crais, teh rants, troo story.
Tags: ,
9 Σχόλια

Είναι ένα απίστευτο βιβλίο του Sempé, του τύπου που έκανε και τα σκίτσα που έχει στους μικρούς Νικόλες. Πρόκειται για την ιστορία του Μαρσελέν Καγιού ο οποίος έχει ένα πρόβλημα. Κοκκινίζει. Μάλιστα κοκκινίζει χωρίς κανένα λόγο, αλλά αδυνατεί να κοκκινίσει όταν «πρέπει», δηλαδή όταν παίρνει χάλια βαθμούς ή όταν κάνει το δωμάτιό του στάβλο και του τη λένε οι γονείς του, με αποτέλεσμα να παρεξηγείται όλη την ώρα. Στην πορεία γνωρίζει και άλλο ένα παιδάκι τον Ρενέ Ρατό ο οποίος παίζει βιολί και φτερνίζεται συνέχεια και πολύ δυνατά με αποτέλεσμα να μη μπορεί ποτέ να παίξει ένα κομμάτι ολόκληρο, και οι δυο τους μεγαλώνουν κάνοντας ένα σωρό αστείες και τέλειες μαλακίες τις οποίες δε θυμάμαι.

Το βιβλίο είναι τέλειο. Δηλαδή έτσι μου φαινόταν πριν από καμιά δεκαπενταετία γιατί μετά μου το έφαγε κάποιος μπάσταρδος.

separation anxiety 26 Οκτώβριος, 2009

Posted by alex in emoemoemo, teh crais, Uncategorized.
Tags:
add a comment

What he said.

separation_anxiety

Bye guys.

Αντικειμενικές αλήθειες. 18 Ιουνίου, 2009

Posted by noy in In Real Life, musiek, sound and vision, teh crais, troo story.
Tags: ,
10 Σχόλια

The Pixies (googled image)

Αντικειμενική αλήθεια Νο. 1:

Οι Pixies είναι η καλύτερη μπάντα που πάτησε πότε το πόδι της σ’ αυτόν τον πλανήτη. Period.

Αντικειμενική αλήθεια Νο. 2:

Ο alex κι εγώ είμαστε ηλίθιοι γιατί τον τελευταίο ενάμιση μήνα, λόγω συνθηκών (στις οποίες δε θα αναφερθώ τώρα), αντί να κάνουμε plan ahead και να αγοράσουμε tickutz για να τους δούμε, φάγαμε τρώμε τα λεφτά μας πίνοντας ποτάκια κάθε βράδυ σα να μην υπάρχει αύριο.

Οι Pixies παίζουν σήμερα το βράδυ στο Ejekt Festival στην Αθήνα. Σ’ αυτούς που θα πάνε… Enjoy it bastards.

All outta angst 9 Μαρτίου, 2009

Posted by alex in teh crais.
Tags: ,
12 Σχόλια

Bah αρρώστησα :/

Έχω μόνο κάτι δέκατα, αλλά ο λαιμός μου είναι χάλια, η μύτη μου ακόμα χειρότερα, και η διάθεση μου γμστα. Το χειρότερο είναι ότι από χθές δεν έχω καθόλου γεύση και όσφρηση. Έτσι πήγαν χαμένα κάτι φοβερά (υποθέτω) λαζάνια με σπανάκι της μαμάς μου. Ayway. Ξανακοιτούσα το πόστ με τα 5 πράγματα που τη δίνουν σε μένα και τον φίλο μου τον Άλέκο, και λέω να γράψω και μερικά που μου αρέσουν. Τον Άλέκο δε τον έχω πρόχειρο τώρα, οπότε θα γράψω μόνο δικά μου.

  1. Τα τσιγάρα μου.
  2. Το beefeater με σόδα, σε χαμηλό ποτήρι και χωρίς λεμονάκι. Το να μην έχει λεμονάκι είναι σημαντικό. Στο λεμονάκι, σε gin που δεν έχει τόνικ μέσα, οφείλεται η ξυνίλα αφού λιώσουν τα παγάκια. Αν πάλι βάζετε τόνικ, δε χρειάζεστε λεμονάκι για την ξυνίλα, φαίνεται ότι σας αρέσει έτσι κι αλλιώς ;p
  3. To βιντεοκλίπ του why go των faithless.  
  4. Το παλιό κτίριο της αρχιτεκτονικής σχολής του Tu Delft. (Κάηκε  και δε χρησιμοποιείται από την περασμένη Άνοιξη)bouwkunde
  5. Το να καπνίζω στο πίσω μπαλκόνι μου. 01
  6. Τα μακαρόνια, κυρίως αυτά που φτιάχνουμε εγώ και ο αδερφός μου με σολωμό.
  7. Οι ταινίες του Peter Greenaway. Κυρίως οι λίστες και τα μετρήματα σ’αυτές.

Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα 22 Δεκέμβριος, 2008

Posted by alex in In Real Life, teh crais.
Tags: , ,
add a comment

Δεν έβρισκα από την αρχή κάτι να πω για τα γεγονότα του φετινού Δεκέμβρη. Απόψε θυμήθηκα τους ωχρά σπειροχαίτη από τα γυμνασιακά μου χρόνια. Θλιβερά επίκαιρο πολλά πολλά χρόνια μετά.