jump to navigation

τελευταία burgers 6 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags:
12 Σχόλια

6/11/2010.

Αυτά είναι τα τελευταία burgers για τους μήνες που έρχονται γιατί ως γνωστόν μπαίνουμε φαντάροι. Επίσης αυτά είναι τα καλύτερα burgers που έχουμε φτιάξει,καθώς και τα καλύτερα που έχουμε φάει η kaede κι εγώ.

Έχουμε και λέμε.

  • Ψωμάκι
  • Μπέικον
  • Τσένταρ
  • Μπιφτέκι
  • Κρεμμύδια
  • Ντομάτα
  • Iceberg
  • Εδικό ζουμί της kaede από ketchup mayo και πιπέρι.
  • Ψωμάκι

Κάθε φορά που γράφω έχω κάτι καινούριο να προτείνω για τα μπιφτέκια, αλλά νομίζω ότι με τη συγκεκριμένη τεχνική είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Ο κιμάς είναι από 2 κομμάτια κρέας, ένα άπαχο φιλέτο κατά το 1/3 και κάτι πολύ λιπαρά κοψίδια 2/3. Δεν τον ζύμωσα καθόλου, τον έκανα ρολό και τον έκοψα. Έτσι ψήθηκε τέλεια γιατί το μπιφτέκι ήταν χαλαρό και κυκλοφορούσε αέρας μέσα, και τα διακριτά μέρη το έκαναν να θρυμματίζεται αντί να κόβεται στη μπουκιά, κάτι που είναι ποιότητα ζωής.

Τα άλλα τα ξέρετε. Πάρτε λίγο foodporn.

Σχετικό ποστ έχει και η kaede εδώ.

Advertisements

Κανείς δε μπορεί να πει ότι 20 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision.
Tags: , ,
3 Σχόλια

σ’αυτή τη διπλωματική δεν κάναμε ζωάρα.

Βάλτε αυτό και αυτό το βίντεο να παίζουν στο repeat. Λέω προκαταβολικά ότι το ένα παίζει κύματα και το άλλο γλαρόνια.

Ωραία. Επιλέξτε ένα ερευνητικό θέμα για το οποίο να χρειάζεται να δείτε fantomas, επιλέξτε μια μέρα που να φυσάει πολύ, και κάντε τη δουλειά in style.

Γεια σας τώρα, πάμε να κάνουμε βίντεοκλήση ο ένας στον άλλο στο skype!

Fuckyeah midnight risotto + burger feedback 11 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags: ,
6 Σχόλια

Το risotto όπως λέει κι ο φίλος oxotnic, που μαγειρικά με έκανε άνθρωπο, είναι επιστήμη. Έχει πολύ συγκεκριμένη ρευστότητα, αυτή της λάβας, δηλαδή δεν πρέπει να μένει εκεί που το σέρβιρες, ούτε να παίρνει το σχήμα του πιάτου σαν λαπάς. Πρέπει να απλώνει μέσα στο πιάτο πάρα πολύ αργά. Η παραγωγή του θέλει κόπο, τρόπο, συνεχή παρακολούθηση, το σωστό ρύζι και παρμεζάνα. Και άσπρο κρασί. Γενικά είναι λίγο pain in the ass πιάτο για να το κάνεις σωστά και αν δεν ήταν τόσο γαμάτο νομίζω ότι δε θα το έκανε κανείς.

Αν ωστόσο το δούμε στην ιστορία του, μιλάμε για κάτι φτωχούς Ιταλούς (αυτούς τους τρομερά efficient μάγειρες και αηδιαστικούς πέφτουλες) που έβραζαν το χοντρό ρύζι που τους βρισκόταν ανακατεύοντας το με ότι άλλο είχαν διαθέσιμο και ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΜΗΣΟΥΝ, αλλά αυτό είναι άσχετο. Έτσι το risotto έχει πάμπολες μορφές γιατί το μόνο βασικό συστατικό του είναι το ρύζι (και η παρμεζάνα). Αλλά ας πούμε ότι έιναι μόνο το ρύζι γιατί δεν είχα παρμεζάνα.

Αυτό που βλέπετε είναι true risotto, χωρίς πόρους άλλα με μεράκι. Δλδ έκανα ένα ρύζι και έριξα μέσα ότι είχε το ψυγείο μου: Ένα σωρό βραστά λαχανικά και λίγη κοτόσουπα.

___________________

Μένοντας στα πλαίσια του φαγητού.

Οι φίλοι Μάκης και Χρύσα, συγκεκριμένα η Χρύσα, ο Μάκης δηλώνει ότι η μόνη συμβολή του ήταν να τα φάει, ξηγήθηκαν burgers σαν τα δικά μας και είχαν την καλοσύνη να μας στείλουν φωτογραφία.

By the looks of it, του έδωσαν και κατάλαβε. «Μπαμπάτσικα», όπως τα χαρακτήρισαν μπιφτέκια, σωστή καρβουνίλα στο ψωμάκι, σωστό τσενταρικό. Και κυρίως καλή φωτογραφία. Δεν καταλαβαίνω γιατί, μια που ούτε τα έφτιαξα ούτε τα έφαγα, αλλά χάρηκα τρέλά!

Direct Marketing 25 Αύγουστος, 2010

Posted by noy in offline, souls of artists & hands of master craftsmen, teh luzl.
Tags: ,
7 Σχόλια

Από τοπικό «φωτογραφείο».

Γιατί πάντα αναρωτιώμουν αν θα βγει κάποιος επιτέλους να προσφέρει αυτή την υπηρεσία.

moar of ze bergerz 21 Αύγουστος, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags:
13 Σχόλια

Χάλια φωτογραφίες, γαμώ τα burgers. Ως συνήθως.

  • Ψωμάκι (πάνω)
  • Μανιτάρια
  • Μπέικον
  • Cheddar
  • Μπιφτέκι (x2 με cheddar στα διπλά)
  • Ντομάτα
  • Μαρουλοειδή (και κρεμμύδια άμα γουστάρεις)
  • Thousand Islands
  • Ψωμάκι (κάτω)

Εάν πρόκειται το μπιφτέκι να είναι σκέτο κρέας με αλατοπίπερο, γίνεται απείρως καλύτερο αν ζητήσετε κιμά από ένα σχετικά λιπαρό κομμάτι βοδινό κρέας.

Αν υπήρχε ένα κουμπί που να το κάνεις embed και να λέει με βλάχικη προφορά «Awwwl’ Raiight!» θα το πόσταρα εδώ. Επίσης αν ξέρετε κανέναν καλό καρδιολόγο, θα τον χρειαστούμε σύντομα.

Οι πάνω φωτογραφίες είναι της kaede, οι κάτω του noy.

I’ve seen some weird art shit in me life, but this.. 5 Αύγουστος, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision, teh arts, teh rants.
Tags: ,
12 Σχόλια

Αθάνατο /b/. Μόνο εκεί βρίσκει κανείς λίνκ σε βίντεο όπου μια hipster γκόμενα κάνει δέκα γαμημένες ώρες να ανοίξει μια κονσέρβα, την ανοίγει, την βάζει σε ένα κατσαρολάκι με άλλες μαλακίες, λέει ένα ποίημα κεκεδίζοντας, απλώνει τη μαλακία στη μπλούζα της με τα χέρια της, παίρνει ένα ψαλίδι κόβει το παντελόνι στο ύψος του happy place της, φέρνει δύο βόλτες το happy place της κατουρώντας, βγάζει τη μπλούζα της και φεύγει ενώ καμιά εικοσαριά γαμημένοι hipsters παρακολουθούν με ενδιαφέρον. Και όλα αυτά στο youtube.

Η καθυστέρηση η ίδια, 10 ώρες να ανοίξει μια κονσέρβα να πούμε.

Rassan 30 Ιουλίου, 2010

Posted by noy in intertubes, souls of artists & hands of master craftsmen, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Το (ευρωπαϊκό) community του League of Legends, σα γνήσιο internetικό community είναι φιλικό, ευγενικό, multicultural αλλά ταυτόχρονα international, δεν επιδίδεται σε flaming και trolling, σέβεται τις διαφορετικότητες, μα πάνω απ’ όλα:

μιλάει αγγλικα.

Player1: Что-то в русском языке.

Player2: Что-то еще на русском языке. Вероятно, ответ.

Player3: spek on english stupid rassan!

And thus it begins. Θα κάνω την αρχή.

Feel free to make and post yours!

bolognese 12 Ιουλίου, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags:
4 Σχόλια

Ακριβώς όπως το κάνει ο Gordon Ramsay εδώ:

Καλά ήταν. Δεν ξέρω γιατί μου φάνηκε καλή ιδέα να βγάλω έτσι τη φωτογραφία..

without you it would just be us 30 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), offline, souls of artists & hands of master craftsmen, teh arts.
Tags: ,
17 Σχόλια

Well, όλα τα ωραία τελειώνουν, σωστά; Από τη μια μου αρέσει η φάση μιας αξιοπρεπούς διπλωματικής σε 4 εβδομάδες, από την άλλη δε χαρήκαμε τη δουλειά όσο θα το ήθελα. Αυτά τα ωραία που πας στη βιβλιοθήκη με τις ώρες και ψάχνεις κάτι που σου αρέσει, ή το σχέδιο που ωριμάζει και τελικά το κάθε τι «κουμπώνει» με ένα τρόπο που δε γίνεται να πετύχεις σε 10 μέρες. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια βέβαια, είχαμε το χρόνο και επιλέξαμε να μη το κάνουμε. Και η τελευταία στιγμή έχει τη γοητεία της.

Θα θέλαμε πολύ να ευχαριστήσουμε τους κάτωθι:

Τον Δικάβαλο. Τον βάλαμε για project manager αλλά τελικά δε τον χρειαστήκαμε. Είχε ωστόσο έξυπνες ιδέες εκεί που εμείς δεν είχαμε, μας βρήκε την τάβλα μας, μας έδειξε το δρόμο προς τον σοβιετισμό, και ομολογουμένως ένα φιλικό πατ μερικές φορές είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι. Επίσης έφτιαξε για τη φάση το θεϊκό στένσιλ που θα δείτε παρακάτω.

Τον Ρασταφλό. Δύο φορές η βόλτα με τη βέσπα του ήταν σωτήρια. Αν δεν έτρωγα και τις τζίβες του κάθε φορά που επιτάχυνε θα ήταν καλύτερα, αλλά υποθέτω ότι δε μπορείς να τα θέλεις όλα.

Τον john. Έκανε δεντράκια, τα κάρφωσε και τα άλλαξε 100 φορές. Έβαλε και ένα χεράκι (και του το έβαψα) στα στένσιλ. Επίσης μας έπρηξε τα @@ να μιλάει με τους άλλους στην παρουσίαση.

Την Kaede. Έκανε δεντράκια και με ανέχτηκε.

Τον jojo και την Ίφι. Βοήθησαν πολύ να δούμε τι ακριβώς κάναμε ενώ τους το εξηγούσαμε. Επίσης ο jojos μας έφτιαξε έναν μικρούλη γερανό.

Τη Λένα. Κουβάλησε την τάβλα μας μαζί με τον Δικάβαλο και την καθάρισε.

Την Αλκμήνη. Κουβαλήθηκε από την Αθήνα για να μας κόψει 3 κουτάκια 4.6x2x0.6cm από blue foam (που ομολογουμένως τα έκοψε πολύ καλά). Όλη την υπόλοιπη ώρα μας πίεζε να δούμε ένα βίντεο με κάτι γαμώμουτρους χίπστερς να μιλάνε για τέχνη. Νταξ, είχαμε κάνει και μια καλή κουβέντα μαζί της όταν πρωτοξεκινούσαμε, και νομίζω ότι είπε ένα δυο πράματα περί indesign στον noy. Τζάμπα το ταξίδι έτσι;

Τον Βαγγέλη που μας δάνεισε το ματζαφλάρι του.

Την Άλκηστη που κατέβηκε από το σπίτι της για να μου δώσει το ματζαφλάρι του Βαγγέλη.

Τον Θωμά που βοήθησε να κλέψουμε το σπέσιαλ blue foam.

Το εργοτάξιο από το οποίο το κλέψαμε.

Τον Κούτσα γιατί γούσταρε.

Τον Ορέστη.

Αυτούς που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν αλλά τελικά δε χρειάστηκαν.

Τους μη αρχιτέκτονες που περίμεναν υπομονετικά μιάμιση ώρα για να μας πουν συγχαρητήρια.

Αυτούς που κουβαλήθηκαν από την Αθήνα για να δουν τη διπλωματική.

Αυτούς που δεν πιστεύανε ότι δίνουμε διπλωματική γιατί μας λέγανε ωραία αστεία.

Αυτούς που βοήθησαν και τους ξεχνάω.

Τους skaribas.

Το ροκεντρόλ.

Αντίστοιχα και με την ευκαιρία θα ήθελα να στείλω τους εξής να γαμηθούν:

Αυτούς που δε τους αρέσει το ότι αργήσαμε να τελειώσουμε και που δεν ήταν οι ίδιοι που μας πλήρωναν για να σπουδάζουμε.

Τα γίδια που βοηθήσαμε στις διπλωματικές τους με πράγματα που δεν ήξεραν να κάνουν μόνοι τους. Αν δε μπορείς μη το βάζεις.

Τις διάφορες θεατρικές που προβάρουν στο πολυτεχνείο. Να πάτε να παίζετε τα ταμ ταμ σας στο δάσος κωλοχίπιδες. Επίσης το ποδήλατο είναι για έξω από τα γαμημένα κτίρια. Μέσα κάνει dismount.

Όλους αυτούς που όταν έκαναν διπλωματική συμπεριφέρονταν άσχημα στους άλλους γιατί «ήταν υπό πίεση». Σταδιάλα. Κι εμείς ήμασταν υπό πίεση αλλά δε γίναμε μαλάκες.

Αυτούς που στράβωσαν που δε τους βοηθήσαμε όταν ήταν η σειρά τους. Καλά τους κάναμε, κι αν μπορούσαμε, θα το ξανακάναμε.

Αυτούς που χώνουν μια στρατιά κόσμο να δουλεύει ενώ προλαβαίνουν να κάνουν τη δουλειά τους μόνοι τους.

Και φυσικά ποτέ δεν πρέπει να χάνεις την ευκαιρία να γαμηδιάζεις αυτούς που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους. Ειδικά αν είναι αρχιτέκτονες.

Θα κατέβαζα και κάνα καντήλι στους διάφορους που τους βοήθησα κατά καιρούς στις μαλακίες τους και τώρα ήταν εξαφανισμένοι, αλλά ως γνωστόν οι διπλωματικές είναι σαν τις κηδείες. Αν βοηθήσεις εσύ στην δική μου εγώ δε γίνεται να βοηθήσω στην δική σου. Και φυσικά τέτοια εξυπνάδα θα μπορούσε να την έχει πει μόνο ο noy.

Τέλος αν κάποιος καταφέρει να βρεί τι είναι το κάθε μπαρμπαδέλι κλίμακας που χρησιμοποιήσαμε (α, να κάτι ακόμα στο οποίο βοήθησε ο Δικάβαλος) κερδίζει τα συγχαρητήρια μας και του/της μαθαίνω πως να κάνει triforce για να πουλάει μούρη στο 4chan (το έμαθα κι εγώ προχθές).

Πάρτε και το γαμηστερό στένσιλ για να τελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε :]

photo by Bakis.

Κατά τα άλλα η επιχείρηση συνεχίζει.

Oh what joy for every girl and boy! (shuffle) 24 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, troo story.
6 Σχόλια

Έχω να πιω αλκοόλ κοντά στο μήνα. Δηλαδή σοβαρό αλκοόλ γιατί μπύρες πίνω. Εδώ και δεκαπέντε μέρες σχεδόν κάθε βράδυ έχω τη γεύση από ένα καλό σκούρο ρουμάκι με δύο φέτες πορτοκάλι. Αυτή η γεύση συνήθως συνδυάζεται με την άλλη, του σκατού, που έχει κανείς όταν δουλεύει δεκαπέντε ώρες τη μέρα. Θέλω να μην πιω κανένα ποτό μέχρι το βράδυ μετά την παρουσίαση της διπλωματικής. Μέχρι τότε θα απολαμβάνω το σκατό.

Είναι η τρίτη αλλαγή εποχής που παρακολουθώ στη σχολή. Η πρώτη ήταν όταν ο κόσμος σταμάτησε να δουλεύει στο χέρι. Όταν είχαμε μπει οι περισσότεροι δούλευαν στο χέρι. Ένα χρόνο μετά δεν υπήρχε κανείς που να μη δουλεύει autocad. Η δεύτερη ήταν όταν στη σχολή 2-3 χρόνια μετά από μένα μπήκαν οι πιο μαλακισμένες γενιές στον κόσμο και σε συνδυασμό με 6 μήνες καταλήψεις οδήγησαν στη μετατροπή του χώρου της σχολής από ένα συνεχώς ανοιχτό εργαστήριο όπου δουλεία και χαβαλές συνδυάζονταν γαμάτα, σε ένα γκρι διάδρομο που χρησιμεύει μόνο για πάρτι 2 φορές τη βδομάδα. Η τρίτη ήταν πέρσι όταν ο Σφίγγας που είναι μέγιστη μορφή άνοιξε τον δρόμο προς το CNC. Από δω και πέρα πολύ λίγοι θα ξανακόψουν στο χέρι μακέτα διπλωματικής.

Προχθές και χθες σχεδίαζα τα κομμάτια χαρτονιού που θα κοπούν για τη μακέτα. Δεν έστυψα τόσο το μυαλό μου για κανένα άλλο στάδιο της δουλείας. Είναι κρίμα να σε δυσκολεύει η αναπαράσταση της πρότασης περισσότερο από την ίδια την πρόταση. Μετά από 24 ώρες σχεδίων και 21 χαρτόνια 50×70 στα οποία χαράχτηκαν ή κόπηκαν τα μέρη της μακέτας, το μυαλό μου ήταν γιαούρτι. Έχω νιώσει βλάκας πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά πρώτη φορά ένιωσα ανήμπορα βλάκας. Κοιτούσα το κενό για 2 λεπτά και όταν η Μ. με ρώτησε τι σκατά σκέφτομαι, πραγματικά δεν είχα καμία απάντηση. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Σήμερα τελείωσε όλο το κομμάτι της δουλειάς που χρειάζεται νοητική επεξεργασία. Η δουλεία των ημερών που έρχονται θα μπορούσε να βγει και από έναν λόχο από ανειδίκευτα μονόφθαλμα πιθήκια, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πια πρωτοετείς αποφασίσαμε να φωνάξουμε τον john ινστέντ, που δεν είναι και μονόφθαλμος.

Μιλώντας για πρωτοετείς. Στην εξεταστική του Φεβρουαρίου με τον noy επωμιζόμασταν το βάρος της κριτικής επιτροπής στα μαθήματα εικαστικών. Αυτός ο ρόλος μας προέκυψε εν μέρει λόγω της καλής σχέσης που διατηρούμε με έναν από τους καθηγητές εικαστικών της σχολής που είναι πολύ ωραίος τύπος, εν μέρει γιατί είμαστε κι εμείς ωραίοι τύποι, και τέλος λόγω των τρομερών μας επιδόσεων στα εικαστικά, όπου εγώ έχω πάει τις πιο απερίγραπτες πίπες και ο noy είχε την αξιοπρέπεια να μην πηγαίνει τίποτα, οπότε από ενοχές και μόνο νιώθουμε το χρέος να κάνουμε τουλάχιστον λίγη παρέα και συμπαράσταση στον Δ. που πρέπει να βλέπει μόνος του τις αυτοαναφορικές-αυτοψυχαναλυτικές μαλακίες που φέρνουν όλοι. Το βασικό μας καθήκον είναι να παρακολουθούμε ξύνοντας τις αριστερές μας φαβορίτες με τα δεξιά μας χέρια, σκύβοντας μπροστά εκεί που καθόμαστε, και βγάζοντας ένα σκεπτικό «μμμμμΜΜΜΜμ» κάθε φορά που γυρνάει και μας κοιτάει ο Δ. και να λέμε καμιά μαλακία ανάμεσα στα γκρουπς εξεταζόμενων που μπαίνουν στην αίθουσα. Αυτό είναι κάτι που πολύ θα γουστάραμε να κάνουμε φορ α λίβινγκ.
Τον Φλεβάρη λοιπόν μετά από μια εξέταση ένα πυροβολημένο κοριτσάκι από το πρώτο έτος μας ρώτησε τι είμαστε. Αφού της είπαμε το γνωστό ότι είμαστε μια επιτροπή αξιολόγησης του καθηγητή από τη Ε.Ε., αφού ο Δ. φώναξε από το βάθος ότι είμαστε διάσημοι γλύπτες (στο μάθημα της πλαστικής ήταν που είχαμε πραγματικά δώσει ρέστα στο πόσο χάλια μπορεί να είναι μια δουλειά που δίνεις, και αυτή είναι μια ιστορία που θα γράψω κάποια στιγμή) και αφού το πρωτοετό δε τα έχαψε όλα αυτά και της είπαμε ότι είμαστε από τη διπλανή αίθουσα όπου κάνουμε διπλωματική, μας ρώτησε τι έτος είμαστε.

*Παύση*

«Πτυχίο.» Απαντήσαμε. «Αα, δηλαδή πέμπτο ε;» Ρώτησε. «Όχι.» Απαντήσαμε. «Ε τότε;» Ρώτησε.

*Παύση*

«****ο» Απαντήσαμε.

*Παύση*

«Τι λες ρε, δεν έχει τέτοιο!» απάντησε και απομακρύνθηκε πολύ γρήγορα. «Θα σου πω σε εφτά χρόνια αν έχει τέτοιο ρε μαλακιστήρι», είπα μέσα μου.

Ο john στην πραγματικότητα δεν είναι ένας ανειδίκευτος πίθηκος. Αλλά γελάσατε, έτσι δεν είναι;