jump to navigation

Radio 27 Αύγουστος, 2011

Posted by noy in In Real Life, musiek, sound and vision, teh luzl, teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Είχα πάει στη μάνα να φάω και ενώ τρώγαμε έπαιζε το ράδιο στο background. Ακούσαμε αξέχαστες επιτυχίες όπως το «Εκεί σφτο νότο», το «enter random Πυξ Λαξ title here» (αφενός γιατί όλα είναι ίδια, αφετέρου δε γιατί δεν συγκράτησα ποιό ήταν αφού όλα είναι ίδια) καθώς και ένα σωρό άλλα αριστουργήματα του ελληνικού έντεχνου faggotry galore club.

Μασουλάω την κοτοπουλιά μου λοιπόν (εξαιρετικό btw μαμά μπράβο! Όχι ότι πειράζει που έτρωγα κοτόπουλο δύο φορές τη βδομάδα στο στρατό, για τους τελευταίους 9 μήνες!) , ενώ από πίσω παίζει το «Εκεί σφτο νότο».

«Εκεί σφτο (όλοι έντεχνοι έχουν ένα ελαφρύ «σφ» στο σίγμα τους) νόοοοοοοτο,
blahblahblahblah

Εκεί σφτο νόοοοοοοοτο,
blahblahblahfuckin’blah…»

και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής:

 ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΣΑΣ
ΜΟΥ ΖΑΛΙΣΑΤΕ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ!

Αυτό.

Επίσης υπάρχει Travel GuM. TRAVEL. GUM. True story, bro. Το άκουσα στο ράδιο, σφήνα στα αριστουργήματα του ελληνικού έντεχνου faggotry galore club. Τσίχλα λέει, που καταπολεμάει λέει, τη ναυτία του ταξιδιού λέει. Εμένα πάντως μου φαίνεται fishy το γεγονός ότι στα internets βρίσκω μόνο κάτι random sites και domain διαθέσιμα προς αγορά. ΑΚΟΥ ‘ΚΕΙ TRAVEL GUM!

Να υπήρχε Travel GuN, να πω ‘ντάξει. Ένα μπιστόλι δηλαδή για να πυροβολάς στα μούτρα τους ενοχλητικούς μαλάκες που συνταξιδεύουν μαζί σου. Αλλά GUM? AMIRITE OR AMIRITE?

Πάρτε κι ένα σχετικό τράγουδο γιατι σας πάω ρε μπαγάσηδες.

nicely done 10 Ιουνίου, 2011

Posted by alex in teh arts.
Tags: ,
9 Σχόλια

Δεν έχω και τίποτα να πω.

Photography by Bakis. Ο τύπος έκανε τέχνη.

western bacon chee 29 Μαΐου, 2011

Posted by alex in teh arts.
Tags: ,
7 Σχόλια

Προχθές ονειρευτήκαμε γέφυρες από τυρί.

Ονειρευτήκαμε ένα burger που δε θα έχει τίποτα πράσινο ή ζωντανό μέσα.

Ένα burger του οποίου το μπιφτέκι θα μας αποζημιώσει για όλες τις ώρες που ξοδέψαμε διαβάζοντας για μπιφτέκια.

Που θα μας αποζημιώσει και για όλα τα λεφτά που ξοδέψαμε τρώγοντας burgers από αλυσίδες που ισχυρίζονται ότι έχουν το αληθινό burger αλλά αποτεφρώνουν το κατεψυγμένο κρέας τους όσο κι αν τους παρακαλάς για το αντίθετο.

Ένα burger που δε θα δικαιολογείται πουθενά ως ‘σπιτικό’ και αντιθέτως θα κλοτσάει στα παΐδια οτιδήποτε burger κυκλοφορεί εκεί έξω.

Επίσης ονειρευτήκαμε και ένα βουνό onion rings, but nothing special ’bout that.

Δεν έχουμε πολλές φωτογραφίες γιατί είχαμε πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνουμε από τη στιγμή που τα βάλαμε στα πιάτα μας. Επίσης η συγκίνηση δεν άφησε τις φωτογραφίες να βγουν καθαρές. Δε θα περιγράψω τίποτα σχετικά με την τεχνική, αν θέλετε ελάτε στο burgerάδικο που θα ανοίξω. Η δομή ήταν

  • ψωμάκι
  • bbq
  • onion ring
  • onion ring
  • bacon
  • cheddar (άσπρο)
  • cheddar (κίτρινο)
  • μπιφτέκι (2 δάχτυλα χοντρό)
  • ψωμάκι

Πολύ κόκκινο; Λέγεται 'ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΨΗΣΙΜΑΤΟΣ', Ελληνάρες.

Και ένα onion ring που έμοιαζε με πιγκουίνο.

Thanks to kaede.

UPDATE: Τα καινούρια μας γατιά, ειδικά για την 50ft queenie :]

Καλό πάκα 18 Απρίλιος, 2011

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), intertubes, musiek.
Tags:
2 Σχόλια

Well, στο κλίμα των ημερών,

Πάντα με θλίβουν αυτοί οι βλαμμένοι που νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα να βάζουν στο βίντεο του τραγουδιού φωτογραφίες απ’αυτό που λένε οι στίχοι εκείνη τη στιγμή, αλλά νομίζω ότι αυτό έχει τις λιγότερες.

Επίσης, μια που το καχεκτικό μου ίντερνετ δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα μου ξανακάνει τη χάρη (fuck you motherfuckers, δεν έχω ίντερνετ αλλά έχω κήπο, τάρτες, και γατιά), το γράφω από τώρα, 25 Μαΐου, towel day, οι πιστοί του hitchhikers κουβαλάμε μια πετσέτα μαζί μας. Εσείς δηλαδή, εγώ κουβαλάω έτσι κι αλλιώς για να ξυρίζομαι.

Για κάτι τέτοια βγαίνουν κάτι προφέσορες και λένε ότι στη google είναι μαρξιστές. (Γιατί ο εργαζόμενος δεν αποξενώνεται από το προϊόν ρε.)

On a wave of mutilation, 7 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in musiek.
Tags:
add a comment

αργά οι γρήγορα πάντα επιστρέφω στους Pixies, την καλύτερη μπάντα του κόσμου.

If the kids are united! 1 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, musiek, troo story.
Tags: , , , ,
13 Σχόλια

Στο στρατό κάνουμε κάτι που λέγεται ζωάρα.  Δεν υπάρχει σαφής ορισμός, αλλά είναι κάπως σαν να είσαι σκύλος. Κοιμάσαι ή χάσκεις στον ήλιο όλη μέρα, το μεσημέρι μαζεύεσαι με άλλους σκύλους και γαβγίζετε όλοι μαζί, και στη συνέχεια ξανακοιμάσαι και κάθε έξι ώρες βγαίνεις για να κατουρήσεις τα προκαθορισμένα σημεία που ορίζουν τον χώρο σου. Μόνο που ως λίγο πιο εξελιγμένο ον μπορείς όταν κάθεσαι να βλέπεις Μενεγάκη, το μεσημέρι το γάβγισμα λέγεται φρουρά, και το απόγευμα αντί να κατουράς βάζεις υπογραφές.

Π.χ. Είναι 08.30 και αυτοί κάνουν ζωάρα.

Σήμερα λοιπόν, ενώ έβλεπα κάτι αντίστοιχο της Μενεγάκη (ή την ίδια, δε θυμάμαι) στον Ant1, έπαιξε διαφημίσεις. Όταν αυτές τελείωσαν έπαιξε ένα συμπαθητικούλι animation το οποίο είχε ένα μπλε ημιδιαφανές κυβάκι που έγραφε Ant1 επάνω, και από πίσω έπαιξε το εξής θεματάκι:

Y  UYT  T Y U   U Y T  TTYR R*   εδώ

Σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου διαστάλθηκε η κόρη του ματιού μου, πνίγηκα από τον καφέ μου, στραβοφύσηξα τον καπνό μου, και φώναξα ‘Oi! AYTO EINAI ΒΑΝΙΛΑ ΜΑΦΙΝΣ! ΡΟΪΤ!

Αναρωτιέμαι ποιος θα χάσει τη δουλειά του όταν στον Ant1 αντιληφθούν ότι παίζουν ποδοσφαιρικό oi-punk πριν τις διαφημίσεις, και μάλιστα το ίδιο θεματάκι στο οποίο οι Αρειανοί συμπολίτες μου (see what i did thur?) έχουν προσθέσει τους εξής στίχους:

ΓΚΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΑΡΗ, ΕΙΜΑΙ ΓΚΟΟΟΟΛ!

True story bro!

*Συγχωρήστε με αν έχω κάνει πατατιά στις νότες, το αυτί μου δεν τραβάει πολύ :]

Επίσης, τους Vanilla Muffins μπορείτε να τους βρείτε εδώ.

Αμ’ έπος αμ’ έργον 25 Δεκέμβριος, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), musiek, sound and vision.
8 Σχόλια

Είμαστε φαντάροι γι αυτό και το blog υπολειτουργεί. Όχι, το blog πάντα υπολειτουργούσε. Τώρα το blog δε λειτουργεί.

Υπάρχουν διάφορες ιστορίες αρκετές αστείες, πολλές άσεμνες, μερικές λίγο λυπητερές, άλλες εσωτερικής αναζήτησης, άλλες εντελώς αδιάφορες στον περισσότερο κόσμο, που μας αρέσει να συγκρατούμε και που έχετε συνηθίσει ίσως να διαβάζετε εδώ, αλλά θα πρέπει να περιμένετε να προσαρμοστούμε σε κάποιο πιο σταθερό πρόγραμμα για να γράψουμε. Ή μπορεί να μη γράψουμε και καθόλου, θα δούμε. Οι ιστορίες από το στρατό είναι τρομερά βαρετές  ;p

Ανεξάρτητα πάντως, ο υποφαινόμενος θα ήθελε να εκφράσει δύο εμμονές του. Η πρώτη είναι σχετικά με το στρατό. Πάντα σκεφτόμουν ότι θα ήταν καλή ιδέα όταν με το θα ερχόταν και η σειρά μου να φοράω πράσινα και να μου φωνάζουν ηλίθιοι, να ποστάρω το εξής τράγουδο. Τα λέει όλα.

Η άλλη είναι σχετικά με τα Χριστούγεννα. Είναι προσωπική μου παράδοση, μετά από σχετικό ποστ του indi τρία νομίζω χρόνια πριν, στις άγιες αυτές ημέρες  να απολαμβάνω το παρακάτω άσμα. Μάλιστα όχι απλά να το απολαμβάνω, να το υιοθετώ κι όσο μπορώ σαν στάση ζωής.

Άντε, και του χρόνου σπίτια μας!

 

τελευταία burgers 6 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags:
12 Σχόλια

6/11/2010.

Αυτά είναι τα τελευταία burgers για τους μήνες που έρχονται γιατί ως γνωστόν μπαίνουμε φαντάροι. Επίσης αυτά είναι τα καλύτερα burgers που έχουμε φτιάξει,καθώς και τα καλύτερα που έχουμε φάει η kaede κι εγώ.

Έχουμε και λέμε.

  • Ψωμάκι
  • Μπέικον
  • Τσένταρ
  • Μπιφτέκι
  • Κρεμμύδια
  • Ντομάτα
  • Iceberg
  • Εδικό ζουμί της kaede από ketchup mayo και πιπέρι.
  • Ψωμάκι

Κάθε φορά που γράφω έχω κάτι καινούριο να προτείνω για τα μπιφτέκια, αλλά νομίζω ότι με τη συγκεκριμένη τεχνική είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Ο κιμάς είναι από 2 κομμάτια κρέας, ένα άπαχο φιλέτο κατά το 1/3 και κάτι πολύ λιπαρά κοψίδια 2/3. Δεν τον ζύμωσα καθόλου, τον έκανα ρολό και τον έκοψα. Έτσι ψήθηκε τέλεια γιατί το μπιφτέκι ήταν χαλαρό και κυκλοφορούσε αέρας μέσα, και τα διακριτά μέρη το έκαναν να θρυμματίζεται αντί να κόβεται στη μπουκιά, κάτι που είναι ποιότητα ζωής.

Τα άλλα τα ξέρετε. Πάρτε λίγο foodporn.

Σχετικό ποστ έχει και η kaede εδώ.

Κανείς δε μπορεί να πει ότι 20 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision.
Tags: , ,
3 Σχόλια

σ’αυτή τη διπλωματική δεν κάναμε ζωάρα.

Βάλτε αυτό και αυτό το βίντεο να παίζουν στο repeat. Λέω προκαταβολικά ότι το ένα παίζει κύματα και το άλλο γλαρόνια.

Ωραία. Επιλέξτε ένα ερευνητικό θέμα για το οποίο να χρειάζεται να δείτε fantomas, επιλέξτε μια μέρα που να φυσάει πολύ, και κάντε τη δουλειά in style.

Γεια σας τώρα, πάμε να κάνουμε βίντεοκλήση ο ένας στον άλλο στο skype!

Fuckyeah midnight risotto + burger feedback 11 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags: ,
6 Σχόλια

Το risotto όπως λέει κι ο φίλος oxotnic, που μαγειρικά με έκανε άνθρωπο, είναι επιστήμη. Έχει πολύ συγκεκριμένη ρευστότητα, αυτή της λάβας, δηλαδή δεν πρέπει να μένει εκεί που το σέρβιρες, ούτε να παίρνει το σχήμα του πιάτου σαν λαπάς. Πρέπει να απλώνει μέσα στο πιάτο πάρα πολύ αργά. Η παραγωγή του θέλει κόπο, τρόπο, συνεχή παρακολούθηση, το σωστό ρύζι και παρμεζάνα. Και άσπρο κρασί. Γενικά είναι λίγο pain in the ass πιάτο για να το κάνεις σωστά και αν δεν ήταν τόσο γαμάτο νομίζω ότι δε θα το έκανε κανείς.

Αν ωστόσο το δούμε στην ιστορία του, μιλάμε για κάτι φτωχούς Ιταλούς (αυτούς τους τρομερά efficient μάγειρες και αηδιαστικούς πέφτουλες) που έβραζαν το χοντρό ρύζι που τους βρισκόταν ανακατεύοντας το με ότι άλλο είχαν διαθέσιμο και ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΜΗΣΟΥΝ, αλλά αυτό είναι άσχετο. Έτσι το risotto έχει πάμπολες μορφές γιατί το μόνο βασικό συστατικό του είναι το ρύζι (και η παρμεζάνα). Αλλά ας πούμε ότι έιναι μόνο το ρύζι γιατί δεν είχα παρμεζάνα.

Αυτό που βλέπετε είναι true risotto, χωρίς πόρους άλλα με μεράκι. Δλδ έκανα ένα ρύζι και έριξα μέσα ότι είχε το ψυγείο μου: Ένα σωρό βραστά λαχανικά και λίγη κοτόσουπα.

___________________

Μένοντας στα πλαίσια του φαγητού.

Οι φίλοι Μάκης και Χρύσα, συγκεκριμένα η Χρύσα, ο Μάκης δηλώνει ότι η μόνη συμβολή του ήταν να τα φάει, ξηγήθηκαν burgers σαν τα δικά μας και είχαν την καλοσύνη να μας στείλουν φωτογραφία.

By the looks of it, του έδωσαν και κατάλαβε. «Μπαμπάτσικα», όπως τα χαρακτήρισαν μπιφτέκια, σωστή καρβουνίλα στο ψωμάκι, σωστό τσενταρικό. Και κυρίως καλή φωτογραφία. Δεν καταλαβαίνω γιατί, μια που ούτε τα έφτιαξα ούτε τα έφαγα, αλλά χάρηκα τρέλά!