jump to navigation

short story long 20 Σεπτεμβρίου, 2012

Posted by alex in shuffle.
14 Σχόλια

Τελευταία mε προβληματίζει το εξής. Έχω προσέξει ότι τα αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας στο πίσω μέρος τους έχουν πάντοτε ένα ντιζάιν φιλικό. Είναι κάπως σαν  να σου χαμογελάνε. Τα φώτα σε συνδυασμό με τη γραμμή από το πορτ μπαγκάζ σχηματίζουν μια χαμογελαστή φάτσα, περισσότερο σπιρτόζικη ή χαϊβανέ ανάλογα, αλλά πάντα χαμογελαστή.  Δεν έχω δει ποτέ σοβαρό, θυμωμένο ή θλιμμένο πίσω μέρος αυτοκινήτου. Ακόμα και τα γερμανικά σκάνε ένα μειδίαμα. Σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να είναι κάποιου είδους άτυπη προδιαγραφή ενδεχομένως για να κρατάνε χαλαρό τον πίσω οδηγό. Δεν το έχω διαβάσει πουθενά αλλά δε το έψαξα κιόλας.

Αυτή τη σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ με έναν ταξιτζή απόψε. Αφού του ξεκαθάρισα ότι δεν είμαι καθόλου τρελός και τον παίνεψα λίγο για όλη την πολλή εμπειρία που έχει στο τιμόνι, τον ρώτησα αν το έχει προσέξει ή αν έχει ακούσει κάτι σχετικό. Με κοίταξε σαν να ήμουν μαλάκας. Μετά είπε «όχι ρε, είνε επηδή να πούμε τα τελεφτέα χρώνια αίχουν αλάξη να πούμε και βάζουν πολές καμπείλες και τα φότα είναι να πούμε σστρόγκηλα. Θημάσε παλιά που είταν να πούμε τετράγονα; Τόρα είνε σστρόγκηλα.» Και για τα γερμανικά μου είπε «είνε να πούμε κι αφτά σστρόγκηλα ρε τόρα δε τα βλέπης;» Δεν επέμεινα.

Τελευταία παίρνω συνέχεια ταξί. Μάλλον δεν παίρνει πια πολύς κόσμος γιατί μου έχουν πει ότι με θυμούνται τρεις ταξιτζήδες. Ο ένας μάλιστα μου είπε ότι με έχει πετύχει άλλες τρεις φορές και θυμόταν και τη διεύθυνση μου, και όταν με πήγε εκεί επέμεινε ότι η ελάχιστη ταρίφα ήταν 3.50 και όχι 3.20. Μάλλον θα υπέθεσε ότι δεν παίρνω πολύ συχνά ταξί και ότι θα είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Και γι αυτό μπορεί να μου φάει 30 λεπτά.

 

Ένας χθες, ο ερασιτέχνης, έτσι θα τον θυμάμαι, με ρώτησε αν δουλεύω. Του είπα ότι είμαι μάγειρας αλλά ότι κανονικά είμαι αρχιτέκτονας γιατί σημασία, ξες, έχει να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει και όχι αυτό για το οποίο τελικά ξόδεψες 8 χρόνια και ότι η ζωή είναι ένα ζουμερό φρούτο και πρέπει να πιείς το ζουμί και τέτοια  και χάρηκε γιατί λέει συνδυάζω τα δύο μεγάλα του πάθη. Τη μαγειρική και τη ναοδομία. Γάμησε με. 

Ελπίζω να σας διασκεδάζουν όλα αυτά γιατί τα τέσταρα. Αποφάσισα τις μαλακίες που πρόκειται να γράψω από δω κι από κει να τις λέω πρώτα σε καμιά ψυχή κι αν δε γελάσουν δεν μπαίνω καν στον κόπο. Χθες για παράδειγμα ανέλυα  στον σερβιτόρο που δούλευε μαζί μου την παρακάτω θεωρία:

Αφού έψαξα για ώρα τον αναπτήρα μου στις δύο τσέπες που είχε το παντελόνι μου, και αφού πέντε λεπτά μετά την βρήκα τυχαία στην δεξιά, κατέληξα στο ότι οι παράλληλες διαστάσεις είναι γεγονός, και μάλιστα το σημείο στο οποίο επαφίενται είναι οι τσέπες. Δεν έβρισκα λοιπόν τον αναπτήρα μου γιατί ο εαυτός μου σε κάποια άλλη διάσταση άναβε το τσιγάρο του.

Δεν έσκασε το χειλάκι του. Το έγραψα έτσι κι αλλιώς για να τεστάρω το τεστ. Αν το βρει κανείς αστείο ας στείλει ένα mail.

Η καινούρια μου δουλειά γαμάει. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο άλλο μου blog. Αν και εκεί γράφω ακόμα πιο σπάνια.

Τα λέμε σε κάνα δίμηνο. Ελπίζω να μην έχουν ξαναλλάξει το interface της wordpress γιατί πάλι μου πήρε πέντε λεπτά να βρω το dashboard. Link sto dashboard με το που κάνεις log in; Γιατί; Ποιός θέλει να βλέπει το dashboard του.

Advertisements

shuffle moar 8 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, shuffle.
3 Σχόλια

Συζητούσα με έναν φίλο αυτή τη θεωρία για τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, που το αριστερό διαχειρίζεται τα πιο τεχνοκρατικά ζητήματα, και το δεξί τα, ας πούμε, πιο καλλιτεχνικά. Liek το αριστερό οργανώνει ενώ το δεξί εκτιμά τη μουσική ή μια εικόνα, ή τέτοια πράγματα. Ανέφερα λοιπόν το χαρακτηριστικό παράδειγμα που κυκλοφορεί γι’ αυτή τη θεωρία, εκείνο που λέει ότι όταν πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ είναι το αριστερό που αναλαμβάνει ενώ το δεξί δεν καταλαβαίνει την αναγκαιότητα. Και λέω: «Δηλαδή, όταν πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ, είναι το αριστερό που αναλαμβάνει ενώ το δεξί..» και ο φίλος διακόπτει λέγοντας με μια τρομερή ηρεμία μαζί με ενθουσιασμό «ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΑ BARILLA!»

________

Πριν από μερικές μέρες ο φίλος μας ο Spagnikefali, αυτός που σου γάμησε, πόσταρε στο facebook μας ένα βίντεο των epicmealtime. Αυτοί οι τύποι όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν, πραγματοποιούν τα όνειρα σου, και μετά ΤΑ ΤΡΩΝΕ. Είναι τόσο σκληροί που αλέθουν  στο μίξερ το bacon τους. Προσέξτε το ζοριλίκι του τύπου και το κλείσιμο.

Next time they eat a gun.

________

Χθες ξύπνησα και ένιωθα ότι είμαι στη Λισαβόνα. Για μερικά δευτερόλεπτα όλα ήταν πάρα πολύ ωραία. Μετά αυτός που κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι, ένας τύπος που έχει έναν δεύτερο κώλο για σαγόνι και έναν τρίτο για χιούμορ, μου είπε «Γιατί χαίρεσαι αγόρι μου; που νομίζεις ότι είσαι;». Μια μέρα θα του φτιάξω και έναν τέταρτο. Την υπόλοιπη μέρα άκουγα the national γιατί το ipod μου αρνείται να παίξει τον πρώτο δίσκο των interpol. Για παράδειγμα.

________

Πάρτε και μια ακόμη προσφορά του spagnikefali και του 4chan στην ανθρωπότητα.

Thur. Έκανα ολόκληρο ποστ για να ανεβάσω μια φωτογραφία!

Αυτό το burger (shuffle) 1 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in shuffle, troo story.
Tags: ,
8 Σχόλια

Βλέπω αυτό το burger* και θέλω να φορτώσω ένα καράβι τέτοια, να το ρίξω σε ένα ξερονήσι, και εκεί να πεθάνω στα 40 μου, χοντρός κι ευτυχισμένος. Μπορεί να πάρω και μερικά φιλαράκια μαζί, αλλά μόνο αυτούς που θα εγγυηθούν ότι θα παχύνουν. Sorry noy, sorry lna!

Τις προάλλες γνώρισα έναν τύπο που είχε τις ίδιες γνώσεις για burgers με μένα. Αυτό νόμιζα ότι στην Ελλάδα δε θα ήταν πολύ πιθανό, και μάλλον δεν πολυείναι, γιατί κι ο άλλος με κοιτούσε με την ίδια έκπληξη που τον κοιτούσα κι εγώ. Κάθισα και μιλούσαμε και ήταν σαν να κάναμε αυτούς τους χορούς του φλερτ που κάνουν κάτι εξωτικά πουλιά πριν ζευγαρώσουν. Μιλήσαμε για τεχνικές ψησίματος, για dressings, για toppings, για στρατηγική προώθησης burger στη Θεσσαλονίκη, για το ghetto burger, για burgers σε ατμό, για fatty melts, για αναλογίες 80-20, για το hearth attack grill που στο μενού του περιλαμβάνει και ένα πακέτο άφιλτρα lucky strike, και για το πως μπορείς να εντάξεις τοπικά συστατικά σε burger χωρίς να αλλοιώσεις τον χαρακτήρα του, βάσει του παραδείγματος του πράσινου chilli στο New Mexico.

Και μια που η αρχιτεκτονική δεν είναι ακριβώς στο μεγαλείο της ακμής της, σκέφτομαι πλέον σοβαρά να ανοίξω ένα burgerάδικο.

By the way, πήραμε πτυχία. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή. Η ζωή μας στο πανεπιστήμιο πέρασε μπροστά από τα μάτια μας. ..Α, όχι, αυτό είναι όταν πεθαίνεις. Ναι, ήταν πάρα πολύ συγκινητικό.

Ατάκες του μήνα.

Ξύπνα, εδωμέσα μυρίζει κάτι σαν παλιό τυρί με τσιγάρα και αλκοόλ, και πήγε δώδεκα.

– Η Μαμά μου!

«ΕΙΠΑ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 11.30», με την πιο τρομαχτική τσιρίδα του κόσμου,

«Είμαστε για ορκωμοσία» απαντήσαμε εμείς με την πιο ήρεμη φωνή του κόσμου.

«ΤΙ;;»

«Είμαστε για ορκωμοσίαααα» ξαναείπαμε σταθερά.

«ΠΕΡΑΣΤΕ ΕΞΩ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;»

«..Σας φαίνεται σαν ψέμα;»

«ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ»

– Η υπάλληλος στη γραμματεία της σχολής. Όταν επιτέλους της εξηγήσαμε ότι ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΜΕ, μας έσκασε ένα γλυκό χαμόγελο, όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις, και μας είπε «Καλέ κιόλας; Εσείς είστε μικρά».

Καμία επαφή με τη δουλειά της, έτσι;

*Η φωτογραφία του burger είναι από δω.

Ο δολοφόνος με το αεροβόλο shuffle 17 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in freaktion, shuffle.
11 Σχόλια

Κοιμάμαι και ακούω κάποιον να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα. Σηκώνομαι, κοιτάω από το ματάκι, και έχει ένα δάχτυλο επάνω. Κρατάω κόντρα το κλειδί και φωνάζω «αποκλείεται να ανοίξει!». Και μετά σταματάνε τα πάντα. Η Μ. με κοιτάει έντρομη. Τριγυρνάμε λίγο μέσα στο σπίτι, και τελικά αποφασίζουμε να ανοίξουμε να δούμε τι έγινε, και να πάρουμε τους μπάτσους. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω ότι έχει ξεβιδωθεί η έξω μεριά της κλειδαριάς. Ο μπάτσος στο τηλέφωνο όταν του λέω το όνομα μου μου λέει «χμ, βλέπω την πτυχιακή σου, ενδιαφέρουσα ήταν..», κι εγώ τον κράζω για το φακέλωμα. Η Μ. φέρνει τον εργαλειοφόρο και κάθομαι κάτω και αρχίζω να βιδώνω τα διάφορα κομματάκια προσπαθώντας ταυτόχρονα να εξηγήσω στον ηλίθιο μπάτσο τι έγινε. Τότε ανοίγει το διπλανό άδειο διαμέρισμα βγαίνει ένας με ένα μουστάκι και μια φόρμα εργασίας, τον καλημερίζω, και μετά την ψυλλιάζομαι. Πηδάω μέσα στο σπίτι, πετάω το τηλέφωνο στην Μ., και προσπαθώ να κλείσω την πόρτα που ο με το μουστάκι σπρώχνει και λέει θα σας σκοτώσω όλους. Γίνεται αυτό για λίγο, καταφέρνει να μπει, αλλά εγώ τον στριμώχνω από την άλλη μεριά, ανάμεσα στην πόρτα και τον τοίχο του διαδρόμου και του λέω «εσύ ήσουν ρε πούστη;» ενώ παράλληλα κράζω την Μ. που δεν έχει συνεννοηθεί ακόμα με τους μπάτσους. Ο τύπος με το μουστάκι λέει, είμαι ο δολοφόνος με το αεροβόλο, δεν έχεις ακούσει για μένα; Και του λέω για κάτσε ρε φίλε, και πως σκοτώνεις δηλαδή με το αεροβόλο; Και μετά παίρνω ένα σφυρί από τον εργαλειοφόρο και του κάνω τη μούρη εμπριμέ.

Μερικές παρατηρήσεις:

  • Στον ύπνο μου είμαι εξίσου overconfident piece of shit με τον ξύπνιο μου.
  • Το σφυρί δεν ήταν οποιοδήποτε σφυρί. Ήταν ένα πρώην σοβιετικό το οποίο είχε ψωνίσει από κάπου ο θείος μου ο Στέργιος όταν ήμουν μικρός. Το μεταλλικό κομμάτι ήταν μπορντό και κυλινδρικό, και από την πίσω πλευρά είχε σφαιρική απόληξη. Γενικά ήταν σφυρί με το οποίο βαρούσα τον τύπο με το μουστάκι με την πλαϊνή μεριά και όχι κανονικά, μπας και ζήσει.
  • Δεν ξέρω πως κατάφερα να στριμώξω τον τύπο από την πίσω μεριά της πόρτας, αλλά ήταν πολύ neat κίνηση.
  • Οι μπάτσοι είναι πραγματικά πολύ βλάκες και στον ύπνο μου.
  • Παίζει να κράζω την Μ. πιο συχνά απ’ότι χρειάζεται.
  • Ξέρω ότι δε συγκρίνεται με τις υπερπαραγωγές της Razz αλλά τι να κάνουμε, αυτά βλέπουμε ;P
  • Τι είναι προτιμότερο να ποστάρω, συνταγές ή όνειρα;

Και μια που μίλησα για συνταγές, και για το shuffle του πράγματος:

Κάναμε κι άλλα burgers.

Η φωτογραφία είναι του baki. Ο οποίος τώρα που το σκέφτομαι μας κράζει κάθε φορά για τις φωτογραφίες μας, έρχεται να τα βγάλει αυτός κουβαλώντας μισό στούντιο μαζί του, τα βγάζει, κρυώνουν, και τελικά μου στέλνει μόνο 5 φωτογραφίες στη μιάμιση από τις οποίες φαίνονται burgers.

Άντε , καλημέρα!

shuffle monday 19 Ιουλίου, 2010

Posted by alex in In Real Life, shuffle, troo story.
Tags:
6 Σχόλια

Πρωί:

Φαρμακοποιός: Γεια σας.

Εγώ: Γεια σας. Θα ήθελα ένα διπλό τεστ εγκυμοσύνης και ένα κουτί προφυλακτικά.

Φαρμακοποιός: *Frown upon*

Εγώ: O πιο λάθος συνδυασμός αγορών ever. Μετά περπατούσα και σκεφτόμουν ότι με κάτι τέτοια σκηνικά το χωνεύεις για την επόμενη φορά που θα αγχωθείς για την κάθε μαλακία, ότι στη ζωή είναι πραγματικά κάποια άλλα πράγματα αυτά που μετράνε. Επιστρέφω στο καφέ που καθόμασταν και πάει τουαλέτα. Ο μπάρμαν, εργάτης στη φάμπρικα της διασκέδασης όπως του αρέσει να αυτοαποκαλείται, την πιάνει αμέσως την δουλειά και μου λέει «τεστ;», γνέφω «ναι» και παραγγέλνω ένα καφέ ακόμα. Μου λέει «δε θες να περιμένεις μπας και το κάνουμε ουσκιά;». Ένας τύπος που να μη σέβεται τίποτα είναι ότι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις. Σε κρατάει μακριά από τον στόχο. Σε τέτοιες καταστάσεις προτιμώ να αγχώνομαι μόνο όταν είναι διαπιστωμένο το ότι πρέπει να αγχωθώ. Δηλαδή αφού τα δύο τεστ βγουν θετικά. Μέχρι τότε παραμένω ψύχραιμος. Βγαίνει από την τουαλέτα. Δε το έκανε. Δεν είχε αρκετό χώρο και ένιωθε να πιέζεται από την κίνηση. Θα το κάνουμε στο σπίτι μου. Το λοφορείο είναι πίτα και έχει κίνηση. Παπάρια. Απέναντι μου κάθεται ο βασικός υπαίτιος για το ότι στην Ελλάδα μπορούν να σχεδιάζουν και να χτίζουν οι πολιτικοί μηχανικοί τις μαλακίες τους χωρίς να ρωτάνε κανέναν. Όταν τον πετυχαίνω τον βρίζω από μέσα μου αλλά σήμερα δεν είχα διάθεση. Φτάνουμε σπίτι μου και μπαίνει στην τουαλέτα. Εγώ είμαι σε μια πολυθρόνα και παίζω κιθάρα. Κάτι σερφιές. Φροντίζω να μη σκέφτομαι τι θα γίνει σε 2 λεπτά. Βγαίνει και χαμογελάει. Not this time. Θέλω πολύ να αράξουμε αλλά πρέπει να φύγει. Και φεύγει.

Μεσημέρι:

Από την τελευταία φορά που συνέβει αυτό έχω αλλάξει πολύ. Τότε ήταν hardcore. Δεν ήταν 1-2 βδομάδες, ήταν 3-4 μήνες. Νομίζω είχα αγχωθεί λιγότερο. Αφ’ενός ήμουν μικρότερος αφετέρου ήταν 500km μακριά όταν έκανε το τεστ. Πάντως όταν με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι πάει να το κανει, ο αντίστοιχος τύπος που δε σεβόταν τίποτα μου είχε πει «τι έγινε δικέ μου, είσαι πολύ φερέγγυος;» και συνεχίσαμε να παίζουμε dota. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς τους τύπους.

Αυτή τη φορά δε την έβγαλα καθαρή με το άγχος. Έφαγα το μισό μεσημεριανό μου, με γάμησε, ήπια δυο κουβάδες νερό, γαμήθηκα τελείως, κοιμήθηκα, και ξύπνησα τρέχοντας για να ξεράσω. Είπαμε, μεγαλώνουμε ;p

Απόγευμα:

Είμαι καλύτερα. Μάλιστα νιώθω ευτυχισμένος γιατί έχει ξεκολλήσει ένα κομματάκι ημιχωνεμένης ελιάς που είχε μείνει στο βάθος της ρινικής μου κοιλότητας. Είμαι με το βρακί στο κρεβάτι μου, οκλαδόν, αγκαλιά με ένα μαξιλάρι μπροστά από το οποίο κρατάω την κιθάρα μου. Νιώθω κάπως σαν τον Frank Black γιατί το μαξιλάρι τριπλασιάζει την κοιλιά μου και πρέπει να τεντώνω τα χέρια μου για να φτάσω τις χορδές. Έτσι παίζω pixies. Σκέφτομαι πως έχει αλλάξει το last.fm. Παλιά μου έβγαζε καλό compadibility μόνο με κάτι psychobillάδες Γερμανούς με πλούσιο ποινικό μητρώο, τώρα τελευταία με βγάζει high με κάτι συμπαθέστατα κοριτσάκια. Το ήξερα ότι δεν έπρεπε να ακούσω thievery corporation. Βαρέθηκα να παίζω pixies. Το γυρνάω σ’αυτό: (δείτε το vid, there’s boobies and shotguns in it)

Πλέον έχω σηκωθεί και παίζω περπατώντας. Πάω μπροστά στον καθρέφτη. Πολύ μου αρέσει η φάση. Είμαι κάπως σαν αυτόν αλλά χωρίς τα τατουάζ, με φτηνότερο βρακί και με φτηνότερη κιθάρα.

Βράδυ:

Μετά από μισή ώρα κιθάρας με βρακί η ποιότητα ζωής μου νομίζω ότι είναι εκεί που πρέπει. Θα ανοίξω μια μπύρα και θα στρίψω μια τσιγαριά.

Τα σέβη μου 8)

Oh what joy for every girl and boy! (shuffle) 24 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, troo story.
6 Σχόλια

Έχω να πιω αλκοόλ κοντά στο μήνα. Δηλαδή σοβαρό αλκοόλ γιατί μπύρες πίνω. Εδώ και δεκαπέντε μέρες σχεδόν κάθε βράδυ έχω τη γεύση από ένα καλό σκούρο ρουμάκι με δύο φέτες πορτοκάλι. Αυτή η γεύση συνήθως συνδυάζεται με την άλλη, του σκατού, που έχει κανείς όταν δουλεύει δεκαπέντε ώρες τη μέρα. Θέλω να μην πιω κανένα ποτό μέχρι το βράδυ μετά την παρουσίαση της διπλωματικής. Μέχρι τότε θα απολαμβάνω το σκατό.

Είναι η τρίτη αλλαγή εποχής που παρακολουθώ στη σχολή. Η πρώτη ήταν όταν ο κόσμος σταμάτησε να δουλεύει στο χέρι. Όταν είχαμε μπει οι περισσότεροι δούλευαν στο χέρι. Ένα χρόνο μετά δεν υπήρχε κανείς που να μη δουλεύει autocad. Η δεύτερη ήταν όταν στη σχολή 2-3 χρόνια μετά από μένα μπήκαν οι πιο μαλακισμένες γενιές στον κόσμο και σε συνδυασμό με 6 μήνες καταλήψεις οδήγησαν στη μετατροπή του χώρου της σχολής από ένα συνεχώς ανοιχτό εργαστήριο όπου δουλεία και χαβαλές συνδυάζονταν γαμάτα, σε ένα γκρι διάδρομο που χρησιμεύει μόνο για πάρτι 2 φορές τη βδομάδα. Η τρίτη ήταν πέρσι όταν ο Σφίγγας που είναι μέγιστη μορφή άνοιξε τον δρόμο προς το CNC. Από δω και πέρα πολύ λίγοι θα ξανακόψουν στο χέρι μακέτα διπλωματικής.

Προχθές και χθες σχεδίαζα τα κομμάτια χαρτονιού που θα κοπούν για τη μακέτα. Δεν έστυψα τόσο το μυαλό μου για κανένα άλλο στάδιο της δουλείας. Είναι κρίμα να σε δυσκολεύει η αναπαράσταση της πρότασης περισσότερο από την ίδια την πρόταση. Μετά από 24 ώρες σχεδίων και 21 χαρτόνια 50×70 στα οποία χαράχτηκαν ή κόπηκαν τα μέρη της μακέτας, το μυαλό μου ήταν γιαούρτι. Έχω νιώσει βλάκας πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά πρώτη φορά ένιωσα ανήμπορα βλάκας. Κοιτούσα το κενό για 2 λεπτά και όταν η Μ. με ρώτησε τι σκατά σκέφτομαι, πραγματικά δεν είχα καμία απάντηση. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Σήμερα τελείωσε όλο το κομμάτι της δουλειάς που χρειάζεται νοητική επεξεργασία. Η δουλεία των ημερών που έρχονται θα μπορούσε να βγει και από έναν λόχο από ανειδίκευτα μονόφθαλμα πιθήκια, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πια πρωτοετείς αποφασίσαμε να φωνάξουμε τον john ινστέντ, που δεν είναι και μονόφθαλμος.

Μιλώντας για πρωτοετείς. Στην εξεταστική του Φεβρουαρίου με τον noy επωμιζόμασταν το βάρος της κριτικής επιτροπής στα μαθήματα εικαστικών. Αυτός ο ρόλος μας προέκυψε εν μέρει λόγω της καλής σχέσης που διατηρούμε με έναν από τους καθηγητές εικαστικών της σχολής που είναι πολύ ωραίος τύπος, εν μέρει γιατί είμαστε κι εμείς ωραίοι τύποι, και τέλος λόγω των τρομερών μας επιδόσεων στα εικαστικά, όπου εγώ έχω πάει τις πιο απερίγραπτες πίπες και ο noy είχε την αξιοπρέπεια να μην πηγαίνει τίποτα, οπότε από ενοχές και μόνο νιώθουμε το χρέος να κάνουμε τουλάχιστον λίγη παρέα και συμπαράσταση στον Δ. που πρέπει να βλέπει μόνος του τις αυτοαναφορικές-αυτοψυχαναλυτικές μαλακίες που φέρνουν όλοι. Το βασικό μας καθήκον είναι να παρακολουθούμε ξύνοντας τις αριστερές μας φαβορίτες με τα δεξιά μας χέρια, σκύβοντας μπροστά εκεί που καθόμαστε, και βγάζοντας ένα σκεπτικό «μμμμμΜΜΜΜμ» κάθε φορά που γυρνάει και μας κοιτάει ο Δ. και να λέμε καμιά μαλακία ανάμεσα στα γκρουπς εξεταζόμενων που μπαίνουν στην αίθουσα. Αυτό είναι κάτι που πολύ θα γουστάραμε να κάνουμε φορ α λίβινγκ.
Τον Φλεβάρη λοιπόν μετά από μια εξέταση ένα πυροβολημένο κοριτσάκι από το πρώτο έτος μας ρώτησε τι είμαστε. Αφού της είπαμε το γνωστό ότι είμαστε μια επιτροπή αξιολόγησης του καθηγητή από τη Ε.Ε., αφού ο Δ. φώναξε από το βάθος ότι είμαστε διάσημοι γλύπτες (στο μάθημα της πλαστικής ήταν που είχαμε πραγματικά δώσει ρέστα στο πόσο χάλια μπορεί να είναι μια δουλειά που δίνεις, και αυτή είναι μια ιστορία που θα γράψω κάποια στιγμή) και αφού το πρωτοετό δε τα έχαψε όλα αυτά και της είπαμε ότι είμαστε από τη διπλανή αίθουσα όπου κάνουμε διπλωματική, μας ρώτησε τι έτος είμαστε.

*Παύση*

«Πτυχίο.» Απαντήσαμε. «Αα, δηλαδή πέμπτο ε;» Ρώτησε. «Όχι.» Απαντήσαμε. «Ε τότε;» Ρώτησε.

*Παύση*

«****ο» Απαντήσαμε.

*Παύση*

«Τι λες ρε, δεν έχει τέτοιο!» απάντησε και απομακρύνθηκε πολύ γρήγορα. «Θα σου πω σε εφτά χρόνια αν έχει τέτοιο ρε μαλακιστήρι», είπα μέσα μου.

Ο john στην πραγματικότητα δεν είναι ένας ανειδίκευτος πίθηκος. Αλλά γελάσατε, έτσι δεν είναι;

Αστικός χώρος, ο σύντροφος Μπρέζνιεφ, και ο Jozin το Τέρας του Βάλτου. (shuffle) 17 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), offline, shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision.
Tags: , , , , , ,
11 Σχόλια

Κλείνουμε διπλωματική. Το blog θα περιμένει.

Ωραία το ξεκαθάρισα αυτό. Τώρα μπορώ να πω ότι μάλλον θα παίξει το γνωστό παράδοξο που τρελαινόμαστε να ποστάρουμε όταν έχουμε πολλή δουλειά. Α, εννοείται ότι ο john δεν κάνει τίποτα απ’αυτά. Επίσης έχω καιρό να γράψω ποστ οπότε τα παρακάτω είναι γραμμένα κάπως βιαστικά, κάπως ανάκατα, κάπως ανυπόμονα με κάπως πρόωρο τέλος και υποκίτρινα. Οκ, σταματάω την προσπάθεια να γίνω αστείος και μπαίνω στο κυρίως θέμα.

Αστικός σχεδιασμός είναι (μετά από 10 διαφορετικούς ορισμούς που έγραψα*) αυτό ακριβώς που ακούγεται. Επίσης είναι η κλίμακα στην οποία δουλεύεται το θέμα μας. Αστικός σχεδιασμός με πολεοδομικό toolbox όπως μας αρέσει να λέμε, με μια τέτοια επεξεργασία που τελικά χρειάστηκε να σχεδιάσουμε και μερικούς νεροχύτες. Όλα αυτά σε μια πόλη στη βόρεια Γαλλία που όπως λέει ο noy πρέπει να είναι κάτι σαν τα δικά μας Τρίκαλα (no offence). In fact νομίζω ότι όλη η βόρεια Γαλλία είναι κάπως σαν τα δικά μας Τρίκαλα (no offence και πάλι).

Ο σχεδιασμός του αστικού χώρου έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες που πρέπει να προσέξει κανείς. Δε μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων πότε μια πρόταση είναι επιτυχημένη, αλλά μπορείς σίγουρα να ξεχωρίσεις πότε μια δε θα πάει μακριά. Χαρακτηριστική περίπτωση λάνθασμένου σχεδιασμού ας πούμε ήταν η σοβιετική γειτονιά.

See?

Μια από τις πρώτες φορές που τέθηκε το ζήτημα του αστικού σχεδιασμού στην ελληνική μαζική κουλτούρα, και μάλλον και μια από τις τελευταίες, ήταν στην παλιά «Λούφα και παραλλαγή» όπου ο Βαλαβανίδης σε μια συζήτηση αν θυμάμαι καλά σχετικά με το αν η δική μας χούντα είναι πιο δημοκρατική από τη σοβιετική Ρωσία, έλεγε πάνω κάτω το εξής «Μπορείς εσύ να σταθείς στην κόκκινη πλατεία και να φωνάξεις «Ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας«;» Και πράγματι, αυτή είναι μια τρομερή μέθοδος ελέγχου της ποιότητας του δημόσιου χώρου. Αν σε μια πλατεία φωνάξεις «ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας» και σε μαζέψουν (αν έχετε βρεθεί ποτέ στο ΤΕΙ καβάλας νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ) σημαίνει ότι αυτή η πλατεία συμβαδίζει με ένα κοινωνικοπολεοδομικό καθεστώς στο οποίο αποδεδειγμένα δε θέλεις να βρίσκεσαι. Παρά μόνο αν σου αρέσει πολύ το τουρσί, τα ίδια αυτοκίνητα, τα εμβατήρια, το miami vice (γιατί αυτό θα παίζει στην τηλεόραση) και αυτά τα σοβιετικά καρντάσια:

Και εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση. Αυτό το video δείχνει την δεύτερη πιο εφιαλτική μορφή διασκέδασης που μπορώ να σκεφτώ. Θα επέλεγα να μια ψυχαγωγούν αυτοί οι σοβιετικοί μόνο αν είχα να επιλέξω αντί γι αυτούς το εξής: Κάθε φορά που ακούω μουσική είτε είναι σε live είτε σε κινητό που χτυπάει, είτε σε ασανσέρ, σε ταξί, σε μουσικό του δρόμου, σε ραδιόφωνο, ipod σε μπαρ, αντί γι αυτό που παίζει, να ακούω το Smoke on the water. Και μάλιστα σε full ενορχήστρωση. Ακόμα και σε κάλαντα με τριγωνάκι να λένε, εγώ θα ακούω smoke on the water με κιθάρες και τύμπανα. Αυτό είναι προφανώς κάτι που έχει συλλάβει ο διεστραμένος εγκέφαλος του noy.

Σε περίπτωση που δεν ξέρετε τσέχικα, θα ξεκαθαρίσω πολύ γενικά τι λένε οι στίχοι. Σύμφωνα με το τραγούδι, ο σύντροφος που τραγουδάει οδηγούσε λέει το skoda 100 του σε μια επαρχία της Τσεχίας (Τσεχοσλοβακίας τότε) όπου υπήρχε ένα τέρας του βάλτου, ο Jozin. Ο Jozin όπως κάθε αντίστοιχο τέρας που σέβεται τον εαυτό του, αφενός τρομοκρατούσε την περιοχή, και αφετέρου κουβαλούσε μια αμοιβή για το κεφάλι του από τις τοπικές αρχές. Συγκεκριμένα ο δήμαρχος της τοπικής κοινότητας έδινε στον σύντροφο που τραγουδάει για πιάσει τον Jozin το χέρι της κόρης  του και τη μισή αγροτική κολεκτίβα. Δεν κάνω πλάκα, του έδινε τη μισή γαμημένη κολεκτίβα. Ο σύντροφος λοιπόν κάνει κάτι κουμάντα που δεν κατάλαβα ακριβώς με μια σκόνη και ένα αεροπλάνο, πιάνει τον Jozin και αποφασίζει να τον δώσει στον ζωολογικό κήπο για λεφτά. Μάλιστα στο τέλος λέει και yo ho ho. Καταλαβαίνετε τι μπορεί να κάνει σε έναν άνθρωπο το κοινωνικοπολεοδομικό καθεστώς που λέγαμε, έτσι;

Α ναι, αστικός σχεδιασμός. Ναι που λέτε, αυτό είναι που κάνουμε για διπλωματική, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτό τον μήνα το blog θα είναι λίγο πεθαμένο, ή εξαιρετικά πολύ ζωντανό.

Πάρτε μερικές αρχιτεκτονικές φωτογραφίες για το κλείσιμο. Τα βερίκοκα είναι το κοντινότερο πρες παπιέ που βρήκα, και ένας τρομερός τρόπος για να δείχνεις την κλίμακα της φωτογραφίας με νεκρή φύση. See what i do thur? Α, και τα σοβιετικά καρντάσια μου τα λίνκαρε η kaede. Ευχαριστώ kaede.

*

  1. Το πιο οπτικά αντιληπτό κομμάτι της πολεοδομίας.
  2. Τα σχέδια που φαίνονται καλά σε κλίμακες 1:500 έως 1:1000.
  3. Το να σχεδιάζεις πλατείες γειτονιές και παρτέρια, μαζί με μια συνολικότερη πρόβλεψη για το πως θα είναι η κατοικία σ’αυτά απ’αυτά.
  4. Κάτι που δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
  5. Κάτι για το οποίο σε λένε gay πολεοδόμο.
  6. Κάτι που αν δεν έχεις εμπειρία στο πως να το κάνεις καταλήγεις να του συμπεριφέρεσαι σαν να είναι ένα πολύ μεγάλο κτίριο.
  7. Η κλίμακα στην οποία αν βάλεις παγκάκια θα φαίνονται σαν μουτζούρες και αν τα παραλείψεις θα σου την πουν.
  8. Η κλίμακα στην οποία μπορείς να ανεβάσεις το μέσο ύψος του ανθρώπου από το 1.75 στο 1.95 για να φαίνονται καλύτερα τα σχέδια χωρίς να το καταλάβει ποτέ κανείς.
  9. Η κλίμακα στην οποία δε χρειάζεται να βάλεις κάγκελα στις σκάλες αλλά πάντα θα χάσεις χρόνο για να το κάνεις.
  10. Η καλύτερη κλίμακα του κόσμου!!

what’s Bob gonna do, now that he can’t drink? 12 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις, offline, shuffle.
Tags:
8 Σχόλια

The doctor said, «What you been thinkin’ ’bout?»
Bob said, «That’s the point,
I won’t think about nothing
Now I gotta do something else,»

Κάνω διατροφή.

Sixty-two holed air cushioned boots
And a girl who rides a scooter
Gonna take him out, of town
They would get away
Riding around, as the trucks drive by
You could hear the mother fuckers go.. (τρομπέτες)

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να πίνω. Ένα ποτήρι ουίσκι έχει λίγο παραπάνω από το 1/3 των θερμίδων που τρώω τη μέρα. Μπορώ να πίνω gin και vodka αλλά like i said, θέλω να πίνω, όχι να πίνω κάτι που μυρίζει πεύκο ή οινόπνευμα αντίστοιχα.

A couple of lines, an extra thermos of Joe
He’ll be kickin’ in heads at the punk rock show, yeah
Bob’s the kinda guy who knows just what to do
When the doctor tells him to
«Quit your drinkin’, now’s the time.»

Δε μπορώ να πω ότι με ενοχλεί, έχει πλάκα να παίρνω ταπεράκι και να μετράω τη μέρα στα τρίωρα στα οποία τρώω. Τα 3 λίτρα νερό έχουν μπει στο σύστημα μου και αν δε τα πιω διψάω, αλλά συνεχίζω να κατουράω 20 φορές τη μέρα. Αυτό αν θυμάμαι καλά είναι καλό για κάποιο όργανο μου και κακό για κάποιο άλλο, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Η γυμναστική έχει πλάκα. Αν και μετά από 5 χρόνια από την τελευταία φορά που γυμνάστηκα, πονάω, όχι αστεία. Yποτίθεται ότι εκκρίνω και κάτι ζουμιά που μου φτιάχνουν τα κέφια. Δε θα την αντέξω τόση χαρά..

Ίδωμεν.

____________

Τα παρακάτω είναι υπό τον τίτλο «social life revisited».

Σας έχει τύχει να κάθεστε σπίτι για μέρες να βαριέστε και να μην έχετε με ποιόν να βγείτε; Σας έχει τύχει να βγαίνετε μόνοι σας γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος; Σας έχει τύχει να δουλεύετε και κάθε απόγεμα που σχολάτε να σκέφτεστε ότι το μόνο που έχετε να κάνετε μέχρι αύριο είναι να περιμένετε αυτό να έρθει; Σας έχει τύχει να μη σας νοιάζει τι ώρα είναι για μέρες ολόκληρες; Έχετε περάσει ποτέ μια μέρα που να μην έχει καμία απολύτως μα καμία διαφορά από την προηγούμενη; Να ξυπνάτε στο ίδιο μέρος με τα ίδια ρούχα, τους ίδιους ανθρώπους να κάθεστε στο ίδιο μέρος και να κάνετε ακριβώς το ίδιο πράγμα με χθες; Σας έχει τύχει να ξυπνάτε δύο ώρες πριν νυχτώσει και να λέτε “Μαλακία. Θα δω φως αύριο”; Σας έχει τύχει να είναι η ίδια σκέψη στο μυαλό σας για μήνες χωρίς να αλλάζει ή να εξελίσσεται; Σας έχει τύχει να βλέπετε φίλους μετά από καιρό αλλά να σας χαροποιεί περισσότερο εκείνο το πλακάκι στο δρόμο που τα σπασίματα του σχηματίζουν ένα smiley και που πρέπει κάποια στιγμή να φωτογραφήσω για να ποστάρω εδώ; Η οικογένειά σας να είναι σαν μακρινοί φίλοι;

Όταν συμβαίνουν αυτά, όχι όλα μαζί, γιατί τότε χρειάζεται γιατρούς ή rehab, νομίζω ότι το καλύτερο που έχει κανείς να κάνει είναι να πει “Ναι. η ζωή μου είναι για το μπούτσο” και να περιμένετε μέχρι να σκεφτείτε έναν τρόπο να βγείτε από τη σκατίλα. Αντιθέτως η σκέψη “υπάρχει κόσμος με πραγματικά σοβαρά προβλήματα, και αυτά που έχω εγώ είναι αστικές μαλακίες” δε βοηθάει καθόλου. Θέλω να πω, όταν βρέχει σκατό πρέπει να κάνεις μια βόλτα στη βροχή, μια που έτσι κι αλλιώς θα βρωμίσεις, μπορεί να δεις και τίποτα ενδιαφέρον, και ας το ξεκαθαρίσω, αυτό έχει μεγάλη διαφορά από τη θεώρηση που λέει ότι όταν βρέχει σκατό αφού θα βρωμίσεις έτσι κι αλλιώς, είναι καλή ιδέα να κάτσεις κοιτώντας επάνω με το στόμα ανοιχτό. Δεν είναι.

Μου έχει τύχει κι εμένα. Αλλά όχι τώρα. Αντιθέτως. Τώρα έχω τόσους τρόπους να περάσω το χρόνο μου που καταλήγω να μην κάνω τίποτα από δουλειά χωρίς ταυτόχρονα να μου μένει κάτι απ’ ό,τι κάνω αντί να δουλεύω. Πέρσι είχα ένα όραμα το οποίο νομίζω ότι πραγματοποίησα. Ήθελα όλες οι μέρες μου να είναι “πρωτοετικές”. Αυτό σήμαινει να είναι όπως όταν ήμουν πρώτο έτος που το πρωί ξεκινούσα να κάνω κάτι και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ξέρω τι θα φτάσω να κάνω το βράδυ, πράγμα πολύ μαγικό. Μπορεί να έμενα πίσω στη σκολή, αν και όχι απαραίτητα, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί όταν είσαι πρώτο έτος το να μάθεις 3 πράγματα για το τι συμβαίνει γύρω σου εκτός σχολείου είναι πιο σημαντικό από το να λιώσεις πάνω σ’αυτό που αποφάσισες να σπουδάσεις. Έτσι μπορεί να σου μείνουν κάποια μαθήματα, αλλά τελικά έχεις μάθει π.χ. από κάποια βασικά για ερασιτεχνική ηχογράφηση μέχρι το να μαγειρεύεις ψάρι με χοντρό αλάτι και τσάι. Ψέμματα, το ψάρι με το τσάι το μαθαίνεις μόνο από τον φίλο oxotnic, αλλά θέλω να πω ότι ποτέ δε μπορείς να προβλέψεις τι θα καταλήξεις να κάνεις κάποια απογέματα. Αυτό διάφοροι σοβαροί άνθρωποι το έχουν χαρακτηρίσει ως “πολύ αριστοκρατικό τρόπο σκέψης” και όχι με τη θετική έννοια. Δεν ξέρω αν είναι αριστοκρατικό. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να προσέχει κανείς τι εύχεται. Το να περνάς συνέχεια ζάχαρη τελικά παίζει να αποδειχτεί κουραστικό. Αν όχι κουραστικό κάπως ευνουχιστικό. Μεταφορικά πάντα.

Τα στίχια στα quotes είναι από το «Bob» των NOFX.

όσα παίρνει ο άνεμος 25 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh crais, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
17 Σχόλια

Ένα Σ/Κ σαν όλα τα άλλα αράζω στη σαλονιά μου, στην καναπεδιά μου, με τη λαπτοπιά μου στο λαπ μου και με την τηλεορασιά να παίζει αμερικάνικο σκουπιδαριό ΣΚΑΙ. Αυτό είναι ένα πολύ μελετημένο άραγμα γιατί η θέση μου είναι ακριβώς αυτή ώστε τα μάτια μου να χρειάζονται να διανύσουν τη μικρότερη δυνατή απόσταση ανάμεσα στις δύο οθόνες. Επίσης το σταθερό και το κινητό στο μπράτσο του καναπέ, το tv control από την άλλη μεριά και το λαπτοπ πάνω μου, μου δίνουν αυτή τη ζεστασιά του geek operations center που είναι ότι καλύτερο για lame μεσημέρια. Η θέση μου επίσης είναι η ιδανική για να βλέπω τη θέα και από τις δύο πλευρές του σαλονιού αριστερά και δεξιά από την τηλεόραση, καθώς και να εποπτεύω τον καιρό από το παράθυρο στην αριστερή γωνία του τοίχου της τηλεόρασης. Αυτό γίνεται κάθε Σ/Κ που δεν έχω κάτι να κάνω, που δεν πάω για καφέ, που έχω κοιμηθεί σπίτι μου,και που είμαι ο μόνος που έχει κοιμηθεί σπίτι μου. Ξεκινάει με το που πατήσω το power του λάπτοπ, που είναι το πρώτο σημείο στο οποίο στηρίζομαι όπως βγαίνω από το κρεβάτι και συνεχίζεται μέχρι να πάω για καφέ ή μέχρι το βράδυ που ενδεχομένως θα πάω βόλτα. Χρειάζεται να σηκωθώ μόνο για κατούρημα, για metaxa και για νερό. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να τα εντάξω στο αραγματικό σύμπλεγμα αλλά διατηρώ την απόσταση γιατί μου αρέσει να χρειάζεται να σηκωθώ γι αυτά. Με την πρώτη ευκαιρία που θα σηκωθώ παίρνω και ένα πιάτο για να φάω μέσα το μεσημεριανό μου, το οποίο επίσης θα σηκωθώ για να παραλάβω από την εξώπορτα. Αυτό είναι ένα θέμα γιατί το σπίτι είναι μακρόστενο και ο καναπές απέχει 16 και κάτι μέτρα από την πόρτα, και 4 δευτερόλεπτα από το όριο υπομονής των πακετάδων, οι οποίοι χτυπάνε δύο φορές.

Στο τυπικό Σ/Κ λοιπόν κάνω όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ανέφερα, και κάποια στιγμή αποφασίζω ότι πεινάω. Όταν πεινάω ψάχνω τι θα αρχίσω να βλέπω ακριβώς αφότου παραγγείλω, ώστε το φαΐ να έρθει λίγο μετά την αρχή του θεάματος, για να έχω ξεπεράσει τον μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το να αρχίζεις να βλέπεις κάτι, ώστε να μπορώ να αφιερωθώ στον καινούριο μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το φαΐ που σου έρχεται έτοιμο. Δε μου αρέσει να αλληλοεπικαλύπτονται οι μίνι ενθουσιασμοί, θέλω έναν τη φορά. Με εξαίρεση το how i met your mother (δεν είναι αστείο με μάνες αυτό), που κρατάει μόνο 20′ και το βλέπω με το που έρθει το φαγητό, γιατί η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τα στενά χρονικά όρια ενδέχεται να σου περιορίσουν ενθουσιασμούς.

Όλο αυτό το lifestyle σαββατοκύριακου μου αρέσει γιατί δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τις καθημερινές περνάω πολύ χρόνο με ένα σωρό ούγκανους και μερικούς πάρα πολύ ωραίους τύπους και όλο αυτό νιώθω ότι με έχει κουράσει λίγο. Η ελάχιστη δυνατή επαφή λοιπόν είναι από τα πρωταρχικά μου ζητούμενα τα Σάββατα το πρωί.

________________

Οι πορδές είναι η πιο άμεση μορφή χιούμορ. Αυτό το λέει ο φίλος μου ο Σφίγγας και έχει απόλυτο δίκιο. Το ίδιο και οι κλανιές, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να υπογραμμίζεται η διαφορά ανάμεσα σε κλανιά και πορδή, αλλά αυτό θα γίνει σε άλλο ποστ. Προς το παρόν θα χρησιμοποιώ τους δύο όρους σα να είναι ταυτόσημοι.

Οι πορδές είναι κάτι που μπορεί να σου φτιάξει το κέφι ή να σου το χαλάσει στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κρατάει. (Αν ξεπεράσει αυτά δευτερόλεπτα και κρατήσει περισσότερα θα σου φτιάξει σίγουρα το κέφι, δε γίνεται να σου το χαλάσει.) Υπάρχουν πορδές που διώκονται ποινικά σε κάποιες χώρες. Μύρισα μια τέτοια το Σάββατο που μας πέρασε. Ο μπάσταρδος έκλασε μέσα στο στούνιο. Πόσο ασυνείδητος πρέπει να είσαι για να κλάσεις μέσα σε ένα στούντιο; Υπάρχουν και άλλες πορδές που πρέπει να βραβεύονται. Αυτές είναι που αφήνεις μετά από πρώτα ραντεβού που μάλιστα συνήθως συνδυάζονται με blue balls και με τρομερό πονόκοιλο και ενδέχεται να κρατήσουν και διψήφιο αριθμό δευτερολέπτων. Αυτές επίσης μετριούνται και σε ορόφους γιατί πραγματικά δεν αντέχεις άλλο και τις ρίχνεις στο ασανσέρ της κοπέλας όπως φεύγεις, οπότε μετράς πόσους ορόφους συνεχόμενα έκλανες. Οι πορδές είναι ωραίο πράγμα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλουν τις στιγμές τους.

Οι πορδές επίσης είναι η επισφράγιση της φιλίας. Δύο άντρες θα γίνουν πραγματικοί φίλοι την πρώτη φορά που ο ένας από τους δύο θα ρίξει την πρώτη και θα γελάσουν μαζί. Γενικά είναι μια εκδήλωση οικειότητας.

________________

Εκεί λοιπόν που απολαμβάνω την ηρεμία με την εαυτάρα μου έχοντας επιλέξει εφιάλτη στην κουζίνα για να δω τρώγοντας, έρχονται οι γύροι μου. Σηκώνομαι, πάω προς την είσοδο, ξαναχτυπάει το θυροτηλέφωνο, το ανοίγω, ανεβαίνει ο πακετάς, ανοίγω, μου δίνει τους γύρους μου, τον πληρώνω, του δίνω πουρμπουάρ, μου λέει καλή όρεξη, του λέω καλή συνέχεια, μου λέει ευχαριστώ, και στα 3 δευτερόλεπτα που εγώ σπρώχνω την πόρτα για να κλείσει και που ο πακετάς γυρνάει για να κατέβει τη σκάλα ΠΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΛΑΝΙΔΙ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ. Μου γύρισαν οι βολβοί. Ήταν δυνατό, διαρκές και απ’αυτά που όπως λέει ο noy ακούγονται σαν να κλάνεις μέσα σε ένα πιάτο σούπα, ή εναλλακτικά σαν να έχεις ένα πιάτο σούπα μέσα στο βρακί σου.

Έτσι εξανεμίστηκε το ωραίο μου Σάββατο. :/

hell, that Dyke is more punk than me! 7 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh luzl, troo story.
Tags:
7 Σχόλια

Γενικά έχοντας ήδη έναν πολίτικαλι σχετικά ινκορέκτ τίτλο, και επειδή δεν έχω γράψει το υπόλοιπο ποστ ακόμα και ενδέχεται να γίνω ακόμα περισσότερο, οφείλω εδώ να ξεκαθαρίσω ότι υποστηρίζω απόλυτα την άποψη της bjork σχετικά με το σεξ, ότι με το ένα φύλο είναι σαν κέικ και με το άλλο σαν παγωτό οπότε είναι απλά θέμα του τι έχεις όρεξη να φας. Τείνω βέβαια να προτιμάω το παγωτό, και το κέικ που έχω δοκιμάσει είχε ας πούμε περάσει λίγο χρόνο στην κατάψυξη προηγουμένως.

Περνάω χθες το βράδυ σχετικά νωρίς από γνωστό μπαρ της πόλης όπου συχνάζουν λεσβίες. Αυτό το μαγαζί έχει κάτι καλό και κάτι κακό. Το καλό είναι ότι βλέπεις gay κόσμο να γουστάρει τη φάση του χωρίς να κρύβεται, πράγμα που εκτιμώ πολύ γιατί guess what, they love like normal people. Το κακό είναι ότι παίζει σκατά μουσική. Περνάω λοιπόν απ’έξω, και έχει 4-5 τύπισσες και έναν μαν, και από την άλλη έχει καρέκλες, οπότε το πέρασμα είναι σχετικα στενό. Μια από τις τύπισσες με πιάνει από τον ώμο και μου λέει «φίλε να σε ρωτήσω κάτι;» Απαντάω «ναι». Και μου λέει δυνατά, «ΣΕ ΧΑΛΑΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΛΕΣΒΙΑ;». Είχα την εντύπωση ότι δε θα σάστιζα με κάτι τέτοιο, αλλά εν πάση περιπτώσει όλο το σκηνικό έγινε πολύ γρήγορα και τα έχασα λίγο, οπότε το μόνο που έκανα ήταν να αλλάξω 800 εκφράσεις απορίας και να γνέψω «φυσικά και όχι» *. Κάτι που στη συνέχεια μετάνιωσα ήταν το γεγονός ότι ενώ έγνεψα «όχι» έκανα και τη γνωστή χειρονομία που δείχνει κανείς προς τα @@ του, όταν θέλει να πει «στα @@ μου», αλλά πολύ διακριτικά οπότε μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Η τύπισσα τότε μου απάντησε «Σοβαρά;» κι εγώ έγνεψα «ναι». Μετά μου χαμογέλασαν όλες, είπαν «επιτέλους ένας άνθρωπος», ο μαν μου έκανε φιλικό πατ στην πλάτη, και με έστειλαν στο καλό της Παναγίας.

ο_Ο

Ο_ο ..και

Απόκριες 2005. Ψωνίζω τσιγάρα με τη φίλη μου στο περίπτερο που έχει δίπλα από το εν λόγω μπαρ. Τότε πετάγονται από μέσα 2 τύπισσες σε τρελά κέφια, ψιλοτεράστιες, με κοντά μαλλιά μπροστά και λίγο μακρύτερα πίσω, που όπως λέει και ο Fat Mike δεν ήταν γιατί ήταν από τον Καναδά, αλλά γιατί ήταν λεσβίες, και ήταν ντυμένες κότες.

as in "in fuckin κότες suits"

Πιάνουν τη φίλη μου αγκαζέ και της λένε «θέλεις να έρθεις μαζί μας;» «μπορεί να μοιάζουμε με κοτόπουλα, αλλά κατά βάθος είμαστε ο σούπερμαν». Και στη συνέχεια ανοίγουν ταυτόχρονα το φερμουάρ των στολών κότας και από μέσα φοράνε μπλουζάκια σούπερμαν.

as in "Clark fuckin Kent in a fuckin κότα suit"

Θα συνεχίσω να περνάω από κείνο το πεζοδρόμιο. Θέλω κι άλλα τέτοια!

*το «φυσικά» γνέφεται ως εξής: μορφάζεις «έκπληξη» και «δε με νοιάζει» για 30 δευτερόλεπτα πριν κουνήσεις το κεφάλι σου για το «όχι»