jump to navigation

what’s Bob gonna do, now that he can’t drink? 12 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις, offline, shuffle.
Tags:
8 Σχόλια

The doctor said, «What you been thinkin’ ’bout?»
Bob said, «That’s the point,
I won’t think about nothing
Now I gotta do something else,»

Κάνω διατροφή.

Sixty-two holed air cushioned boots
And a girl who rides a scooter
Gonna take him out, of town
They would get away
Riding around, as the trucks drive by
You could hear the mother fuckers go.. (τρομπέτες)

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να πίνω. Ένα ποτήρι ουίσκι έχει λίγο παραπάνω από το 1/3 των θερμίδων που τρώω τη μέρα. Μπορώ να πίνω gin και vodka αλλά like i said, θέλω να πίνω, όχι να πίνω κάτι που μυρίζει πεύκο ή οινόπνευμα αντίστοιχα.

A couple of lines, an extra thermos of Joe
He’ll be kickin’ in heads at the punk rock show, yeah
Bob’s the kinda guy who knows just what to do
When the doctor tells him to
«Quit your drinkin’, now’s the time.»

Δε μπορώ να πω ότι με ενοχλεί, έχει πλάκα να παίρνω ταπεράκι και να μετράω τη μέρα στα τρίωρα στα οποία τρώω. Τα 3 λίτρα νερό έχουν μπει στο σύστημα μου και αν δε τα πιω διψάω, αλλά συνεχίζω να κατουράω 20 φορές τη μέρα. Αυτό αν θυμάμαι καλά είναι καλό για κάποιο όργανο μου και κακό για κάποιο άλλο, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Η γυμναστική έχει πλάκα. Αν και μετά από 5 χρόνια από την τελευταία φορά που γυμνάστηκα, πονάω, όχι αστεία. Yποτίθεται ότι εκκρίνω και κάτι ζουμιά που μου φτιάχνουν τα κέφια. Δε θα την αντέξω τόση χαρά..

Ίδωμεν.

____________

Τα παρακάτω είναι υπό τον τίτλο «social life revisited».

Σας έχει τύχει να κάθεστε σπίτι για μέρες να βαριέστε και να μην έχετε με ποιόν να βγείτε; Σας έχει τύχει να βγαίνετε μόνοι σας γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος; Σας έχει τύχει να δουλεύετε και κάθε απόγεμα που σχολάτε να σκέφτεστε ότι το μόνο που έχετε να κάνετε μέχρι αύριο είναι να περιμένετε αυτό να έρθει; Σας έχει τύχει να μη σας νοιάζει τι ώρα είναι για μέρες ολόκληρες; Έχετε περάσει ποτέ μια μέρα που να μην έχει καμία απολύτως μα καμία διαφορά από την προηγούμενη; Να ξυπνάτε στο ίδιο μέρος με τα ίδια ρούχα, τους ίδιους ανθρώπους να κάθεστε στο ίδιο μέρος και να κάνετε ακριβώς το ίδιο πράγμα με χθες; Σας έχει τύχει να ξυπνάτε δύο ώρες πριν νυχτώσει και να λέτε “Μαλακία. Θα δω φως αύριο”; Σας έχει τύχει να είναι η ίδια σκέψη στο μυαλό σας για μήνες χωρίς να αλλάζει ή να εξελίσσεται; Σας έχει τύχει να βλέπετε φίλους μετά από καιρό αλλά να σας χαροποιεί περισσότερο εκείνο το πλακάκι στο δρόμο που τα σπασίματα του σχηματίζουν ένα smiley και που πρέπει κάποια στιγμή να φωτογραφήσω για να ποστάρω εδώ; Η οικογένειά σας να είναι σαν μακρινοί φίλοι;

Όταν συμβαίνουν αυτά, όχι όλα μαζί, γιατί τότε χρειάζεται γιατρούς ή rehab, νομίζω ότι το καλύτερο που έχει κανείς να κάνει είναι να πει “Ναι. η ζωή μου είναι για το μπούτσο” και να περιμένετε μέχρι να σκεφτείτε έναν τρόπο να βγείτε από τη σκατίλα. Αντιθέτως η σκέψη “υπάρχει κόσμος με πραγματικά σοβαρά προβλήματα, και αυτά που έχω εγώ είναι αστικές μαλακίες” δε βοηθάει καθόλου. Θέλω να πω, όταν βρέχει σκατό πρέπει να κάνεις μια βόλτα στη βροχή, μια που έτσι κι αλλιώς θα βρωμίσεις, μπορεί να δεις και τίποτα ενδιαφέρον, και ας το ξεκαθαρίσω, αυτό έχει μεγάλη διαφορά από τη θεώρηση που λέει ότι όταν βρέχει σκατό αφού θα βρωμίσεις έτσι κι αλλιώς, είναι καλή ιδέα να κάτσεις κοιτώντας επάνω με το στόμα ανοιχτό. Δεν είναι.

Μου έχει τύχει κι εμένα. Αλλά όχι τώρα. Αντιθέτως. Τώρα έχω τόσους τρόπους να περάσω το χρόνο μου που καταλήγω να μην κάνω τίποτα από δουλειά χωρίς ταυτόχρονα να μου μένει κάτι απ’ ό,τι κάνω αντί να δουλεύω. Πέρσι είχα ένα όραμα το οποίο νομίζω ότι πραγματοποίησα. Ήθελα όλες οι μέρες μου να είναι “πρωτοετικές”. Αυτό σήμαινει να είναι όπως όταν ήμουν πρώτο έτος που το πρωί ξεκινούσα να κάνω κάτι και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ξέρω τι θα φτάσω να κάνω το βράδυ, πράγμα πολύ μαγικό. Μπορεί να έμενα πίσω στη σκολή, αν και όχι απαραίτητα, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί όταν είσαι πρώτο έτος το να μάθεις 3 πράγματα για το τι συμβαίνει γύρω σου εκτός σχολείου είναι πιο σημαντικό από το να λιώσεις πάνω σ’αυτό που αποφάσισες να σπουδάσεις. Έτσι μπορεί να σου μείνουν κάποια μαθήματα, αλλά τελικά έχεις μάθει π.χ. από κάποια βασικά για ερασιτεχνική ηχογράφηση μέχρι το να μαγειρεύεις ψάρι με χοντρό αλάτι και τσάι. Ψέμματα, το ψάρι με το τσάι το μαθαίνεις μόνο από τον φίλο oxotnic, αλλά θέλω να πω ότι ποτέ δε μπορείς να προβλέψεις τι θα καταλήξεις να κάνεις κάποια απογέματα. Αυτό διάφοροι σοβαροί άνθρωποι το έχουν χαρακτηρίσει ως “πολύ αριστοκρατικό τρόπο σκέψης” και όχι με τη θετική έννοια. Δεν ξέρω αν είναι αριστοκρατικό. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να προσέχει κανείς τι εύχεται. Το να περνάς συνέχεια ζάχαρη τελικά παίζει να αποδειχτεί κουραστικό. Αν όχι κουραστικό κάπως ευνουχιστικό. Μεταφορικά πάντα.

Τα στίχια στα quotes είναι από το «Bob» των NOFX.

2 πράγματα (4) 6 Φεβρουαρίου, 2010

Posted by alex in 2 πράγματα, offline, souls of artists & hands of master craftsmen, teh arts.
Tags: , , , ,
16 Σχόλια

Το βαρύ:

Παίρνετε τηλέφωνο έναν φίλο.

Συναντιέστε σε ένα σούπερ μάρκετ στις 3.

Ψωνίζετε

  1. μισό κιλό κιμά μοσχαρίσιο
  2. μανιτάρια
  3. 1 κρεμμύδι
  4. 1 ντομάτα
  5. 1 ντρέσινγκ ή πράγματα με τα οποία μπορείτε να φτιάξετε ένα ντρέσινγκ όπως π.χ. mayo, μουστάρδα, γιαούρτι, πιπέρι, άνηθο
  6. ψωμάκια που να σέβονται τον εαυτό τους όσο το δυνατόν περισσότερο
  7. μπέικον
  8. τυρί που να μοιάζει με cheddar ή με ότι άλλο θέλετε.

Ζυμώνετε λίγο τον κιμά με λίγο αλάτι και πιπέρι μόνο, και τον χωρίζετε το μισό κιλό κιμά σε 8 ίσα μέρη.

Σωτάρετε το μπέικον.

Σωτάρετε τα μανιτάρια.

Βάζετε 4 από τα 8 μέρη σε μορφή λεπτού στρόγγυλου ή τετράγωνου μπιφτεκιού στην επιφάνεια όπου προηγουμένως σωτάρετε και μετά απο 2-3 λεπτά τα γυρνάτε. (αν έχετε επιφάνεια που τα χωράει και τα 8 τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα χωρίσετε. Επίσης αν έχετε bbq τότε δεν χωρίζετε σε 8 μέρη αλλά σε τέσσερα. Στα 8 χωρίζω για να ψήνονται πιο εύκολα σε τηγάνι).

Λίγο πριν τα βγάλετε ρίχνετε επάνω τους μανιτάρια και από πάνω μια φέτα τυρί, και σκεπάζετε το σύνολο με ένα καπάκι για να λιώσει αμέσως το τυρί.

Τα βγάζετε και κάνετε το ίδιο με τα άλλα 4 χωρίς τα μανιτάρια.

Στη συνέχεια στοιβάζετε τα μπιφτέκια με τα μανιτάρια επάνω.

Η δομή που θέλετε στο burger είναι η εξής:

  • ψωμάκι
  • ντομάτα
  • κρεμμύδι
  • σως
  • μπέικον
  • τυρί
  • μανιτάρια
  • μπιφτέκι
  • τυρί
  • μπιφτέκι
  • ψωμάκι

Αν θέλετε μπορείτε να βάλετε και μαρούλι ανάμεσα στο κάτω ψωμί και το μπιφτέκι, και να στριμώξετε λίγη σως πάνω σ’αυτό. Μη βάλετε σως χωρίς μαρούλι γιατί θα σας χαλάσει το κάτω ψωμάκι.

Αν έχετε οποιαδήποτε πρόταση μπορείτε να την ποστάρετε είμαι ορθάνοιχτος σε ιδέες. Εκτός από αυτούς που προτείνουν να βάλω κι άλλα πράγματα στο μπιφτέκι. Αν προτείνουν κάτι διαφορετικό από 3 σταγόνες Jack Daniels έχουν άδικο. Άλλο το μπιφτέκι άλλο οι κεφτέδες. Το μπιφτέκι είναι ξερό για να συμπληρώνεται από τα υπόλοιπα γύρω του. Το να κάνεις το λεγόμενο «κεφτέκι» σε burger είναι λάθος.

Το ελαφρύ:

To tell you the truth, δε σκέφτηκα κάτι συγκεκριμένο γι αυτό το μέρος του πόστ..

Πάρτε μια τραγουδάρα!

UPDATE: Ιδού. Μας βγήκαν λίγο περισσότερα απ’ ότι περιμέναμε αλλά δε μας χάλλλασε :]

To pull the trigger? | The finalle 3 Φεβρουαρίου, 2010

Posted by noy in σκέψεις, offline.
Tags: ,
5 Σχόλια

Τι έγινε;

Γύρω στο μεσημέρι αρχισα να κουβαλάω τον τύπο προς τα έξω. Αργά και καθόλου σταθερά. Ώσπου κάποια στιγμή χτυπάει το κουδούνι. Παράτησα τον τύπο όπως-όπως και έσπευσα να δω ποιός ήταν. Στην πόρτα μου στέκονταν δύο θελκτικές, σοκολατί δίδυμες με γυαλιά και μια τροφαντή σεξοβόμβα. Με κάλεσαν για burgers.

Γύρισα μερικές ώρες μετά, και κατέβηκα στο υπόγειο. Ο τύπος σήκωσε το γεμάτο θλίψη και απόγνωση βλέμμα του και πριν προλάβει να βγάλει λέξη τον σημάδεψα. Γέλασα hystericaly και γάζωσα το μπούστη με έξι γεμιστήρες καυτό, μυρωδάτο μπαρούτι.

Μετά έριξα μερικές στροφές πάνω απ’ το κουφάρι του, ακούγοντας αυτό:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Το βλέπετε το βίντεο;

Όχι, ε;

Είναι μάλλον γιατί δεν το έβαλα. Εξ ου και η καθυστέρηση του update. Βάλτε δικό σας soundtrack. Α, να. Θα το κάνω interactive!

!!1!!1!11!!ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!!!1!!11!!1

Postάρετε τη μουσική υπόκρουση που θεωρείτε καταλληλότερη για την παραπάνω «σκηνή» με link στο youtube. Εγώ θα τα ακούσω όλα (standard) και η καλύτερη επιλογή κερδάει ένα Adamantium buddies’ playground ticket. Και κάπως έτσι μεταμορφώνεις την ανικανότητα σου να κάνεις κάτι σε διαγωνισμό. Ναι.

To pull the trigger? 31 Ιανουαρίου, 2010

Posted by noy in σκέψεις, offline.
Tags: ,
17 Σχόλια

Έχεις στο σκοτεινό σου υπόγειο έναν τύπο που δεν πολυγουστάρεις. Θα ‘θελες να τον αφήσεις να φύγει, αλλά δεν το κάνεις. Χωρίς προφανή λόγο. Επίσης, εδώ και μια βδομάδα τον πυροβολείς σταδιακά στα πόδια. Την πρώτη μέρα στα δάχτυλα. Τη δεύτερη στους αστραγάλους. Την τρίτη στα καλάμια. You get the drill. Έχει φτάσει η έβδομη μέρα. Ο τύπος παραπαίει. Τι κάνεις; Τον αφήνεις να φύγει όπως μπορεί; Ή τον βγάζεις από τη μιζέρια του με μια τελειωτική βολή και χορεύεις πάνω απ’ το πτώμα του;

Ενναλλακτικά. Όταν έχεις μια βδομάδα να διαβάσεις το τελευταίο σου μάθημα για πτυχίο και ξύνεις παραδειγματικά τ’ αρχίδια σου για όλη τη διάρκεια της said εβδομάδας, την τελευταία μέρα τι κάνεις; Διαβάζεις ό,τι προλάβεις; Ή το χέζεις και πας για καφέ – φαΐ – καφέ – ποτάκια (in that order);

Δε νομίζω ότι το συγκεκριμένο κάνει apply αυτή τη φορά. Sadly. Έτσι. Για να κάνουμε και λίγο circlejerk.

όσα παίρνει ο άνεμος 25 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh crais, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
17 Σχόλια

Ένα Σ/Κ σαν όλα τα άλλα αράζω στη σαλονιά μου, στην καναπεδιά μου, με τη λαπτοπιά μου στο λαπ μου και με την τηλεορασιά να παίζει αμερικάνικο σκουπιδαριό ΣΚΑΙ. Αυτό είναι ένα πολύ μελετημένο άραγμα γιατί η θέση μου είναι ακριβώς αυτή ώστε τα μάτια μου να χρειάζονται να διανύσουν τη μικρότερη δυνατή απόσταση ανάμεσα στις δύο οθόνες. Επίσης το σταθερό και το κινητό στο μπράτσο του καναπέ, το tv control από την άλλη μεριά και το λαπτοπ πάνω μου, μου δίνουν αυτή τη ζεστασιά του geek operations center που είναι ότι καλύτερο για lame μεσημέρια. Η θέση μου επίσης είναι η ιδανική για να βλέπω τη θέα και από τις δύο πλευρές του σαλονιού αριστερά και δεξιά από την τηλεόραση, καθώς και να εποπτεύω τον καιρό από το παράθυρο στην αριστερή γωνία του τοίχου της τηλεόρασης. Αυτό γίνεται κάθε Σ/Κ που δεν έχω κάτι να κάνω, που δεν πάω για καφέ, που έχω κοιμηθεί σπίτι μου,και που είμαι ο μόνος που έχει κοιμηθεί σπίτι μου. Ξεκινάει με το που πατήσω το power του λάπτοπ, που είναι το πρώτο σημείο στο οποίο στηρίζομαι όπως βγαίνω από το κρεβάτι και συνεχίζεται μέχρι να πάω για καφέ ή μέχρι το βράδυ που ενδεχομένως θα πάω βόλτα. Χρειάζεται να σηκωθώ μόνο για κατούρημα, για metaxa και για νερό. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να τα εντάξω στο αραγματικό σύμπλεγμα αλλά διατηρώ την απόσταση γιατί μου αρέσει να χρειάζεται να σηκωθώ γι αυτά. Με την πρώτη ευκαιρία που θα σηκωθώ παίρνω και ένα πιάτο για να φάω μέσα το μεσημεριανό μου, το οποίο επίσης θα σηκωθώ για να παραλάβω από την εξώπορτα. Αυτό είναι ένα θέμα γιατί το σπίτι είναι μακρόστενο και ο καναπές απέχει 16 και κάτι μέτρα από την πόρτα, και 4 δευτερόλεπτα από το όριο υπομονής των πακετάδων, οι οποίοι χτυπάνε δύο φορές.

Στο τυπικό Σ/Κ λοιπόν κάνω όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ανέφερα, και κάποια στιγμή αποφασίζω ότι πεινάω. Όταν πεινάω ψάχνω τι θα αρχίσω να βλέπω ακριβώς αφότου παραγγείλω, ώστε το φαΐ να έρθει λίγο μετά την αρχή του θεάματος, για να έχω ξεπεράσει τον μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το να αρχίζεις να βλέπεις κάτι, ώστε να μπορώ να αφιερωθώ στον καινούριο μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το φαΐ που σου έρχεται έτοιμο. Δε μου αρέσει να αλληλοεπικαλύπτονται οι μίνι ενθουσιασμοί, θέλω έναν τη φορά. Με εξαίρεση το how i met your mother (δεν είναι αστείο με μάνες αυτό), που κρατάει μόνο 20′ και το βλέπω με το που έρθει το φαγητό, γιατί η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τα στενά χρονικά όρια ενδέχεται να σου περιορίσουν ενθουσιασμούς.

Όλο αυτό το lifestyle σαββατοκύριακου μου αρέσει γιατί δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τις καθημερινές περνάω πολύ χρόνο με ένα σωρό ούγκανους και μερικούς πάρα πολύ ωραίους τύπους και όλο αυτό νιώθω ότι με έχει κουράσει λίγο. Η ελάχιστη δυνατή επαφή λοιπόν είναι από τα πρωταρχικά μου ζητούμενα τα Σάββατα το πρωί.

________________

Οι πορδές είναι η πιο άμεση μορφή χιούμορ. Αυτό το λέει ο φίλος μου ο Σφίγγας και έχει απόλυτο δίκιο. Το ίδιο και οι κλανιές, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να υπογραμμίζεται η διαφορά ανάμεσα σε κλανιά και πορδή, αλλά αυτό θα γίνει σε άλλο ποστ. Προς το παρόν θα χρησιμοποιώ τους δύο όρους σα να είναι ταυτόσημοι.

Οι πορδές είναι κάτι που μπορεί να σου φτιάξει το κέφι ή να σου το χαλάσει στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κρατάει. (Αν ξεπεράσει αυτά δευτερόλεπτα και κρατήσει περισσότερα θα σου φτιάξει σίγουρα το κέφι, δε γίνεται να σου το χαλάσει.) Υπάρχουν πορδές που διώκονται ποινικά σε κάποιες χώρες. Μύρισα μια τέτοια το Σάββατο που μας πέρασε. Ο μπάσταρδος έκλασε μέσα στο στούνιο. Πόσο ασυνείδητος πρέπει να είσαι για να κλάσεις μέσα σε ένα στούντιο; Υπάρχουν και άλλες πορδές που πρέπει να βραβεύονται. Αυτές είναι που αφήνεις μετά από πρώτα ραντεβού που μάλιστα συνήθως συνδυάζονται με blue balls και με τρομερό πονόκοιλο και ενδέχεται να κρατήσουν και διψήφιο αριθμό δευτερολέπτων. Αυτές επίσης μετριούνται και σε ορόφους γιατί πραγματικά δεν αντέχεις άλλο και τις ρίχνεις στο ασανσέρ της κοπέλας όπως φεύγεις, οπότε μετράς πόσους ορόφους συνεχόμενα έκλανες. Οι πορδές είναι ωραίο πράγμα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλουν τις στιγμές τους.

Οι πορδές επίσης είναι η επισφράγιση της φιλίας. Δύο άντρες θα γίνουν πραγματικοί φίλοι την πρώτη φορά που ο ένας από τους δύο θα ρίξει την πρώτη και θα γελάσουν μαζί. Γενικά είναι μια εκδήλωση οικειότητας.

________________

Εκεί λοιπόν που απολαμβάνω την ηρεμία με την εαυτάρα μου έχοντας επιλέξει εφιάλτη στην κουζίνα για να δω τρώγοντας, έρχονται οι γύροι μου. Σηκώνομαι, πάω προς την είσοδο, ξαναχτυπάει το θυροτηλέφωνο, το ανοίγω, ανεβαίνει ο πακετάς, ανοίγω, μου δίνει τους γύρους μου, τον πληρώνω, του δίνω πουρμπουάρ, μου λέει καλή όρεξη, του λέω καλή συνέχεια, μου λέει ευχαριστώ, και στα 3 δευτερόλεπτα που εγώ σπρώχνω την πόρτα για να κλείσει και που ο πακετάς γυρνάει για να κατέβει τη σκάλα ΠΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΛΑΝΙΔΙ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ. Μου γύρισαν οι βολβοί. Ήταν δυνατό, διαρκές και απ’αυτά που όπως λέει ο noy ακούγονται σαν να κλάνεις μέσα σε ένα πιάτο σούπα, ή εναλλακτικά σαν να έχεις ένα πιάτο σούπα μέσα στο βρακί σου.

Έτσι εξανεμίστηκε το ωραίο μου Σάββατο. :/

Morning awesomeness 20 Ιανουαρίου, 2010

Posted by noy in offline, teh luzl, troo story.
Tags: ,
11 Σχόλια

Πρωί μετά από ουισκιές στο σπίτι μου. Ξυπνάει ο john, ξυπνάω εγώ και τελευταίο ξυπνάει το καμάρι μας ο οδοντοτός (χρρρρρρρ γρρρρρρρ βρρρρρρ γρρ γκρρ γκρρ γρρρρρ). Ο alex δηλαδή. Κλασική φάση πρωινής ανιωθίλας με καφέ και το απαραίτητο διάβασμα του ιντερνέ. Κάποια στιγμή σηκώνεται ο alex να πάει τουαλέτα. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα (γιατί το πρωί laggάρω ανελέητα) θυμάμαι ότι δεν έχει νερό yet again. Οπότε σηκώνομαι και αρχίζω να τρέχω προς το μπάνιο (το οποίο ακούγεται ότι είναι μακρύτερα απ’ ότι πραγματικά είναι, αλλά κάπως έπρεπε να το δραματοποιήσω) φωνάζοντας «ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ! ΠΕΡΜΕΝΕ ΠΕΡΜΕΝΕ ΠΕΡΜΕΝΕ!» (Ναι ρε, πέρμενε. Για πείτε γρήγορα περίμενε x τρις. Ακούγεται έτσι ή όχι; Άντε μπράβο. Το δοκιμάσατε, έτσι δεν είναι;)

alex: Τι ρε μαλάκα;

noy: Δεν έχει νερό. Περίμενε.

Και επιστρέφω με ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι (τα infamous κατουρλομπούκαλα). Γιατί άλλο ενός ανθρώπου τα κατρουλιά «ατράβηχτα» κι άλλο τριών.

Του το δίνω. Το παίρνει και το περιεργάζεται. Το κοιτάει, με κοιτάει, το ξανακοιτάει, με ξανακοιτάει. Ξεβιδώνει το καπάκι και το ξανακοιτάει.

*παύση*

alex: Μήπως έχεις κι ένα ακόμα, με μεγαλύτερη διατομή;

noy: Γιατί;

alex: Γιατί θέλω και να χέσω.

'Γειά μας.

Late night awesomeness 20 Ιανουαρίου, 2010

Posted by noy in offline, teh luzl, troo story.
Tags: ,
2 Σχόλια

Το τέλος βραδιάς με ουισκιές στο σπίτι μου. Θα διανυκτερεύσουν εδώ ο alex και ο john. Αγκαλίτσα. How cute. Anyway, αφού ανοίγουμε τον καναπέ και τα σχετικά ακολουθεί ο εξής διάλογος:

john: Πάω να πλύνω τα δόντια μου.

alex: Έχεις φέρει και οδοντόβουρτσα ρε φλώρε;

john: Αν ξέρω ότι θα κοιμηθώ αλλού, πάντα παίρνω οδοντόβουρτσα. Εσύ δηλαδή με τι πλένεις τα δόντια σου αλλού;

alex: Με ροκ!

ΡΟΚ.


Κάνει τα δόντια ΑΟΡΑΤΑ!

Ps. Ροκ, ε; Rock. Μη διαβάσει κανείς ποκ.

Έι! 16 Ιανουαρίου, 2010

Posted by noy in offline, teh luzl, troo story.
Tags: , ,
4 Σχόλια

Έχω ένα θέμα με τα λάθος τηλεφωνήματα στο σπίτι μου. Επίσης έχω μια αγάπη να γράφω γι’ αυτά. So, πριν από 2 λεπτά συνέβη το εξής.

*Ring ring ring*

Το σηκώνω, και προτού προλάβω να πω οτιδήποτε, «μιλάει» ο μαν.

μαν: Έι! (λίγο βουκολικά, if you know what I mean)
noy: Ορίστε; (ευγενέστατος ε;)
μαν: (φωνάζοντας) Ε, ΤΙ; ΛΑΘΟΣ ΕΚΑΝΑ. (και πάλι λίγο βουκολικά)
noy: (φωνάζοντας πίσω) ΤΟ ΞΕΡΩ.

Και μου το κλείνει.

give me some Bushmills i’ll sing you this song 11 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in intoxicated, offline, teh rants, troo story.
Tags: ,
8 Σχόλια

Συζητάμε με τον noy για το αν θα καούμε στην κόλαση ή όχι. Είναι μια από διάφορες αναζητήσεις που έχουμε κατά καιρούς.

Σκεφτόμαστε λοιπόν ότι στην κόλαση ενδέχεται να έχει πολλούς ωραίους τύπους σε αντίθεση με πάνω, και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να σνομπάρουμε τον Χίτλερ, και ο noy συμπληρώνει ότι θα είναι ωστόσο λίγο ζεστές οι ουισκιές μας. Αυτό δε μας πτοεί όμως, γιατί δια της ατόπου απαγωγής μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι αφού στον παράδεισο θα έχει μόνο μαυροδάφνες, όλες οι ουισκιές θα είναι στην κόλαση, άρα και οι single malt στις οποίες είναι γνωστό ότι αν βάλεις πάγο είσαι αμαρτωλός. Σύμφωνα με τον Tarantino υπάρχει ένα ειδικό μέρος στην κόλαση γι’αυτούς που χαραμίζουν ένα καλό ουίσκι. Ελπίζω ότι αυτό το ειδικό μέρος όντως να είναι ένα ειδικό μέρος, και όχι απλά «μια θέση». Και αυτοί με τα παγάκια θα είναι περιορισμένοι εκεί.

Η σωστή θερμοκρασία για να πίνεις ένα καλό ουίσκι εξαρτάται όπως διαβάζω από την περιοχή στην οποία το πίνεις. Γενικά η πιο κατάλληλη είναι αυτή που πλησιάζει περισσότερο σε ένα παραδοσιακό σκοτσέζικο χώρο για να πίνει κανείς τέτοια πράγματα, και κατά γενική ομολογία είναι γύρω στους 15. Το να κρατάς το ουίσκι κρύο, αν δεν είναι φτιαγμένο γι αυτό το λόγο, βλ. Johnny gold, είναι λάθος γιατί περιορίζει αρώματα. Αντιθέτως όπως και στα κονιάκ, η θερμότητα που μεταφέρει το χέρι βοηθάει στην ανάδειξη. Σε κείνα τα ουίσκια που αξίζει κανείς να ασχοληθεί με τα αρώματα η καλύτερη κίνηση είναι η αραίωση με λίγο νερό. Αν βέβαια έχεις φάει προηγουμένως, απ’ότι είδα πριν από λίγο, δε χρειάζεται νερό γιατί κάνει τη δουλειά το σάλιο σου. Ενδιαφέρον.

Το νόημα στο να αραιώνεις το ουίσκι σου είναι το εξής: Υπάρχουν αρώματα που λόγω της σχετικά υψηλής περιεκτικότητας αλκοόλ δεν αναδύονται. Το νερό που κατά τα άλλα δεν επηρεάζει τη γεύση, βοηθάει στο να κατέβει η περιεκτικότητα οπότε απελευθερώνονται. Ορισμένα ακριβά ουίσκια μάλιστα συνοδεύονται από ένα μπουκαλάκι νερό από την πηγή από την οποία φτιάχνονται, ώστε να μην κινδυνεύει η ποτάρα σου να χαλάσει από το σάπιο νερό της βρύσης σου. Δεν βάζεις παγάκια γιατί πέρα από το γεγονός ότι ρίχνουν τη θερμοκρασία σε επίπεδα που δε θέλεις, αραιώνουν το ουίσκι σου ανομοιόμορφα. Στην αρχή δεν έχει αραιώσει αρκετά και μέχρι να λιώσουν τα παγάκια έχει νερώσει γιατί στο μεταξύ το πίνεις και καταλήγει να προστίθεται περισσότερο νερό απ’όσο χρειάζεται.

___________

Τις προάλλες ήμουν σε ένα πανάκριβο μαγαζί το οποίο ας πούμε ότι λέγεται bourbon ‘n metal. Ας ορίσουμε το bourbon ως το ουίσκι που φτιάχνεται από νερό, κριθάρι, μαγιά και τίποτε άλλο, αντί να προκύπτει από ανάμειξη άλλων ουισκιών όπως προκύπτουν τα non bourbon – blended ουίσκια, και ας ορίσουμε ως metal τη μαύρη μουσική που οι απαρχές της βρίσκονται στον αμερικανικό νότο των αρχών του 20ου αιώνα, στην οποία κυριαρχούν οι τρομπέτες και τα σαξόφωνα, και που τεράστιος καλλιτέχνης της ήταν ο Miles Davis ο οποίος μάλιστα εισήγαγε και το συγκεκριμένο είδος metal που λέγεται cool metal. Ας πούμε επίσης ότι αυτό το μαγαζί βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στον πολύ ωραίο δρόμο που ονομάζεται «Προξένου Μενεγάκη» και συνήθως έχει live μουσική. Do you get the metaphors here? Good. Μπαίνω λοιπόν και έχω από το απόγεμα μια πελώρια λαχτάρα να πιω τζιν. Οι φίλοι που κερνούσαν είχαν μόνο ρούμι που δεν ήταν στις επιλογές μου εκείνο το βράδυ οπότε είπα να παραγγείλω κάτι εκτός κεράσματος. Έχοντας καταναλώσει αρκετό τζιν τα τελευταία χρόνια, αποφάσισα ότι πίνω μόνο beefeater όταν θέλω να τη βγάλω με τζιν όλο το βράδυ, ή hendrick’s με περιορισμένο πάγο και μια φέτα αγγούρι όταν θέλω να πάρω μόνο ένα ποτό το οποίο θα απολαμβάνω για πολλή ώρα. Το συγκεκριμένο βράδυ είναι από κείνα που θέλω απόλαυση. Έτσι πηγαίνω στο μπαρ και ζητάω ένα hendricks, υποθέτοντας ότι το bourbon ‘n metal με τη μεγάλη κάβα που έχει θα προσφέρει και τέτοια.

-alex: «Γεια, ένα hendrick’s όπως το περιέγραψα παραπάνω.»

-Πίθηκας στο μπαρ: «Ναι.» και ακολουθούν 2 λεπτά συζήτηση με τον δεύτερο πίθηκα στο μπαρ.

-Πίθηκας στο μπαρ: «Δεν έχουμε hendrick’s. Αλλά και να είχαμε, δεν έχουμε αγγούρια.»

-alex: «ok, τότε θα ήθελα ένα *ένα bourbon*» Bourbon με τον ορισμό που έδωσα παραπάνω.

-Π.σ.μπ: «Δεν έχουμε»

-alex: «Ένα *ένα άλλο bourbon*;»

-Π.σ.μπ: «Ούτε απ’αυτό έχουμε. Θέλεις να σου πω ποια τζιν δουλεύουμε;» Λες και είναι κομμωτήριο και έχω ζητήσει λακ.

-alex: «Αυτά είναι ουίσκια. Μήπως έχετε *ένα τρίτο bourbon 12’άρι*;» Εδώ πρέπει να πω, το να παίρνεις ακριβά ουίσκια σε διαφυλάσσει σχετικά από το να είναι μπόμπες γιατί δε τα παίρνει τόσος κόσμος, γιατί συνήθως θα τα πιει κόσμος που ξέρει τι πίνει οπότε αν είναι μπόμπα θα σου τα φέρει στο κεφάλι, και γιατί γενικότερα  πρέπει να είσαι πραγματικά μεγάλο αρχίδι για να το κάνεις. Επίσης πρέπει να ξέρουμε ότι τα ποτά δε νοθεύονται στο μαγαζί, ούτε καν στις κάβες, αλλά σε προηγούμενο στάδιο πώλησης, οπότε μπόμπες ενδέχεται να πουλάνε και οι κάβες καθώς και τα σούπερ μάρκετ. Έχω πάρει και από τα δύο.

-Π.σ.μπ: «Μισό» Και φωνάζει τον δεύτερο.

-Δεύτερος Π.σ.μπ: «Πες μου»

-alex: «Ένα *ένα τρίτο bourbon 12άρι*»

-Δεύτερος Π.σ.μπ: «Ναι. 10€.»

To 12άρι glenfiddich που παρήγγειλα υποτίθεται ότι έχει φρουτώδη γεύση, φρεσκάδα, καθόλου καπνιστά και καθόλου μπαχαροειδή. Guess what. Είχε την ίδια γεύση που έχει ένα jameson που έχω σπίτι μου που είναι πιο μπόμπα από τη holy hand grenade στα worms και το διατηρώ για εκπαιδευτικούς λόγους.

Στη συνέχεια ξεκίνησε το live. Guess what. Δεν ήταν metal. Ήταν έντεχνο. Ακουστικό.

Ντάξει ρε παιδιά. Τι bourbon ‘n metal να πούμε, πείτε το μπόμπες ‘n έντεχνο να ξέρουμε που πάμε.

κάπως έτσι

hell, that Dyke is more punk than me! 7 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in offline, shuffle, teh luzl, troo story.
Tags:
7 Σχόλια

Γενικά έχοντας ήδη έναν πολίτικαλι σχετικά ινκορέκτ τίτλο, και επειδή δεν έχω γράψει το υπόλοιπο ποστ ακόμα και ενδέχεται να γίνω ακόμα περισσότερο, οφείλω εδώ να ξεκαθαρίσω ότι υποστηρίζω απόλυτα την άποψη της bjork σχετικά με το σεξ, ότι με το ένα φύλο είναι σαν κέικ και με το άλλο σαν παγωτό οπότε είναι απλά θέμα του τι έχεις όρεξη να φας. Τείνω βέβαια να προτιμάω το παγωτό, και το κέικ που έχω δοκιμάσει είχε ας πούμε περάσει λίγο χρόνο στην κατάψυξη προηγουμένως.

Περνάω χθες το βράδυ σχετικά νωρίς από γνωστό μπαρ της πόλης όπου συχνάζουν λεσβίες. Αυτό το μαγαζί έχει κάτι καλό και κάτι κακό. Το καλό είναι ότι βλέπεις gay κόσμο να γουστάρει τη φάση του χωρίς να κρύβεται, πράγμα που εκτιμώ πολύ γιατί guess what, they love like normal people. Το κακό είναι ότι παίζει σκατά μουσική. Περνάω λοιπόν απ’έξω, και έχει 4-5 τύπισσες και έναν μαν, και από την άλλη έχει καρέκλες, οπότε το πέρασμα είναι σχετικα στενό. Μια από τις τύπισσες με πιάνει από τον ώμο και μου λέει «φίλε να σε ρωτήσω κάτι;» Απαντάω «ναι». Και μου λέει δυνατά, «ΣΕ ΧΑΛΑΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΛΕΣΒΙΑ;». Είχα την εντύπωση ότι δε θα σάστιζα με κάτι τέτοιο, αλλά εν πάση περιπτώσει όλο το σκηνικό έγινε πολύ γρήγορα και τα έχασα λίγο, οπότε το μόνο που έκανα ήταν να αλλάξω 800 εκφράσεις απορίας και να γνέψω «φυσικά και όχι» *. Κάτι που στη συνέχεια μετάνιωσα ήταν το γεγονός ότι ενώ έγνεψα «όχι» έκανα και τη γνωστή χειρονομία που δείχνει κανείς προς τα @@ του, όταν θέλει να πει «στα @@ μου», αλλά πολύ διακριτικά οπότε μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Η τύπισσα τότε μου απάντησε «Σοβαρά;» κι εγώ έγνεψα «ναι». Μετά μου χαμογέλασαν όλες, είπαν «επιτέλους ένας άνθρωπος», ο μαν μου έκανε φιλικό πατ στην πλάτη, και με έστειλαν στο καλό της Παναγίας.

ο_Ο

Ο_ο ..και

Απόκριες 2005. Ψωνίζω τσιγάρα με τη φίλη μου στο περίπτερο που έχει δίπλα από το εν λόγω μπαρ. Τότε πετάγονται από μέσα 2 τύπισσες σε τρελά κέφια, ψιλοτεράστιες, με κοντά μαλλιά μπροστά και λίγο μακρύτερα πίσω, που όπως λέει και ο Fat Mike δεν ήταν γιατί ήταν από τον Καναδά, αλλά γιατί ήταν λεσβίες, και ήταν ντυμένες κότες.

as in "in fuckin κότες suits"

Πιάνουν τη φίλη μου αγκαζέ και της λένε «θέλεις να έρθεις μαζί μας;» «μπορεί να μοιάζουμε με κοτόπουλα, αλλά κατά βάθος είμαστε ο σούπερμαν». Και στη συνέχεια ανοίγουν ταυτόχρονα το φερμουάρ των στολών κότας και από μέσα φοράνε μπλουζάκια σούπερμαν.

as in "Clark fuckin Kent in a fuckin κότα suit"

Θα συνεχίσω να περνάω από κείνο το πεζοδρόμιο. Θέλω κι άλλα τέτοια!

*το «φυσικά» γνέφεται ως εξής: μορφάζεις «έκπληξη» και «δε με νοιάζει» για 30 δευτερόλεπτα πριν κουνήσεις το κεφάλι σου για το «όχι»