jump to navigation

tonight will be fine 10 Μαρτίου, 2012

Posted by alex in In Real Life.
4 Σχόλια

Καπνίζοντας τα βράδια στο μπαλκόνι μου συνηθίζω να καταστρώνω. Οτιδήποτε χρειάζεται να καταστρωθεί, η όποια μικρομαλακία, το game που παίζω εκείνη την περίοδο, το μέλλον, δουλειά (όταν υπήρχε κάτι τέτοιο), all around υψηλές στρατηγικές προσέγγισης ανθρώπων, μέχρι και πιο ακραία και υποθετικά σενάρια, δηλαδή το πως αναλύω σε ένα τεράστιο γεμάτο αμφιθέατρο το γιατί είχα δίκιο στην χι περίπτωση που όλοι με έγραψαν στο μπούτσο τους, τα συμπεράσματα μου για το ψημένο κρέας ή ποια είναι η σωστή διαδρομή από το σπίτι μου στο μπαρ. Γενικώς η εγκεφαλική δραστηριότητα πάει σύννεφο. Τα περισσότερα ποστς από το 2008 και μετά έχουν γραφτεί έτσι.

Απόψε έβρεχε. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα φαίνονται πιο κοντά. Ας σταθούμε εδώ για μερικά δευτερόλεπτα και ας απολαύσουμε την ποιητική ματιά. Μάλιστα. Να εξηγήσω τώρα. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα σύννεφα είναι τόσο κοντά και τόσο πορτοκαλί που σε πιάνει κλειστοφοβία. Επίσης όταν σταματήσεις να κοιτάς επάνω και κοιτάξεις στον ορίζοντα, για παράδειγμα εγώ κοιτάω την Άνω Πόλη, το νερό θολώνει την εικόνα εξαφανίζοντας τη μικροκλίμακα που δίνει πάντα μια καλή εκτίμηση της απόστασης, και διαχέει τα φώτα κάνοντας τις λάμπες να φαίνονται μεγαλύτερες.

Επίσης όταν βρέχει δεν μπορώ να καπνίσω με την ησυχία μου γιατί είναι όλα βρεγμένα και δεν έχει που να ακουμπήσω. Δεν ξέρω αν έφταιγε ο καιρός ή το ότι η θέα μου δε μου έδινε την απαραίτητη απόσταση για πνευματική δράση, πάντως απόψε δεν κατέστρωσα τίποτα. Σκεφτόμουν μια συζήτηση που είχα με δύο φίλους, μετά από ένα audiobook στο οποίο ο Bourdain διαβάζει το βιβλίο του για το οποίο ορισμένοι άσχετοι έχουν πει ότι ακούω  συνταγές πριν κοιμηθώ, το πως αξιολογείσαι στη δουλειά σου τελικά όχι τόσο από τις ικανότητες σου στο αντικείμενο για το οποίο είσαι εκεί εξ’αρχής, αλλά για διάφορα άλλα τελείως άσχετα κουμάντα που θα προκύψει να πρέπει να κάνεις μια στο τόσο. Για να το θέσω πιο απλά, μπορείς δουλεύοντας σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο να κάνεις πολύ γρήγορα σχέδια, να έχεις καλές φτηνές ιδέες, να μη βρωμάνε τα πόδια σου, αλλά τελικά θα είσαι «ο τσάκαλος» και ο τελευταίος που θα πάρει πόδι όταν θα επισκευάσεις μια καφετιέρα ή ένα καζανάκι, όταν θα αλλάξεις τη λάμπα ενώ οι άλλοι θα σκέφτονται πως και όταν θα παραγγείλεις τα πιο σωστά σουτζουκάκια για να φάνε όλοι στον διαγωνισμό. True story bro. Αυτό ακριβώς που λέει o Bourdain για τους τρεις ή τέσσερις ανθρώπους για τους οποίους έχει να πει μια καλή κουβέντα. Get the job done. Μετά πήγαμε για μπιλιάρδο.

Επίσης σκεφτόμουν τον προπονητή μου. Όταν πήγαινα σχολείο έπαιζα πόλο. Δεν ήταν καμιά τρέλη ομάδα (αν και μια φορά είχαμε νικήσει το εφηβικό της Βουλιαγμένης, και μια χρονιά μετά πήγαμε Α2) αλλά είχαμε τον πιο τρομαχτικό, σκληρό, σκατόψυχο, νευριασμένο, κυνικό, εύστοχο στην εκσφενδόνιση παντόφλας προπονητή στη βόρεια Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και ένας άλλος λίγο χειρότερος σε όλα αυτά εκτός από την παντόφλα στην οποία ήταν καλύτερος, αλλά την είχε κάνει για Αθήνα και αργότερα μας χάρισε και έναν απ’αυτούς τους εθνικούς θριάμβους, οπότε ας επικεντρωθούμε στον δικό μου. Ας πούμε ότι τον έλεγαν Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν 1.70 το πολύ, λίγο χαιτικό, και χειμώνα καλοκαίρι με ένα prince και ένα φραπέ στο χέρι (μπορείς ακόμα στα κυλικεία των κολυμβητηρίων της πόλης να ζητήσεις έναν «του Μενέλαου» και θα σου κάνουν τον φραπέ του). Ήταν πάντα μέσα στα νεύρα, είχε μια φωνή που σου πάγωνε το αίμα, 2 χέρια στο πλάτος του γραφείου από το οποίο γράφω τώρα, κι έναν στόχο που προσγείωνε παντόφλα κολυμβητηρίου speedo, από κείνες με τα μπιρμπιλάκια στο κεφάλι σου, με χειρουργική ακρίβεια από τα 30 μέτρα. Τις ελάχιστες φορές που μπήκε στην πισίνα τον είδα να σουτάρει με κείνο το χέρι και να πετυχαίνει οριζόντιο δοκάρι με τέτοια δύναμη που βύθισε στιγμιαία τη μισή εστία. Ο τερματοφύλακας είχε φυσικά καταφύγει στον πάτο της πισίνας. Ο Μενέλαος πέρα από καθαρά πρακτικά ζητήματα συστημάτων άμυνας, επίθεσης, παίκτη παραπάνω κλπ, ή πέρα από πόσα 200άρια πεταλούδα θα κάνουμε γιατί κάποιος έκανε κάποια μαλακία, δεν έλεγε και πολλά. Καλή φάση αυτό, γιατί είχε μια φωνή που δεν ήθελες να την πολυακούς και ειδικά όταν είχε κρύο. Υπήρχαν ωστόσο δύο πράγματα που θα τα άκουγες πάντα. Το ένα ήταν το ότι τα νεύρα του αντιπάλου είναι ο μισός αγώνας και ότι όποτε μπορούμε να εκνευρίσουμε κάποιον πρέπει να το κάνουμε, και το άλλο ήταν το «ΔΩΣΤΟ ΜΩΡΕ» που φώναζε κάθε φορά που σούταρε κάποιος. Και όταν ο Μενέλαος έλεγε να το δώσεις το έδινες, αλλιώς έπρεπε να είσαι πάρα πολύ γρήγορος στο να μπεις κάτω από το νερό μέχρι να σκύψει για παντόφλα και πριν αυτή αφήσει αποτύπωμα στη μούρη σου. Αυτά μου έμειναν. Από τότε όποτε κάνω κάτι που δεν έχει πολλές ευκαιρίες για να γίνει και πρέπει να γίνει, για ακραίο παράδειγμα το να πυροβολάς την καρδιά του deathstar με τον τελευταίο σου πύραυλο, εκεί που άλλοι ακούν «use the force, Luke», εγώ ακούω τη βραχνή φωνή του Μενέλαου να μου λέει να το δώσω. Και αν είχα και τίποτα αντιπάλους θα τους κρατούσα πολύ πολύ εκνευρισμένους.

Υποθέτω ότι σήμερα το βράδυ βρήκα πολύ δημιουργικούς τρόπους για να σκέφτομαι γύρω από το μπιλιάρδο. Μου άρεσε πολύ με φαίνεται :]

Ρε κωλόζωα 17 Οκτώβριος, 2011

Posted by noy in In Real Life, teh rants.
Tags: ,
6 Σχόλια

αφού έχουν ανακοινώσει ότι δε θα μαζέψουν τα σκουπίδια μέχρι τις 18 τι συνεχίζετε και τα πετάτε έξω;

Γιατι είστε καθαροί ε; Στα σπίτια σας, ε;

Κωλόζωα, ε κωλόζωα.

Radio 27 Αύγουστος, 2011

Posted by noy in In Real Life, musiek, sound and vision, teh luzl, teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Είχα πάει στη μάνα να φάω και ενώ τρώγαμε έπαιζε το ράδιο στο background. Ακούσαμε αξέχαστες επιτυχίες όπως το «Εκεί σφτο νότο», το «enter random Πυξ Λαξ title here» (αφενός γιατί όλα είναι ίδια, αφετέρου δε γιατί δεν συγκράτησα ποιό ήταν αφού όλα είναι ίδια) καθώς και ένα σωρό άλλα αριστουργήματα του ελληνικού έντεχνου faggotry galore club.

Μασουλάω την κοτοπουλιά μου λοιπόν (εξαιρετικό btw μαμά μπράβο! Όχι ότι πειράζει που έτρωγα κοτόπουλο δύο φορές τη βδομάδα στο στρατό, για τους τελευταίους 9 μήνες!) , ενώ από πίσω παίζει το «Εκεί σφτο νότο».

«Εκεί σφτο (όλοι έντεχνοι έχουν ένα ελαφρύ «σφ» στο σίγμα τους) νόοοοοοοτο,
blahblahblahblah

Εκεί σφτο νόοοοοοοοτο,
blahblahblahfuckin’blah…»

και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής:

 ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΣΑΣ
ΜΟΥ ΖΑΛΙΣΑΤΕ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ!

Αυτό.

Επίσης υπάρχει Travel GuM. TRAVEL. GUM. True story, bro. Το άκουσα στο ράδιο, σφήνα στα αριστουργήματα του ελληνικού έντεχνου faggotry galore club. Τσίχλα λέει, που καταπολεμάει λέει, τη ναυτία του ταξιδιού λέει. Εμένα πάντως μου φαίνεται fishy το γεγονός ότι στα internets βρίσκω μόνο κάτι random sites και domain διαθέσιμα προς αγορά. ΑΚΟΥ ‘ΚΕΙ TRAVEL GUM!

Να υπήρχε Travel GuN, να πω ‘ντάξει. Ένα μπιστόλι δηλαδή για να πυροβολάς στα μούτρα τους ενοχλητικούς μαλάκες που συνταξιδεύουν μαζί σου. Αλλά GUM? AMIRITE OR AMIRITE?

Πάρτε κι ένα σχετικό τράγουδο γιατι σας πάω ρε μπαγάσηδες.

Στο στρατό.. 18 Ιανουαρίου, 2011

Posted by alex in In Real Life, ελληνικός στρατός.
12 Σχόλια

We mean business!

Γράφουμε διαγωνίσματα!

Ερώτηση: Ποιά ναρκοπέδια στρώνει το μηχανικό.

  1. τακτικά
  2. προστατευτικά
  3. εικονικά
  4. παρενοχλήσεως
  5. το 1 και το 4

Τώρα. Το μηχανικό στρώνει όλα τα παραπάνω είδη ναρκοπεδίων, αλλά από τις επιλογές μπορείς να επιλέξεις μόνο μια, το 5, γιατί αυτά είναι τα είδη ναρκοπεδίων που στρώνει αποκλειστικά το μηχανικό.

Ερώτηση του ταπεινού σας αφηγητή στον υπεύθυνο για τα θέματα αξιωματικό: «Μήπως εννοείτε ποια ναρκοπέδια στρώνει μόνο το μηχανικό;»

Απάντηση του υπεύθυνου για τα θέματα αξιωματικού: «ΤΙ-ΔΕ-ΓΚΑ-ΤΑ-ΛΑ-ΒΑΙ-ΝΕΙΣ-ΡΕ-ΜΕ-ΓΑ-ΛΕ;;»

Γνωρίζεις ωραίους τύπους!

22χρονος σκατοχωριάτης από την Πελοπόννησο: «Λοιπόν αγορίνα, άκου να σου πω για να ξέρεις. Η διαδρομή με τρένο από την Αθήνα μέχρι την Αλεξανδρούπολη είναι 22 ώρες»

Υποφαινόμενος: *sigh* «Αδερφέ, σε 22 ώρες από την Αθήνα έχεις φτάσει 3 ώρες ανατολικά από την Κων/πολή.»

«Πελοποννήσιος σκατοχωριάτης: «Αγορίνα δε σου τα έχουν πει καλά.»

Υποφαινόμενος: *sigh*

Κάνουν τέχνη!

Αυτό το εννοώ. Εδώ βλέπετε ένα ανθοδοχείο στο εστιατόριο του κέντρου όπου κατατάχθηκα.

When i saw it i shat bricks.

Το ανθοδοχείο είναι μια νάρκη κατά προσωπικού, μια εκπαιδευτική παραλλαγή της Μ2 νομίζω. Αυτή η νάρκη pretty much όταν πατήσεις 3 κερατάκια που προσαρμόζονται στο λεπτό κυλινδράκι, εκτοξεύεται από το χοντρό ένα βλήμα μήκους περίπου 10cm και στη διατομή της νάρκης, το οποίο σκάει στο 1.70 πετώντας τριγύρω μεταλλικά θραύσματα. Στην εκπαίδευση μάλιστα σου λένε ότι όταν κάποιος πατούσε τέτοια στα κλάσματα του δευτερολέπτου ζωής που του απόμεναν καλά θα έκανε να κάτσει να την φάει στον κώλο μπας και ζήσουν οι άλλοι γύρω του.

Αυτό κάποιος το θεώρησε καλό ντεκόρ με πλαστικά λουλούδια να βγαίνουν από μέσα.

τα περνάμε φίνα!


:]

Το gif ως συνήθως είναι κλεμμένο από το filmdrunk.

ΚΑΠΝΙΣΜΑ, let’s do the time warp again! 31 Αύγουστος, 2010

Posted by alex in In Real Life.
Tags:
3 Σχόλια

Τι ουραία ρε.

Είναι σαν να είναι 2009 και να συζητάμε όλοι για το ποιός πρέπει να καπνίζει, που, πότε, και γιατί. Καβλωμένοι αντικαπνιστές πανηγυρίζουν, υπερλογικοί τύποι λένε τις παπαριές τους, καγκούρια καπνιστές ορκίζονται να σκοτώσουν τους πάντες με καρκίνο και τέτοια, cool καπνιστές υποστηρίζουν την ελευθερία της επιλογής (δηλαδή εγώ) και ο noy παίζει τα mind games του για να με αναγκάσει να επιχειρηματολογήσω. Γενικά είναι μια απ’αυτές τις περιόδους που κανείς δεν είναι όσο cool θα έπρεπε. Εκτός από μένα. Same shit different year.

«Σαν ξεμαλλιασμένες μαρξίστριες του αντικαπνιστικού αγώνα». Αυτό μου άρεσε άλλα δε βρήκα κάπου να το βάλω.

shuffle monday 19 Ιουλίου, 2010

Posted by alex in In Real Life, shuffle, troo story.
Tags:
6 Σχόλια

Πρωί:

Φαρμακοποιός: Γεια σας.

Εγώ: Γεια σας. Θα ήθελα ένα διπλό τεστ εγκυμοσύνης και ένα κουτί προφυλακτικά.

Φαρμακοποιός: *Frown upon*

Εγώ: O πιο λάθος συνδυασμός αγορών ever. Μετά περπατούσα και σκεφτόμουν ότι με κάτι τέτοια σκηνικά το χωνεύεις για την επόμενη φορά που θα αγχωθείς για την κάθε μαλακία, ότι στη ζωή είναι πραγματικά κάποια άλλα πράγματα αυτά που μετράνε. Επιστρέφω στο καφέ που καθόμασταν και πάει τουαλέτα. Ο μπάρμαν, εργάτης στη φάμπρικα της διασκέδασης όπως του αρέσει να αυτοαποκαλείται, την πιάνει αμέσως την δουλειά και μου λέει «τεστ;», γνέφω «ναι» και παραγγέλνω ένα καφέ ακόμα. Μου λέει «δε θες να περιμένεις μπας και το κάνουμε ουσκιά;». Ένας τύπος που να μη σέβεται τίποτα είναι ότι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις. Σε κρατάει μακριά από τον στόχο. Σε τέτοιες καταστάσεις προτιμώ να αγχώνομαι μόνο όταν είναι διαπιστωμένο το ότι πρέπει να αγχωθώ. Δηλαδή αφού τα δύο τεστ βγουν θετικά. Μέχρι τότε παραμένω ψύχραιμος. Βγαίνει από την τουαλέτα. Δε το έκανε. Δεν είχε αρκετό χώρο και ένιωθε να πιέζεται από την κίνηση. Θα το κάνουμε στο σπίτι μου. Το λοφορείο είναι πίτα και έχει κίνηση. Παπάρια. Απέναντι μου κάθεται ο βασικός υπαίτιος για το ότι στην Ελλάδα μπορούν να σχεδιάζουν και να χτίζουν οι πολιτικοί μηχανικοί τις μαλακίες τους χωρίς να ρωτάνε κανέναν. Όταν τον πετυχαίνω τον βρίζω από μέσα μου αλλά σήμερα δεν είχα διάθεση. Φτάνουμε σπίτι μου και μπαίνει στην τουαλέτα. Εγώ είμαι σε μια πολυθρόνα και παίζω κιθάρα. Κάτι σερφιές. Φροντίζω να μη σκέφτομαι τι θα γίνει σε 2 λεπτά. Βγαίνει και χαμογελάει. Not this time. Θέλω πολύ να αράξουμε αλλά πρέπει να φύγει. Και φεύγει.

Μεσημέρι:

Από την τελευταία φορά που συνέβει αυτό έχω αλλάξει πολύ. Τότε ήταν hardcore. Δεν ήταν 1-2 βδομάδες, ήταν 3-4 μήνες. Νομίζω είχα αγχωθεί λιγότερο. Αφ’ενός ήμουν μικρότερος αφετέρου ήταν 500km μακριά όταν έκανε το τεστ. Πάντως όταν με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι πάει να το κανει, ο αντίστοιχος τύπος που δε σεβόταν τίποτα μου είχε πει «τι έγινε δικέ μου, είσαι πολύ φερέγγυος;» και συνεχίσαμε να παίζουμε dota. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς τους τύπους.

Αυτή τη φορά δε την έβγαλα καθαρή με το άγχος. Έφαγα το μισό μεσημεριανό μου, με γάμησε, ήπια δυο κουβάδες νερό, γαμήθηκα τελείως, κοιμήθηκα, και ξύπνησα τρέχοντας για να ξεράσω. Είπαμε, μεγαλώνουμε ;p

Απόγευμα:

Είμαι καλύτερα. Μάλιστα νιώθω ευτυχισμένος γιατί έχει ξεκολλήσει ένα κομματάκι ημιχωνεμένης ελιάς που είχε μείνει στο βάθος της ρινικής μου κοιλότητας. Είμαι με το βρακί στο κρεβάτι μου, οκλαδόν, αγκαλιά με ένα μαξιλάρι μπροστά από το οποίο κρατάω την κιθάρα μου. Νιώθω κάπως σαν τον Frank Black γιατί το μαξιλάρι τριπλασιάζει την κοιλιά μου και πρέπει να τεντώνω τα χέρια μου για να φτάσω τις χορδές. Έτσι παίζω pixies. Σκέφτομαι πως έχει αλλάξει το last.fm. Παλιά μου έβγαζε καλό compadibility μόνο με κάτι psychobillάδες Γερμανούς με πλούσιο ποινικό μητρώο, τώρα τελευταία με βγάζει high με κάτι συμπαθέστατα κοριτσάκια. Το ήξερα ότι δεν έπρεπε να ακούσω thievery corporation. Βαρέθηκα να παίζω pixies. Το γυρνάω σ’αυτό: (δείτε το vid, there’s boobies and shotguns in it)

Πλέον έχω σηκωθεί και παίζω περπατώντας. Πάω μπροστά στον καθρέφτη. Πολύ μου αρέσει η φάση. Είμαι κάπως σαν αυτόν αλλά χωρίς τα τατουάζ, με φτηνότερο βρακί και με φτηνότερη κιθάρα.

Βράδυ:

Μετά από μισή ώρα κιθάρας με βρακί η ποιότητα ζωής μου νομίζω ότι είναι εκεί που πρέπει. Θα ανοίξω μια μπύρα και θα στρίψω μια τσιγαριά.

Τα σέβη μου 8)

Ναι. Που λέτε… 5 Μαΐου, 2010

Posted by noy in In Real Life.
Tags:
3 Σχόλια

...δε νομίζω να δροσιστούμε και πολύ αυτή τη φορά.

Κοινωνική προσφορά, τα ΜΑΤ και ο Indiana Jones 14 Δεκέμβριος, 2009

Posted by noy in In Real Life, offline, teh luzl.
Tags: , , ,
2 Σχόλια

A transitional post.

Την προηγούμενη βδομάδα είδα την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη (don’t judge me). Το θέμα ήταν τα γεγονότα του περσινού Δεκέμβρη μέσα από διαφορετικές οπτικές, μεταξύ των οποίων και αυτή ενός αρχι-ΜΑΤατζή. Έλεγε τα διάφορά του αλλά μου έκαναν (ιδιαίτερη) εντύπωση τα εξής. Έγινε ΜΑΤατζής λέει, γιατί ήθελε λέει να προσφέρει λέει στον κόσμο λέει. Μάιστα. That aside, είπε ότι αν δεν είχε γίνει ΜΑΤατζής θα μπορούσε να είχε γίνει αρχαιολόγος. Ναι. Προκειμένου να τον απαλλάξω από τα ενδεχόμενα regrets που τυχόν να έχει, να του πω το εξής.

Contrary to popular belief, οι αρχαιολόγοι δεν είναι έτσι:

Nope.

Ούτε έτσι:

Surely not.

Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη 10 Δεκέμβριος, 2009

Posted by noy in In Real Life.
Tags: , , , ,
add a comment

αυτό είναι τρέλα.

Σε σχέση με το post του alex. Θα ‘θελα να γράψω κι εγώ κάτι γι’ αυτό και για τόσα άλλα but words fail me.

My anger turns to disgust, turns to sadness, turns to anger.

Καθώς σκέφτομαι όλη αυτή τη σαπίλα. Τους διπρόσωπους υπουργούς, τους ασύδοτους μπάτσους, τους ανεγκέφαλους μπάχαλους, τους μαλάκες πρετεντεροχατζηνικολάηδες, τη μάνα και τον πατέρα μου και όλους τους άλλους που τρώνε ό,τι τους «ταΐζουν» οι τελευταίοι και με παίρνουν χεσμένοι τηλέφωνο να δουν αν είμαι καλά. Ναι. Καλά είμαι. Για την ώρα δηλαδή και όσο μπορώ, σ’ αυτό το μπουρδέλο που βασιλεύει ο παραλογισμός. Απ’ όλες τις μπάντες.

Τα Ξύλινα Σπαθιά – Ένα παράξενο τραγούδι

Τα παραμύθια δεν είν’ αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα. Η εικόνα προφανώς και είναι του Banksy.

το φαΐ σου την tv σου και α γαμήσου (χωρίς καμία φόρτιση) 9 Δεκέμβριος, 2009

Posted by alex in In Real Life.
Tags: , ,
2 Σχόλια

Διαβάστε από zougla.gr. Φοιτητής ο οποίος χαρακτηριστικά φοράει πυτζάμες μπαγλαρώνεται και στη συνέχεια του φυτεύουν τσάντα με εκρηκτικά.

Πολύ ψύχραιμα και χωρίς τις ακρότητες τύπου indymedia θα ήθελα να πω το εξής.

Αυτά είναι πράγματα που 3 φορές να έρθεις απέναντι με την ελληνική αστυνομία σου φαίνονται απόλυτα φυσιολογικά. Εξίσου φυσιολογικό είναι στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον Ζιτάδες να πέφτουν πάνω στην πορεία με τη μηχανή, βγάζοντας το γκλομπ και πηδώντας πάνω στον κόσμο, αστυνομικοί με κουκούλες και πολιτικά ανάμεσα στα ΜΑΤ, ασφαλίτες στα στενά να μαζεύουν όποιον βγαίνει από την πορεία, κλπ. Φυσιολογικά όχι γιατί είναι φυσικό να συμβαίνουν, αλλά γιατί  είναι κάτι που πολύ γρήγορα χωνεύεις ότι γίνεται. Δε νομίζω ότι κάποιος που έχει βρεθεί σε τέτοια πράγματα και δεν είναι κκε θα διαφωνήσει μαζί μου.

Ο Γιωργάκης (είναι φίλος από το 2004) ήταν πάρα πολύ τυχερός γιατί κυκλοφόρησε το video στο link. Πάρα πολλοί άλλοι δεν είχαν την τύχη του, και έχοντας ήδη περάσει κάποιες μέρες στη στενή θα συνεχίσουν να έχουν τραβήγματα για μερικούς μήνες τουλάχιστον. Πόσοι απ’αυτούς έκαναν κάτι πραγματικά παράνομο; H αστυνομία είναι πάνω απ’ όλα δημόσιοι υπάλληλοι. Έχουν να γεμίσουν 4 κλούβες που η κάθε μια χωράει x κόσμο και έχουν πιάσει a*x κόσμο όπου a>4. Θα βάλουν μέσα όσους χωράνε και τους άλλους θα τους αφήσουν στο καλό της Παναγίας και θα φύγουν. Πρέπει να συμπληρώσουν έναν συγκεκριμένο αριθμό. Δε μπορώ να καταλήξω αν αυτό το δημοσιοϋπαλληλίκι της ανομίας είναι καλύτερο ή χειρότερο από μια φανατισμένη μηχανή καταπίεσης. Σίγουρα πάντως δεν είναι το δείγμα της σοβαρής δουλειάς που διατείνεται ο Χρυσοχοΐδης ότι γίνεται. Ελπίζω επίσης να είναι στα πλαίσια προπαγάνδας η δήλωση ότι «ρατσιστές» κάνουν καταστροφές στις πορείες, γιατί αν αυτή είναι η πραγματική ιδέα του υπουργού δημόσιας τάξης ή όπως αλλιώς λέγεται πλέον το υπουργείο, την έχουμε γαμήσει. Οι μπάχαλοι είναι ένα σωρό πράγματα, αλλά όχι ρατσιστές.

Ειδήσεις σα την παραπάνω ή ντοκουμέντα όπως αυτό με τον Ζιτά να πατάει την γυναίκα, σε συνδυασμό με τον Καρατζαφέρη να λέει ότι έπρεπε να φύγει ο άνθρωπος χάνονται στον ωκεανό κυνισμού που διακρίνει τον μέσο Νεοέλληνα, ο οποίος βέβαια είναι απόλυτα καλυμμένος. Έγιναν ελάχιστες ζημιές, η αστυνομία έδρασε σωστά, ο νέος υπουργός δείχνει πολύ μαχητικός, δεν έπεσαν ΠΑΡΑ πολλά χημικά, και τα media δε μας έπρηξαν τα @@ με τα μπάχαλα για μια εβδομάδα. Η κοινωνία αυτή τη στιγμή δεν ενδιαφέρεται για τη διατήρηση του ασύλου, και αυτοί που είναι μέσα και νοιάζονται έχουν χάσει μέσα στα συνδικαλίκια  την επαφή με την πραγματικότητα εδώ και χρόνια. Αυτό άλλωστε δεν είναι το θέμα. Ακριβώς όπως τον περασμένο Δεκέμβρη όλοι ασχολούνταν να μετράνε πόσα χρήματα κόστισαν οι ζημιές στα καταστήματα και κανείς δεν κοιτούσε τι τραγικό υποπολλαπλάσιο ήταν αυτό σε σχέση με τα χρήματα που εξανεμίζονταν από την κυβέρνηση. Που πάλι δεν ήταν εκείνο το θέμα. Αντίστοιχα στην Αμερική τη δεκαετία του ’20 επινοήθηκαν θαυμάσιοι τρόποι για να μαγειρεύει κανείς κεφάλια μπακαλιάρου αλλά ποτέ κανείς δεν αναρωτήθηκε ποιός έτρωγε το υπόλοιπο ψάρι.

That’s pretty much it. Εκεί πηγαίνουμε. Δηλαδή δεν ξέρω που είναι αυτό, αλλά ξέρω ότι ο δρόμος είναι στρωμένος με κυνισμό.

Update σαν υστερόγραφο, θυμάμαι πέρσι τέτοιες μέρες να περπατάω αργά το βράδυ στην εθνικής αμύνης μπροστά στη φιλοσοφική με ένα φίλο και να βλέπουμε καμένα αυτοκίνητα, πέτρες, κάλυκες από χημικά, λιωμένους κάδους και λεκέδες από φωτιές στην άσφαλτο, και να λέμε ότι αυτό είναι πόλεμος. Φέτος δεν είδα τίποτα τέτοιο κάπου, αλλά δε μπορώ να καταλάβω γιατί. Τι άλλαξε αυτή τη χρονιά;