jump to navigation

Noyνειρο 18 Οκτώβριος, 2010

Posted by noy in freaktion, Uncategorized.
Tags: ,
4 Σχόλια

Postαραν η Razz και ο alex τα όνειρα τους, και είπα να βάλω κι εγώ ένα που είχα σε draft κάμποσο καιρό. That’s how I roll, bitches!

Είμαι λέει για διακοπές με τους φίλους μου απ΄την Αθήνα. Δεν έχω ιδέα που είμαστε, αλλά κάποια στιγμή βρισκόμαστε σε μια αλάνα σε φάση χωράφι, στη μέση της οποίας υπάρχε ένα σπίτι. το κλασικό πεαρχιακό (επαρχιακό, αλλά έκανα misstype στην αρχή και μου άρεσε)  σπίτι. Το οποίο είναι ταβερνείο και γύρω γύρω στη χωραφοαλάνα έχει αβέρτα τραπέζια. Μέσα στη γαμημένη ντάλα.

Αποφασίζουν λοιπόν οι άλλοι να φάμε εκεί. Εμένα δε με ψήνει η φάση να τρώω μες τη ντάλα και πέφτω για ύπνο, καθότι νυστάζω κιόλας, σε ένα κρεβάτι που έχει κάτω από ένα γιγάντιο δέντρο στα outskirts των τραπεζιών. Άπλλλλα έτσι; So, κοιμάμαι. Στο όνειρό μου.

Ξυπνάω. Αλλά δεν είμαι πια στο χωράφι. Είμαι σπίτι μου. Πηγαίνω προς το μπάνιο για κατουρηματική. Ανάβω το φως. Το μπάνιο είναι infested, INFESTED όμως με creepy crawlies. Αράχνες, σαρανταποδαρούσες, σκουλήκια, κι άλλες αράχνες, κι άλλες σαρανταποδαρούσες, κι άλλα σκουλήκια. Παντού. Στο πάτωμα, στους τοίχους, στο νιπτήρα, στο ταβάνι.

Κοιτάω στο ταβάνι. Άπειρες αράχνες. Γιγάντιες. Τριχωτές. Έχω φρικάρει. Όλα είναι τόσο αληθινά. Τα τριχωτά τους πόδια, που μετακινούν τα χοντρά, τριχωτά σώματά τους στο ταβάνι. Ιδρώνω.

Ώσπου ανάμεσα στις αράχνες βλέπω τη σωτηρία μου. Είναι όλα ένα όνειρο. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χαιρόμουν τόσο βλέποντας αυτό:

Γιατί ανάποδα; Γιατί ήταν στο ταβάνι, λέμε.

Γαμάτο; Dinosaurs to the rescue! Αν είχε και λέιζερ πάνω του θα ήταν πιο γαμάτο βέβαια. Ah well.

Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σ'αυτή τη ζωή.

Ps. Για όποιον χρειάζεται ένα hint για την τελευταία εικόνα, εδώ. Ναι. Είμαι ΤΟΣΟ καλός. Εξάλλου we’re here to entertain AND educate. ;p

Advertisements

Ο δολοφόνος με το αεροβόλο shuffle 17 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in freaktion, shuffle.
11 Σχόλια

Κοιμάμαι και ακούω κάποιον να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα. Σηκώνομαι, κοιτάω από το ματάκι, και έχει ένα δάχτυλο επάνω. Κρατάω κόντρα το κλειδί και φωνάζω «αποκλείεται να ανοίξει!». Και μετά σταματάνε τα πάντα. Η Μ. με κοιτάει έντρομη. Τριγυρνάμε λίγο μέσα στο σπίτι, και τελικά αποφασίζουμε να ανοίξουμε να δούμε τι έγινε, και να πάρουμε τους μπάτσους. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω ότι έχει ξεβιδωθεί η έξω μεριά της κλειδαριάς. Ο μπάτσος στο τηλέφωνο όταν του λέω το όνομα μου μου λέει «χμ, βλέπω την πτυχιακή σου, ενδιαφέρουσα ήταν..», κι εγώ τον κράζω για το φακέλωμα. Η Μ. φέρνει τον εργαλειοφόρο και κάθομαι κάτω και αρχίζω να βιδώνω τα διάφορα κομματάκια προσπαθώντας ταυτόχρονα να εξηγήσω στον ηλίθιο μπάτσο τι έγινε. Τότε ανοίγει το διπλανό άδειο διαμέρισμα βγαίνει ένας με ένα μουστάκι και μια φόρμα εργασίας, τον καλημερίζω, και μετά την ψυλλιάζομαι. Πηδάω μέσα στο σπίτι, πετάω το τηλέφωνο στην Μ., και προσπαθώ να κλείσω την πόρτα που ο με το μουστάκι σπρώχνει και λέει θα σας σκοτώσω όλους. Γίνεται αυτό για λίγο, καταφέρνει να μπει, αλλά εγώ τον στριμώχνω από την άλλη μεριά, ανάμεσα στην πόρτα και τον τοίχο του διαδρόμου και του λέω «εσύ ήσουν ρε πούστη;» ενώ παράλληλα κράζω την Μ. που δεν έχει συνεννοηθεί ακόμα με τους μπάτσους. Ο τύπος με το μουστάκι λέει, είμαι ο δολοφόνος με το αεροβόλο, δεν έχεις ακούσει για μένα; Και του λέω για κάτσε ρε φίλε, και πως σκοτώνεις δηλαδή με το αεροβόλο; Και μετά παίρνω ένα σφυρί από τον εργαλειοφόρο και του κάνω τη μούρη εμπριμέ.

Μερικές παρατηρήσεις:

  • Στον ύπνο μου είμαι εξίσου overconfident piece of shit με τον ξύπνιο μου.
  • Το σφυρί δεν ήταν οποιοδήποτε σφυρί. Ήταν ένα πρώην σοβιετικό το οποίο είχε ψωνίσει από κάπου ο θείος μου ο Στέργιος όταν ήμουν μικρός. Το μεταλλικό κομμάτι ήταν μπορντό και κυλινδρικό, και από την πίσω πλευρά είχε σφαιρική απόληξη. Γενικά ήταν σφυρί με το οποίο βαρούσα τον τύπο με το μουστάκι με την πλαϊνή μεριά και όχι κανονικά, μπας και ζήσει.
  • Δεν ξέρω πως κατάφερα να στριμώξω τον τύπο από την πίσω μεριά της πόρτας, αλλά ήταν πολύ neat κίνηση.
  • Οι μπάτσοι είναι πραγματικά πολύ βλάκες και στον ύπνο μου.
  • Παίζει να κράζω την Μ. πιο συχνά απ’ότι χρειάζεται.
  • Ξέρω ότι δε συγκρίνεται με τις υπερπαραγωγές της Razz αλλά τι να κάνουμε, αυτά βλέπουμε ;P
  • Τι είναι προτιμότερο να ποστάρω, συνταγές ή όνειρα;

Και μια που μίλησα για συνταγές, και για το shuffle του πράγματος:

Κάναμε κι άλλα burgers.

Η φωτογραφία είναι του baki. Ο οποίος τώρα που το σκέφτομαι μας κράζει κάθε φορά για τις φωτογραφίες μας, έρχεται να τα βγάλει αυτός κουβαλώντας μισό στούντιο μαζί του, τα βγάζει, κρυώνουν, και τελικά μου στέλνει μόνο 5 φωτογραφίες στη μιάμιση από τις οποίες φαίνονται burgers.

Άντε , καλημέρα!

όνειρο (βαρετό) 9 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in freaktion.
2 Σχόλια

Κάθομαι με τον φίλο μου τον Στεφανάκο (υπαρκτό πρόσωπο) και συζητάμε για κοινούς μας φίλους. Οι κοινοί μας φίλοι είναι στην πλειοψηφία τους κάτι μεθύστακες με τους οποίους διοργανώνει ο Στεφανάκος κολασμένα πάρτι στο σπίτι του στη Χαλκιδική. Τα παιδιά ουσιαστικά δε τα ξέρω γιατί δε θυμάμαι τίποτα απ’ ό,τι έχουμε κάνει μαζί αλλά έχω πάντα αυτή την αίσθηση όταν τους βλέπω ότι περάσαμε τέλεια. Σ’αυτούς τους κύκλους είμαι γνωστός ως «αυτός που έπινε gin με malibu*», γιατί έπινα gin με malibu, δε νομίζω να ξέρουν το κανονικό μου όνομα, αλλά χαίρονται κι αυτοί πολύ όταν με βλέπουν.

Καθόμαστε λοιπόν πολύ σοβαρά με τον Στεφανάκο και λέμε τα νέα μας και τι κάνουν όλοι αυτοί. Και μετά ξυπνάω και σκέφτομαι μέσα σε κείνο το χρονικό διάστημα μετά τον ύπνο που τα όνειρα σου φαίνονται ακόμα λογικά, ότι μάλλον είδα το πιο βαρετό στην ιστοριά, γιατί αυτά που λέγαμε ήταν όντως αυτά που κάνουν όλοι αυτοί. Κανείς δεν πέθανε μυστηριωδώς, δεν είχε ζόμπια, δεν καταστράφηκε ο κόσμος στη συνέχεια, τίποτα. Δεν είχαν καν τελειώσει τις σχολές τους.

Και μετά ήπια δυο γουλιές νερό και θυμήθηκα το γιγάντιο προφιτερόλ που είχε δίπλα μας όταν κουβεντιάζαμε. Δίπλα μας είχε ένα ΓΙΓΑΝΤΙΟ προφιτερόλ, ένα βουναλάκι ύψους 3-4m, από το οποίο τσιμπούσαμε λιγάκι ενώ μιλούσαμε, με τα δάχτυλα!

Yay! I can still dream the cool stuff!

*Στην πραγματικότητα αυτός που εισήγαγε το gin με malibu είναι ο  bakis, σταθερός αναγνώστης, εκλεκτός φίλος, και μια από τις πατρικές φυσιογνωμίες που μας αρέσει να υιοθετούμε. Excuse the pun.

Burgers vs Zombies 21 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in freaktion.
Tags: ,
4 Σχόλια

Ονειρεύτηκα ότι έπαιζα plants vs zombies με McDonalds. Τα sunflowers ήταν πατάτες, ta pea shooters ήταν hamburgers, τα cheeseburgers ήταν winter peas γιατί το τυρί έκανε slow, και τα hamburgers μπορούσες να τα κάνεις upgrade σε big mac και βαρούσαν πιο δυνατά, ή σε big tasty, αλλά γι αυτό χρειάζονταν δύο σειρές και ήταν απλά awesome, αλλά δε θυμάμαι τι ακριβώς έκαναν. Νομίζω ήταν μόνο awesome. Θα σας έλεγα ότι είχε και chicken mc nuggets για wall nuts και milkshakes και μηλόπιτες για περισσότερα κουμάντα, και θα έβγαζε νόημα, αλλά θα ήταν ψέματα. Στον ύπνο μου έπαιζα μόνο με πατάτες, hamburgers, cheeseburgers, double cheeseburgers, big macs (που ήταν relatively ακριβά και δε τα έπαιξα, κάτι που ισχύει γενικότερα) και big tasties που ήταν, πολύ σωστά, awesome.

Περισσότερα για το plants vs zombies μπορείτε να βρείτε εδώ. Περισσότερα για zombies μπορείτε να βρείτε αν τσεκάρετε αυτή τη φορουμάκλα, η οποία έχει threads με ονόματα όπως zombie biology και zombie fighting tactics.

Και μια που λέμε για ζόμπια και burgers, νομίζω ότι ένας καλός συνδυασμός των δύο είναι τα burgers σε κονσέρβα. Δες:

Braaaaains!

όνειρο 18 Απρίλιος, 2010

Posted by alex in freaktion, offline, Uncategorized.
Tags:
7 Σχόλια

The facts:

fact 1: Η ^_^ είναι ένα υπέροχο μικρό κοριτσάκι. Τις ρίχνω ηλικιακά το νομικό μέγιστο που μπορώ να της ρίχνω, και δε θα την είχα προσέξει ποτέ αν δεν έμοιαζε με την ^__^ που είναι ένα πιο υπέροχο μικρό κοριτσάκι. Η ^_^ διατηρεί σχέση με τον +_+ που είναι λίγο βλάκας, αλλά αν δεν έχει αυτή πρόβλημα δεν έχουμε ούτε κι εμείς. Γενικά είναι μια χαρά τυπάκι, και πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχει τίποτα απολύτως να κάνει με τις αηδίες που συμβαίνουν κατά καιρούς στο κεφάλι μου.

fact 2: Οι authors αυτού του blog είμαστε πολύ φίλοι in real life (no shit Sherlock!) και συνήθως φωνάζουμε ο ένας τον άλλο με υποκοριστικά των ονομάτων μας. Δηλαδή ο john συνήθως είναι «ο Γιαννάκης». Σε στιγμές ακραίου bromance φωνάζουμε ο ένας τον άλλον με αυτό που υποθέτω ότι θα λεγόταν υπο-υποκοριστικά κάνοντας το υποκοριστικό ουδέτερο. Σ’αυτή την περίπτωση ο john είναι «το γιαννάκι». Εμένα αντιθέτως απλά με φωνάζουν «χοντρέ».

fact 3: Μαζί με το προαναφερθέν υπο-υποκοριστικό έρχονται και κάποια benefits. Όταν είμαστε περισσότεροι από τρεις σε ένα αυτοκίνητο θα κάτσω πάντα μπροστά. Αυτό είναι κάτι που εκνευρίζει τον john. Ο john όταν έχει να κερδίσει κάτι, ανεξάρτητα από το αν έχει άδικο, θα το επιδιώξει. Αυτό σημαίνει συνήθως αριστοτεχνικό manipulation ώστε να μην καταλάβεις ότι έχεις δίκιο. Αν το καταλάβεις θα συνεχίσει για λίγο για να δει σε τι βαθμό το κατάλαβες,  και αν δε μπορεί να κάνει κάτι άλλο θα πει «ΜΑΛΑΚΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ» μιλώντας πάρα πολύ γρήγορα. Μετά θα πάει να κάτσει στο πίσω κάθισμα.

fact 4: I’m a sick, sick person και στο μυαλό μου συμβαίνουν φοβερά αίσχη κατά καιρούς, ειδικά όταν κοιμάμαι. Τα αίσχη συνήθως τοποθετούνται σε χωράκλες γιατί εκτός από sick, sick person είμαι και αρχιτέκτονας.

__________

The fiction:

Πίνω ποτάρες με την ^_^ και περνάμε ζάχαρη, και καταλήγουμε στο σπίτι της. Βρίσκεται στο νότιο Μανχάταν και έχει ψηλά παράθυρα και ταβάνια. Επίσης έχει αίθρια σκεπασμένα με βιτρό. Αυτά τα τελευταία δε νομίζω ότι ανταποκρίνονται στην τυπολογία του νότιου Μανχάταν, αλλά είναι όνειρο οπότε αν ήθελα θα μπορούσε να έχει και δεινόσαυρους που να πετάνε λέιζερ από τα μάτια τους. Η φάση ως εδώ είναι πολύ ρεαλιστική. Είμαστε πάρα πολύ κεφάτοι, δείχνουμε τρομερό ενδιαφέρον για το τι λέμε και γελάμε πολύ. Αυτό ενώ περπατάμε σε ένα γαμάτο χολ που έχει να εφάπτεται στο αίθριο πηγαίνοντας προς το δωμάτιο της. Το δωμάτιο της είναι μεγάλο, άσπρο με ξύλινο δάπεδο, και έχει μια γυάλινη πόρτα με άσπρο ξύλινο κούφωμα, και εκεί γ@μιόμαστε. Δεν έχω κάνει ποτέ σεξ με την ^_^, in fact δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να χαιρετηθώ ευγενικά, οπότε το μυαλό μου πήρε την ελευθερία να υποθέσει ότι το σεξ  με την ^_^ θα έμοιαζε πάρα πολύ με το σεξ με την ^__^(See what my mind did thur?) οπότε μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Στη συνέχεια κάναμε αυτό το χολιγουντιανό κατάλοιπο που ο καθένας πρέπει να γυρίσει στη μεριά του ανάσκελα και αναπνέοντας έντονα, και εγώ έκανα και την άλλη κίνηση, καθαρά ανθρώπινη και καθόλου χολιγουντιανή αυτή τη φορά, να πάω για κατούρημα. Εκεί στράβωσε η φάση. Ενώ είμαι στο μπάνιο ακούω την ^_^ να ξαναγ@μίεται. Αυτό ήταν τόσο έκπληξη στον ύπνο μου όσο υποθέτω ότι θα ήταν και στην πραγματικότητα, και σκέφτηκα «τι κάνει ρε μαλάκα». Guess what. Γυρνάω στο δωμάτιο και βλέπω τον john αραχτό ανάσκελα να αναπνέει έντονα με υφάκι και το sixpack του, και την ^_^ να γελάει αμήχανα. Ακολουθεί ο εξής διάλογος:

«ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»

«Αλεξάκη δικέ μου, ΤΩΡΑ ΓΑΜΑΕΙ ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΚΙ!»

«ΤΙ ΓΑΜΑΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΦΥΓΕ ΝΑ’ΟΥΜ ΠΟΥ ΘΑ ΓΑΜΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ! ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣ;;»

Είχα να συγχυστώ έτσι από τότε που ήθελε να κάτσει μπροστά σε μια διαδρομή που ΕΓΩ θα κατέβαινα τελευταίος. Μετά με κοίταξε για δύο δευτερόλεπτα ψάχνοντας το σωστό επιχείρημα για να συνεχίσει να πηδάει την ^_^, μάλλον δε το βρήκε, είπε «ΜΑΛΑΚΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ» πάρα πολύ γρήγορα και έφυγε. Θράσος έτσι;

Μετά απ’αυτό συνεχίσαμε τα γ@μήσια με την ^_^ αλλά με μισή καρδιά, και δεν άργησα καθόλου να ξυπνήσω :[

Spam 11 Οκτώβριος, 2009

Posted by alex in freaktion, intertubes.
Tags: , ,
3 Σχόλια

Το spam, πριν ονομαστεί έτσι η ανακάλυψη αυτού του μαλάκα, ήταν κάτι σαν το πιο γνωστό σ’εμάς σβαν.

spam

Το να τρώει κανείς αυτή την αηδία είναι μια κακή διατροφική επιλογή. Το να κάνει κανείς γλυπτική χρησιμοποιώντας spam ωστόσο, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια κακή επιλογή. Είναι από τα πιο τρομαχτικά πράγματα που έχω δει στη ζωή μου.

spam01

Καυλιάρικη Ιστορία #1 18 Ιουλίου, 2009

Posted by noy in freaktion, internal affairs (τσόντες και τέτοια), teh luzl.
Tags: , , ,
10 Σχόλια

Τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν οι επισκέψεις που έχουμε από ανθρώπους(?) που αναζητούν «καυλιάρικες ιστορίες». Καθώς είναι γνωστό ότι οι brightbites σεβόμαστε τους αναγνώστες μας, καθίσαμε και επιστρατεύσαμε όλη τη συγγραφική και λογοτεχνική μας δεινότητα (μα είναι να μην πας να γράψεις δεινόσαυρος; μόνο του πάει) και σας παρουσιάζουμε την πρώτη (από πολλές ίσως) απόπειρα συγγραφής ερωτικού διηγήματος. Και μη νομίζετε ότι πρόκειται για κανένα φτηνό πορνογράφημα!

No sirs! Aight! Here goes. Enjoy!

———–

Την έβλεπε κάθε μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά. Ήταν φορές που θα καθυστερούσε επίτηδες τα αγχωμένα του βήματα, για να της ρίξει μία χορταστική ματιά. Κοντοστεκόταν μπροστά της και χάζευε. Τις ζουμερές της καμπύλες. Το φυσικά ηλιοκαμένο της χρώμα. Την παρατηρούσε, και προσπαθούσε να χορτάσει, να γεμίσει το μυαλό του με εικόνες. Φαντασιωνόταν τη στιγμή που θα την έπαιρνε στα χέρια του, και θα έτρεχε τα αχόρταγα δάχτυλά του πάνω της. Και εκείνη θα έπαυε να είναι σιωπηλή. Και θα έσκιζε την ησυχία, με ένα τσίριγμα. Πότε μελωδικό, και πότε άγριο. Πότε γλυκό και πότε βρώμικο.

Όλα αυτά περνούσαν απ’το μυαλό του. Κάθε που βιαστικά περνούσε μπροστά απ’ το μαγαζί που εκείνη βρισκόταν. Και τα βράδια ακόμα. Όταν στο κρεβάτι του, ξάπλωνε κουρασμένος. Σκεφτόταν και πάλι. Και φαντασιωνόταν. Και αδημονούσε να έρθει και πάλι το πρωί, ώστε να τη χαζέψει πάλι.

Και το πρωί ερχόταν. Κι εκείνος ξυπνόυσε νωρίτερα. Για να κερδίσει πέντε λεπτά παραπάνω. Να τη χαζέψει. Εκείνη δεν τον έβλεπε. Εκείνος θα στεκόταν για λεπτά, σχεδόν κολλημένος στη τζαμαρία. Να χαζεύει και να φαντασιώνεται. Τις καμπύλες της. Τη μυρωδιά που θα είχε. Τις κραυγές και τα τσιρίγματα.

Ένα από τα βράδια που περνούσε ξαπλωμένος και φαντασιωνόταν, αποφάσισε ότι αρκετά περίμενε. Άυριο ήταν η μέρα. Έτσι κι έγινε. Ξύπνησε ακόμα νωρίτερα και τρέχοντας βρέθηκε και πάλι να χαζεύει. Για μιά στιγμή κοντοστάθηκε, και στη συνέχεια έσπρωξε διστακτικά την πόρτα. Χωρίς πολλά πολλά την άρπαξε. Δεν είπε πολλά. Σε λίγο βρίσκονταν σπίτι του. «Γάμησέ το…» σκέφτηκε «Ποιός τη χέζει τη δουλειά σήμερα.»

Άνοιξε το φερμουάρ, και το ηλιοκαμμένο χρώμα της έκανε τα μάτια του να πυρρώσουν. Τράβηξε το ύφασμα με δύναμη, και αποκαλύφθηκαν αυτές οι θεικές καμπύλες. Είχε μείνει άναυδος. Ήταν ακόμα καλύτερες από κοντά. Και η μυρωδιά της απλώθηκε στο δωμάτιο. Λεπτά αργότερα, τα αχόρταγά του δάχτυλα έτρεχαν πάνω της. Σε κάθε σπιθαμή της. Από πάνω ως κάτω. Και εκείνη φώναζε. Πότε γλυκά και πότε άγρια. Ύπο άλλες συνθήκες θα σκεφτόταν τους γείτονες για τυχόν παρατήρηση. Αλλά όχι τώρα. Δεν τη χόρταινε. Να την ακούει να σκούζει. Πότε μελωδικά και πότε βρώμικα.

Μετά από κάποιες ώρες, σηκώθηκε κουρασμένος αλλά ευχάριστα ανάλαφρος. Την άφησε νωχελικά στο κρεβάτι, έκλεισε τον ενισχυτή και έβγαλε το βύσμα. «Τι κιθαράκλα ειν’ αυτή!» σκέφτηκε, και πήγε να πάρει μιά μπύρα απ’το ψυγείο.

Η ιστορία τελείωσε. Εσείς; Bahahah! ;p

white rabbit 21 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in freaktion, σκέψεις.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Η τελευταία ουσιαστική προσπάθεια μου να κάνω κόμιξ τελείωσε εξίσου άδοξα με τις μη ουσιαστικές. Ήταν πριν από τρία και κάτι χρόνια, οπότε δε θυμάμαι πολλά, αλλά έχω όρεξη να μιλήσω γι αυτό. Δε θέλω να επικεντρωθώ στα σκίτσα και δεν έψαξα καν να τα βρώ.
Ήταν τρεις παράλληλες ιστορίες που γενικά είχαν να κάνουν με δοχεία. Σε κάθε περίπτωση τα καρέ ακολουθούσαν ένα ζουμ σε κομμάτια της θεσσαλονίκης. 4-5 καρέ για κάθε εισαγωγικό κείμενο, με παράλληλο ζουμ από ένα birds eye view μερικών οικοδομικών τετραγώνων μέχρι το εκάστοτε δοχείο. Παραθέτω τις μακέτες των σεναρίων των πρώτων δύο, την Τρίτη δε την είχα πολύ figured out, και προειδοποιώ εξαρχής, δε βγαίνει κανένα νόημα γιατί δεν είναι τίποτα τελειωμένο. Μια παράθεση εικόνων κάνω μόνο.

Στην πρώτη ιστορία ο Πορτορικανός Σατσεμές βρισκόταν στην τουαλέτα του a nice pair παραμονή πρωτοχρονιάς του 2004. Κοιτούσε τη λεκάνη προσπαθώντας να κατουρήσει και αναρωτιόταν τι έκανε τα τελευταία τρια χρόνια. Δεν είχε και πολλά να σκεφτεί. Δεν έκανε τίποτα και όμως είχε την αίσθηση ότι ήταν συνεχώς απασχολημένος. Τα τελευταία τρια χρόνια συνήθως ήταν μεθυσμένος και ακόμα συχνότερα διαλογιζόταν σε τουαλέτες από μπαρ. Δε μπορούσε να περάσει πάνω από δυο ώρες στο ίδιο μέρος και τότε είχε την πολυτέλεια να ξέρει αρκετούς ανθρώπους για να μπορεί να αλλάζει συνέχεια περιβάλλον. Είχε επίσης την πολυτέλεια να πιστεύει και να γράφει σε καθρέφτες από τουαλέτες ότι τα κορόιδα ονειρεύονται. Ο Σατσεμές ήταν υπερκοινωνικός τύπος και σαν τέτοιος ήξερε πολύ καλά που βρίσκονται τα όρια των διαπροσωπικών σχέσεων. Τι διαπερνάει τη φούσκα του ατομικού και τι όχι. Ακόμα ήξερε ότι όσο αυξάνεται η κοινωνικότητα τόσο μικραίνει η διάμετρος αυτής της σφαίρας. Γι αυτό και δεν καθόταν πολύ στο ίδιο μέρος και γι αυτό το κατούρημα στα μαγαζιά ήταν από τις στιγμές που απολάμβανε περισσότερο. Μπρούσε να έχει ένα αδιαπέραστο όριο γύρω του, χωρίς ταυτόχρονα να λείπει από το πεδίο εκτόνωσης της κοινωνικότητας του. Γιατί σαν υπερκοινωνικός τύπος φοβόταν να μένει μόνος του. Όταν ένιωθε μοναξιά του ερχόταν μαζί και μια αίσθηση νοσταλγίας. Και ας το παραδεχτούμε, η νοσταλγία είναι κάτι το οποίο γενικά αν δε το επιδιώκουμε, τουλάχιστον σταματάμε για να το προσέξουμε. Αυτή η αίσθηση στην περίπτωση του Σατσεμες, ενισχυμένη συνήθως από γερές δόσεις αλκοόλ, προέκυπτε κατά κανόνα στις τουαλέτες. Και τις πρωτοχρονιές είναι πάντα δυνατότερη.

Η δεύτερη ιστορία διαδραματιζόταν πρωί καθημερινής κάνα χιλιόμετρο πιο πέρα, γωνία Π.Π. Γερμανού και Π. Μελά. Μια κυρία μέσης ηλικίας (δε θυμάμαι αν είχε όνομα) καθόταν σε ένα από τα τραπέζια που βγάζει το local στο πεζοδρόμιο και κοίταζε τον πάτο από το φλυτζάνι της. Ήταν ένα στυλάτο φλυτζάνι από τις συλλογές illy που είναι φιλοτεχνημένες από γνωστούς ζωγράφους. Έπινε διπλό espresso εκεί μέσα, κάπνιζε και μιλούσε με τον λογιστή της στο τηλέφωνο. Είχε πεταχτεί για ένα καφέ από το μαγαζί με κοσμήματα που έχει λίγο πιο πέρα στην Π.Π. Γερμανου. Είχε κοντά κόκκινα βαμμένα μαλλία, μερικά extra κιλάκια, αρκετό μακιγιάζ και πολλά μπιχλιμπίδια γύρω από το λαιμό και τα δάχτυλά της. Αποτελούσε ενόχληση για μια παρέα από τρεις εικοσάχρονους new age nerd φοιτητές design παραδίπλα. Ήταν μια παραφωνία κανονικότητας στον φετιχισμό τους γύρω από την εναλλακτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Απόλυτα προβλέψιμη. Όχι ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία να δοκιμάσει κανείς να μπει στην ψυχοσύνθεση της, αλλά όλα φαίνονταν να είναι εκεί που πρέπει. Και για τους nerds αυτό ήταν εφιαλτικό. Αυτή η θειά αποτελούσε την μεγαλύτερη απειλή. Ξεχείλιζε αμφιβολία για το που πηγαίνουν. Μέσα της μπορούσαν να δουν την εκδοχή του μελλοντός κατά την οποία θα ήταν οι άντρες της, ή οι εργαζόμενοι της ή οι φίλοι της. Την εκδοχή που θα έχουν κάτσει να ακούσουν το περίφημο “όλα εδώ πληρώνονται μάγκες”, θα το έχουν χωνέψει και θα είναι έτοιμοι να το πουν και στα παιδιά τους. Η θεια τους γέμιζε με αμφιβολία: τι σκεφτόταν στα είκοσι της; τι έκανε και κατέληξε έτσι; έκανε κάτι εν πάσει περιπτώσει, ή αυτή είναι η φυσική εξέλιξη ενός αστού, το να προσπαθεί μη φάει αυτό που θα ταίζει σε 2 επί τα χρόνια του; Και κυρίως, γιατί στο κέρατο έχουν περάσει λίγο από το χρόνο τους προβληματιζόμενοι γι αυτήν; Αυτή άναψε ένα τσιγάρο ακόμα και ξανασήκωσε το κινητό της. Τους είχε γαμήσει τη μέρα.

Δεν κατάφερα να ενώσω αυτές τις δύο ιστορίες, ούτε βρήκα μια τρίτη που να κάθεται ενδιάμεσα. Έχω την αίσθηση ότι κάπου κολλάνε, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Go ask Alice, when she’s ten feet tall:

«Μια ιστορία αγάπης. A Lovestory.» του O.M. Gee 24 Νοέμβριος, 2006

Posted by noy in freaktion, teh luzl.
Tags: , ,
comments closed

Μόλις έχεις βγει από το σπίτι της. Περάσατε ένα γαμάτο βράδυ.Βρέχει.Καταρρακτωδώς.Χαμός λέμε γίνεται.Της κολάσεως τη βροχή ρίχνει.Περπατάς στην άκρη του πεζοδρομίου, εκεί κοντά στους τοίχους των πολυκατοικιών. Σα να φοβάσαι κάτι…Νιώθεις ότι σου παρέχουν ενός είδους ασφάλεια.Περίεργο δεν είναι αυτό; Είναι.Κι εσύ το καταλαβαίνεις. Και το ξέρεις. Αλλά συνεχίζεις να το κάνεις. Όπως τα μικρά παιδιά σκαλίζουν επανειλλημένα τη μύτη τους ενώ όλοι τους λένε πως δεν είναι καλό.Η νύχτα έχει μια περίεργη μυρωδιά απόψε. Και δεν είναι η δική της. (περισσότερα…)