jump to navigation

WALLA WALLA 13 Ιουλίου, 2014

Posted by alex in emoemoemo.
add a comment

TimeBanditsWally1

Μιζέρια.

Σοβαρά, φουλ μιζέρια. Δε σκόπευα να γράψω εδώ, αλλά τελευταία την έχει βαρέσει στον noy να ξανακάνουμε μπλογκ, και αναρωτιέμαι γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε αυτό που ήδη έχουμε. Μετά θυμήθηκα ότι που και που έχει πλάκα να κάνεις τσάνελ όλη τη μιζέρια σου σε ένα κείμενο και αποφάσισα να το δοκιμάσω.

Φέτος είχα διάφορες ιδέες. Μια απ’αυτές είναι οι τηλεκατευθυνόμενες βαλίτσες. Όχι μόνο δε χρειάζεται να τις σέρνεις μαζί σου, αλλά μπορείς να παίζεις κιόλας ενώ περιμένεις στα αεροδρόμια. Μια άλλη ήταν το να μπορείς να ανταλλάζεις εγκεφάλους. Γνώρισα μια τύπισσα με την οποία καταλήξαμε ότι αν ανταλλάσσαμε μυαλά δε θα άλλαζαν πάρα πολλά πράγματα. Που και που μάλλον θα απορούσε γιατί σκέφτεται αυγά ποσέ με σπαράγγια και ψωμί με προζύμι, κι εγώ αντίστοιχα θα αναρωτιόμουν γιατί θέλω να φάω κι άλλες βιταμίνες (έτρωγε πολλές βιταμίνες), αλλά ναι, θα ήμασταν απόλυτα λειτουργικοί. Τα περνούσαμε ομολογουμένως ζάχαρη. Επικοινωνούσαμε σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή από μόνη της με ρώτησε αν κι εγώ εκτιμώ αυτή τη λεπτή ποιητική γοητεία που εμπεριέχει κάθε αποτυχία. Εάν δε διαβάζετε πολύ συχνά αυτό το μπλογκ, εκεί δεξιά έχει ένα αρχείο με 8 χρόνια ποστς που αναλύουν ακριβώς αυτό. Το πόσο την εκτιμώ.

Έφυγε πριν από 5 μέρες. Γύρισε στην άλλη άκρη του πλανήτη, στην κανονική ζωή της, και στον άντρα της. Προς το τέλος δεν είχαμε πολλά να πούμε. Καθόμασταν όλο το βράδυ, σηκωθήκαμε το χάραμα και πήγαμε μέχρι τη Γλασκώβη για να πετάξει. Ωραία η Γλασκώβη παρεμπιπτόντως. Μου πήρε 2 ώρες για να καταλάβω ότι δεν είχα πατήσει σκατά κι ότι μυρίζει όλη η πόλη έτσι, και αναγκαστήκαμε να πάρουμε ταξί για το αεροδρόμιο, γιατί στον δρόμο που κάνει στάση το λεοφορείο είχαν δολοφονήσει κάποιον πριν από δύο ώρες και είχε αλλάξει το δρομολόγιο. Εγώ γύρισα σπίτι μου. Έφαγα πρώτα μια πρωινάρα στη Γλασκώβη, απέφυγα να με δολοφονήσουν, πήρα ένα τρένο και γύρισα στο Εδιμβούργο. Από τότε περνάω τις μέρες μου κλεισμένος στο σπίτι με το βρακί, διαβάζοντας πολύ λιγότερο απ’όσο θα έπρεπε, και πίνοντας Τζέιμσον. Αν είχα και ρόμπα θα τη φορούσα. Που και που σκέφτομαι ότι δεν είναι λογικό να μου λείπει τόσο. Μετά κάνω αυτό που πρότεινε μια φίλη, να αναλογίζομαι πόσο ωραία αποτέλεσα το διάλειμμα της, και μετά να σκέφτομαι, ΟΧΙ, μετά να κάνω βίζουαλάιζ πως θα τα περνάει τώρα στο σπίτι της με τον άντρα της. Το οποίο δε μου φτιάχνει καθόλου το κέφι.

Προχθές όμως βγήκα. Κανόνισα με ένα φίλο να πάμε σε ένα γαμάτο μπαρ για να πιω αυτό. Που είναι το καλύτερο ποτό. Ήταν γαμάτο όπως πάντα, αλλά η έξοδος μου βγήκε ξινή γιατί πετύχαμε έναν βλάκα Ιταλό γνωστό μας και μας ζάλισε τα συκώτια. Είναι τυπικός Ιταλός, οπότε όχι για όλες τις ώρες. Ένιωθα ότι θέλω να του τραβήξω τέτοια μπούφλα που να του φύγει όλο το τεμπεραμέντο. Να ξυπνήσει την άλλη μέρα και να είναι Βέλγος.

Σήμερα αποφάσισα να γίνω άνθρωπος αλλά απέτυχα. Ξύπνησα το πρωί, καθάρισα την κουζίνα, πέταξα τις γόπες, έβαλα πλυντήριο, έκανα μπάνιο και πήγα για ψώνια για να τραφώ με κάτι της προκοπής αλλά ξέχασα να πάρω αυγά. Γύρισα στο σπίτι και είπα στον εαυτό μου με παράπονο “Αυγά ρε μαλάκα. Αυγά.” Μετά σκέφτηκα τι άλλο μου λείπει, και ξαναβούλιαξα. Εφτιαξα τοστάκια με μισή καρδιά. Η άλλη μισή ήταν ραγισμένη. Ξες.

 

In the abdomen of dreams 25 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in emoemoemo, offline, teh luzl.
Tags: ,
add a comment

Κοιμάσαι. Και βλέπεις ΤΟ.ΠΙΟ.ΓΑΜΑΤΟ.ΟΝΕΙΡΟ.ΕVER. Για κάποιο λόγο ξυπνάς απ’το said όνειρο. Σου παίρνει μερικά δευτερόλεπτα, αλλά συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι εκεί που ήσουν.

HOLY FUCKING SHIT SON OF A MOTHERFUCKING BITCH BATMAN. Κλείνεις τα μάτια σου και σχεδόν ψέλνεις από μέσα σου «κοιμήσου πάλι, κοιμήσου πάλι, ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΑΛΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΛΟΣ!». Αλλά δεν κοιμάσαι. Let alone return to the dream.

Είναι σαν να σε έχει κόψει στη μέση μια νταλίκα. Είσαι ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου, με όλο σου το abdominal περιεχόμενο all over the place, smiling like the ignorant fuck you are at that moment, γιατί προφανώς και δεν συνειδητοποιέις αμέσως ότι κάτι λείπει.

Μέχρι που το συνειδητοποιείς. Ouch. Και αρχίζεις να πιάνεις και να σπρώχνεις με μανία προς τα μέσα τα πάντα, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον εαυτό σου ότι «ουφ ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα!». But to no avail.

Aw it ain't workin'. Fuq it bro.

What’s that? Προφανώς και δεν ξέρω αν όντως είναι έτσι. Λέτε να είχα επιζήσει από νταλίκα και να έγραφα την ιστορία σαν αναφορά – σφήνα  σε άλλο post; Είπαμε.

times they are a-changin’ 15 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in emoemoemo, intertubes, teh crais, teh rants.
Tags: , , , , ,
2 Σχόλια

Post με πολλή ορολογία για μη σχετικούς. Μπορώ να βάλω 800 links για να καταλάβετε τι λέω, που δεν υπάρχει περίπτωση να τα διαβάσετε όλα, ή αλλιώς μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο :]

Κάποτε θυμάμαι παίζαμε dota και το παν ήταν ο host. Αν μπορούσες να hostάρεις ήσουν the man και όλοι οι άλλοι ήταν τα πουτανάκια σου. O host ήταν το Α και το Ω. Ο host ήταν επίσης αυτός του οποίου τη μάνα έβριζες αν lagαρες. Έμπαινες στο eleos και έλεγες «kana gg??» γιατί όλα τα games τότε ξεκινούσαν από «gg». Μπαίνεις τώρα και δε χρειάζεται πια host. Έχει bots που φτιάχνουν games. Δε χρειάζεται καν να είσαι στο eleos, αρκεί να κοιτάς τι νούμερο game θα φτιάξει το bot μετά. Κάποτε έσκαγε naix στο ar ή κένταυρος και ήξερες ότι το game είχε τελειώσει. Τώρα θέλεις μεταπτυχιακό στην αγγλική φιλολογία μόνο και μόνο για να διαβάσεις τι κάνουν τα spells του ήρωά σου. Παλιά όποιος τον έπινε λίγο λίβαρε χωρίς ενοχές. Σήμερα τα bots έχουν banlist.

Κάποτε επίσης παίζαμε WoW. Το epic ήταν κάτι που το φορούσες και είχες μικρούς οργασμούς. Τότε με τις μπλεδιές σου ήσουν κομπλέ. Μετά υπήρχε attunement. Έπρεπε να στρώσεις λίγο κώλο για να κάνεις raid. Τα heroics ήθελαν cc και το tank δεν έσπαγε μούρες, μόνο άντεχε να τρώει ξύλο. Το gear δεν κρεμόταν από τα δέντρα και τα item sets ήταν κάτι που σεβόσουν. Από πέρσι όλοι φοράνε epics και στις γιαγιάδες τους. Κάποτε δεν έβλεπες end game content αν δεν ήσουν αρκετά καλός παίχτης για να το δεις. Τώρα το βλέπεις γιατί είναι για τα πανηγύρια, και με 10 άτομα αντί για 25 για να είναι ακόμα περισσότερο για τα πανηγύρια, και άμα θέλεις να είναι πιο δύσκολο ενεργοποιείς το hard mode. Yeah, that cuts it. Κάποτε το mana eficiency υπήρχε σαν όρος, καθώς και το healing aggro. Μετά το τελευταίο patch με τα cross realm groups μπορείς να μαζεύεις 15 emblems την ώρα. Αυτό σημαίνει καμιά 60+ σε μια μέρα. Επίσης ο alt σου λεβελιάζει με 20% παραπάνω xp και itemάρες με τα heirloom. Δε χρειάζεται πια να ψάξεις πιο addon θα χρησιμοποιείς για questing και για coords γιατί το παιχνίδι τα έχει ενσωματώσει. Έχει πάρα πολύ νόημα να σου λέει το npc ότι θέλει να βρεις το χαμένο τέτοιο και μετά να ανοίγεις το map και να σου λέει που είναι. Παλιότερα χρειαζόταν να μετακινηθείς, ή να γλύψεις κάνα mage για portal, αλλά όχι, γιατί να πρέπει να περιμένεις για μετακινήσεις σε ένα τεράστιο περιβάλλον που λέγεται «world» of warcraft; Τώρα έχει portals για τα πάντα. Κρίμα που έχουμε 75 mounts ο καθένας από το lvl 20.

Welfare καιροί δικέ μου.

Burgers στη Θεσσαλονίκη 24 Δεκέμβριος, 2009

Posted by alex in emoemoemo, offline, teh crais.
Tags: , , ,
22 Σχόλια

δεν έχει.

Νομίζω ότι πεινάω πολύ. Ξεκίνησα να ψάχνω εικόνες για burgers και έφτασα στην 45η σελίδα του google. Είναι ανώφελο να συνεχίσω.

Για του λόγου το αληθές:

Καταραμένη Θεσσαλονίκη, ούτε ένα γαμημένο μπεργκεράδικο εκτός από τα mc donalds. Φάτε γύρο μαλάκες καρντάσηδες.

😦

UPDATE: Στο μεταξύ βρήκα αυτά τα τυπάκια που Τα Σπάνε. Η ρεντνεκιά της φάσης σε συνδυασμό με το όνομα που χρησιμοποιούν και την προφορά του μαν που μιλάει σχεδόν με χόρτασε. Και κάθε φορά που λέει awl – ‘waιght ρίχνω ένα ρέψιμο. Μπορείτε να τους βρείτε εδώ. Τσεκάρετε και ένα δείγμα και δείτε και τι μουσικάρα ξηγιούνται εισαγωγικά. Το εννοώ το «Τσεκάρετε» :]

Draft: η διακριτική γοητεία του να μη την παλεύεις 11 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in drafts, emoemoemo.
1 comment so far

Αρχαίο post, νομίζω πιο παλιό απ’ το blog γραμμένο σε ψιλοάσχημες περιόδους. Το ανεβάζω για ιστορικούς και μόνο λόγους. Ήταν η περίοδος που διαπίστωσα ότι οι πολλοί συναισθηματισμοί στην ηλικία μου είναι χάσιμο χρόνου, και που αποφάσισα να γίνω υπολογιστικός μπάσταρδος.

darth-vader

Σαν κι αυτόν.

 

Αν τώρα ξεκινάει η μέρα σας θα πρότεινα να πάτε να διαβάσετε κάτι άλλο. Είναι κάπως cheesey, κάπως στραβογραμμένο και αρκετά ανούσιο. Ήμουν 22, give me a break! Τρία χρόνια μετά θεωρώ ότι πρέπει να σημειώσω ορισμένα πράγματα, κάτι που κάνω με τους αστερίσκους, που δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.

…Και μετά σε κοιτάει με τις ματάρες της και σου λέει: «δε μ’ αγαπάς πια;», κι εσύ στα πλαίσια μιας επικοινωνίας βγαλμένης από τα πιο υγρά όνειρα του Jacques Derrida ακούς: «δε θα υποστείς τους βαρετούς μέχρι κίνησης αυτοκτονίας με αβέβαια αποτελέσματα φίλους μου; δε θα είσαι εκεί όταν χρειάζομαι να γράψω κάποιον στα παπάρια μου; δε θα μπορώ πια να σου πατάω το καρύδι;» Και κατά κάποιο γαμημένο τρόπο, αδυνατείς να πεις ένα καταραμένο ΟΧΙ, και ακόμα περισσότερο αδυνατείς να το βάλεις στη γκλάβα σου. Δε της λες τίποτα. Περιμένεις να σου πει αυτή. Και αυτή σου ξαναλέει: «δε μ’ αγαπάς δηλαδή;», που αυτή τη φορά σημαίνει: «έλα γάτε.. σου βαστάει; Μπορείς;» Και φυσικά το τι απαντάς εσύ δεν έχει πια καμία σημασία. Φεύγεις. Αναρωτιέσαι αν σε έδιωξε ή αν έφυγες μόνος σου, αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία.

Ανατρέχεις στην ανάλογης θεματολογίας δισκογραφία και βρέχει τίτλους. Υπήρξαν πολύ γάτοι σαν κι εσένα. Elvis Presley – Maybellene, Bill Haley & the Comets – See you later Aligator, (να πάνε να γαμηθούν οι Beatles), the Cramps – TV Set, Black Rebel Motorcycle Club – Whatever happened to my rock’n’roll, Krafwerk – Radioland, και ξανά Krafwerk – Radioland, Smashing Pumpkins – 1979, The Clash – Brand new Caddilac (να πάνε να ξαναγαμηθούν οι Beatles), Sonic Youth – The sprawl, Pixies – Subbacultcha (I was wearing eyeliner, she was wearing eyeliner χαχα) Pixies – Manta Ray, Pixies – Here comes your man, Pixies – Letter to Memphis, Pixies – Tromp le Monde και ένα σωρό άλλοι.*

Η μουσική δίνει και παίρνει. Είσαι 22 και νιώθεις 15 και 30 ταυτόχρονα. Έχεις ένα κάρο πράματα να κάνεις αλλά μπορείς να τα αναβάλλεις*. Και το καλύτερο απ’ όλα;; Έχεις τη δυνατότητα να το συνειδητοποιείς! Αυτό είναι! Το κεφάλι σου πετάει από το Belfast του ’72** στις φωτογραφίες της στο κινητό σου. Όλα αυτά μπροστά σε ένα βιβλίο ιστορίας που δεν διαβάζεις. Σου περνάνε απ’ το μυαλό τα τελευταία χρόνια, μέρη καταστάσεις και πρόσωπα, και τότε σου ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό. Αυτή υπάρχει σε όλα. Κοιτάς λίγο μακριά και μετά καταπίνεις και σου φεύγει. Ξαναβάζεις το κομμάτι από την αρχή, και συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι κόμποι είναι η μόνη επαφή που σου μένει μαζί της. Σου ανεβαίνει κι άλλος. Ξανακαταπίνεις και φεύγει και αυτός, αλλά η γεύση του είναι γλυκιά αυτή τη φορά. Δε το πολυψάχνεις. Συνεχίζεις αυτό που έκανες και μετά από λίγο έχουν χαθεί κι αυτή κι ο κόμπος και η γεύση τους.

Αν δε την παλεύεις, τουλάχιστον μη την παλεύεις με στυλ. Κάτι είναι κι αυτό!

* Το ανέβαλλα, όχι μαλακίες.

** Από τα 16 μου και μετά περνάω διαστήματα που ασχολούμαι με ιστορικά γεγονότα που μου προκαλούν ενδιαφέρον. Τότε ήταν το Belfast του 72.

Σαν γενική παρατήρηση έχω να πω ότι τελικά ακούω πολύ καιρό τώρα την ίδια μουσική.

NOES!! 10 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in emoemoemo, offline.
Tags: ,
15 Σχόλια

Λέω πολύ συχνά ότι είμαι too old for some shit, αλλά πρώτη ακούω να μου το λένε.

Domino day και μαλακίες.

Το διαβάζετε στο indiblog.

Νταξ, τεχνικά κλείνω τα 25 τον άλλο μήνα, but still..

separation anxiety 26 Οκτώβριος, 2009

Posted by alex in emoemoemo, teh crais, Uncategorized.
Tags:
add a comment

What he said.

separation_anxiety

Bye guys.

Bye for now 23 Οκτώβριος, 2009

Posted by noy in emoemoemo, musiek, sound and vision.
Tags:
1 comment so far

*Όχι δε σταματάω να γράφω. Σιγά που θα σας κάνω τη χάρη. Don’t flatter yourselves sirs.*

Πήγαινε μου είπαν. Θα είναι τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου, μου είπαν. Μόνο που δε μου είπαν πως θα είναι όταν αυτά θα τελειώνουν. Δε μου είπαν ότι θα βλέπω τους φίλους μου να φεύγουν, σα να είμαι σε γηροκομείο που ένας-ένας «αποχωρούν». Δεν είναι τόσο macabre, ούτε τόσο τραγικό. Ούτε έχει να κάνει με το αίσθημα του being left behind κι έτσι. Απλά συνειδητοποιείς ότι άνθρωποι που ήταν στην καθημερινότητά σου για χρόνια, ξαφνικά δε θα είναι. Ακόμα κι αν δεν τους έβλεπες συχνά (ή όσο θα μπορούσες ή whatever), καταλαβαίνεις ότι πια δε θα έχεις τη δυνατότητα να το κάνεις.

Bleh. Δεν τα γράφω όπως ακριβώς θα ήθελα. Ούτε όπως τα έχω στο κεφάλι μου. Ίσως γιατί τα έχω μπερδεμένα, και η κουράδα στο στήθος μου παραείναι φρέσκια. Ίσως indeed να μην είναι τόσο τραγικά τα πράματα, αλλά for now this post will do. Ως έχει.

Εκατόνταρχε, Ifi, Σφίγγα φίλε μου, άντε και Ζιώγαλα(!) godspeed and all the best! Till the next time, eh? :]

——
Ps. Το τράγουδο δεν είναι ΤΡΕΛΑ σχετικό, but I couldn’t care less. Δικό μου είναι το post ό,τι θέλω βάζω.
Ps2. Και μην πει κανείς κάτι του στυλ «αααα με το Facebook αυτό κι εκείνο και το άλλο». Quoting my good friend alex, «έχει φύγει πιττόγυρο με ουγγαρέζα. Διπλή.»

growing soft? 8 Σεπτεμβρίου, 2009

Posted by alex in emoemoemo, offline.
Tags: ,
6 Σχόλια

Έχει μερικά ωραία πράγματα αυτή η πόλη. Το ξέρω, έχουμε πάει και σε καλύτερες, αλλά ενδεχομένως που και που να την παραβρίζουμε. Μπορεί και όχι..

Photo 0014 copy_small

Oh you were majesty 15 Ιουλίου, 2008

Posted by alex in emoemoemo.
Tags: ,
4 Σχόλια

Your roads were heavy and your longing was cut from bone.

Στο μυαλό μου μπορώ ακόμα να δω τις προσδοκίες μου να απλώνονται στους δρόμους της πόλης, να περνούν από τη σκέψη μου στις αισθήσεις του σώματός μου, και πάλι πίσω στη σφαίρα των αναμνήσεων μου. Μπορώ να δω πως η ομορφιά που τη μια μέρα με γέμιζε μπορεί την επόμενη να με πνίγει, και χώρος γύρω μου να μη σταματάει να με αγκαλιάζει. Όταν το πρόσωπο που προηγουμένως άγγιζα, ζωντάνευε στο μυαλό μου κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, η πόλη ήταν εκεί για μένα. Δε μου’χει ξανασυμβεί αυτό. Τα μέρη όπου έχω απλώσει τα όνειρα και τα συναισθήματα μου δε με ξαναδέχονται ποτέ. Με απωθούν. Είδα πως είναι να αρκεί μόνο μια σκέψη για να είμαι χαρούμενος, χωρίς την ανάγκη να φύγω σε κάποια άλλη. Υποθέτω πως αυτό πρέπει να είναι το να ξέρει κανείς τι θέλει. Πρωτόγνωρο συναίσθημα για μένα, και το αρπάζω με όλες μου τις αισθήσεις. Θέλω να δω πως είναι η ζωή έτσι. It’s a Berlin thing.