jump to navigation

Radio #2 17 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in drafts, offline, teh luzl.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Αυτό το post όπως φανερώνουν και τα tags ήταν draft για πολύ καιρό. Τα ΄χουμε ξαναπεί αυτά. DATS HOW I ROLL BITCHES. Οπότε η εν λόγω διαφήμιση ενδέχεται να μην παίζεται πια. Δείτε πόσο με νοιάζει αυτό.

Χτες πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί άκουγα ραδιόφωνο, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο. Παίζει, παίζει, παίζει μέχρι που κάποια στιγμή μπαίνει μια διαφήμιση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Λέει, λέει, τι σκατά λέει και στο τέλος κλασικά «Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου..» που ποιά είναι ρε φίλε. Όχι ποια μπορεί να είναι; Behold:

 http://www.ttbank.gr

Και επειδή τώρα είναι σε κείμενο δε σας φαίνεται περίεργη. Για διαβάστε τη λίγο φωναχτά. Όχι. Όχι με ελληνική προφορά. Όχι δεν είναι ταυ-ταυ μπανκ τελεία τζι αρ.

Lemme help you with that. *cough cough*:

TI-TI ΜΠΑΝΚ ΤΕΛΕΙΑ ΤΖΙ ΑΡ

ΤΙ-ΤΙ μπανκ. Ή πιο λιανά TITTY-BANK. Seriously? Δε βρέθηκε ένας μαλάκας; Ένας! Μέσα σε ολόκληρη τράπεζα και τη διαφημιστική της για να πει:

«ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ SITE ΝΑ ΕΙΝΑΙ TTBANK. ΤΟ TI-TI ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΙΣΙΜΟ. TITTIES ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ.»

Νταξ’. Δεν είναι τα βυζιά. Είναι τα βυζάκια. Και αυτός ο βλλλάκας που τη διάβαζε στο ραδιόφωνο, δεν έκανε μια παύση τουλάχιστον ανάμεσα στα ΤΙ μπας και το σώσει. Έτσι μονοκοπανιά. Τίτι!

Ρε τους τύπους. Σα tumblr με hipster γκομενίτσες σε semi-close up με τα κοκκάλινα γυαλιά τους και τα βυζάκια τους exposed ακούγεται.

Sounds gud. Πάω να δω άμα υπάρχει.

–  –  –  –  –

Edit: Όχι δεν υπάρχει. Ακόμα.

Edit 2: Ιδού το banner από τη νέα καμπάνια του εν λόγω site. Yup. That’s right. I totally didn’t just make that in photochop.

TTBANK. DEPOSIT YOUR FORTUNE HERE. If you know what we mean.

Bach και εξέλιξη 5 Δεκέμβριος, 2011

Posted by alex in drafts.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Έχω ένα φίλο, τον -|(. Τον λένε -|( γιατί έχει μια μοϊκάνα, ένα φρύδι και μόνιμη στράβα. Είναι ο πιο πρωτόγονος άνθρωπος που ξέρω. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, δηλαδή το δυαδικό σύστημα σε μερικές περιπτώσεις δουλεύει τέλεια, και σαν συνάδερφος πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές που ξέρω. Ωστόσο καταλαβαίνετε, ενδέχεται να έχει και τα προβλήματα του το να αναλύεις τη ζωή μόνο σε «ΝΑΙ» και «Ο’Ι«. Αλλά γενικά την παλεύει μια χαρά. Είναι ωραίος. Μάλιστα, ενώ περιγράφω το σκηνικό ο τύπος γράφει ένα κεφάλαιο του ερευνητικού του πάνω στο ζήτημα της τοπικότητας στην avant garde Ιαπωνική αρχιτεκτονική του 60′, το οποίο ερευνητικό πραγματεύεται το ζήτημα της τοπικότητας σε όλη την αρχιτεκτονική από το 1919 μέχρι το 1965.

Σήμερα λοιπόν καθόμαστε το πρωί και διαβάζουμε παρέα, και ακούμε Ravel. Ο Ravel τα σπάει, αλλά σε φάσεις παραείναι τρελή η μουσική του για να σ’αφήνει να συγκεντρωθείς. Έτσι αλλάζω σε Bach.  Και τότε γυρνάει ο -|( και μου λέει:

Όι. Όχι Bach ρε μαλάκα. Με κουράζει η συμμετρία.

Φαντάσου ένα τύπο το 300.000πX να βγαίνει από τη σπηλιά του και να σου λέει ότι τον κουράζει η συμμετρία του Bach, ενώ ταυτόχρονα σιγοκατουράει το μπούτι του μέσα από το γούνινο βρακί του, και γλύφει τα υπολείμματα στα δόντια του από τον βραδύποδα που έτρωγε νωρίτερα. Κάπως έτσι. Και μετά ξαναμπήκε στη σπηλιά του για να συνεχίσει να γράφει για την τοπικότητα.

Αυτό ήταν draft.

Χθες βγήκαμε με τον -|(  . Όταν έφτασα έπινε ήδη μια μπύρα κατευθείαν από το μπουκάλι, και ο μύθος θέλει να είναι και λίγο δαγκωμένο το στόμιο. Καταλαβαίνετε. Εγώ πήρα τη μπύρα μου με ποτήρι, γιατί το μπουκάλι με πρήζει, και γιατί όπως μονολόγησα, έχω αλλάξει και στάδιο εξέλιξης, κι αυτός πήρε ένα μπουκάλι ακόμα. Με το καπάκι.

-|(  :»Δε μου λες εσύ που έχεις αλλάξει στάδιο εξέλιξης, μπορείς να ανοίξεις τη μπύρα χωρίς ανοιχτήρι;»

alex :«Όχι, τις ανοίγω  με ανοιχτήρι»  

-|(  :«Εγώ μπορώ.» Και την ανοίγει με τα δόντια. «Βλέπεις; Η εξέλιξη είναι υπερεκτιμημένη.»

Draft: η διακριτική γοητεία του να μη την παλεύεις 11 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in drafts, emoemoemo.
1 comment so far

Αρχαίο post, νομίζω πιο παλιό απ’ το blog γραμμένο σε ψιλοάσχημες περιόδους. Το ανεβάζω για ιστορικούς και μόνο λόγους. Ήταν η περίοδος που διαπίστωσα ότι οι πολλοί συναισθηματισμοί στην ηλικία μου είναι χάσιμο χρόνου, και που αποφάσισα να γίνω υπολογιστικός μπάσταρδος.

darth-vader

Σαν κι αυτόν.

 

Αν τώρα ξεκινάει η μέρα σας θα πρότεινα να πάτε να διαβάσετε κάτι άλλο. Είναι κάπως cheesey, κάπως στραβογραμμένο και αρκετά ανούσιο. Ήμουν 22, give me a break! Τρία χρόνια μετά θεωρώ ότι πρέπει να σημειώσω ορισμένα πράγματα, κάτι που κάνω με τους αστερίσκους, που δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.

…Και μετά σε κοιτάει με τις ματάρες της και σου λέει: «δε μ’ αγαπάς πια;», κι εσύ στα πλαίσια μιας επικοινωνίας βγαλμένης από τα πιο υγρά όνειρα του Jacques Derrida ακούς: «δε θα υποστείς τους βαρετούς μέχρι κίνησης αυτοκτονίας με αβέβαια αποτελέσματα φίλους μου; δε θα είσαι εκεί όταν χρειάζομαι να γράψω κάποιον στα παπάρια μου; δε θα μπορώ πια να σου πατάω το καρύδι;» Και κατά κάποιο γαμημένο τρόπο, αδυνατείς να πεις ένα καταραμένο ΟΧΙ, και ακόμα περισσότερο αδυνατείς να το βάλεις στη γκλάβα σου. Δε της λες τίποτα. Περιμένεις να σου πει αυτή. Και αυτή σου ξαναλέει: «δε μ’ αγαπάς δηλαδή;», που αυτή τη φορά σημαίνει: «έλα γάτε.. σου βαστάει; Μπορείς;» Και φυσικά το τι απαντάς εσύ δεν έχει πια καμία σημασία. Φεύγεις. Αναρωτιέσαι αν σε έδιωξε ή αν έφυγες μόνος σου, αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία.

Ανατρέχεις στην ανάλογης θεματολογίας δισκογραφία και βρέχει τίτλους. Υπήρξαν πολύ γάτοι σαν κι εσένα. Elvis Presley – Maybellene, Bill Haley & the Comets – See you later Aligator, (να πάνε να γαμηθούν οι Beatles), the Cramps – TV Set, Black Rebel Motorcycle Club – Whatever happened to my rock’n’roll, Krafwerk – Radioland, και ξανά Krafwerk – Radioland, Smashing Pumpkins – 1979, The Clash – Brand new Caddilac (να πάνε να ξαναγαμηθούν οι Beatles), Sonic Youth – The sprawl, Pixies – Subbacultcha (I was wearing eyeliner, she was wearing eyeliner χαχα) Pixies – Manta Ray, Pixies – Here comes your man, Pixies – Letter to Memphis, Pixies – Tromp le Monde και ένα σωρό άλλοι.*

Η μουσική δίνει και παίρνει. Είσαι 22 και νιώθεις 15 και 30 ταυτόχρονα. Έχεις ένα κάρο πράματα να κάνεις αλλά μπορείς να τα αναβάλλεις*. Και το καλύτερο απ’ όλα;; Έχεις τη δυνατότητα να το συνειδητοποιείς! Αυτό είναι! Το κεφάλι σου πετάει από το Belfast του ’72** στις φωτογραφίες της στο κινητό σου. Όλα αυτά μπροστά σε ένα βιβλίο ιστορίας που δεν διαβάζεις. Σου περνάνε απ’ το μυαλό τα τελευταία χρόνια, μέρη καταστάσεις και πρόσωπα, και τότε σου ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό. Αυτή υπάρχει σε όλα. Κοιτάς λίγο μακριά και μετά καταπίνεις και σου φεύγει. Ξαναβάζεις το κομμάτι από την αρχή, και συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι κόμποι είναι η μόνη επαφή που σου μένει μαζί της. Σου ανεβαίνει κι άλλος. Ξανακαταπίνεις και φεύγει και αυτός, αλλά η γεύση του είναι γλυκιά αυτή τη φορά. Δε το πολυψάχνεις. Συνεχίζεις αυτό που έκανες και μετά από λίγο έχουν χαθεί κι αυτή κι ο κόμπος και η γεύση τους.

Αν δε την παλεύεις, τουλάχιστον μη την παλεύεις με στυλ. Κάτι είναι κι αυτό!

* Το ανέβαλλα, όχι μαλακίες.

** Από τα 16 μου και μετά περνάω διαστήματα που ασχολούμαι με ιστορικά γεγονότα που μου προκαλούν ενδιαφέρον. Τότε ήταν το Belfast του 72.

Σαν γενική παρατήρηση έχω να πω ότι τελικά ακούω πολύ καιρό τώρα την ίδια μουσική.

Χωρίς νόημα. 5 Νοέμβριος, 2009

Posted by noy in drafts, teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

DRAFT. Γράφτηκε σε κάποια εξεταστική Σεπτεμβρίου. Πιθανότατα αυτή του 2009.

Κάτι η προσπάθεια να διαβάσω, τα τελευταία κύματα ζέστης, η έλλειψη WoW (ναι κάνω αποτοξίνωση από επιλογή αλλά δε)…

Anyhoo κάτι παίζει και δεν νιώθω πολύ τελευταία. Όχι οτι πρόκειται να περιγράψω κάτι υπερβολικά γαμάτο και φοβερό, απλά κάτι που με εντυπωσίασε, ως προς το βαθμό ανιωθίλας που μπορώ να φτάσω.

Η κατάσταση εχει ως εξής: έχω μπροστά στο πληκτρολόγιο ανοιχτό το βιβλίο της Βυζαντινής Τέχνης (βοήθειά μας). Οπότε slackerιάζω κανονικότατα στο intrawebz ενώ ταυτόχρονα ρίχνω ματιές στο βιβλίο (pure win ε?).

So, ενώ κάνω το παραπάνω, μου έρχεται κατούρημα σε μια φάση. [note: Aυτό συμβαίνει αρκετά συχνά όταν τη βασική σου διατροφή αποτελούν το νερό και ο καφές. ‘Οχι δεν κάνω δίαιτα. /note]. Anyhoo, πάω λοιπόν στο μπάνιο και πρωτού κάνω οτιδήποτε, πατάω το καζανάκι. Χωρίς λόγο. Μετα, αφού κατουράω κανονικά, τη σκουπίζω ευλαβικά, πατάω το τέτοιο απ’το καλαθάκι, ανοίγει, και πετάω το χαρτί μέσα. Στη λεκάνη.

Χωρίς νόημα όμως? ;p

———-

Extra ανιωθίλα: Αυτό το draft το βρήκα τυχαία ενώ συμμαζεύαμε το blog χτες. Ήταν στα pages και όχι στα drafts όπου και θα έπρεπε να είναι. Run and seek.

the only cool thing to come out of the 80s 4 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in drafts, intoxicated, troo story.
Tags: , ,
3 Σχόλια

DRAFT. Γράφτηκε πριν από 2 περίπου χρόνια, ένα δυο μήνες αφού έγινε το σκηνικό που περιγράφεται.


– Τί είσαι ρε φίλε, τέρας αυτοπεποίθησης;

– Όχι, αλλά – (και μακάρι να είχα πει πολλά ποτά)

Πως να φτάσετε μια συζήτηση εκεί, και να μη τελειώσει εκεί:

Ανήκετε σε διαφορετικές γενιές. Όταν σ’αυτήν άρεσε ο Matt Dillon εσύ έπαιζες mega drive, όταν αυτή ζούσε το Τσέρνομπιλ εσένα οι δικοί σου σε είχαν βάλει σε κάποιο ειδικό ντουλάπι, και εκεί που εσύ έτρωγες παγωτά στο everest αυτή τα έτρωγε στην «ωραία». Καταλαβαίνετε.
Σήμερα αυτή έχει δουλειά, σπίτι, πρόγραμα, υποχρεώσεις και ρολόι ενώ εσύ, όπως πολύ σωστά έθεσε ένας φίλος, έχεις flying mount.
Ωστόσο υπάρχει συνεννόηση. Στο ελάχιστο που γνωρίζεστε περνάτε πολύ παραπάνω απο τον φυσιολογικό χρόνο μαζί. Στον χρόνο που παιρνάτε μαζί σας πιάνει πονοκέφαλος από το campari και την ταχύτητα με την οποία κινείται η συζήτηση, που μοιάζει περισσότερο με brainstorming, πηδώντας αδιάκοπα από το ένα θέμα στο άλλο. Τέλος πάντων ας μην πολυλογώ, είναι σαφές.
Ας πιάσουμε τα πράγματα λίγο από το εσωτερικό. Όπως και όλες τις άλλες φορές που σου συνέβει αυτό, ας το παραδεχτούμε, δεν είναι μόνο ο πνευματικός πλούτος που δημιουργεί την έλξη. Ναι, είναι όμορφη. Και το βλέπεις, και σου αρέσει.
Συζητάτε λοιπόν και σου λέει ότι επικοινωνείτε πολύ καλά, και ότι οι ηλικίες από ένα σημείο και μετά δεν μετράνε. Και μετά σου λέει ότι έχει αποφασίσει να μην κάνει «κάτι» με ανθρώπους που τους περνάει περισσότερο από δύο χρόνια. Και αυτό ομολογουμένως απέχει πολύ από σένα. Καταπίνεις, ανοίγεις το στοματάκι σου και της λες: «Δώσε βάση ( ακριβώς έτσι), το γεγονός ότι όταν εσύ πηγαινες πενταήμερη εγώ πήγα για πρώτη φορά ημερίσια χωρίς τη γιαγιά μου δε σε εμποδίζει καθόλου στο να συζητάς μαζί μου 3 ώρες τώρα έτσι; αλλά στο ενδεχόμενο να μου αρέσεις αποτελεί μέγιστο εμπόδιο έτσι;» και αυτή σου λεεί το προαναφερθέν «Τί είσαι ρε φίλε, τέρας αυτοπεποίθησης;» και μετά σου λέει ότι η θέση της είναι δύσκολή, ενώ ταυτόχρονα βάζει και βγάζει δύο φορές ένα μπουφάν. Κι εσύ της λες ότι η θέση της δεν είναι καθόλου δυσκολη, αλλά ότι ένιωσες το χρέος να ξεκαθαρίσεις την κατάσταση, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις σώζει πολύ χρόνο το να κάνεις τις ερωτήσεις πρώτα, και μετά να γκομενίζεις. Άλλωστε το βάρος της υποχρέωσης για την διατήρηση της ώριμότητας δεν βαραίνει τους δικούς σου ώμους! Μετά σε κοιτάει σα να κάνουνε πουλάκια τα μάτια της, σα να σκέφτηκε ότι μάλλον είναι κάτι που κάνουν αυτοί από τα 80s το οποίο οι των 70s δεν γνωρίζουν, χαμογελάει και στο επόμενο δίωρο πίνετε μερικά ποτά, μιλάτε ακόμα περισσότερο, βρίσκετε θέμα για το ερευνητικό της πτυχιακής σου, και αποφασίζετε να βγείτε και την επόμενη μέρα.

«Οpen another big box of cheap wine / we’re (she is) over thirty, we’re doing just fine!»

Άσχετοι 4 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in drafts, teh luzl, teh rants, troo story.
Tags: , , ,
add a comment

DRAFT. Γράφτηκε κάπου τον Αύγουστο – Σεπτέμβρη 2009. Τζάμπα χάρηκα βέβαια, γιατί τη συνέχεια μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Ξυπνάω χθες το πρωί και δεν έχω ίντερνετς. Βγάζω μια κτηνώδη κραυγή και κάνω soft reset στο router. Τίποτα. Hard τίποτα. Ξανά, @@. Παίρνω απόφαση να αντιμετωπίσω τον εφιάλτη και τον παίρνω τηλέφωνο. Το τμήμα εξυπηρέτησης της vodafone. Πρέπει να το παραδχτώ. Περιμένεις πλέον ελάχιστα στο τηλέφωνο, και συνήθως είναι κάτι κοριτσάκια με πάρα πολύ γλυκιές φωνές. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΑ @@ ΤΟΥΣ. Επίσης, η vodafone δίνει το χειρότερο router στο σύμπαν, ένα κούφιο κομμάτι πλαστικό που βγάζει μια usb και μια ethernet, και περιμένουν να το χρησιμοποιήσεις. Δηλαδή αν έχεις πρόβλημα με τα ιντραγουέμπζ το πρώτο που σου λένε είναι ότι δε μπορούν να σου πουν τίποτα μέχρι να συνδέσεις το δικό τους router. Βγάζω λοιπόν τη routerάκλα μου την linksys και βάζω τη μαλακία. Ρυθμίζω τη μλκιά και συνεχίζω να μην έχω ιντερνετς. Παίρνω και πάλι τη vodafone, πανευτυχής αυτή τη φορά, γιατι θα με βοηθήσουν. Η βοήθεια της vodafone έρχεται ως εξής: -Restart κάνατε; -Ναι. -Από την πρίζα ή από το reset; -Και από τα δύο. -Ξανακάντε. -Ξανάκανα άλλες τρεις φορές. -Ωραία. Τότε θα δηλώσω βλάβη.

Δεν έχω ιντραγουέμπζ. Πάω για ποτάκια.

Σήμερα το πρωί ξυπνάω με ένα sms που λέει το username μου και τον κωδικό μου στη forthnet. Θα άρχιζα να αναρωτιέμαι πόσο ήπια χθες το βράδυ και τι έκανα, αλλά δυστυχώς η φάση δεν είναι τόσο cool. (Είχα βάλει forthnet πριν από 2 βδομαδες και το είχα ξεχάσει.) Και επειδή τα λάθη μας οφείλουμε να τα παραδεχόμαστε, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο τη vodafone να τους πω ότι τελικά δεν έχω βλάβη. (Μην έρθει και κάνας μυστήριος και μου ανακατέβει τα καλώδια.) Στη συνέχεια παίρνω τηλέφωνο ..

ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ ΤΑ ΓΡΑΦΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

drafts 4 Νοέμβριος, 2009

Posted by alex in drafts, internal affairs (τσόντες και τέτοια).
add a comment

Τα επόμενα ποστς είναι drafts που είχα ξεχάσει ότι είχα και τα ξέθαψε ο noy (ένα από τα κακά του να είναι όλοι admins ;p). Μπάση περιπτώσει, μερικά μου άρεσαν οπότε θα τα ανεβάσω. Έφιαξα και ένα category που λέγεται drafts, οπότε μπορείτε να τα βρείτε και εκεί.