jump to navigation

Μια ακόμα κοινωνική προσφορά: 10 Ιανουαρίου, 2014

Posted by alex in σκέψεις.
add a comment

Καλή χρoνιά!

egwkiesy

Treehes baby, treehes 30 Νοέμβριος, 2011

Posted by alex in σκέψεις.
Tags: ,
1 comment so far

Τις προάλλες καπνίζω με τον Bakis στο μπαλκόνι μου και συζητάμε για ένα hdmi καλώδιο το οποίο ήταν σφηνωμένο πίσω από ένα ράφι, το οποίο είχε βιδωθεί εκ των υστέρων, και έπρεπε να το ξεβιδώσω γιατί το hdmi είχε στις άκρες αυτά τα χοντρούλικα κυλινδράκια που δεν ξέρω τι κάνουνε αλλά – Τους κλωβούς Faraday; Συμπλήρωσε ο Bakis που είναι δεινός ηλεκτρολόγος.

Ναι. Τους κλωβούς Faraday. Τους άκουσα πρώτη φορά στη ζωή μου εκείνο το απόγεμα και ομολογουμένως από το όνομα θα περίμενα να είναι μια συσκευή με πολλά καλώδια που θα κάνει κάτι γαμηστερό και θα πρέπει να είσαι πολύ επιστήμονας μόνο και μόνο για να εκφέρεις λόγο γι αυτό, όπως τα πηνία Tesla, οι εξισώσεις Maxwell, η πυκνότητα Lagrange, οι μετασχηματισμοί Fourier και ένα σωρό άλλα ονόματα που μπορώ να συνεχίσω να βρίσκω στο wikipedia και που έχουν επίθετα φυσικών μέσα. Δηλαδή αυτό ακριβώς που ήταν ο κλωβός Faraday που είχε το επεισόδιο fringe που είδα το ίδιο βράδυ.

Μερικές μέρες πριν από τους κλωβούς Faraday, με τον Bakis μιλούσαμε για τον Yanni. Θυμάστε τον Yanni; Αρχές 90s; μακρύ μαλλί; μουστάκι; φόντο τους ουρανούς; σκηνή με 15 πιάνα παραπάνω απ’αυτά που προλαβαίνει να παίξει κανείς με δύο χέρια; μυστηριώδης Έλληνας του εξωτερικού που διαπρέπει στη μουσική και έρχεται συγκινημένος να κάνει live στην ακρόπολη όπως ο vangelis o demis η nana και παραλίγο και η anna >BAHAHAHAH!<;

Yanni. Θυμάμαι τον Γιάννη σε κάτι cd, τα πρώτα του είδους, σε κάτι σχολεία, κάτι αίθουσες μουσικής, κάτι εντευκτήρια, και κάτι άλλα τέτοια που μας τρέχανε τότε στο δημοτικό. Και ομολογουμένως είχε να περάσει από το μυαλό μου, άνετα 15 χρόνια. Guess what. Σήμερα μου στέλνουν αυτό:

 

Τώρα, εσύ εκεί που διαβάζεις και βλέπεις τον yanni μπορεί να καγχάζεις και να λες «πφφ τι Yanni να πούμε». Σε πληροφορώ εκλεκτέ φίλε αναγνώστη, o Yanni έχει παίξει live σε όλο τον κόσμο, και σε ακροατήρια που ξεπερνούσαν τα δύο εκατομμύρια. Εσύ; Σε τι είσαι καλός; 

Για να καταλάβεις την κλίμακα του πράγματος, το πασίγνωστο woodstock που που διαμόρφωσε την αντίληψη για το φεστιβαλ, τη μουσική, τα ναρκωτικά, και το να τρέχεις γυμνός μέσα σε κατουρολάσπη, ξέρεις πόσους είχε; 400.000 χίπιδες. That was it. Ή 800.000 πόδια, γιατί οι χίπιδες μετριούνται σε πόδια.

Μετά το 2000 κάνει καριέρα περισσότερο σε Ασία και λατινική Αμερική, άλλα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και ο Calatrava μετά το 2000 καριέρα στον τρίτο κόσμο κάνει αλλά το τσίμπησε  το ολυμπιακό στάδιο.

Συμπεράσματα.

  1. MINDFUCK
  2. Ο Bakis είναι μαγικός
  3. Η λίστα με τα live και τον περισσότερο κόσμο που πήγε σ’αυτά έχει πάνω πάνω τον Rod Stuart, τον Jean Michel Jarre και τους Simon & Garfunkel. Ξέρετε τι κοινό έχουν αυτοί που μαζεύουν εκατομμύρια κόσμου στα live τους;

 

Haetes baby, haetes.

 

 

Συνειδητοποίηση: 8 Σεπτεμβρίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις.
3 Σχόλια

Γράφω τη λέξη «συνειδητοποίησες» σε μια φίλη. Συγκεκριμένα γράφω «syneidhtopoihses» γιατί είναι στο msn και μιλάω με greeklish, και συνειδητοποιώ:

Αυτή η λέξη είναι υπερβολικά μεγάλη και πολύπλοκη στην ορθογραφία της σε σχέση με το πόσο συχνά τη χρησιμοποιούμε.

Επιτυχία είναι: 12 Ιουλίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις.
6 Σχόλια

Το να είσαι αυτάρκης σοβαρός επαγγελματίας, με το ωραίο σου σπιτάκι και την οργανωμένη σου ζωή και να έρχονται τα φιλαράκια σου να μείνουν σε σένα, να ξυπνάνε για να πιουν καφεδάκι μαζί σου το πρωί πριν τη δουλειά, να πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ και να σε περιμένει ένα ζεστό φαγητό το βράδυ που γυρνάς από το γραφείο.

Παρακμή είναι: 12 Ιουλίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις.
4 Σχόλια

Το να είσαι αυτάρκης σοβαρός επαγγελματίας, με το ωραίο σου σπιτάκι και την οργανωμένη σου ζωή, να πρέπει να ξυπνήσεις 6.30 το πρωί γιατί σου αρέσει να κοιτάς την δουλειά σου πριν πας στο γραφείο, και στις 2.30 τα ρεμάλια οι φίλοι σου, που έχουν έρθει για διακοπές στο σπίτι σου και ξύνονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, να σε ξυπνάνε επειδή κλάνουν δυνατά στη βεράντα σου.

00’s 24 Μαΐου, 2010

Posted by alex in intertubes, σκέψεις, troo story.
5 Σχόλια

Η τελευταία δεκαετία ήταν σκέτη φλωριά. Τι το φοβερό έγινε, το google, η ακραία παγκοσμιοποίηση και το γρήγορο internet; Ψιλά γράμματα. Δείτε τι εκάναν τα παιδιά απ’ τα 90’s:

  • Τα πισιά μπαίνουν στα σπίτια. Φωτογραφίες με γιαγιάδες να χαμογελάνε μπροστά από πληκτρολόγια. ΕΣΥ είχες πλέον την πληροφορία στα χέρια σου.
  • Το World Wide Web. Αυτή η δεξαμενή πληροφορίας ξεκινάει το 1990. The interwebz almost as we know it!
  • The super self important guys who carry suitcases of records. Those fuckin thieves of music, those record players, κατά Henry Rollins. Οι Dj’s. Αυτός που παίζει τον δίσκο απολαμβάνει την ίδια δόξα μ’αυτόν που τον έγραψε. Είναι πολύ σημαντικό. Άλλαξε ριζικά την κουλτούρα της μαζικής διασκέδασης.
  • Κινητή τηλεφωνία. Αφού θα είχες πάρει όλο το mdma του κόσμου στο rave πάρτι, είχες πια τη δυνατότητα να πάρεις τους φίλους σου τηλέφωνο και να τους το πεις.

Στα 80s επίσης:

  • Ο κύβος του Ρούμπικ.
  • Οι metallica.
  • Το aids.
  • Η λακ. (Ντάξ, είχε ανακαλυφθεί νωρίτερα, αλλά στα 80’s είδαμε τις πλήρεις δυνατότητες της.)

Fuckin Α. Και οι δύο δεκαετίες είχαν τις παρενέργειες τους (1) (2), οκ, όπως όμως και να το κάνουμε τα βήματα ήταν τεράστια. Το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής σκέψης των 00’s από την άλλη, φαίνεται να αναλώθηκε στο πως θα χωρέσουν πιο πολλές ανακαλύψεις των 90’s στην μικρότερη δυνατή συσκευή. Lame.

what’s Bob gonna do, now that he can’t drink? 12 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις, offline, shuffle.
Tags:
8 Σχόλια

The doctor said, «What you been thinkin’ ’bout?»
Bob said, «That’s the point,
I won’t think about nothing
Now I gotta do something else,»

Κάνω διατροφή.

Sixty-two holed air cushioned boots
And a girl who rides a scooter
Gonna take him out, of town
They would get away
Riding around, as the trucks drive by
You could hear the mother fuckers go.. (τρομπέτες)

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να πίνω. Ένα ποτήρι ουίσκι έχει λίγο παραπάνω από το 1/3 των θερμίδων που τρώω τη μέρα. Μπορώ να πίνω gin και vodka αλλά like i said, θέλω να πίνω, όχι να πίνω κάτι που μυρίζει πεύκο ή οινόπνευμα αντίστοιχα.

A couple of lines, an extra thermos of Joe
He’ll be kickin’ in heads at the punk rock show, yeah
Bob’s the kinda guy who knows just what to do
When the doctor tells him to
«Quit your drinkin’, now’s the time.»

Δε μπορώ να πω ότι με ενοχλεί, έχει πλάκα να παίρνω ταπεράκι και να μετράω τη μέρα στα τρίωρα στα οποία τρώω. Τα 3 λίτρα νερό έχουν μπει στο σύστημα μου και αν δε τα πιω διψάω, αλλά συνεχίζω να κατουράω 20 φορές τη μέρα. Αυτό αν θυμάμαι καλά είναι καλό για κάποιο όργανο μου και κακό για κάποιο άλλο, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Η γυμναστική έχει πλάκα. Αν και μετά από 5 χρόνια από την τελευταία φορά που γυμνάστηκα, πονάω, όχι αστεία. Yποτίθεται ότι εκκρίνω και κάτι ζουμιά που μου φτιάχνουν τα κέφια. Δε θα την αντέξω τόση χαρά..

Ίδωμεν.

____________

Τα παρακάτω είναι υπό τον τίτλο «social life revisited».

Σας έχει τύχει να κάθεστε σπίτι για μέρες να βαριέστε και να μην έχετε με ποιόν να βγείτε; Σας έχει τύχει να βγαίνετε μόνοι σας γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος; Σας έχει τύχει να δουλεύετε και κάθε απόγεμα που σχολάτε να σκέφτεστε ότι το μόνο που έχετε να κάνετε μέχρι αύριο είναι να περιμένετε αυτό να έρθει; Σας έχει τύχει να μη σας νοιάζει τι ώρα είναι για μέρες ολόκληρες; Έχετε περάσει ποτέ μια μέρα που να μην έχει καμία απολύτως μα καμία διαφορά από την προηγούμενη; Να ξυπνάτε στο ίδιο μέρος με τα ίδια ρούχα, τους ίδιους ανθρώπους να κάθεστε στο ίδιο μέρος και να κάνετε ακριβώς το ίδιο πράγμα με χθες; Σας έχει τύχει να ξυπνάτε δύο ώρες πριν νυχτώσει και να λέτε “Μαλακία. Θα δω φως αύριο”; Σας έχει τύχει να είναι η ίδια σκέψη στο μυαλό σας για μήνες χωρίς να αλλάζει ή να εξελίσσεται; Σας έχει τύχει να βλέπετε φίλους μετά από καιρό αλλά να σας χαροποιεί περισσότερο εκείνο το πλακάκι στο δρόμο που τα σπασίματα του σχηματίζουν ένα smiley και που πρέπει κάποια στιγμή να φωτογραφήσω για να ποστάρω εδώ; Η οικογένειά σας να είναι σαν μακρινοί φίλοι;

Όταν συμβαίνουν αυτά, όχι όλα μαζί, γιατί τότε χρειάζεται γιατρούς ή rehab, νομίζω ότι το καλύτερο που έχει κανείς να κάνει είναι να πει “Ναι. η ζωή μου είναι για το μπούτσο” και να περιμένετε μέχρι να σκεφτείτε έναν τρόπο να βγείτε από τη σκατίλα. Αντιθέτως η σκέψη “υπάρχει κόσμος με πραγματικά σοβαρά προβλήματα, και αυτά που έχω εγώ είναι αστικές μαλακίες” δε βοηθάει καθόλου. Θέλω να πω, όταν βρέχει σκατό πρέπει να κάνεις μια βόλτα στη βροχή, μια που έτσι κι αλλιώς θα βρωμίσεις, μπορεί να δεις και τίποτα ενδιαφέρον, και ας το ξεκαθαρίσω, αυτό έχει μεγάλη διαφορά από τη θεώρηση που λέει ότι όταν βρέχει σκατό αφού θα βρωμίσεις έτσι κι αλλιώς, είναι καλή ιδέα να κάτσεις κοιτώντας επάνω με το στόμα ανοιχτό. Δεν είναι.

Μου έχει τύχει κι εμένα. Αλλά όχι τώρα. Αντιθέτως. Τώρα έχω τόσους τρόπους να περάσω το χρόνο μου που καταλήγω να μην κάνω τίποτα από δουλειά χωρίς ταυτόχρονα να μου μένει κάτι απ’ ό,τι κάνω αντί να δουλεύω. Πέρσι είχα ένα όραμα το οποίο νομίζω ότι πραγματοποίησα. Ήθελα όλες οι μέρες μου να είναι “πρωτοετικές”. Αυτό σήμαινει να είναι όπως όταν ήμουν πρώτο έτος που το πρωί ξεκινούσα να κάνω κάτι και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ξέρω τι θα φτάσω να κάνω το βράδυ, πράγμα πολύ μαγικό. Μπορεί να έμενα πίσω στη σκολή, αν και όχι απαραίτητα, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί όταν είσαι πρώτο έτος το να μάθεις 3 πράγματα για το τι συμβαίνει γύρω σου εκτός σχολείου είναι πιο σημαντικό από το να λιώσεις πάνω σ’αυτό που αποφάσισες να σπουδάσεις. Έτσι μπορεί να σου μείνουν κάποια μαθήματα, αλλά τελικά έχεις μάθει π.χ. από κάποια βασικά για ερασιτεχνική ηχογράφηση μέχρι το να μαγειρεύεις ψάρι με χοντρό αλάτι και τσάι. Ψέμματα, το ψάρι με το τσάι το μαθαίνεις μόνο από τον φίλο oxotnic, αλλά θέλω να πω ότι ποτέ δε μπορείς να προβλέψεις τι θα καταλήξεις να κάνεις κάποια απογέματα. Αυτό διάφοροι σοβαροί άνθρωποι το έχουν χαρακτηρίσει ως “πολύ αριστοκρατικό τρόπο σκέψης” και όχι με τη θετική έννοια. Δεν ξέρω αν είναι αριστοκρατικό. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να προσέχει κανείς τι εύχεται. Το να περνάς συνέχεια ζάχαρη τελικά παίζει να αποδειχτεί κουραστικό. Αν όχι κουραστικό κάπως ευνουχιστικό. Μεταφορικά πάντα.

Τα στίχια στα quotes είναι από το «Bob» των NOFX.

σκέψη 20 23 Φεβρουαρίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις.
1 comment so far

Τα λάχανα για τα λαχανικά είναι ότι τα Black & Decker για τα τρυπάνια.

To pull the trigger? | The finalle 3 Φεβρουαρίου, 2010

Posted by noy in σκέψεις, offline.
Tags: ,
5 Σχόλια

Τι έγινε;

Γύρω στο μεσημέρι αρχισα να κουβαλάω τον τύπο προς τα έξω. Αργά και καθόλου σταθερά. Ώσπου κάποια στιγμή χτυπάει το κουδούνι. Παράτησα τον τύπο όπως-όπως και έσπευσα να δω ποιός ήταν. Στην πόρτα μου στέκονταν δύο θελκτικές, σοκολατί δίδυμες με γυαλιά και μια τροφαντή σεξοβόμβα. Με κάλεσαν για burgers.

Γύρισα μερικές ώρες μετά, και κατέβηκα στο υπόγειο. Ο τύπος σήκωσε το γεμάτο θλίψη και απόγνωση βλέμμα του και πριν προλάβει να βγάλει λέξη τον σημάδεψα. Γέλασα hystericaly και γάζωσα το μπούστη με έξι γεμιστήρες καυτό, μυρωδάτο μπαρούτι.

Μετά έριξα μερικές στροφές πάνω απ’ το κουφάρι του, ακούγοντας αυτό:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Το βλέπετε το βίντεο;

Όχι, ε;

Είναι μάλλον γιατί δεν το έβαλα. Εξ ου και η καθυστέρηση του update. Βάλτε δικό σας soundtrack. Α, να. Θα το κάνω interactive!

!!1!!1!11!!ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!!!1!!11!!1

Postάρετε τη μουσική υπόκρουση που θεωρείτε καταλληλότερη για την παραπάνω «σκηνή» με link στο youtube. Εγώ θα τα ακούσω όλα (standard) και η καλύτερη επιλογή κερδάει ένα Adamantium buddies’ playground ticket. Και κάπως έτσι μεταμορφώνεις την ανικανότητα σου να κάνεις κάτι σε διαγωνισμό. Ναι.

To pull the trigger? 31 Ιανουαρίου, 2010

Posted by noy in σκέψεις, offline.
Tags: ,
17 Σχόλια

Έχεις στο σκοτεινό σου υπόγειο έναν τύπο που δεν πολυγουστάρεις. Θα ‘θελες να τον αφήσεις να φύγει, αλλά δεν το κάνεις. Χωρίς προφανή λόγο. Επίσης, εδώ και μια βδομάδα τον πυροβολείς σταδιακά στα πόδια. Την πρώτη μέρα στα δάχτυλα. Τη δεύτερη στους αστραγάλους. Την τρίτη στα καλάμια. You get the drill. Έχει φτάσει η έβδομη μέρα. Ο τύπος παραπαίει. Τι κάνεις; Τον αφήνεις να φύγει όπως μπορεί; Ή τον βγάζεις από τη μιζέρια του με μια τελειωτική βολή και χορεύεις πάνω απ’ το πτώμα του;

Ενναλλακτικά. Όταν έχεις μια βδομάδα να διαβάσεις το τελευταίο σου μάθημα για πτυχίο και ξύνεις παραδειγματικά τ’ αρχίδια σου για όλη τη διάρκεια της said εβδομάδας, την τελευταία μέρα τι κάνεις; Διαβάζεις ό,τι προλάβεις; Ή το χέζεις και πας για καφέ – φαΐ – καφέ – ποτάκια (in that order);

Δε νομίζω ότι το συγκεκριμένο κάνει apply αυτή τη φορά. Sadly. Έτσι. Για να κάνουμε και λίγο circlejerk.