jump to navigation

στο φρέσκο 26 Απρίλιος, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, troo story.
Tags:
10 Σχόλια

Έχετε φάει αυτές τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμάκι; Αυτές που είναι πολύ φρέσκες και αντί για τυρί, ή άσπρο ζουμί equivalent του τυριού έχουν ένα κόκκινο ζουμάκι τρομερά νόστιμο;

Είχα τις προάλλες 4-6 το πρωί σκοπέτο, και πεινούσα από την προηγούμενη μέρα. Και αυτή η ζαμπονοτυρόπιτα ήταν ό,τι ονειρευόμασταν με τον εκλεκτό συνάδεφο. Τελειώσαμε το νούμερο, περιμέναμε μέχρι τις 6.45 να ανοίξει το τυροπιτάδικο και στις 7.15 παραλαμβάναμε πάνω από τον χαλασμένο φράχτη 2 καφεδάρες και τρεις ζαμπονοτυρόπιτες. Τη στιγμή που παραλαμβάναμε, και εννοώ ακριβώς τη στιγμή που είχα το χέρι μου πάνω από τα σύρματα και κρατούσα δύο καφέδες, εμφανίστηκε ένα τζιπάκι. Αυτά τα τζιπάκια συνήθως έχουν μέσα κάτι επ.οπ. λοχίες που πάντοτε είναι πολύ λιγότερο προβλεπόμενοι από εμάς που παραγγέλνουμε, οπότε στη χειρότερη περίπτωση μας σκοτίζουν λίγο τα παπάρια και πηγαίνουν στο καλό, και τελειώνει εκεί. Το εν λόγω τζιπάκι λοιπόν σταματάει κάνει όπισθεν, έρχεται στο μέρος μας, και η σκέψη ‘τι θέλει ο μαλάκας’ ξετυλίγεται παράλληλα με τη διαπίστωση ότι ο υποτιθέμενος λοχίας δε φοράει λοχιοκάπελο αλλά μπερέ με δάφνη αξιωματικού επάνω. Και τότε γίνεται αυτό που ο Guy Ritchie περιγράφει τέλεια στο snatch, εκεί που τα όπλα εκείνων των μαύρων γράφουν replica στο πλάι, ενώ του Vinnie Jones γράφει ‘DESERT EAGLE .50’  «Like a prick, you’re having second thoughts. You’re shrinking. And your two little balls are shrinking with you». Και όταν από μέσα ακούγεται μια φωνή στρατόκαυλου να λέει ‘ΤΣΑ-ΚΙ-ΣΤΕΙ-ΤΕ-Ε-ΔΩ-ΡΕ» εξηγείς πολύ απλά στον πακετά ότι πρέπει να περιμένει λιγάκι γιατί έχει έναν τύπο με τρία άστρα να διακρίνονται στο αριστερό του πέτο που είναι πάρα πολύ θυμωμένος μαζί σου. Πλησιάζω στο τζιπάκι σκεπτόμενος τι στράβα έφαγε ο λοχαγός ρε μαλάκα, when suddently the balls shrink even moar, γιατί είναι πολύ μεγάλος για να είναι λοχαγός και ναι, wait for it, έχει και μια φλογίτσα πάνω από τα άστρα πράγμα που τον κάνει συνταγματάρχη, και στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, ως τον πιο υψηλόβαθμο, και στρατοπεδάρχη.

ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ-ΕΔΩ-ΡΕ-ΚΑ-ΨΙ-ΜΙ;

-όχι κύριε στρατοπεδάρχα *με τη μικρότερη φωνούλα του κόσμου*

ΑΥ-ΤΟΣ-Ε-ΚΕΙ-ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ;

ο πακετάς *με ακόμη μικρότερη φωνούλα*

ΝΑ ΦΥΓΕΙ!

-να μη τον πληρώσω τον άνθρωπο;

ΟΧΙ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ. 5 ΜΕΡΕΣ ΦΥΛΑΚΗ ΕΚΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΣΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;

-ΜΑ-ΛΙ-ΣΤΑ-ΚΥ-ΡΙ-Ε-ΣΤΡΑ-ΤΟ-ΠΕ-ΔΑΡ-ΧΑ

Μισή ώρα μετά (αφού είχαμε φάει τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμακι, για να αλλάξουμε και γεύση, τιμωρηθήκαμε με 5φ ο καθένας. Σ’αυτή την περίπτωση θεωρήσαμε τους εαυτούς μας τυχερούς, γιατί αυτοί οι τύποι προτιμούν γενικά τα διψήφια νούμερα, και όταν την τρως από διοικητή άλλης μονάδας είθισται να σου κολλάει και καμιά πεντάρα ακόμα και ο δικός σου, γιατί όπως και να το κάνουμε δε γίνεται να σου ρίχνουν οι ξένοι και να μη την τρως και από τους δικούς σου, οπότε υποθέτω ότι μας έσωσαν τον κώλο οι θρησκευτικές ευαισθησίες των στρατόκαυλων. Επίσης μας έσωσε τον κώλο η μεσολάβηση του λοχαγού μας, που στην αναφορά του έγραψε ότι ήμασταν στην κεντρική πύλη, και όχι σκαρφαλωμένοι σε έναν φράχτη της περιμέτρου.

Η επίσημη εκδοχή ήταν «πενθήμερος φυλάκιση διότι παραλάμβανε αλλότρια εδέσματα από την κεντρική πύλη.»

Α, και για να μην παρεξηγηθούμε, τον πακετά γυρίσαμε και τον πληρώσαμε δύο λεπτά μετά την καμπάνα.

shuffle moar 8 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, shuffle.
3 Σχόλια

Συζητούσα με έναν φίλο αυτή τη θεωρία για τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, που το αριστερό διαχειρίζεται τα πιο τεχνοκρατικά ζητήματα, και το δεξί τα, ας πούμε, πιο καλλιτεχνικά. Liek το αριστερό οργανώνει ενώ το δεξί εκτιμά τη μουσική ή μια εικόνα, ή τέτοια πράγματα. Ανέφερα λοιπόν το χαρακτηριστικό παράδειγμα που κυκλοφορεί γι’ αυτή τη θεωρία, εκείνο που λέει ότι όταν πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ είναι το αριστερό που αναλαμβάνει ενώ το δεξί δεν καταλαβαίνει την αναγκαιότητα. Και λέω: «Δηλαδή, όταν πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ, είναι το αριστερό που αναλαμβάνει ενώ το δεξί..» και ο φίλος διακόπτει λέγοντας με μια τρομερή ηρεμία μαζί με ενθουσιασμό «ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΑ BARILLA!»

________

Πριν από μερικές μέρες ο φίλος μας ο Spagnikefali, αυτός που σου γάμησε, πόσταρε στο facebook μας ένα βίντεο των epicmealtime. Αυτοί οι τύποι όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν, πραγματοποιούν τα όνειρα σου, και μετά ΤΑ ΤΡΩΝΕ. Είναι τόσο σκληροί που αλέθουν  στο μίξερ το bacon τους. Προσέξτε το ζοριλίκι του τύπου και το κλείσιμο.

Next time they eat a gun.

________

Χθες ξύπνησα και ένιωθα ότι είμαι στη Λισαβόνα. Για μερικά δευτερόλεπτα όλα ήταν πάρα πολύ ωραία. Μετά αυτός που κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι, ένας τύπος που έχει έναν δεύτερο κώλο για σαγόνι και έναν τρίτο για χιούμορ, μου είπε «Γιατί χαίρεσαι αγόρι μου; που νομίζεις ότι είσαι;». Μια μέρα θα του φτιάξω και έναν τέταρτο. Την υπόλοιπη μέρα άκουγα the national γιατί το ipod μου αρνείται να παίξει τον πρώτο δίσκο των interpol. Για παράδειγμα.

________

Πάρτε και μια ακόμη προσφορά του spagnikefali και του 4chan στην ανθρωπότητα.

Thur. Έκανα ολόκληρο ποστ για να ανεβάσω μια φωτογραφία!

If the kids are united! 1 Μαρτίου, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, musiek, troo story.
Tags: , , , ,
13 Σχόλια

Στο στρατό κάνουμε κάτι που λέγεται ζωάρα.  Δεν υπάρχει σαφής ορισμός, αλλά είναι κάπως σαν να είσαι σκύλος. Κοιμάσαι ή χάσκεις στον ήλιο όλη μέρα, το μεσημέρι μαζεύεσαι με άλλους σκύλους και γαβγίζετε όλοι μαζί, και στη συνέχεια ξανακοιμάσαι και κάθε έξι ώρες βγαίνεις για να κατουρήσεις τα προκαθορισμένα σημεία που ορίζουν τον χώρο σου. Μόνο που ως λίγο πιο εξελιγμένο ον μπορείς όταν κάθεσαι να βλέπεις Μενεγάκη, το μεσημέρι το γάβγισμα λέγεται φρουρά, και το απόγευμα αντί να κατουράς βάζεις υπογραφές.

Π.χ. Είναι 08.30 και αυτοί κάνουν ζωάρα.

Σήμερα λοιπόν, ενώ έβλεπα κάτι αντίστοιχο της Μενεγάκη (ή την ίδια, δε θυμάμαι) στον Ant1, έπαιξε διαφημίσεις. Όταν αυτές τελείωσαν έπαιξε ένα συμπαθητικούλι animation το οποίο είχε ένα μπλε ημιδιαφανές κυβάκι που έγραφε Ant1 επάνω, και από πίσω έπαιξε το εξής θεματάκι:

Y  UYT  T Y U   U Y T  TTYR R*   εδώ

Σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου διαστάλθηκε η κόρη του ματιού μου, πνίγηκα από τον καφέ μου, στραβοφύσηξα τον καπνό μου, και φώναξα ‘Oi! AYTO EINAI ΒΑΝΙΛΑ ΜΑΦΙΝΣ! ΡΟΪΤ!

Αναρωτιέμαι ποιος θα χάσει τη δουλειά του όταν στον Ant1 αντιληφθούν ότι παίζουν ποδοσφαιρικό oi-punk πριν τις διαφημίσεις, και μάλιστα το ίδιο θεματάκι στο οποίο οι Αρειανοί συμπολίτες μου (see what i did thur?) έχουν προσθέσει τους εξής στίχους:

ΓΚΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΒΑΛΕ ΓΚΟΟΛ
ΑΡΗ, ΕΙΜΑΙ ΓΚΟΟΟΟΛ!

True story bro!

*Συγχωρήστε με αν έχω κάνει πατατιά στις νότες, το αυτί μου δεν τραβάει πολύ :]

Επίσης, τους Vanilla Muffins μπορείτε να τους βρείτε εδώ.

Στο στρατό.. 18 Ιανουαρίου, 2011

Posted by alex in In Real Life, ελληνικός στρατός.
12 Σχόλια

We mean business!

Γράφουμε διαγωνίσματα!

Ερώτηση: Ποιά ναρκοπέδια στρώνει το μηχανικό.

  1. τακτικά
  2. προστατευτικά
  3. εικονικά
  4. παρενοχλήσεως
  5. το 1 και το 4

Τώρα. Το μηχανικό στρώνει όλα τα παραπάνω είδη ναρκοπεδίων, αλλά από τις επιλογές μπορείς να επιλέξεις μόνο μια, το 5, γιατί αυτά είναι τα είδη ναρκοπεδίων που στρώνει αποκλειστικά το μηχανικό.

Ερώτηση του ταπεινού σας αφηγητή στον υπεύθυνο για τα θέματα αξιωματικό: «Μήπως εννοείτε ποια ναρκοπέδια στρώνει μόνο το μηχανικό;»

Απάντηση του υπεύθυνου για τα θέματα αξιωματικού: «ΤΙ-ΔΕ-ΓΚΑ-ΤΑ-ΛΑ-ΒΑΙ-ΝΕΙΣ-ΡΕ-ΜΕ-ΓΑ-ΛΕ;;»

Γνωρίζεις ωραίους τύπους!

22χρονος σκατοχωριάτης από την Πελοπόννησο: «Λοιπόν αγορίνα, άκου να σου πω για να ξέρεις. Η διαδρομή με τρένο από την Αθήνα μέχρι την Αλεξανδρούπολη είναι 22 ώρες»

Υποφαινόμενος: *sigh* «Αδερφέ, σε 22 ώρες από την Αθήνα έχεις φτάσει 3 ώρες ανατολικά από την Κων/πολή.»

«Πελοποννήσιος σκατοχωριάτης: «Αγορίνα δε σου τα έχουν πει καλά.»

Υποφαινόμενος: *sigh*

Κάνουν τέχνη!

Αυτό το εννοώ. Εδώ βλέπετε ένα ανθοδοχείο στο εστιατόριο του κέντρου όπου κατατάχθηκα.

When i saw it i shat bricks.

Το ανθοδοχείο είναι μια νάρκη κατά προσωπικού, μια εκπαιδευτική παραλλαγή της Μ2 νομίζω. Αυτή η νάρκη pretty much όταν πατήσεις 3 κερατάκια που προσαρμόζονται στο λεπτό κυλινδράκι, εκτοξεύεται από το χοντρό ένα βλήμα μήκους περίπου 10cm και στη διατομή της νάρκης, το οποίο σκάει στο 1.70 πετώντας τριγύρω μεταλλικά θραύσματα. Στην εκπαίδευση μάλιστα σου λένε ότι όταν κάποιος πατούσε τέτοια στα κλάσματα του δευτερολέπτου ζωής που του απόμεναν καλά θα έκανε να κάτσει να την φάει στον κώλο μπας και ζήσουν οι άλλοι γύρω του.

Αυτό κάποιος το θεώρησε καλό ντεκόρ με πλαστικά λουλούδια να βγαίνουν από μέσα.

τα περνάμε φίνα!


:]

Το gif ως συνήθως είναι κλεμμένο από το filmdrunk.