jump to navigation

Φρέσκο πράμα 5 Αύγουστος, 2014

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έκανα update το εννοιολογικό λεξικό brightbites. Τώρα έχει μέσα και τον μαδερφάκερ. Είναι σημαντικό.

WALLA WALLA 13 Ιουλίου, 2014

Posted by alex in emoemoemo.
add a comment

TimeBanditsWally1

Μιζέρια.

Σοβαρά, φουλ μιζέρια. Δε σκόπευα να γράψω εδώ, αλλά τελευταία την έχει βαρέσει στον noy να ξανακάνουμε μπλογκ, και αναρωτιέμαι γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε αυτό που ήδη έχουμε. Μετά θυμήθηκα ότι που και που έχει πλάκα να κάνεις τσάνελ όλη τη μιζέρια σου σε ένα κείμενο και αποφάσισα να το δοκιμάσω.

Φέτος είχα διάφορες ιδέες. Μια απ’αυτές είναι οι τηλεκατευθυνόμενες βαλίτσες. Όχι μόνο δε χρειάζεται να τις σέρνεις μαζί σου, αλλά μπορείς να παίζεις κιόλας ενώ περιμένεις στα αεροδρόμια. Μια άλλη ήταν το να μπορείς να ανταλλάζεις εγκεφάλους. Γνώρισα μια τύπισσα με την οποία καταλήξαμε ότι αν ανταλλάσσαμε μυαλά δε θα άλλαζαν πάρα πολλά πράγματα. Που και που μάλλον θα απορούσε γιατί σκέφτεται αυγά ποσέ με σπαράγγια και ψωμί με προζύμι, κι εγώ αντίστοιχα θα αναρωτιόμουν γιατί θέλω να φάω κι άλλες βιταμίνες (έτρωγε πολλές βιταμίνες), αλλά ναι, θα ήμασταν απόλυτα λειτουργικοί. Τα περνούσαμε ομολογουμένως ζάχαρη. Επικοινωνούσαμε σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή από μόνη της με ρώτησε αν κι εγώ εκτιμώ αυτή τη λεπτή ποιητική γοητεία που εμπεριέχει κάθε αποτυχία. Εάν δε διαβάζετε πολύ συχνά αυτό το μπλογκ, εκεί δεξιά έχει ένα αρχείο με 8 χρόνια ποστς που αναλύουν ακριβώς αυτό. Το πόσο την εκτιμώ.

Έφυγε πριν από 5 μέρες. Γύρισε στην άλλη άκρη του πλανήτη, στην κανονική ζωή της, και στον άντρα της. Προς το τέλος δεν είχαμε πολλά να πούμε. Καθόμασταν όλο το βράδυ, σηκωθήκαμε το χάραμα και πήγαμε μέχρι τη Γλασκώβη για να πετάξει. Ωραία η Γλασκώβη παρεμπιπτόντως. Μου πήρε 2 ώρες για να καταλάβω ότι δεν είχα πατήσει σκατά κι ότι μυρίζει όλη η πόλη έτσι, και αναγκαστήκαμε να πάρουμε ταξί για το αεροδρόμιο, γιατί στον δρόμο που κάνει στάση το λεοφορείο είχαν δολοφονήσει κάποιον πριν από δύο ώρες και είχε αλλάξει το δρομολόγιο. Εγώ γύρισα σπίτι μου. Έφαγα πρώτα μια πρωινάρα στη Γλασκώβη, απέφυγα να με δολοφονήσουν, πήρα ένα τρένο και γύρισα στο Εδιμβούργο. Από τότε περνάω τις μέρες μου κλεισμένος στο σπίτι με το βρακί, διαβάζοντας πολύ λιγότερο απ’όσο θα έπρεπε, και πίνοντας Τζέιμσον. Αν είχα και ρόμπα θα τη φορούσα. Που και που σκέφτομαι ότι δεν είναι λογικό να μου λείπει τόσο. Μετά κάνω αυτό που πρότεινε μια φίλη, να αναλογίζομαι πόσο ωραία αποτέλεσα το διάλειμμα της, και μετά να σκέφτομαι, ΟΧΙ, μετά να κάνω βίζουαλάιζ πως θα τα περνάει τώρα στο σπίτι της με τον άντρα της. Το οποίο δε μου φτιάχνει καθόλου το κέφι.

Προχθές όμως βγήκα. Κανόνισα με ένα φίλο να πάμε σε ένα γαμάτο μπαρ για να πιω αυτό. Που είναι το καλύτερο ποτό. Ήταν γαμάτο όπως πάντα, αλλά η έξοδος μου βγήκε ξινή γιατί πετύχαμε έναν βλάκα Ιταλό γνωστό μας και μας ζάλισε τα συκώτια. Είναι τυπικός Ιταλός, οπότε όχι για όλες τις ώρες. Ένιωθα ότι θέλω να του τραβήξω τέτοια μπούφλα που να του φύγει όλο το τεμπεραμέντο. Να ξυπνήσει την άλλη μέρα και να είναι Βέλγος.

Σήμερα αποφάσισα να γίνω άνθρωπος αλλά απέτυχα. Ξύπνησα το πρωί, καθάρισα την κουζίνα, πέταξα τις γόπες, έβαλα πλυντήριο, έκανα μπάνιο και πήγα για ψώνια για να τραφώ με κάτι της προκοπής αλλά ξέχασα να πάρω αυγά. Γύρισα στο σπίτι και είπα στον εαυτό μου με παράπονο “Αυγά ρε μαλάκα. Αυγά.” Μετά σκέφτηκα τι άλλο μου λείπει, και ξαναβούλιαξα. Εφτιαξα τοστάκια με μισή καρδιά. Η άλλη μισή ήταν ραγισμένη. Ξες.

 

Μια ακόμα κοινωνική προσφορά: 10 Ιανουαρίου, 2014

Posted by alex in σκέψεις.
add a comment

Καλή χρoνιά!

egwkiesy

Brightslang update 24 Απρίλιος, 2013

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έχω προσθέσει μερικούς νέους όρους στο εννοιολογικό λεξικό brightbites. Πλέον περιλαμβάνει νέους όρους όπως τα «ταρζανέλια», το «καλαθάκι», τον «προφήτη», και τα «χαμστεράκια».

Με τα πόδια 17 Ιανουαρίου, 2013

Posted by alex in teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Το να είναι κανείς vegan το καταλαβαίνω. Το να βλέπεις μια τρύπα στο πλάι μιας αγελάδας είναι ομολογουμένως κάτι που μπορεί να σοκάρει κάποιον σε βαθμό να πάρει μια τέτοια απόφαση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τι θα γράψω παρακάτω. Ήθελα απλώς να ποστάρω τις cannulated αγελάδες και να δείξω ότι ενδεχομένως σέβομαι κάποιες ευαισθησίες που δεν υιοθετώ.

Πήγα σήμερα όπως και κάθε Τετάρτη να παίξω το μπιλιάρδο μου και το μαγαζί ήταν γεμάτο ποδηλάτες οι οποίοι βλέπανε τους εαυτούς τους σε βίντεο να κάνουν ποδηλατοπορεία και κάθε τόσο τους χειροκροτούσαν και γενικώς έκαναν πάρα πολλή φασαρία. Ήταν άπειροι, φορούσαν λαστιχάκια στα πόδια τους (οι περισσότεροι για κάποιο λόγο, υποθέτω για συμμετρία, και στα δύο πόδια, όχι μόνο στο αριστερό) είχανε μπεγλέρια, φωνάζανε, και δέκα απ’αυτούς προσπαθούσαν να παίξουν μπιλιάρδο ακριβώς δίπλα μου. Δηλαδή μου γάμησαν τον αθλητισμό.

Ας το δούμε από μέσα. Τύποι που κυκλοφορούν με ποδήλατο στην πόλη μαζεύονται για να δουν το βίντεο από την άλλη φορά που μαζεύτηκαν για να κάνουν όλοι μαζί ποδήλατο. Για ποιο λόγο να συνυπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια με μόνο κοινό το ποδήλατο; Για να συζητήσουν ίσως από ποια χερούλια κάνουν τους λιγότερους κάλλους; Ποια λάστιχα είναι καλύτερα; Ποιός ποδηλατόδρομος γλιστράει το χειμώνα; Για να πουν ιστορίες με ποδήλατα; Για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ποδηλασίας; Παπάρια. Που ακριβώς βοηθάει το να χαίρεσαι τα μούτρα σου στο βίντεο από την ποδηλατοδρομία; Το πράμα βρωμάει λαιφστάιλ. Και μιλάμε για μαζική φάση, οπότε πηγαίνοντας σε κάτι τέτοιο έχεις πάντα να συνεννοηθείς με τον φωνακλά, μ’αυτόν που νομίζει ότι έχει δίκιο (αλλά δεν έχει), με τον άλλο που βρωμάνε οι μασχάλες του, εκείνον που καθαρίζει τα δόντια του ρουφώντας τα με τη γλώσσα του, σίγουρα έναν που θα έχει μπεγλέρι, και τις περισσότερες φορές και κάποιον που να μη σταματάει να σου αναλύει γιατί η κάθε επιλογή που βλέπεις να έκανε (και άλλες που δε βλέπεις αλλά θα στις αναφέρει) ήταν οι καλύτερες. Καταλήγω λοιπόν ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ χαζός για να μπορεί να μπαίνει στον κόπο να προσδιορίζεται συλλογικά από το μέσο που επιλέγει για μετακίνηση. Είναι σαν τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών και μάλιστα από το φροντιστήριο, και προκαλώ ΕΝΑΝ να έρθει και να μου πει ότι πήγε και πέρασε καλά σε κάτι τέτοιο. Είναι σαν να έχουν σε ένα μαγαζί παραδίπλα συνάντηση όλοι αυτοί που παίρνουν ταξί. Είναι γενικώς μέγιστη βλακεία.

Θα καταλάβαινα π.χ. μια συνάντηση όλων αυτών που παίζουν σιτάρ στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να γνωρίσεις κάναν άνθρωπο να παίξεις, να μάθεις τίποτα καινούριο, κανέναν διακεκριμένο βιρτουόζο του σιτάρ, οκ όλα αυτά έχουν ένα νόημα. Αλλά ποδήλατο; Υπάρχει κανείς που προβληματίζεται αρκετά γύρω από το ποδήλατο ώστε να νιώθει την ανάγκη να βρει κι άλλους για να μιλήσουν γι αυτό; Έχει κάποιος τίποτα απορίες για το πως το κάνεις; Ενδιαφέρεται να κανείς να μάθει και ψάχνει γκρουπ για να του δείξουν; Τι; Μήπως κάποιος ψάχνει παρέα για βόλτες και θεωρεί ότι το να πείσει έναν ήδη φίλο του να έρχεται μαζί του για ποδήλατο είναι πιο δύσκολο από το να βολτάρει με κάποιον που εκ των προτέρων το μόνο κοινό που έχουν είναι το πως μετακινούνται;  Όχι μάγκες μου, το ποδήλατο είναι στην καλύτερη ένας βολικός τρόπος για να κινείσαι και να γυμνάζεσαι, και στη χειρότερη ένα μεγάλο παιχνίδι. Σίγουρα δεν είναι τρόπος ζωής. Εκτός αν είναι τρόπος ζωής και το να καθαρίζεις τη μύτη σου στα φανάρια, το αν σκουπίζεσαι μπρος ή πίσω, το αν σου αρέσει ή όχι η Ρίκα Βαγιάννη (αν και η Ρίκα Βαγιάννη θα έπρεπε να είναι τρόπος ζωής).

vlakespodhlates

short story long 20 Σεπτεμβρίου, 2012

Posted by alex in shuffle.
14 Σχόλια

Τελευταία mε προβληματίζει το εξής. Έχω προσέξει ότι τα αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας στο πίσω μέρος τους έχουν πάντοτε ένα ντιζάιν φιλικό. Είναι κάπως σαν  να σου χαμογελάνε. Τα φώτα σε συνδυασμό με τη γραμμή από το πορτ μπαγκάζ σχηματίζουν μια χαμογελαστή φάτσα, περισσότερο σπιρτόζικη ή χαϊβανέ ανάλογα, αλλά πάντα χαμογελαστή.  Δεν έχω δει ποτέ σοβαρό, θυμωμένο ή θλιμμένο πίσω μέρος αυτοκινήτου. Ακόμα και τα γερμανικά σκάνε ένα μειδίαμα. Σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να είναι κάποιου είδους άτυπη προδιαγραφή ενδεχομένως για να κρατάνε χαλαρό τον πίσω οδηγό. Δεν το έχω διαβάσει πουθενά αλλά δε το έψαξα κιόλας.

Αυτή τη σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ με έναν ταξιτζή απόψε. Αφού του ξεκαθάρισα ότι δεν είμαι καθόλου τρελός και τον παίνεψα λίγο για όλη την πολλή εμπειρία που έχει στο τιμόνι, τον ρώτησα αν το έχει προσέξει ή αν έχει ακούσει κάτι σχετικό. Με κοίταξε σαν να ήμουν μαλάκας. Μετά είπε «όχι ρε, είνε επηδή να πούμε τα τελεφτέα χρώνια αίχουν αλάξη να πούμε και βάζουν πολές καμπείλες και τα φότα είναι να πούμε σστρόγκηλα. Θημάσε παλιά που είταν να πούμε τετράγονα; Τόρα είνε σστρόγκηλα.» Και για τα γερμανικά μου είπε «είνε να πούμε κι αφτά σστρόγκηλα ρε τόρα δε τα βλέπης;» Δεν επέμεινα.

Τελευταία παίρνω συνέχεια ταξί. Μάλλον δεν παίρνει πια πολύς κόσμος γιατί μου έχουν πει ότι με θυμούνται τρεις ταξιτζήδες. Ο ένας μάλιστα μου είπε ότι με έχει πετύχει άλλες τρεις φορές και θυμόταν και τη διεύθυνση μου, και όταν με πήγε εκεί επέμεινε ότι η ελάχιστη ταρίφα ήταν 3.50 και όχι 3.20. Μάλλον θα υπέθεσε ότι δεν παίρνω πολύ συχνά ταξί και ότι θα είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Και γι αυτό μπορεί να μου φάει 30 λεπτά.

 

Ένας χθες, ο ερασιτέχνης, έτσι θα τον θυμάμαι, με ρώτησε αν δουλεύω. Του είπα ότι είμαι μάγειρας αλλά ότι κανονικά είμαι αρχιτέκτονας γιατί σημασία, ξες, έχει να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει και όχι αυτό για το οποίο τελικά ξόδεψες 8 χρόνια και ότι η ζωή είναι ένα ζουμερό φρούτο και πρέπει να πιείς το ζουμί και τέτοια  και χάρηκε γιατί λέει συνδυάζω τα δύο μεγάλα του πάθη. Τη μαγειρική και τη ναοδομία. Γάμησε με. 

Ελπίζω να σας διασκεδάζουν όλα αυτά γιατί τα τέσταρα. Αποφάσισα τις μαλακίες που πρόκειται να γράψω από δω κι από κει να τις λέω πρώτα σε καμιά ψυχή κι αν δε γελάσουν δεν μπαίνω καν στον κόπο. Χθες για παράδειγμα ανέλυα  στον σερβιτόρο που δούλευε μαζί μου την παρακάτω θεωρία:

Αφού έψαξα για ώρα τον αναπτήρα μου στις δύο τσέπες που είχε το παντελόνι μου, και αφού πέντε λεπτά μετά την βρήκα τυχαία στην δεξιά, κατέληξα στο ότι οι παράλληλες διαστάσεις είναι γεγονός, και μάλιστα το σημείο στο οποίο επαφίενται είναι οι τσέπες. Δεν έβρισκα λοιπόν τον αναπτήρα μου γιατί ο εαυτός μου σε κάποια άλλη διάσταση άναβε το τσιγάρο του.

Δεν έσκασε το χειλάκι του. Το έγραψα έτσι κι αλλιώς για να τεστάρω το τεστ. Αν το βρει κανείς αστείο ας στείλει ένα mail.

Η καινούρια μου δουλειά γαμάει. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο άλλο μου blog. Αν και εκεί γράφω ακόμα πιο σπάνια.

Τα λέμε σε κάνα δίμηνο. Ελπίζω να μην έχουν ξαναλλάξει το interface της wordpress γιατί πάλι μου πήρε πέντε λεπτά να βρω το dashboard. Link sto dashboard με το που κάνεις log in; Γιατί; Ποιός θέλει να βλέπει το dashboard του.

Μέρα που’ναι 6 Μαΐου, 2012

Posted by alex in intertubes.
Tags:
2 Σχόλια

Είπα να κάνω μια λίστα με masturbation metaphors.

Έχουμε και λέμε:

  • Beat the meat
  • Bounce the beef
  • Beat the meatstick
  • Punch the clown
  • Choke the chicken
  • Shake hands with the one-eyed milkman
  • Wrestle the pants serpent
  • Bash the bishop
  • Smack Lester
  • Spank the monkey
  • Wax the dolphin
  • Buck the slobbering donkey
  • Date Ms Michigan
  • Pud wrestling
  • Flog the dolphin
  • Shaking hands withe the governer of love
  • Hang ten with big ben
  • Pulling the pork
  • Pounding the pud
  • Jerkin’ your gerkin

Αυτές είναι μερικές από τις πιο γνωστές. Αν τώρα θέλετε να πάρετε τα πράγματα στα χέρια σας περισσότερο υπάρχει το «The marvellous masturbation metaphor generatior» (κλικ) με λαμπρά δείγματα όπως:

  • Ordering the transport
  • Mixing the reaction
  • Listing the coal (O.o)
  • Poking the smile
  • Stuffing the grain
  • Serving the machine
  • Working the meeting
  • Wraping the discovery
  • Liking the low
  • Spoiling the color

και άλλα τέτοια. Άντε πάω να ψηφίσω. Καλό βόλι :]

Τη μπαναχαϊκή 28 Απρίλιος, 2012

Posted by alex in Uncategorized.
1 comment so far

Κωλοχίπηδες γαμώ τα μουτράκια σας. Άντε μη τα ξαναλέμε.

 

tonight will be fine 10 Μαρτίου, 2012

Posted by alex in In Real Life.
4 Σχόλια

Καπνίζοντας τα βράδια στο μπαλκόνι μου συνηθίζω να καταστρώνω. Οτιδήποτε χρειάζεται να καταστρωθεί, η όποια μικρομαλακία, το game που παίζω εκείνη την περίοδο, το μέλλον, δουλειά (όταν υπήρχε κάτι τέτοιο), all around υψηλές στρατηγικές προσέγγισης ανθρώπων, μέχρι και πιο ακραία και υποθετικά σενάρια, δηλαδή το πως αναλύω σε ένα τεράστιο γεμάτο αμφιθέατρο το γιατί είχα δίκιο στην χι περίπτωση που όλοι με έγραψαν στο μπούτσο τους, τα συμπεράσματα μου για το ψημένο κρέας ή ποια είναι η σωστή διαδρομή από το σπίτι μου στο μπαρ. Γενικώς η εγκεφαλική δραστηριότητα πάει σύννεφο. Τα περισσότερα ποστς από το 2008 και μετά έχουν γραφτεί έτσι.

Απόψε έβρεχε. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα φαίνονται πιο κοντά. Ας σταθούμε εδώ για μερικά δευτερόλεπτα και ας απολαύσουμε την ποιητική ματιά. Μάλιστα. Να εξηγήσω τώρα. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα σύννεφα είναι τόσο κοντά και τόσο πορτοκαλί που σε πιάνει κλειστοφοβία. Επίσης όταν σταματήσεις να κοιτάς επάνω και κοιτάξεις στον ορίζοντα, για παράδειγμα εγώ κοιτάω την Άνω Πόλη, το νερό θολώνει την εικόνα εξαφανίζοντας τη μικροκλίμακα που δίνει πάντα μια καλή εκτίμηση της απόστασης, και διαχέει τα φώτα κάνοντας τις λάμπες να φαίνονται μεγαλύτερες.

Επίσης όταν βρέχει δεν μπορώ να καπνίσω με την ησυχία μου γιατί είναι όλα βρεγμένα και δεν έχει που να ακουμπήσω. Δεν ξέρω αν έφταιγε ο καιρός ή το ότι η θέα μου δε μου έδινε την απαραίτητη απόσταση για πνευματική δράση, πάντως απόψε δεν κατέστρωσα τίποτα. Σκεφτόμουν μια συζήτηση που είχα με δύο φίλους, μετά από ένα audiobook στο οποίο ο Bourdain διαβάζει το βιβλίο του για το οποίο ορισμένοι άσχετοι έχουν πει ότι ακούω  συνταγές πριν κοιμηθώ, το πως αξιολογείσαι στη δουλειά σου τελικά όχι τόσο από τις ικανότητες σου στο αντικείμενο για το οποίο είσαι εκεί εξ’αρχής, αλλά για διάφορα άλλα τελείως άσχετα κουμάντα που θα προκύψει να πρέπει να κάνεις μια στο τόσο. Για να το θέσω πιο απλά, μπορείς δουλεύοντας σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο να κάνεις πολύ γρήγορα σχέδια, να έχεις καλές φτηνές ιδέες, να μη βρωμάνε τα πόδια σου, αλλά τελικά θα είσαι «ο τσάκαλος» και ο τελευταίος που θα πάρει πόδι όταν θα επισκευάσεις μια καφετιέρα ή ένα καζανάκι, όταν θα αλλάξεις τη λάμπα ενώ οι άλλοι θα σκέφτονται πως και όταν θα παραγγείλεις τα πιο σωστά σουτζουκάκια για να φάνε όλοι στον διαγωνισμό. True story bro. Αυτό ακριβώς που λέει o Bourdain για τους τρεις ή τέσσερις ανθρώπους για τους οποίους έχει να πει μια καλή κουβέντα. Get the job done. Μετά πήγαμε για μπιλιάρδο.

Επίσης σκεφτόμουν τον προπονητή μου. Όταν πήγαινα σχολείο έπαιζα πόλο. Δεν ήταν καμιά τρέλη ομάδα (αν και μια φορά είχαμε νικήσει το εφηβικό της Βουλιαγμένης, και μια χρονιά μετά πήγαμε Α2) αλλά είχαμε τον πιο τρομαχτικό, σκληρό, σκατόψυχο, νευριασμένο, κυνικό, εύστοχο στην εκσφενδόνιση παντόφλας προπονητή στη βόρεια Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και ένας άλλος λίγο χειρότερος σε όλα αυτά εκτός από την παντόφλα στην οποία ήταν καλύτερος, αλλά την είχε κάνει για Αθήνα και αργότερα μας χάρισε και έναν απ’αυτούς τους εθνικούς θριάμβους, οπότε ας επικεντρωθούμε στον δικό μου. Ας πούμε ότι τον έλεγαν Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν 1.70 το πολύ, λίγο χαιτικό, και χειμώνα καλοκαίρι με ένα prince και ένα φραπέ στο χέρι (μπορείς ακόμα στα κυλικεία των κολυμβητηρίων της πόλης να ζητήσεις έναν «του Μενέλαου» και θα σου κάνουν τον φραπέ του). Ήταν πάντα μέσα στα νεύρα, είχε μια φωνή που σου πάγωνε το αίμα, 2 χέρια στο πλάτος του γραφείου από το οποίο γράφω τώρα, κι έναν στόχο που προσγείωνε παντόφλα κολυμβητηρίου speedo, από κείνες με τα μπιρμπιλάκια στο κεφάλι σου, με χειρουργική ακρίβεια από τα 30 μέτρα. Τις ελάχιστες φορές που μπήκε στην πισίνα τον είδα να σουτάρει με κείνο το χέρι και να πετυχαίνει οριζόντιο δοκάρι με τέτοια δύναμη που βύθισε στιγμιαία τη μισή εστία. Ο τερματοφύλακας είχε φυσικά καταφύγει στον πάτο της πισίνας. Ο Μενέλαος πέρα από καθαρά πρακτικά ζητήματα συστημάτων άμυνας, επίθεσης, παίκτη παραπάνω κλπ, ή πέρα από πόσα 200άρια πεταλούδα θα κάνουμε γιατί κάποιος έκανε κάποια μαλακία, δεν έλεγε και πολλά. Καλή φάση αυτό, γιατί είχε μια φωνή που δεν ήθελες να την πολυακούς και ειδικά όταν είχε κρύο. Υπήρχαν ωστόσο δύο πράγματα που θα τα άκουγες πάντα. Το ένα ήταν το ότι τα νεύρα του αντιπάλου είναι ο μισός αγώνας και ότι όποτε μπορούμε να εκνευρίσουμε κάποιον πρέπει να το κάνουμε, και το άλλο ήταν το «ΔΩΣΤΟ ΜΩΡΕ» που φώναζε κάθε φορά που σούταρε κάποιος. Και όταν ο Μενέλαος έλεγε να το δώσεις το έδινες, αλλιώς έπρεπε να είσαι πάρα πολύ γρήγορος στο να μπεις κάτω από το νερό μέχρι να σκύψει για παντόφλα και πριν αυτή αφήσει αποτύπωμα στη μούρη σου. Αυτά μου έμειναν. Από τότε όποτε κάνω κάτι που δεν έχει πολλές ευκαιρίες για να γίνει και πρέπει να γίνει, για ακραίο παράδειγμα το να πυροβολάς την καρδιά του deathstar με τον τελευταίο σου πύραυλο, εκεί που άλλοι ακούν «use the force, Luke», εγώ ακούω τη βραχνή φωνή του Μενέλαου να μου λέει να το δώσω. Και αν είχα και τίποτα αντιπάλους θα τους κρατούσα πολύ πολύ εκνευρισμένους.

Υποθέτω ότι σήμερα το βράδυ βρήκα πολύ δημιουργικούς τρόπους για να σκέφτομαι γύρω από το μπιλιάρδο. Μου άρεσε πολύ με φαίνεται :]

Με έκλεισαν το msn. 26 Φεβρουαρίου, 2012

Posted by alex in teh rants.
Tags: ,
6 Σχόλια

Στα @@ μου δηλαδή γιατί είχα να μπω δυο χρόνια, αλλά δοκίμασα να μπω στο mail μου και μου είπαν ότι το mail μου σπάμαρε είπαν, οπότε μου το έκλεισαν είπαν, και για να το ανοίξω θα έπρεπε να τους δώσω το κινητό μου για να επιβεβαιώσω ότι εγώ είμαι εγώ.

Θα το ξαναγράψω αυτό. Το hotmail, το πιο ξέφραγο αμπέλι στο internet, που θα του είχε επιτεθεί και η γιαγιά μου αν είχε τέτοια ενδιαφέροντα, θεωρεί ότι η λύση στο ότι σπαμάρουν τα accounts τους είναι να τους δώσω το κινητό μου για την ασφάλεια την δική μου, την δική σας, και γενικότερα για την ασφάλεια όλη.

Μισό, κάπου είχα κάτι ποστς με κάτι φαλλικά σύμβολα βαρβάτα. Α ναι:

Dat.

Ως προς τη wordpress τώρα, ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ είναι αυτός ο καινούριος κειμενογράφος. Για να βρω τον παλιό μου πήρε 3 λεπτά και ένα λάθος ποστ. Αν ξαναδείτε ποστ μου στα κοντά να με γράψετε. Excuse the pun.