jump to navigation

Με τα πόδια 17 Ιανουαρίου, 2013

Posted by alex in teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Το να είναι κανείς vegan το καταλαβαίνω. Το να βλέπεις μια τρύπα στο πλάι μιας αγελάδας είναι ομολογουμένως κάτι που μπορεί να σοκάρει κάποιον σε βαθμό να πάρει μια τέτοια απόφαση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τι θα γράψω παρακάτω. Ήθελα απλώς να ποστάρω τις cannulated αγελάδες και να δείξω ότι ενδεχομένως σέβομαι κάποιες ευαισθησίες που δεν υιοθετώ.

Πήγα σήμερα όπως και κάθε Τετάρτη να παίξω το μπιλιάρδο μου και το μαγαζί ήταν γεμάτο ποδηλάτες οι οποίοι βλέπανε τους εαυτούς τους σε βίντεο να κάνουν ποδηλατοπορεία και κάθε τόσο τους χειροκροτούσαν και γενικώς έκαναν πάρα πολλή φασαρία. Ήταν άπειροι, φορούσαν λαστιχάκια στα πόδια τους (οι περισσότεροι για κάποιο λόγο, υποθέτω για συμμετρία, και στα δύο πόδια, όχι μόνο στο αριστερό) είχανε μπεγλέρια, φωνάζανε, και δέκα απ’αυτούς προσπαθούσαν να παίξουν μπιλιάρδο ακριβώς δίπλα μου. Δηλαδή μου γάμησαν τον αθλητισμό.

Ας το δούμε από μέσα. Τύποι που κυκλοφορούν με ποδήλατο στην πόλη μαζεύονται για να δουν το βίντεο από την άλλη φορά που μαζεύτηκαν για να κάνουν όλοι μαζί ποδήλατο. Για ποιο λόγο να συνυπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια με μόνο κοινό το ποδήλατο; Για να συζητήσουν ίσως από ποια χερούλια κάνουν τους λιγότερους κάλλους; Ποια λάστιχα είναι καλύτερα; Ποιός ποδηλατόδρομος γλιστράει το χειμώνα; Για να πουν ιστορίες με ποδήλατα; Για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ποδηλασίας; Παπάρια. Που ακριβώς βοηθάει το να χαίρεσαι τα μούτρα σου στο βίντεο από την ποδηλατοδρομία; Το πράμα βρωμάει λαιφστάιλ. Και μιλάμε για μαζική φάση, οπότε πηγαίνοντας σε κάτι τέτοιο έχεις πάντα να συνεννοηθείς με τον φωνακλά, μ’αυτόν που νομίζει ότι έχει δίκιο (αλλά δεν έχει), με τον άλλο που βρωμάνε οι μασχάλες του, εκείνον που καθαρίζει τα δόντια του ρουφώντας τα με τη γλώσσα του, σίγουρα έναν που θα έχει μπεγλέρι, και τις περισσότερες φορές και κάποιον που να μη σταματάει να σου αναλύει γιατί η κάθε επιλογή που βλέπεις να έκανε (και άλλες που δε βλέπεις αλλά θα στις αναφέρει) ήταν οι καλύτερες. Καταλήγω λοιπόν ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ χαζός για να μπορεί να μπαίνει στον κόπο να προσδιορίζεται συλλογικά από το μέσο που επιλέγει για μετακίνηση. Είναι σαν τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών και μάλιστα από το φροντιστήριο, και προκαλώ ΕΝΑΝ να έρθει και να μου πει ότι πήγε και πέρασε καλά σε κάτι τέτοιο. Είναι σαν να έχουν σε ένα μαγαζί παραδίπλα συνάντηση όλοι αυτοί που παίρνουν ταξί. Είναι γενικώς μέγιστη βλακεία.

Θα καταλάβαινα π.χ. μια συνάντηση όλων αυτών που παίζουν σιτάρ στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να γνωρίσεις κάναν άνθρωπο να παίξεις, να μάθεις τίποτα καινούριο, κανέναν διακεκριμένο βιρτουόζο του σιτάρ, οκ όλα αυτά έχουν ένα νόημα. Αλλά ποδήλατο; Υπάρχει κανείς που προβληματίζεται αρκετά γύρω από το ποδήλατο ώστε να νιώθει την ανάγκη να βρει κι άλλους για να μιλήσουν γι αυτό; Έχει κάποιος τίποτα απορίες για το πως το κάνεις; Ενδιαφέρεται να κανείς να μάθει και ψάχνει γκρουπ για να του δείξουν; Τι; Μήπως κάποιος ψάχνει παρέα για βόλτες και θεωρεί ότι το να πείσει έναν ήδη φίλο του να έρχεται μαζί του για ποδήλατο είναι πιο δύσκολο από το να βολτάρει με κάποιον που εκ των προτέρων το μόνο κοινό που έχουν είναι το πως μετακινούνται;  Όχι μάγκες μου, το ποδήλατο είναι στην καλύτερη ένας βολικός τρόπος για να κινείσαι και να γυμνάζεσαι, και στη χειρότερη ένα μεγάλο παιχνίδι. Σίγουρα δεν είναι τρόπος ζωής. Εκτός αν είναι τρόπος ζωής και το να καθαρίζεις τη μύτη σου στα φανάρια, το αν σκουπίζεσαι μπρος ή πίσω, το αν σου αρέσει ή όχι η Ρίκα Βαγιάννη (αν και η Ρίκα Βαγιάννη θα έπρεπε να είναι τρόπος ζωής).

vlakespodhlates

Advertisements