jump to navigation

short story long 20 Σεπτεμβρίου, 2012

Posted by alex in shuffle.
14 Σχόλια

Τελευταία mε προβληματίζει το εξής. Έχω προσέξει ότι τα αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας στο πίσω μέρος τους έχουν πάντοτε ένα ντιζάιν φιλικό. Είναι κάπως σαν  να σου χαμογελάνε. Τα φώτα σε συνδυασμό με τη γραμμή από το πορτ μπαγκάζ σχηματίζουν μια χαμογελαστή φάτσα, περισσότερο σπιρτόζικη ή χαϊβανέ ανάλογα, αλλά πάντα χαμογελαστή.  Δεν έχω δει ποτέ σοβαρό, θυμωμένο ή θλιμμένο πίσω μέρος αυτοκινήτου. Ακόμα και τα γερμανικά σκάνε ένα μειδίαμα. Σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να είναι κάποιου είδους άτυπη προδιαγραφή ενδεχομένως για να κρατάνε χαλαρό τον πίσω οδηγό. Δεν το έχω διαβάσει πουθενά αλλά δε το έψαξα κιόλας.

Αυτή τη σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ με έναν ταξιτζή απόψε. Αφού του ξεκαθάρισα ότι δεν είμαι καθόλου τρελός και τον παίνεψα λίγο για όλη την πολλή εμπειρία που έχει στο τιμόνι, τον ρώτησα αν το έχει προσέξει ή αν έχει ακούσει κάτι σχετικό. Με κοίταξε σαν να ήμουν μαλάκας. Μετά είπε «όχι ρε, είνε επηδή να πούμε τα τελεφτέα χρώνια αίχουν αλάξη να πούμε και βάζουν πολές καμπείλες και τα φότα είναι να πούμε σστρόγκηλα. Θημάσε παλιά που είταν να πούμε τετράγονα; Τόρα είνε σστρόγκηλα.» Και για τα γερμανικά μου είπε «είνε να πούμε κι αφτά σστρόγκηλα ρε τόρα δε τα βλέπης;» Δεν επέμεινα.

Τελευταία παίρνω συνέχεια ταξί. Μάλλον δεν παίρνει πια πολύς κόσμος γιατί μου έχουν πει ότι με θυμούνται τρεις ταξιτζήδες. Ο ένας μάλιστα μου είπε ότι με έχει πετύχει άλλες τρεις φορές και θυμόταν και τη διεύθυνση μου, και όταν με πήγε εκεί επέμεινε ότι η ελάχιστη ταρίφα ήταν 3.50 και όχι 3.20. Μάλλον θα υπέθεσε ότι δεν παίρνω πολύ συχνά ταξί και ότι θα είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Και γι αυτό μπορεί να μου φάει 30 λεπτά.

 

Ένας χθες, ο ερασιτέχνης, έτσι θα τον θυμάμαι, με ρώτησε αν δουλεύω. Του είπα ότι είμαι μάγειρας αλλά ότι κανονικά είμαι αρχιτέκτονας γιατί σημασία, ξες, έχει να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει και όχι αυτό για το οποίο τελικά ξόδεψες 8 χρόνια και ότι η ζωή είναι ένα ζουμερό φρούτο και πρέπει να πιείς το ζουμί και τέτοια  και χάρηκε γιατί λέει συνδυάζω τα δύο μεγάλα του πάθη. Τη μαγειρική και τη ναοδομία. Γάμησε με. 

Ελπίζω να σας διασκεδάζουν όλα αυτά γιατί τα τέσταρα. Αποφάσισα τις μαλακίες που πρόκειται να γράψω από δω κι από κει να τις λέω πρώτα σε καμιά ψυχή κι αν δε γελάσουν δεν μπαίνω καν στον κόπο. Χθες για παράδειγμα ανέλυα  στον σερβιτόρο που δούλευε μαζί μου την παρακάτω θεωρία:

Αφού έψαξα για ώρα τον αναπτήρα μου στις δύο τσέπες που είχε το παντελόνι μου, και αφού πέντε λεπτά μετά την βρήκα τυχαία στην δεξιά, κατέληξα στο ότι οι παράλληλες διαστάσεις είναι γεγονός, και μάλιστα το σημείο στο οποίο επαφίενται είναι οι τσέπες. Δεν έβρισκα λοιπόν τον αναπτήρα μου γιατί ο εαυτός μου σε κάποια άλλη διάσταση άναβε το τσιγάρο του.

Δεν έσκασε το χειλάκι του. Το έγραψα έτσι κι αλλιώς για να τεστάρω το τεστ. Αν το βρει κανείς αστείο ας στείλει ένα mail.

Η καινούρια μου δουλειά γαμάει. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο άλλο μου blog. Αν και εκεί γράφω ακόμα πιο σπάνια.

Τα λέμε σε κάνα δίμηνο. Ελπίζω να μην έχουν ξαναλλάξει το interface της wordpress γιατί πάλι μου πήρε πέντε λεπτά να βρω το dashboard. Link sto dashboard με το που κάνεις log in; Γιατί; Ποιός θέλει να βλέπει το dashboard του.

Advertisements