jump to navigation

In the abdomen of dreams 25 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in emoemoemo, offline, teh luzl.
Tags: ,
add a comment

Κοιμάσαι. Και βλέπεις ΤΟ.ΠΙΟ.ΓΑΜΑΤΟ.ΟΝΕΙΡΟ.ΕVER. Για κάποιο λόγο ξυπνάς απ’το said όνειρο. Σου παίρνει μερικά δευτερόλεπτα, αλλά συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι εκεί που ήσουν.

HOLY FUCKING SHIT SON OF A MOTHERFUCKING BITCH BATMAN. Κλείνεις τα μάτια σου και σχεδόν ψέλνεις από μέσα σου «κοιμήσου πάλι, κοιμήσου πάλι, ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΑΛΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΛΟΣ!». Αλλά δεν κοιμάσαι. Let alone return to the dream.

Είναι σαν να σε έχει κόψει στη μέση μια νταλίκα. Είσαι ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου, με όλο σου το abdominal περιεχόμενο all over the place, smiling like the ignorant fuck you are at that moment, γιατί προφανώς και δεν συνειδητοποιέις αμέσως ότι κάτι λείπει.

Μέχρι που το συνειδητοποιείς. Ouch. Και αρχίζεις να πιάνεις και να σπρώχνεις με μανία προς τα μέσα τα πάντα, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον εαυτό σου ότι «ουφ ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα!». But to no avail.

Aw it ain't workin'. Fuq it bro.

What’s that? Προφανώς και δεν ξέρω αν όντως είναι έτσι. Λέτε να είχα επιζήσει από νταλίκα και να έγραφα την ιστορία σαν αναφορά – σφήνα  σε άλλο post; Είπαμε.

Advertisements

Radio #2 17 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in drafts, offline, teh luzl.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Αυτό το post όπως φανερώνουν και τα tags ήταν draft για πολύ καιρό. Τα ΄χουμε ξαναπεί αυτά. DATS HOW I ROLL BITCHES. Οπότε η εν λόγω διαφήμιση ενδέχεται να μην παίζεται πια. Δείτε πόσο με νοιάζει αυτό.

Χτες πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί άκουγα ραδιόφωνο, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο. Παίζει, παίζει, παίζει μέχρι που κάποια στιγμή μπαίνει μια διαφήμιση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Λέει, λέει, τι σκατά λέει και στο τέλος κλασικά «Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου..» που ποιά είναι ρε φίλε. Όχι ποια μπορεί να είναι; Behold:

 http://www.ttbank.gr

Και επειδή τώρα είναι σε κείμενο δε σας φαίνεται περίεργη. Για διαβάστε τη λίγο φωναχτά. Όχι. Όχι με ελληνική προφορά. Όχι δεν είναι ταυ-ταυ μπανκ τελεία τζι αρ.

Lemme help you with that. *cough cough*:

TI-TI ΜΠΑΝΚ ΤΕΛΕΙΑ ΤΖΙ ΑΡ

ΤΙ-ΤΙ μπανκ. Ή πιο λιανά TITTY-BANK. Seriously? Δε βρέθηκε ένας μαλάκας; Ένας! Μέσα σε ολόκληρη τράπεζα και τη διαφημιστική της για να πει:

«ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ SITE ΝΑ ΕΙΝΑΙ TTBANK. ΤΟ TI-TI ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΙΣΙΜΟ. TITTIES ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΥΖΙΑ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ.»

Νταξ’. Δεν είναι τα βυζιά. Είναι τα βυζάκια. Και αυτός ο βλλλάκας που τη διάβαζε στο ραδιόφωνο, δεν έκανε μια παύση τουλάχιστον ανάμεσα στα ΤΙ μπας και το σώσει. Έτσι μονοκοπανιά. Τίτι!

Ρε τους τύπους. Σα tumblr με hipster γκομενίτσες σε semi-close up με τα κοκκάλινα γυαλιά τους και τα βυζάκια τους exposed ακούγεται.

Sounds gud. Πάω να δω άμα υπάρχει.

–  –  –  –  –

Edit: Όχι δεν υπάρχει. Ακόμα.

Edit 2: Ιδού το banner από τη νέα καμπάνια του εν λόγω site. Yup. That’s right. I totally didn’t just make that in photochop.

TTBANK. DEPOSIT YOUR FORTUNE HERE. If you know what we mean.

tonight will be fine 10 Μαρτίου, 2012

Posted by alex in In Real Life.
4 Σχόλια

Καπνίζοντας τα βράδια στο μπαλκόνι μου συνηθίζω να καταστρώνω. Οτιδήποτε χρειάζεται να καταστρωθεί, η όποια μικρομαλακία, το game που παίζω εκείνη την περίοδο, το μέλλον, δουλειά (όταν υπήρχε κάτι τέτοιο), all around υψηλές στρατηγικές προσέγγισης ανθρώπων, μέχρι και πιο ακραία και υποθετικά σενάρια, δηλαδή το πως αναλύω σε ένα τεράστιο γεμάτο αμφιθέατρο το γιατί είχα δίκιο στην χι περίπτωση που όλοι με έγραψαν στο μπούτσο τους, τα συμπεράσματα μου για το ψημένο κρέας ή ποια είναι η σωστή διαδρομή από το σπίτι μου στο μπαρ. Γενικώς η εγκεφαλική δραστηριότητα πάει σύννεφο. Τα περισσότερα ποστς από το 2008 και μετά έχουν γραφτεί έτσι.

Απόψε έβρεχε. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα φαίνονται πιο κοντά. Ας σταθούμε εδώ για μερικά δευτερόλεπτα και ας απολαύσουμε την ποιητική ματιά. Μάλιστα. Να εξηγήσω τώρα. Όταν βρέχει το βράδυ στη Θεσσαλονίκη τα σύννεφα είναι τόσο κοντά και τόσο πορτοκαλί που σε πιάνει κλειστοφοβία. Επίσης όταν σταματήσεις να κοιτάς επάνω και κοιτάξεις στον ορίζοντα, για παράδειγμα εγώ κοιτάω την Άνω Πόλη, το νερό θολώνει την εικόνα εξαφανίζοντας τη μικροκλίμακα που δίνει πάντα μια καλή εκτίμηση της απόστασης, και διαχέει τα φώτα κάνοντας τις λάμπες να φαίνονται μεγαλύτερες.

Επίσης όταν βρέχει δεν μπορώ να καπνίσω με την ησυχία μου γιατί είναι όλα βρεγμένα και δεν έχει που να ακουμπήσω. Δεν ξέρω αν έφταιγε ο καιρός ή το ότι η θέα μου δε μου έδινε την απαραίτητη απόσταση για πνευματική δράση, πάντως απόψε δεν κατέστρωσα τίποτα. Σκεφτόμουν μια συζήτηση που είχα με δύο φίλους, μετά από ένα audiobook στο οποίο ο Bourdain διαβάζει το βιβλίο του για το οποίο ορισμένοι άσχετοι έχουν πει ότι ακούω  συνταγές πριν κοιμηθώ, το πως αξιολογείσαι στη δουλειά σου τελικά όχι τόσο από τις ικανότητες σου στο αντικείμενο για το οποίο είσαι εκεί εξ’αρχής, αλλά για διάφορα άλλα τελείως άσχετα κουμάντα που θα προκύψει να πρέπει να κάνεις μια στο τόσο. Για να το θέσω πιο απλά, μπορείς δουλεύοντας σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο να κάνεις πολύ γρήγορα σχέδια, να έχεις καλές φτηνές ιδέες, να μη βρωμάνε τα πόδια σου, αλλά τελικά θα είσαι «ο τσάκαλος» και ο τελευταίος που θα πάρει πόδι όταν θα επισκευάσεις μια καφετιέρα ή ένα καζανάκι, όταν θα αλλάξεις τη λάμπα ενώ οι άλλοι θα σκέφτονται πως και όταν θα παραγγείλεις τα πιο σωστά σουτζουκάκια για να φάνε όλοι στον διαγωνισμό. True story bro. Αυτό ακριβώς που λέει o Bourdain για τους τρεις ή τέσσερις ανθρώπους για τους οποίους έχει να πει μια καλή κουβέντα. Get the job done. Μετά πήγαμε για μπιλιάρδο.

Επίσης σκεφτόμουν τον προπονητή μου. Όταν πήγαινα σχολείο έπαιζα πόλο. Δεν ήταν καμιά τρέλη ομάδα (αν και μια φορά είχαμε νικήσει το εφηβικό της Βουλιαγμένης, και μια χρονιά μετά πήγαμε Α2) αλλά είχαμε τον πιο τρομαχτικό, σκληρό, σκατόψυχο, νευριασμένο, κυνικό, εύστοχο στην εκσφενδόνιση παντόφλας προπονητή στη βόρεια Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και ένας άλλος λίγο χειρότερος σε όλα αυτά εκτός από την παντόφλα στην οποία ήταν καλύτερος, αλλά την είχε κάνει για Αθήνα και αργότερα μας χάρισε και έναν απ’αυτούς τους εθνικούς θριάμβους, οπότε ας επικεντρωθούμε στον δικό μου. Ας πούμε ότι τον έλεγαν Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν 1.70 το πολύ, λίγο χαιτικό, και χειμώνα καλοκαίρι με ένα prince και ένα φραπέ στο χέρι (μπορείς ακόμα στα κυλικεία των κολυμβητηρίων της πόλης να ζητήσεις έναν «του Μενέλαου» και θα σου κάνουν τον φραπέ του). Ήταν πάντα μέσα στα νεύρα, είχε μια φωνή που σου πάγωνε το αίμα, 2 χέρια στο πλάτος του γραφείου από το οποίο γράφω τώρα, κι έναν στόχο που προσγείωνε παντόφλα κολυμβητηρίου speedo, από κείνες με τα μπιρμπιλάκια στο κεφάλι σου, με χειρουργική ακρίβεια από τα 30 μέτρα. Τις ελάχιστες φορές που μπήκε στην πισίνα τον είδα να σουτάρει με κείνο το χέρι και να πετυχαίνει οριζόντιο δοκάρι με τέτοια δύναμη που βύθισε στιγμιαία τη μισή εστία. Ο τερματοφύλακας είχε φυσικά καταφύγει στον πάτο της πισίνας. Ο Μενέλαος πέρα από καθαρά πρακτικά ζητήματα συστημάτων άμυνας, επίθεσης, παίκτη παραπάνω κλπ, ή πέρα από πόσα 200άρια πεταλούδα θα κάνουμε γιατί κάποιος έκανε κάποια μαλακία, δεν έλεγε και πολλά. Καλή φάση αυτό, γιατί είχε μια φωνή που δεν ήθελες να την πολυακούς και ειδικά όταν είχε κρύο. Υπήρχαν ωστόσο δύο πράγματα που θα τα άκουγες πάντα. Το ένα ήταν το ότι τα νεύρα του αντιπάλου είναι ο μισός αγώνας και ότι όποτε μπορούμε να εκνευρίσουμε κάποιον πρέπει να το κάνουμε, και το άλλο ήταν το «ΔΩΣΤΟ ΜΩΡΕ» που φώναζε κάθε φορά που σούταρε κάποιος. Και όταν ο Μενέλαος έλεγε να το δώσεις το έδινες, αλλιώς έπρεπε να είσαι πάρα πολύ γρήγορος στο να μπεις κάτω από το νερό μέχρι να σκύψει για παντόφλα και πριν αυτή αφήσει αποτύπωμα στη μούρη σου. Αυτά μου έμειναν. Από τότε όποτε κάνω κάτι που δεν έχει πολλές ευκαιρίες για να γίνει και πρέπει να γίνει, για ακραίο παράδειγμα το να πυροβολάς την καρδιά του deathstar με τον τελευταίο σου πύραυλο, εκεί που άλλοι ακούν «use the force, Luke», εγώ ακούω τη βραχνή φωνή του Μενέλαου να μου λέει να το δώσω. Και αν είχα και τίποτα αντιπάλους θα τους κρατούσα πολύ πολύ εκνευρισμένους.

Υποθέτω ότι σήμερα το βράδυ βρήκα πολύ δημιουργικούς τρόπους για να σκέφτομαι γύρω από το μπιλιάρδο. Μου άρεσε πολύ με φαίνεται :]