jump to navigation

στο φρέσκο 26 Απρίλιος, 2011

Posted by alex in ελληνικός στρατός, troo story.
Tags:
10 Σχόλια

Έχετε φάει αυτές τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμάκι; Αυτές που είναι πολύ φρέσκες και αντί για τυρί, ή άσπρο ζουμί equivalent του τυριού έχουν ένα κόκκινο ζουμάκι τρομερά νόστιμο;

Είχα τις προάλλες 4-6 το πρωί σκοπέτο, και πεινούσα από την προηγούμενη μέρα. Και αυτή η ζαμπονοτυρόπιτα ήταν ό,τι ονειρευόμασταν με τον εκλεκτό συνάδεφο. Τελειώσαμε το νούμερο, περιμέναμε μέχρι τις 6.45 να ανοίξει το τυροπιτάδικο και στις 7.15 παραλαμβάναμε πάνω από τον χαλασμένο φράχτη 2 καφεδάρες και τρεις ζαμπονοτυρόπιτες. Τη στιγμή που παραλαμβάναμε, και εννοώ ακριβώς τη στιγμή που είχα το χέρι μου πάνω από τα σύρματα και κρατούσα δύο καφέδες, εμφανίστηκε ένα τζιπάκι. Αυτά τα τζιπάκια συνήθως έχουν μέσα κάτι επ.οπ. λοχίες που πάντοτε είναι πολύ λιγότερο προβλεπόμενοι από εμάς που παραγγέλνουμε, οπότε στη χειρότερη περίπτωση μας σκοτίζουν λίγο τα παπάρια και πηγαίνουν στο καλό, και τελειώνει εκεί. Το εν λόγω τζιπάκι λοιπόν σταματάει κάνει όπισθεν, έρχεται στο μέρος μας, και η σκέψη ‘τι θέλει ο μαλάκας’ ξετυλίγεται παράλληλα με τη διαπίστωση ότι ο υποτιθέμενος λοχίας δε φοράει λοχιοκάπελο αλλά μπερέ με δάφνη αξιωματικού επάνω. Και τότε γίνεται αυτό που ο Guy Ritchie περιγράφει τέλεια στο snatch, εκεί που τα όπλα εκείνων των μαύρων γράφουν replica στο πλάι, ενώ του Vinnie Jones γράφει ‘DESERT EAGLE .50’  «Like a prick, you’re having second thoughts. You’re shrinking. And your two little balls are shrinking with you». Και όταν από μέσα ακούγεται μια φωνή στρατόκαυλου να λέει ‘ΤΣΑ-ΚΙ-ΣΤΕΙ-ΤΕ-Ε-ΔΩ-ΡΕ» εξηγείς πολύ απλά στον πακετά ότι πρέπει να περιμένει λιγάκι γιατί έχει έναν τύπο με τρία άστρα να διακρίνονται στο αριστερό του πέτο που είναι πάρα πολύ θυμωμένος μαζί σου. Πλησιάζω στο τζιπάκι σκεπτόμενος τι στράβα έφαγε ο λοχαγός ρε μαλάκα, when suddently the balls shrink even moar, γιατί είναι πολύ μεγάλος για να είναι λοχαγός και ναι, wait for it, έχει και μια φλογίτσα πάνω από τα άστρα πράγμα που τον κάνει συνταγματάρχη, και στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, ως τον πιο υψηλόβαθμο, και στρατοπεδάρχη.

ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ-ΕΔΩ-ΡΕ-ΚΑ-ΨΙ-ΜΙ;

-όχι κύριε στρατοπεδάρχα *με τη μικρότερη φωνούλα του κόσμου*

ΑΥ-ΤΟΣ-Ε-ΚΕΙ-ΤΙ-ΕΙ-ΝΑΙ;

ο πακετάς *με ακόμη μικρότερη φωνούλα*

ΝΑ ΦΥΓΕΙ!

-να μη τον πληρώσω τον άνθρωπο;

ΟΧΙ ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ. 5 ΜΕΡΕΣ ΦΥΛΑΚΗ ΕΚΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΣΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;

-ΜΑ-ΛΙ-ΣΤΑ-ΚΥ-ΡΙ-Ε-ΣΤΡΑ-ΤΟ-ΠΕ-ΔΑΡ-ΧΑ

Μισή ώρα μετά (αφού είχαμε φάει τις ζαμπονοτυρόπιτες με το ζουμακι, για να αλλάξουμε και γεύση, τιμωρηθήκαμε με 5φ ο καθένας. Σ’αυτή την περίπτωση θεωρήσαμε τους εαυτούς μας τυχερούς, γιατί αυτοί οι τύποι προτιμούν γενικά τα διψήφια νούμερα, και όταν την τρως από διοικητή άλλης μονάδας είθισται να σου κολλάει και καμιά πεντάρα ακόμα και ο δικός σου, γιατί όπως και να το κάνουμε δε γίνεται να σου ρίχνουν οι ξένοι και να μη την τρως και από τους δικούς σου, οπότε υποθέτω ότι μας έσωσαν τον κώλο οι θρησκευτικές ευαισθησίες των στρατόκαυλων. Επίσης μας έσωσε τον κώλο η μεσολάβηση του λοχαγού μας, που στην αναφορά του έγραψε ότι ήμασταν στην κεντρική πύλη, και όχι σκαρφαλωμένοι σε έναν φράχτη της περιμέτρου.

Η επίσημη εκδοχή ήταν «πενθήμερος φυλάκιση διότι παραλάμβανε αλλότρια εδέσματα από την κεντρική πύλη.»

Α, και για να μην παρεξηγηθούμε, τον πακετά γυρίσαμε και τον πληρώσαμε δύο λεπτά μετά την καμπάνα.

Advertisements

Καλό πάκα 18 Απρίλιος, 2011

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), intertubes, musiek.
Tags:
2 Σχόλια

Well, στο κλίμα των ημερών,

Πάντα με θλίβουν αυτοί οι βλαμμένοι που νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα να βάζουν στο βίντεο του τραγουδιού φωτογραφίες απ’αυτό που λένε οι στίχοι εκείνη τη στιγμή, αλλά νομίζω ότι αυτό έχει τις λιγότερες.

Επίσης, μια που το καχεκτικό μου ίντερνετ δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα μου ξανακάνει τη χάρη (fuck you motherfuckers, δεν έχω ίντερνετ αλλά έχω κήπο, τάρτες, και γατιά), το γράφω από τώρα, 25 Μαΐου, towel day, οι πιστοί του hitchhikers κουβαλάμε μια πετσέτα μαζί μας. Εσείς δηλαδή, εγώ κουβαλάω έτσι κι αλλιώς για να ξυρίζομαι.

Για κάτι τέτοια βγαίνουν κάτι προφέσορες και λένε ότι στη google είναι μαρξιστές. (Γιατί ο εργαζόμενος δεν αποξενώνεται από το προϊόν ρε.)