jump to navigation

Fuckin A! 8 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in troo story.
2 Σχόλια

Στα 4 χρόνια λειτουργίας αυτού του blog μπορώ να πω ότι έχω δει αρκετά πράγματα σχετικά με τη μπλογκοφάση. Από τότε που τα blogs στην Ελλάδα έγιναν 1000, μετά που είχε blog η θεία μου, στη συνέχεια που οι bloggers φορούσαν μαύρα στο σύνταγμα μέσα στη ντάλα, τα γαμήσια του Ζαχόπουλου, διάφορες εκλογές, κάποιες άλλες παπαριές που δε θυμάμαι, η πρώτη φάση με το κάπνισμα, κι άλλες παπαριές που δε θυμάμαι, η δεύτερη φάση με το κάπνισμα πριν από 1-2 μήνες, και τώρα κι άλλες εκλογές.

Τα δύο βασικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγω σχετικά με το blogging είναι τα εξής:

  1. Διάφορα ζητήματα που αποτελούν πορδίτσες μπροστά σε άλλα τείνουν να λάβουν βοθρώδεις διαστάσεις γιατί κάποιος αργόσχολος δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει:

    Η μπλογκόσφαιρα είναι περίπου όπως το δάσος στο ανέκδοτο με τον λαγό που παίρνει αναβολικά και βάζει τους πάντες να τρέχουν σα μαλάκες. Κάθε 2-3 μήνες πλειοψηφία μάχεται με λύσσα πάνω σε κάποια ζητήματα γιατί όλο και κάποιος εποχιακός αργόσχολος θα αποφασίσει ότι π.χ. το αντικαπνιστικό μέτρο είναι κάτι στο οποίο αξίζει να κάνει κανείς διδακτορικό και στη συνέχεια να φωνάζει αυτό που βρήκε μέχρι να ασχοληθεί κάποιος μαζί του.

  2. Οι bloggers τείνουν να παίρνουν τον εαυτό τους τόσο στα σοβαρά που  αντιμετωπίζουν το ζήτημα του μήνα σαν το έργο της ζωής τους.

    Το είχα δοκιμάσει κι εγώ αλλά σε ένα χρόνο πίστεψα σε τόσα πολλά πράγματα που ένιωσα να παθαίνω υπερκόπωση.

So. Αυτή την εβδομάδα θα κάνουμε υπομονή. Θα έλεγα ότι ελπίζουμε την άλλη εβδομάδα να έχει κάτι πιο διασκεδαστικό, αλλά θα είμαστε φαντάροι :/

Επίσης βλέποντας συνολικότερα το πράγμα πρέπει να πω ότι σας αγαπάμε όλους κι ας μη μας αγαπάτε εσείς αυτή την εβδομάδα. Όλους εκτός από εκείνο το καραφλό παπάρι που δοκίμασε να με τρολάρει στο fb προχθές. Φτυσ’τα μπούτια σου ρε βλάκα.

To gif είναι για μια ακόμα φορά κλεμμένο από το filmdrunk.

τελευταία burgers 6 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen.
Tags:
12 Σχόλια

6/11/2010.

Αυτά είναι τα τελευταία burgers για τους μήνες που έρχονται γιατί ως γνωστόν μπαίνουμε φαντάροι. Επίσης αυτά είναι τα καλύτερα burgers που έχουμε φτιάξει,καθώς και τα καλύτερα που έχουμε φάει η kaede κι εγώ.

Έχουμε και λέμε.

  • Ψωμάκι
  • Μπέικον
  • Τσένταρ
  • Μπιφτέκι
  • Κρεμμύδια
  • Ντομάτα
  • Iceberg
  • Εδικό ζουμί της kaede από ketchup mayo και πιπέρι.
  • Ψωμάκι

Κάθε φορά που γράφω έχω κάτι καινούριο να προτείνω για τα μπιφτέκια, αλλά νομίζω ότι με τη συγκεκριμένη τεχνική είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Ο κιμάς είναι από 2 κομμάτια κρέας, ένα άπαχο φιλέτο κατά το 1/3 και κάτι πολύ λιπαρά κοψίδια 2/3. Δεν τον ζύμωσα καθόλου, τον έκανα ρολό και τον έκοψα. Έτσι ψήθηκε τέλεια γιατί το μπιφτέκι ήταν χαλαρό και κυκλοφορούσε αέρας μέσα, και τα διακριτά μέρη το έκαναν να θρυμματίζεται αντί να κόβεται στη μπουκιά, κάτι που είναι ποιότητα ζωής.

Τα άλλα τα ξέρετε. Πάρτε λίγο foodporn.

Σχετικό ποστ έχει και η kaede εδώ.

Αυτό το burger (shuffle) 1 Νοέμβριος, 2010

Posted by alex in shuffle, troo story.
Tags: ,
8 Σχόλια

Βλέπω αυτό το burger* και θέλω να φορτώσω ένα καράβι τέτοια, να το ρίξω σε ένα ξερονήσι, και εκεί να πεθάνω στα 40 μου, χοντρός κι ευτυχισμένος. Μπορεί να πάρω και μερικά φιλαράκια μαζί, αλλά μόνο αυτούς που θα εγγυηθούν ότι θα παχύνουν. Sorry noy, sorry lna!

Τις προάλλες γνώρισα έναν τύπο που είχε τις ίδιες γνώσεις για burgers με μένα. Αυτό νόμιζα ότι στην Ελλάδα δε θα ήταν πολύ πιθανό, και μάλλον δεν πολυείναι, γιατί κι ο άλλος με κοιτούσε με την ίδια έκπληξη που τον κοιτούσα κι εγώ. Κάθισα και μιλούσαμε και ήταν σαν να κάναμε αυτούς τους χορούς του φλερτ που κάνουν κάτι εξωτικά πουλιά πριν ζευγαρώσουν. Μιλήσαμε για τεχνικές ψησίματος, για dressings, για toppings, για στρατηγική προώθησης burger στη Θεσσαλονίκη, για το ghetto burger, για burgers σε ατμό, για fatty melts, για αναλογίες 80-20, για το hearth attack grill που στο μενού του περιλαμβάνει και ένα πακέτο άφιλτρα lucky strike, και για το πως μπορείς να εντάξεις τοπικά συστατικά σε burger χωρίς να αλλοιώσεις τον χαρακτήρα του, βάσει του παραδείγματος του πράσινου chilli στο New Mexico.

Και μια που η αρχιτεκτονική δεν είναι ακριβώς στο μεγαλείο της ακμής της, σκέφτομαι πλέον σοβαρά να ανοίξω ένα burgerάδικο.

By the way, πήραμε πτυχία. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή. Η ζωή μας στο πανεπιστήμιο πέρασε μπροστά από τα μάτια μας. ..Α, όχι, αυτό είναι όταν πεθαίνεις. Ναι, ήταν πάρα πολύ συγκινητικό.

Ατάκες του μήνα.

Ξύπνα, εδωμέσα μυρίζει κάτι σαν παλιό τυρί με τσιγάρα και αλκοόλ, και πήγε δώδεκα.

– Η Μαμά μου!

«ΕΙΠΑ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 11.30», με την πιο τρομαχτική τσιρίδα του κόσμου,

«Είμαστε για ορκωμοσία» απαντήσαμε εμείς με την πιο ήρεμη φωνή του κόσμου.

«ΤΙ;;»

«Είμαστε για ορκωμοσίαααα» ξαναείπαμε σταθερά.

«ΠΕΡΑΣΤΕ ΕΞΩ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;»

«..Σας φαίνεται σαν ψέμα;»

«ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ»

– Η υπάλληλος στη γραμματεία της σχολής. Όταν επιτέλους της εξηγήσαμε ότι ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΚΙΣΤΟΥΜΕ, μας έσκασε ένα γλυκό χαμόγελο, όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις, και μας είπε «Καλέ κιόλας; Εσείς είστε μικρά».

Καμία επαφή με τη δουλειά της, έτσι;

*Η φωτογραφία του burger είναι από δω.