jump to navigation

σκληρές ιστορίες 19 Οκτωβρίου, 2010

Posted by alex in troo story.
Tags:
trackback

Δύο χαρακτηριστικές τέτοιες περιγράφονται εδώ, κι εδώ. Παραθέτω:

1. Είμαστε για χαλαρωτικά ποτάκια μετά από ώρες δουλειάς στη σκολή. Ο Δικάβαλος ,σα σωστός σκλάβος διπλωματικής (άλλων, εμείς δεν κάνουμε τέτοια), είναι θεο-γαμημένα-νήστικος και έχει ξεπατώσει όλα τα ψιψιψόνια. Εκεί λοιπόν που μασουλάει ξηροκάρπια συμβαίνει το εξής:

*ΖΖΖΓΓΓΓΚΡΡΡΡΑΟΥ* (sound fx μέσα από το στόμα του συντρόφου Δικάβαλου)

noy: – Δικέ μου, νομίζω ότι τρως το δόντι σου.

Ο Δικάβαλος διατηρώντας μια έκφραση επικής στωϊκότητας και χωρίς να σταματαει το μασούλημα, δείχνοντας το στόμα του λέει:

– Αιγίνης.

*ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ*

_________

 

2. Ο φίλος Μουσάκιας. Όταν έμαθε ότι ένας σκληρός στο σχολείο του, του έφτυσε τον αδερφό, τον έπιασε και τον μπαούλιασε. Μέχρι εδώ καλά. Στη συνέχεια ο φίλος Μουσάκιας (που είχε μακριά μούσια) ήξερε ότι την επόμενη μέρα θα τον περίμεναν 30 εξωσχολικοί για να τον περιποιηθούν. Τι έκανε λοιπόν ο φίλος Μουσάκιας; Ξυρίστηκε. Την άλλη μέρα δεν τον γνώρισε κανένας. Αλλά αυτό δε θα κρατούσε πολύ. Μετά από μια εβδομάδα που μαθεύτηκε ότι ο Μουσάκιας ξυρίστηκε, ήξερε ότι θα τον περιμένουν και πάλι οι εξωσχολικοί. Τι έκανε λοιπόν τότε; Ξανάπιασε και ξαναμπαούλιασε τον τύπο για να τελειώνει η ιστορία.

_________

 

Πίνω το καφεδάκι μου παρέα με τον φύλακα του διπλανού κτιρίου στο πανεπιστήμιο. Είναι ένας τύπος πολύ σωστός, πολύ συζητήσιμος, πολύ ξηγημένος και έξω καρδιά. Επίσης είναι από τους τύπους που πάσει θυσία δε θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξει το μπουνίδι. Δηλαδή δεν ξέρω αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που actually θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξουν το μπουνίδι, πάντως ο δικός μου δεν ανήκει σ’αυτήν. Είναι γιγάντιος και τρομαχτικός.

Με τον Σ. λοιπόν έχουμε αναπτύξει κάποιου είδους bromance. Για παράδειγμα μπορεί να έχουμε και οι δύο τσιγάρα, αλλά κερνάμε ο ένας τον άλλο εναλλάξ, ή όποτε κάποιος από τους δύο πάει κυλικείο επιμένει οπωσδήποτε να φέρει κάτι στον άλλον. Στην προκειμένη ο Σ. πηγαίνει για καφέ και τυρόπιτα και αφού έχουμε επιχειρηματολογήσει κάνα δίλεπτο για το αν θα φέρει και σε μένα, τελικά πηγαίνει για να πάρει μόνο γι αυτόν. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Σ: Πρόσεχε δυο λεπτά μην έρθει κάνας μαλάκας.

Α: Κι αν έρθει δηλαδή εγώ τι να κάνω;

Σ: Να του πεις «ΦΥΓΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»

Α:

Σ:

 

To be continued..

Σχόλια»

1. STR - 21 Οκτωβρίου, 2010

αντε! μισές δουλειές στη μέση!
τέλειωστο

FINISH IT!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: