jump to navigation

σκληρές ιστορίες 19 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in troo story.
Tags:
1 comment so far

Δύο χαρακτηριστικές τέτοιες περιγράφονται εδώ, κι εδώ. Παραθέτω:

1. Είμαστε για χαλαρωτικά ποτάκια μετά από ώρες δουλειάς στη σκολή. Ο Δικάβαλος ,σα σωστός σκλάβος διπλωματικής (άλλων, εμείς δεν κάνουμε τέτοια), είναι θεο-γαμημένα-νήστικος και έχει ξεπατώσει όλα τα ψιψιψόνια. Εκεί λοιπόν που μασουλάει ξηροκάρπια συμβαίνει το εξής:

*ΖΖΖΓΓΓΓΚΡΡΡΡΑΟΥ* (sound fx μέσα από το στόμα του συντρόφου Δικάβαλου)

noy: – Δικέ μου, νομίζω ότι τρως το δόντι σου.

Ο Δικάβαλος διατηρώντας μια έκφραση επικής στωϊκότητας και χωρίς να σταματαει το μασούλημα, δείχνοντας το στόμα του λέει:

– Αιγίνης.

*ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ*

_________

 

2. Ο φίλος Μουσάκιας. Όταν έμαθε ότι ένας σκληρός στο σχολείο του, του έφτυσε τον αδερφό, τον έπιασε και τον μπαούλιασε. Μέχρι εδώ καλά. Στη συνέχεια ο φίλος Μουσάκιας (που είχε μακριά μούσια) ήξερε ότι την επόμενη μέρα θα τον περίμεναν 30 εξωσχολικοί για να τον περιποιηθούν. Τι έκανε λοιπόν ο φίλος Μουσάκιας; Ξυρίστηκε. Την άλλη μέρα δεν τον γνώρισε κανένας. Αλλά αυτό δε θα κρατούσε πολύ. Μετά από μια εβδομάδα που μαθεύτηκε ότι ο Μουσάκιας ξυρίστηκε, ήξερε ότι θα τον περιμένουν και πάλι οι εξωσχολικοί. Τι έκανε λοιπόν τότε; Ξανάπιασε και ξαναμπαούλιασε τον τύπο για να τελειώνει η ιστορία.

_________

 

Πίνω το καφεδάκι μου παρέα με τον φύλακα του διπλανού κτιρίου στο πανεπιστήμιο. Είναι ένας τύπος πολύ σωστός, πολύ συζητήσιμος, πολύ ξηγημένος και έξω καρδιά. Επίσης είναι από τους τύπους που πάσει θυσία δε θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξει το μπουνίδι. Δηλαδή δεν ξέρω αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που actually θέλεις να βρίσκεσαι στην μεριά που θα ρίξουν το μπουνίδι, πάντως ο δικός μου δεν ανήκει σ’αυτήν. Είναι γιγάντιος και τρομαχτικός.

Με τον Σ. λοιπόν έχουμε αναπτύξει κάποιου είδους bromance. Για παράδειγμα μπορεί να έχουμε και οι δύο τσιγάρα, αλλά κερνάμε ο ένας τον άλλο εναλλάξ, ή όποτε κάποιος από τους δύο πάει κυλικείο επιμένει οπωσδήποτε να φέρει κάτι στον άλλον. Στην προκειμένη ο Σ. πηγαίνει για καφέ και τυρόπιτα και αφού έχουμε επιχειρηματολογήσει κάνα δίλεπτο για το αν θα φέρει και σε μένα, τελικά πηγαίνει για να πάρει μόνο γι αυτόν. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Σ: Πρόσεχε δυο λεπτά μην έρθει κάνας μαλάκας.

Α: Κι αν έρθει δηλαδή εγώ τι να κάνω;

Σ: Να του πεις «ΦΥΓΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»

Α:

Σ:

 

To be continued..

Noyνειρο 18 Οκτώβριος, 2010

Posted by noy in freaktion, Uncategorized.
Tags: ,
4 Σχόλια

Postαραν η Razz και ο alex τα όνειρα τους, και είπα να βάλω κι εγώ ένα που είχα σε draft κάμποσο καιρό. That’s how I roll, bitches!

Είμαι λέει για διακοπές με τους φίλους μου απ΄την Αθήνα. Δεν έχω ιδέα που είμαστε, αλλά κάποια στιγμή βρισκόμαστε σε μια αλάνα σε φάση χωράφι, στη μέση της οποίας υπάρχε ένα σπίτι. το κλασικό πεαρχιακό (επαρχιακό, αλλά έκανα misstype στην αρχή και μου άρεσε)  σπίτι. Το οποίο είναι ταβερνείο και γύρω γύρω στη χωραφοαλάνα έχει αβέρτα τραπέζια. Μέσα στη γαμημένη ντάλα.

Αποφασίζουν λοιπόν οι άλλοι να φάμε εκεί. Εμένα δε με ψήνει η φάση να τρώω μες τη ντάλα και πέφτω για ύπνο, καθότι νυστάζω κιόλας, σε ένα κρεβάτι που έχει κάτω από ένα γιγάντιο δέντρο στα outskirts των τραπεζιών. Άπλλλλα έτσι; So, κοιμάμαι. Στο όνειρό μου.

Ξυπνάω. Αλλά δεν είμαι πια στο χωράφι. Είμαι σπίτι μου. Πηγαίνω προς το μπάνιο για κατουρηματική. Ανάβω το φως. Το μπάνιο είναι infested, INFESTED όμως με creepy crawlies. Αράχνες, σαρανταποδαρούσες, σκουλήκια, κι άλλες αράχνες, κι άλλες σαρανταποδαρούσες, κι άλλα σκουλήκια. Παντού. Στο πάτωμα, στους τοίχους, στο νιπτήρα, στο ταβάνι.

Κοιτάω στο ταβάνι. Άπειρες αράχνες. Γιγάντιες. Τριχωτές. Έχω φρικάρει. Όλα είναι τόσο αληθινά. Τα τριχωτά τους πόδια, που μετακινούν τα χοντρά, τριχωτά σώματά τους στο ταβάνι. Ιδρώνω.

Ώσπου ανάμεσα στις αράχνες βλέπω τη σωτηρία μου. Είναι όλα ένα όνειρο. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χαιρόμουν τόσο βλέποντας αυτό:

Γιατί ανάποδα; Γιατί ήταν στο ταβάνι, λέμε.

Γαμάτο; Dinosaurs to the rescue! Αν είχε και λέιζερ πάνω του θα ήταν πιο γαμάτο βέβαια. Ah well.

Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σ'αυτή τη ζωή.

Ps. Για όποιον χρειάζεται ένα hint για την τελευταία εικόνα, εδώ. Ναι. Είμαι ΤΟΣΟ καλός. Εξάλλου we’re here to entertain AND educate. ;p

Ο δολοφόνος με το αεροβόλο shuffle 17 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in freaktion, shuffle.
11 Σχόλια

Κοιμάμαι και ακούω κάποιον να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα. Σηκώνομαι, κοιτάω από το ματάκι, και έχει ένα δάχτυλο επάνω. Κρατάω κόντρα το κλειδί και φωνάζω «αποκλείεται να ανοίξει!». Και μετά σταματάνε τα πάντα. Η Μ. με κοιτάει έντρομη. Τριγυρνάμε λίγο μέσα στο σπίτι, και τελικά αποφασίζουμε να ανοίξουμε να δούμε τι έγινε, και να πάρουμε τους μπάτσους. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω ότι έχει ξεβιδωθεί η έξω μεριά της κλειδαριάς. Ο μπάτσος στο τηλέφωνο όταν του λέω το όνομα μου μου λέει «χμ, βλέπω την πτυχιακή σου, ενδιαφέρουσα ήταν..», κι εγώ τον κράζω για το φακέλωμα. Η Μ. φέρνει τον εργαλειοφόρο και κάθομαι κάτω και αρχίζω να βιδώνω τα διάφορα κομματάκια προσπαθώντας ταυτόχρονα να εξηγήσω στον ηλίθιο μπάτσο τι έγινε. Τότε ανοίγει το διπλανό άδειο διαμέρισμα βγαίνει ένας με ένα μουστάκι και μια φόρμα εργασίας, τον καλημερίζω, και μετά την ψυλλιάζομαι. Πηδάω μέσα στο σπίτι, πετάω το τηλέφωνο στην Μ., και προσπαθώ να κλείσω την πόρτα που ο με το μουστάκι σπρώχνει και λέει θα σας σκοτώσω όλους. Γίνεται αυτό για λίγο, καταφέρνει να μπει, αλλά εγώ τον στριμώχνω από την άλλη μεριά, ανάμεσα στην πόρτα και τον τοίχο του διαδρόμου και του λέω «εσύ ήσουν ρε πούστη;» ενώ παράλληλα κράζω την Μ. που δεν έχει συνεννοηθεί ακόμα με τους μπάτσους. Ο τύπος με το μουστάκι λέει, είμαι ο δολοφόνος με το αεροβόλο, δεν έχεις ακούσει για μένα; Και του λέω για κάτσε ρε φίλε, και πως σκοτώνεις δηλαδή με το αεροβόλο; Και μετά παίρνω ένα σφυρί από τον εργαλειοφόρο και του κάνω τη μούρη εμπριμέ.

Μερικές παρατηρήσεις:

  • Στον ύπνο μου είμαι εξίσου overconfident piece of shit με τον ξύπνιο μου.
  • Το σφυρί δεν ήταν οποιοδήποτε σφυρί. Ήταν ένα πρώην σοβιετικό το οποίο είχε ψωνίσει από κάπου ο θείος μου ο Στέργιος όταν ήμουν μικρός. Το μεταλλικό κομμάτι ήταν μπορντό και κυλινδρικό, και από την πίσω πλευρά είχε σφαιρική απόληξη. Γενικά ήταν σφυρί με το οποίο βαρούσα τον τύπο με το μουστάκι με την πλαϊνή μεριά και όχι κανονικά, μπας και ζήσει.
  • Δεν ξέρω πως κατάφερα να στριμώξω τον τύπο από την πίσω μεριά της πόρτας, αλλά ήταν πολύ neat κίνηση.
  • Οι μπάτσοι είναι πραγματικά πολύ βλάκες και στον ύπνο μου.
  • Παίζει να κράζω την Μ. πιο συχνά απ’ότι χρειάζεται.
  • Ξέρω ότι δε συγκρίνεται με τις υπερπαραγωγές της Razz αλλά τι να κάνουμε, αυτά βλέπουμε ;P
  • Τι είναι προτιμότερο να ποστάρω, συνταγές ή όνειρα;

Και μια που μίλησα για συνταγές, και για το shuffle του πράγματος:

Κάναμε κι άλλα burgers.

Η φωτογραφία είναι του baki. Ο οποίος τώρα που το σκέφτομαι μας κράζει κάθε φορά για τις φωτογραφίες μας, έρχεται να τα βγάλει αυτός κουβαλώντας μισό στούντιο μαζί του, τα βγάζει, κρυώνουν, και τελικά μου στέλνει μόνο 5 φωτογραφίες στη μιάμιση από τις οποίες φαίνονται burgers.

Άντε , καλημέρα!

All things come to an end 11 Οκτώβριος, 2010

Posted by noy in offline, teh luzl, troo story.
11 Σχόλια

Αυτό το post γράφτηκε αρχικά μόλις δώσαμε διπλωματική, αλλά δε μου είχε φανεί μπαμπάτσικο οπότε και δεν το postαρα. Συνέχισα να το γράφω με το που δώσαμε ερευνητικό (δηλαδή στις 27 Σεπτέμβρη) και μέχρι τώρα πάλευα να γράψω παραπάνω ιστορίες. Όχι ότι δεν έχουμε. Έχουμε. Αλλά βαριέμαι. Οπότε και το postάρω as is, προτού το γεγονός του ότι τελειώσαμε τη σκολή γίνει αρχαιολογικό fact. Και αν ξεβαρεθούμε προσθέτουμε κι άλλες. Αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δε θα το κάνουμε. ;p

Sooooo.. Παραδώσαμε διπλωματική. Πως νιώθω; Relieved.

Σα να έριξα το ΚΑΛΥΤΕΡΟ.ΧΕΣΙΜΟ.EVER.

 

Courtesy of midgetmanofsteel.com

 

Ξες. In all seriousness, προς στιγμήν ένιωσα ότι δεν έχω τίποτα σημαντικό να αναβάλλω πλέον. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε και ερευνητικό. Ναι. Οι μαλάκες οι αχρηστέκτονες έχουμε δύο πτυχιακές εργασίες. Μια σχεδιασμού και μία θεωρητική. Ναι. Είμαστε μεγάλοι παναχρηστήμονες.

Λέω να κάνω κι εγώ έναν τύπου απολογισμό της όλης φάσης. Τις ευχαριστίες νομίζω τις κάλυψε πολύ καλά ο σύντροφος alex. Πιστεύω ότι μια περιγραφή από περιστατικά που διαδραματίστηκαν αυτό το διάστημα και κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας είναι ό,τι πρέπει. AMIRITE OR AMIRITE?


Περιστατικό #1: «Βάαααλεεεεεε»
πρωταγωνιστούν οι: alex, noy

Ο καθένας στο κουμπιούτερ του (κουμπιά δεν έχει;) κάνει σκέδια, πινακίδες, 3d η κάτι of the sort. Δεν έχει σημασία ποιός λέει τι.

-Πεινάς;

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Ναι ρε φίλε πεινάω τρελά.

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Άντε να φάμε σύντομα όμως, γιατί δε ντη μπαλεύω.

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

Τι ‘α φάμε;

*ακολουθέι burst επικοινωνιακής επιτυχίας*

-Ό,τι θες.
-Σουβλάκια.
-Φάγαμε χτες. Πίτσα;
-Φάγαμε προχτές.
-Ε, δεν έχει τίποτ’ άλλο ρε ψηλλλέ.
-Γκούντις.
-Άντε καλά. Τι θες;

*παύση απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας*

-Ε, ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΘΑ ΦΑΜΕ ΚΑΜΙΑ ΩΡΑ; (φωνάζει εκνευρισμένος αυτός που έπρεπε να είχε απαντήσει στην ερώτηση «τι θες;»)


Περιστατικό #2: «Σκληρός»
πρωταγωνιστούν οι: Δικάβαλος, noy

Είμαστε για χαλαρωτικά ποτάκια μετά από ώρες δουλειάς στη σκολή. Ο Δικάβαλος ,σα σωστός σκλάβος διπλωματικής (άλλων, εμείς δεν κάνουμε τέτοια), είναι θεο-γαμημένα-νήστικος και έχει ξεπατώσει όλα τα ψιψιψόνια. Εκεί λοιπόν που μασουλάει ξηροκάρπια συμβαίνει το εξής:

*ΖΖΖΓΓΓΓΚΡΡΡΡΑΟΥ* (sound fx μέσα από το στόμα του συντρόφου Δικάβαλου)

noy: – Δικέ μου, νομίζω ότι τρως το δόντι σου.

Ο Δικάβαλος διατηρώντας μια έκφραση επικής στωϊκότητας και χωρίς να σταματαει το μασούλημα, δείχνοντας το στόμα του λέει:

– Αιγίνης.

*ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ ΚΡΑΤΣ*

———-

«ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ» UPDATE.

Sooooo, δώσαμε ΚΑΙ ερευνητικό.

Πως νιώθω; Empty inside. Seems like there’s no purpose in life anymore. Τώρα όντως δεν έχω τίποτα σημαντικό να αναβάλλω. ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΩ ΕΤΣΙ!; Ακολουθούν αντίστοιχα περιστατικά που διαδραματίστηκαν κατά την περίοδο περάτωσης της ερευνητικής μας εργασίας, και φυσικά επίσης κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Ω, ΜΑ ΤΙ ΕΥΓΛΩΤΤΙΑ!

Περιστατικό #3: «THN LIZZIE ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!»
πρωταγωνιστούν οι: alex, noy

Είμαστε στο σπίτι του alex και γράφουμε το ερευνητικό. Πιο συγκεκριμένα, ο alex κάνει expand κομμάτια του σκελετού σε κείμενο κι εγώ στήνω την παρουσίαση. Κάποια στιγμή κοιτάει την οθόνη μου. Τη στιγμή εκείνη γράφω για το πρώτο αυτοκίνητο της Ford «Tin Lizzie», αλλά έχω γράψει απλά το εξής: «1908: Το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής από τη Ford (Lizzie)». Η σκηνή που ακολουθεί, είναι κάτι ανάμεσα σε αυτό (FFW στο κομμάτι με τα tattoo) και αυτό.

alex: Tin Lizzie.

noy: Ε ναι νταξ’.

alex: Ε, γραψ’ το.

noy: Σιγά ρε μαλάκα. Φαίνεται.

alex: Τι φαίνεται ρε μαλάκα; Γραψ’ το.

noy: Γιατί να το γράψω ρε παπάρα; Είναι περιττό.

alex: Τι περιττό ρε ηλίθιε;

*αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τόνοι*

noy: Σκάσε ρε παπάρι. Γιατί να βάλω «την»;

(see what we did thur?)

alex: TIN Lizzie. Tin. Πως λέμε THIN Lizzie? Αλλά TIN. (άκου τι βρήκε να πει ο άλλος για να καταλάβω και καλά)

noy: Ναι γιατί να βάλω ΤΗΝ; Φαίνεται απ’ το Lizzie ότι είναι «θηλυκό».

alex: TIN ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ. ΟΧΙ ΤΗΝ. ΤΙΝ! ΤΙΙΙΝ!

noy: ΝΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΗΝ;

alex: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ. ΤΙΝ. ΤΙΝ. ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ!

noy: ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΡΕ! ΕΛΕΟΣ. ΣΚΑΣΕ!

alex: ΤΙΝ ΡΕ! ΤΙΝ! ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ!

Και τότε διαπράττει τη μεγαλύτερη βλασφημία που μπορεί να κάνει κάποιος όταν κάθεσαι στον υπολογιστή σου. Έβαλε τα χέρια ΤΟΥ μεσ’ τη μούρη ΜΟΥ και άρχισε να γράφει. Στο πληκτρολόγιό ΜΟΥ. ΕΝΩ κάθομαι. OH THE BLASPHEMY! Ανοίγει το entry στη wikipedia, για το εν λόγω αμάξι. Οπότε και βλέπω ότι λέγεται «Tin Lizzie».

noy: Αααααα.

alex: Βλλλάκας.

We both burst in roaring laughter. Some moments are just THAT epic.

Περιστατικό #4: «Η φόρμα»
πρωταγωνιστούν: alex, noy

Αργότερα την ίδια μέρα. Πόσο καιρό νομίζετε ότι κάναμε ερευνητικό; Anyway. Ο alex μου έχει δώσει μια φόρμα του να φοράω επειδή το αρχικό plan δεν ήταν να μέινω σπίτι του, οπότε δεν είχα πάρει τις γκριζιές μου (το entry για τα items) μαζί.

Κάποια στιγμή πηγαίνω τουαλέτα και γυρίζω στο σαλόνι όπου και δουλεύουμε. Εκεί που μιλάμε στο όρθιο με τον alex και καπνίζουμε, κάνει μια παύση ενώ ταυτόχρονα κοιτάει στο σημείο που βρίσκονται τα family jewels μου (όπως λεεί και ο Bear Grylls).

*παύση alex και stare στα family jewels*

alex: Ρε μαλάκα. Μου κατούρησες τη φόρμα.

noy: Όχι ρε. Τι λες.

alex: Τότε τι είναι αυτός ο λεκές;

noy: Ποιός; Τι λεκ..

*σκύβω να κοιτάξω ενώ ταυτόχρονα τραβάω προς τα πάνω το επίμαχο σημείο. Της φόρμας ρε. Της φόρμας. Για το θεό δηλαδή.*

noy: Α. Μάλλον νερά θα είναι μωρέ.

alex: Και τότε γιατί είναι ακριβώς εκεί; Έλα παραδέξου το. Σου ‘φυγε η φρουτοζουμερή σταγόνα.

noy: Τι σταγόνα ρε; Κάτι εμπλοκή θα έπαιξε.

alex: Τον ηλίθιο. Μου κατούρησε τη φόρμα.

noy: Πωωωω το μπούστη. Τι θες να κάνω ρε; Να την πάρω να την πλύνω;

alex: Όχι. Θέλω όταν σου δίνω μια φόρμα να βάλεις, στοιχειωδώς να μη μου την κατουράς.

THE END. FINITO. ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΚΑΛΟ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ. ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ. ΕΤΣΙ ΚΙΟΛΑΣ. ΜΕ CAPS.

όνειρο (βαρετό) 9 Οκτώβριος, 2010

Posted by alex in freaktion.
2 Σχόλια

Κάθομαι με τον φίλο μου τον Στεφανάκο (υπαρκτό πρόσωπο) και συζητάμε για κοινούς μας φίλους. Οι κοινοί μας φίλοι είναι στην πλειοψηφία τους κάτι μεθύστακες με τους οποίους διοργανώνει ο Στεφανάκος κολασμένα πάρτι στο σπίτι του στη Χαλκιδική. Τα παιδιά ουσιαστικά δε τα ξέρω γιατί δε θυμάμαι τίποτα απ’ ό,τι έχουμε κάνει μαζί αλλά έχω πάντα αυτή την αίσθηση όταν τους βλέπω ότι περάσαμε τέλεια. Σ’αυτούς τους κύκλους είμαι γνωστός ως «αυτός που έπινε gin με malibu*», γιατί έπινα gin με malibu, δε νομίζω να ξέρουν το κανονικό μου όνομα, αλλά χαίρονται κι αυτοί πολύ όταν με βλέπουν.

Καθόμαστε λοιπόν πολύ σοβαρά με τον Στεφανάκο και λέμε τα νέα μας και τι κάνουν όλοι αυτοί. Και μετά ξυπνάω και σκέφτομαι μέσα σε κείνο το χρονικό διάστημα μετά τον ύπνο που τα όνειρα σου φαίνονται ακόμα λογικά, ότι μάλλον είδα το πιο βαρετό στην ιστοριά, γιατί αυτά που λέγαμε ήταν όντως αυτά που κάνουν όλοι αυτοί. Κανείς δεν πέθανε μυστηριωδώς, δεν είχε ζόμπια, δεν καταστράφηκε ο κόσμος στη συνέχεια, τίποτα. Δεν είχαν καν τελειώσει τις σχολές τους.

Και μετά ήπια δυο γουλιές νερό και θυμήθηκα το γιγάντιο προφιτερόλ που είχε δίπλα μας όταν κουβεντιάζαμε. Δίπλα μας είχε ένα ΓΙΓΑΝΤΙΟ προφιτερόλ, ένα βουναλάκι ύψους 3-4m, από το οποίο τσιμπούσαμε λιγάκι ενώ μιλούσαμε, με τα δάχτυλα!

Yay! I can still dream the cool stuff!

*Στην πραγματικότητα αυτός που εισήγαγε το gin με malibu είναι ο  bakis, σταθερός αναγνώστης, εκλεκτός φίλος, και μια από τις πατρικές φυσιογνωμίες που μας αρέσει να υιοθετούμε. Excuse the pun.