jump to navigation

Oh what joy for every girl and boy! (shuffle) 24 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, troo story.
trackback

Έχω να πιω αλκοόλ κοντά στο μήνα. Δηλαδή σοβαρό αλκοόλ γιατί μπύρες πίνω. Εδώ και δεκαπέντε μέρες σχεδόν κάθε βράδυ έχω τη γεύση από ένα καλό σκούρο ρουμάκι με δύο φέτες πορτοκάλι. Αυτή η γεύση συνήθως συνδυάζεται με την άλλη, του σκατού, που έχει κανείς όταν δουλεύει δεκαπέντε ώρες τη μέρα. Θέλω να μην πιω κανένα ποτό μέχρι το βράδυ μετά την παρουσίαση της διπλωματικής. Μέχρι τότε θα απολαμβάνω το σκατό.

Είναι η τρίτη αλλαγή εποχής που παρακολουθώ στη σχολή. Η πρώτη ήταν όταν ο κόσμος σταμάτησε να δουλεύει στο χέρι. Όταν είχαμε μπει οι περισσότεροι δούλευαν στο χέρι. Ένα χρόνο μετά δεν υπήρχε κανείς που να μη δουλεύει autocad. Η δεύτερη ήταν όταν στη σχολή 2-3 χρόνια μετά από μένα μπήκαν οι πιο μαλακισμένες γενιές στον κόσμο και σε συνδυασμό με 6 μήνες καταλήψεις οδήγησαν στη μετατροπή του χώρου της σχολής από ένα συνεχώς ανοιχτό εργαστήριο όπου δουλεία και χαβαλές συνδυάζονταν γαμάτα, σε ένα γκρι διάδρομο που χρησιμεύει μόνο για πάρτι 2 φορές τη βδομάδα. Η τρίτη ήταν πέρσι όταν ο Σφίγγας που είναι μέγιστη μορφή άνοιξε τον δρόμο προς το CNC. Από δω και πέρα πολύ λίγοι θα ξανακόψουν στο χέρι μακέτα διπλωματικής.

Προχθές και χθες σχεδίαζα τα κομμάτια χαρτονιού που θα κοπούν για τη μακέτα. Δεν έστυψα τόσο το μυαλό μου για κανένα άλλο στάδιο της δουλείας. Είναι κρίμα να σε δυσκολεύει η αναπαράσταση της πρότασης περισσότερο από την ίδια την πρόταση. Μετά από 24 ώρες σχεδίων και 21 χαρτόνια 50×70 στα οποία χαράχτηκαν ή κόπηκαν τα μέρη της μακέτας, το μυαλό μου ήταν γιαούρτι. Έχω νιώσει βλάκας πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά πρώτη φορά ένιωσα ανήμπορα βλάκας. Κοιτούσα το κενό για 2 λεπτά και όταν η Μ. με ρώτησε τι σκατά σκέφτομαι, πραγματικά δεν είχα καμία απάντηση. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Σήμερα τελείωσε όλο το κομμάτι της δουλειάς που χρειάζεται νοητική επεξεργασία. Η δουλεία των ημερών που έρχονται θα μπορούσε να βγει και από έναν λόχο από ανειδίκευτα μονόφθαλμα πιθήκια, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πια πρωτοετείς αποφασίσαμε να φωνάξουμε τον john ινστέντ, που δεν είναι και μονόφθαλμος.

Μιλώντας για πρωτοετείς. Στην εξεταστική του Φεβρουαρίου με τον noy επωμιζόμασταν το βάρος της κριτικής επιτροπής στα μαθήματα εικαστικών. Αυτός ο ρόλος μας προέκυψε εν μέρει λόγω της καλής σχέσης που διατηρούμε με έναν από τους καθηγητές εικαστικών της σχολής που είναι πολύ ωραίος τύπος, εν μέρει γιατί είμαστε κι εμείς ωραίοι τύποι, και τέλος λόγω των τρομερών μας επιδόσεων στα εικαστικά, όπου εγώ έχω πάει τις πιο απερίγραπτες πίπες και ο noy είχε την αξιοπρέπεια να μην πηγαίνει τίποτα, οπότε από ενοχές και μόνο νιώθουμε το χρέος να κάνουμε τουλάχιστον λίγη παρέα και συμπαράσταση στον Δ. που πρέπει να βλέπει μόνος του τις αυτοαναφορικές-αυτοψυχαναλυτικές μαλακίες που φέρνουν όλοι. Το βασικό μας καθήκον είναι να παρακολουθούμε ξύνοντας τις αριστερές μας φαβορίτες με τα δεξιά μας χέρια, σκύβοντας μπροστά εκεί που καθόμαστε, και βγάζοντας ένα σκεπτικό «μμμμμΜΜΜΜμ» κάθε φορά που γυρνάει και μας κοιτάει ο Δ. και να λέμε καμιά μαλακία ανάμεσα στα γκρουπς εξεταζόμενων που μπαίνουν στην αίθουσα. Αυτό είναι κάτι που πολύ θα γουστάραμε να κάνουμε φορ α λίβινγκ.
Τον Φλεβάρη λοιπόν μετά από μια εξέταση ένα πυροβολημένο κοριτσάκι από το πρώτο έτος μας ρώτησε τι είμαστε. Αφού της είπαμε το γνωστό ότι είμαστε μια επιτροπή αξιολόγησης του καθηγητή από τη Ε.Ε., αφού ο Δ. φώναξε από το βάθος ότι είμαστε διάσημοι γλύπτες (στο μάθημα της πλαστικής ήταν που είχαμε πραγματικά δώσει ρέστα στο πόσο χάλια μπορεί να είναι μια δουλειά που δίνεις, και αυτή είναι μια ιστορία που θα γράψω κάποια στιγμή) και αφού το πρωτοετό δε τα έχαψε όλα αυτά και της είπαμε ότι είμαστε από τη διπλανή αίθουσα όπου κάνουμε διπλωματική, μας ρώτησε τι έτος είμαστε.

*Παύση*

«Πτυχίο.» Απαντήσαμε. «Αα, δηλαδή πέμπτο ε;» Ρώτησε. «Όχι.» Απαντήσαμε. «Ε τότε;» Ρώτησε.

*Παύση*

«****ο» Απαντήσαμε.

*Παύση*

«Τι λες ρε, δεν έχει τέτοιο!» απάντησε και απομακρύνθηκε πολύ γρήγορα. «Θα σου πω σε εφτά χρόνια αν έχει τέτοιο ρε μαλακιστήρι», είπα μέσα μου.

Ο john στην πραγματικότητα δεν είναι ένας ανειδίκευτος πίθηκος. Αλλά γελάσατε, έτσι δεν είναι;

Σχόλια»

1. lucinta - 24 Ιουνίου, 2010

Υπομονή.. Τελειώνει…🙂

2. alex - 24 Ιουνίου, 2010

οεοεοε χαθήκαμε! Για να πω τη μαύρη αλήθεια, είχα τόσο καιρό να κάνω μια δουλειά της προκοπής που σχεδόν το διασκεδάζω ;p

Τα σέβη μου!!

3. serenitsa - 24 Ιουνίου, 2010

χαχαχαχαχα!! Εγώ πάντως γέλασα! Μετά από 12 ώρες στη σχολή βέβαια,δεν ξέρω αν ήταν και πολύ δύσκολο να γελάσω… :Pp Και γέλασα με θόρυβο, όχι αστεία.. στην τελευταία φράση: «θα σου πω σε εφτά χρόνια…»..

4. dewalex - 25 Ιουνίου, 2010

ama 8elete extra pi8iko xtupiste til.

5. alex - 26 Ιουνίου, 2010

hahahahahah

6. annoul - 26 Ιουνίου, 2010

eee,an 8ete kammia ximpatzina min ntrapeite,pou 8a ntrapeite alla anyway…erxomai arkei na yparkei koubas pagwto ston psygeiaki (gia soupa sissitio stous sklavous sas…;PPP


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: