jump to navigation

without you it would just be us 30 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), offline, souls of artists & hands of master craftsmen, teh arts.
Tags: ,
17 Σχόλια

Well, όλα τα ωραία τελειώνουν, σωστά; Από τη μια μου αρέσει η φάση μιας αξιοπρεπούς διπλωματικής σε 4 εβδομάδες, από την άλλη δε χαρήκαμε τη δουλειά όσο θα το ήθελα. Αυτά τα ωραία που πας στη βιβλιοθήκη με τις ώρες και ψάχνεις κάτι που σου αρέσει, ή το σχέδιο που ωριμάζει και τελικά το κάθε τι «κουμπώνει» με ένα τρόπο που δε γίνεται να πετύχεις σε 10 μέρες. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια βέβαια, είχαμε το χρόνο και επιλέξαμε να μη το κάνουμε. Και η τελευταία στιγμή έχει τη γοητεία της.

Θα θέλαμε πολύ να ευχαριστήσουμε τους κάτωθι:

Τον Δικάβαλο. Τον βάλαμε για project manager αλλά τελικά δε τον χρειαστήκαμε. Είχε ωστόσο έξυπνες ιδέες εκεί που εμείς δεν είχαμε, μας βρήκε την τάβλα μας, μας έδειξε το δρόμο προς τον σοβιετισμό, και ομολογουμένως ένα φιλικό πατ μερικές φορές είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι. Επίσης έφτιαξε για τη φάση το θεϊκό στένσιλ που θα δείτε παρακάτω.

Τον Ρασταφλό. Δύο φορές η βόλτα με τη βέσπα του ήταν σωτήρια. Αν δεν έτρωγα και τις τζίβες του κάθε φορά που επιτάχυνε θα ήταν καλύτερα, αλλά υποθέτω ότι δε μπορείς να τα θέλεις όλα.

Τον john. Έκανε δεντράκια, τα κάρφωσε και τα άλλαξε 100 φορές. Έβαλε και ένα χεράκι (και του το έβαψα) στα στένσιλ. Επίσης μας έπρηξε τα @@ να μιλάει με τους άλλους στην παρουσίαση.

Την Kaede. Έκανε δεντράκια και με ανέχτηκε.

Τον jojo και την Ίφι. Βοήθησαν πολύ να δούμε τι ακριβώς κάναμε ενώ τους το εξηγούσαμε. Επίσης ο jojos μας έφτιαξε έναν μικρούλη γερανό.

Τη Λένα. Κουβάλησε την τάβλα μας μαζί με τον Δικάβαλο και την καθάρισε.

Την Αλκμήνη. Κουβαλήθηκε από την Αθήνα για να μας κόψει 3 κουτάκια 4.6x2x0.6cm από blue foam (που ομολογουμένως τα έκοψε πολύ καλά). Όλη την υπόλοιπη ώρα μας πίεζε να δούμε ένα βίντεο με κάτι γαμώμουτρους χίπστερς να μιλάνε για τέχνη. Νταξ, είχαμε κάνει και μια καλή κουβέντα μαζί της όταν πρωτοξεκινούσαμε, και νομίζω ότι είπε ένα δυο πράματα περί indesign στον noy. Τζάμπα το ταξίδι έτσι;

Τον Βαγγέλη που μας δάνεισε το ματζαφλάρι του.

Την Άλκηστη που κατέβηκε από το σπίτι της για να μου δώσει το ματζαφλάρι του Βαγγέλη.

Τον Θωμά που βοήθησε να κλέψουμε το σπέσιαλ blue foam.

Το εργοτάξιο από το οποίο το κλέψαμε.

Τον Κούτσα γιατί γούσταρε.

Τον Ορέστη.

Αυτούς που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν αλλά τελικά δε χρειάστηκαν.

Τους μη αρχιτέκτονες που περίμεναν υπομονετικά μιάμιση ώρα για να μας πουν συγχαρητήρια.

Αυτούς που κουβαλήθηκαν από την Αθήνα για να δουν τη διπλωματική.

Αυτούς που δεν πιστεύανε ότι δίνουμε διπλωματική γιατί μας λέγανε ωραία αστεία.

Αυτούς που βοήθησαν και τους ξεχνάω.

Τους skaribas.

Το ροκεντρόλ.

Αντίστοιχα και με την ευκαιρία θα ήθελα να στείλω τους εξής να γαμηθούν:

Αυτούς που δε τους αρέσει το ότι αργήσαμε να τελειώσουμε και που δεν ήταν οι ίδιοι που μας πλήρωναν για να σπουδάζουμε.

Τα γίδια που βοηθήσαμε στις διπλωματικές τους με πράγματα που δεν ήξεραν να κάνουν μόνοι τους. Αν δε μπορείς μη το βάζεις.

Τις διάφορες θεατρικές που προβάρουν στο πολυτεχνείο. Να πάτε να παίζετε τα ταμ ταμ σας στο δάσος κωλοχίπιδες. Επίσης το ποδήλατο είναι για έξω από τα γαμημένα κτίρια. Μέσα κάνει dismount.

Όλους αυτούς που όταν έκαναν διπλωματική συμπεριφέρονταν άσχημα στους άλλους γιατί «ήταν υπό πίεση». Σταδιάλα. Κι εμείς ήμασταν υπό πίεση αλλά δε γίναμε μαλάκες.

Αυτούς που στράβωσαν που δε τους βοηθήσαμε όταν ήταν η σειρά τους. Καλά τους κάναμε, κι αν μπορούσαμε, θα το ξανακάναμε.

Αυτούς που χώνουν μια στρατιά κόσμο να δουλεύει ενώ προλαβαίνουν να κάνουν τη δουλειά τους μόνοι τους.

Και φυσικά ποτέ δεν πρέπει να χάνεις την ευκαιρία να γαμηδιάζεις αυτούς που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους. Ειδικά αν είναι αρχιτέκτονες.

Θα κατέβαζα και κάνα καντήλι στους διάφορους που τους βοήθησα κατά καιρούς στις μαλακίες τους και τώρα ήταν εξαφανισμένοι, αλλά ως γνωστόν οι διπλωματικές είναι σαν τις κηδείες. Αν βοηθήσεις εσύ στην δική μου εγώ δε γίνεται να βοηθήσω στην δική σου. Και φυσικά τέτοια εξυπνάδα θα μπορούσε να την έχει πει μόνο ο noy.

Τέλος αν κάποιος καταφέρει να βρεί τι είναι το κάθε μπαρμπαδέλι κλίμακας που χρησιμοποιήσαμε (α, να κάτι ακόμα στο οποίο βοήθησε ο Δικάβαλος) κερδίζει τα συγχαρητήρια μας και του/της μαθαίνω πως να κάνει triforce για να πουλάει μούρη στο 4chan (το έμαθα κι εγώ προχθές).

Πάρτε και το γαμηστερό στένσιλ για να τελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε :]

photo by Bakis.

Κατά τα άλλα η επιχείρηση συνεχίζει.

Mind bend 27 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in teh luzl.
Tags:
4 Σχόλια

Αν μπορείτε να διαβάσετε κάτι άλλο πέραν του «Κάτοψη Παπαριών», τότε ο alex και εγώ είμαστε δύο sick sick fucks.

Όταν είναι βράδυ… 25 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in teh rants, troo story.
Tags:
4 Σχόλια

Και τίποτα σε ακτίνα χιλιομέτρου δεν είναι ανοιχτό… Και γυρνώντας από μια γρήγορη μπύρα διαπιστώνεις ότι έχεις ξεχάσει τον καπνό σου έξω… Κάνεις re-evaluate το πότε είναι καλό να σβήνονται τα τσιγάρα.

Επίσης χαίρεσαι που δεν άδειασες τα τασάκια πριν φύγεις.

Νέο header 24 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in internal affairs (τσόντες και τέτοια).
4 Σχόλια

Με τις δουλειές ξεχάσαμε να το αναφέρουμε. Αλλάξαμε header! \o/

Ευχαριστούμε το φίλο STR με του οποίου τη φωτογραφία (αυτός την τράβηξε, ντε) φκιάξαμε τούτο το θεϊκό header για το blog.

Btw, σας αρέσει; Σας αρέσει, δε σας αρέσει αυτό είναι. Το επόμενο μετά από μια τετραετία πάλι. Έτσι είναι. Όλα τα σπουδαία πράματα γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια.

Οι Ολυμπιακοί, οι εκλογές, το μουντιάλ και τα header images αυτού του blog.

Oh what joy for every girl and boy! (shuffle) 24 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, troo story.
6 Σχόλια

Έχω να πιω αλκοόλ κοντά στο μήνα. Δηλαδή σοβαρό αλκοόλ γιατί μπύρες πίνω. Εδώ και δεκαπέντε μέρες σχεδόν κάθε βράδυ έχω τη γεύση από ένα καλό σκούρο ρουμάκι με δύο φέτες πορτοκάλι. Αυτή η γεύση συνήθως συνδυάζεται με την άλλη, του σκατού, που έχει κανείς όταν δουλεύει δεκαπέντε ώρες τη μέρα. Θέλω να μην πιω κανένα ποτό μέχρι το βράδυ μετά την παρουσίαση της διπλωματικής. Μέχρι τότε θα απολαμβάνω το σκατό.

Είναι η τρίτη αλλαγή εποχής που παρακολουθώ στη σχολή. Η πρώτη ήταν όταν ο κόσμος σταμάτησε να δουλεύει στο χέρι. Όταν είχαμε μπει οι περισσότεροι δούλευαν στο χέρι. Ένα χρόνο μετά δεν υπήρχε κανείς που να μη δουλεύει autocad. Η δεύτερη ήταν όταν στη σχολή 2-3 χρόνια μετά από μένα μπήκαν οι πιο μαλακισμένες γενιές στον κόσμο και σε συνδυασμό με 6 μήνες καταλήψεις οδήγησαν στη μετατροπή του χώρου της σχολής από ένα συνεχώς ανοιχτό εργαστήριο όπου δουλεία και χαβαλές συνδυάζονταν γαμάτα, σε ένα γκρι διάδρομο που χρησιμεύει μόνο για πάρτι 2 φορές τη βδομάδα. Η τρίτη ήταν πέρσι όταν ο Σφίγγας που είναι μέγιστη μορφή άνοιξε τον δρόμο προς το CNC. Από δω και πέρα πολύ λίγοι θα ξανακόψουν στο χέρι μακέτα διπλωματικής.

Προχθές και χθες σχεδίαζα τα κομμάτια χαρτονιού που θα κοπούν για τη μακέτα. Δεν έστυψα τόσο το μυαλό μου για κανένα άλλο στάδιο της δουλείας. Είναι κρίμα να σε δυσκολεύει η αναπαράσταση της πρότασης περισσότερο από την ίδια την πρόταση. Μετά από 24 ώρες σχεδίων και 21 χαρτόνια 50×70 στα οποία χαράχτηκαν ή κόπηκαν τα μέρη της μακέτας, το μυαλό μου ήταν γιαούρτι. Έχω νιώσει βλάκας πολλές φορές στη ζωή μου, αλλά πρώτη φορά ένιωσα ανήμπορα βλάκας. Κοιτούσα το κενό για 2 λεπτά και όταν η Μ. με ρώτησε τι σκατά σκέφτομαι, πραγματικά δεν είχα καμία απάντηση. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Σήμερα τελείωσε όλο το κομμάτι της δουλειάς που χρειάζεται νοητική επεξεργασία. Η δουλεία των ημερών που έρχονται θα μπορούσε να βγει και από έναν λόχο από ανειδίκευτα μονόφθαλμα πιθήκια, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πια πρωτοετείς αποφασίσαμε να φωνάξουμε τον john ινστέντ, που δεν είναι και μονόφθαλμος.

Μιλώντας για πρωτοετείς. Στην εξεταστική του Φεβρουαρίου με τον noy επωμιζόμασταν το βάρος της κριτικής επιτροπής στα μαθήματα εικαστικών. Αυτός ο ρόλος μας προέκυψε εν μέρει λόγω της καλής σχέσης που διατηρούμε με έναν από τους καθηγητές εικαστικών της σχολής που είναι πολύ ωραίος τύπος, εν μέρει γιατί είμαστε κι εμείς ωραίοι τύποι, και τέλος λόγω των τρομερών μας επιδόσεων στα εικαστικά, όπου εγώ έχω πάει τις πιο απερίγραπτες πίπες και ο noy είχε την αξιοπρέπεια να μην πηγαίνει τίποτα, οπότε από ενοχές και μόνο νιώθουμε το χρέος να κάνουμε τουλάχιστον λίγη παρέα και συμπαράσταση στον Δ. που πρέπει να βλέπει μόνος του τις αυτοαναφορικές-αυτοψυχαναλυτικές μαλακίες που φέρνουν όλοι. Το βασικό μας καθήκον είναι να παρακολουθούμε ξύνοντας τις αριστερές μας φαβορίτες με τα δεξιά μας χέρια, σκύβοντας μπροστά εκεί που καθόμαστε, και βγάζοντας ένα σκεπτικό «μμμμμΜΜΜΜμ» κάθε φορά που γυρνάει και μας κοιτάει ο Δ. και να λέμε καμιά μαλακία ανάμεσα στα γκρουπς εξεταζόμενων που μπαίνουν στην αίθουσα. Αυτό είναι κάτι που πολύ θα γουστάραμε να κάνουμε φορ α λίβινγκ.
Τον Φλεβάρη λοιπόν μετά από μια εξέταση ένα πυροβολημένο κοριτσάκι από το πρώτο έτος μας ρώτησε τι είμαστε. Αφού της είπαμε το γνωστό ότι είμαστε μια επιτροπή αξιολόγησης του καθηγητή από τη Ε.Ε., αφού ο Δ. φώναξε από το βάθος ότι είμαστε διάσημοι γλύπτες (στο μάθημα της πλαστικής ήταν που είχαμε πραγματικά δώσει ρέστα στο πόσο χάλια μπορεί να είναι μια δουλειά που δίνεις, και αυτή είναι μια ιστορία που θα γράψω κάποια στιγμή) και αφού το πρωτοετό δε τα έχαψε όλα αυτά και της είπαμε ότι είμαστε από τη διπλανή αίθουσα όπου κάνουμε διπλωματική, μας ρώτησε τι έτος είμαστε.

*Παύση*

«Πτυχίο.» Απαντήσαμε. «Αα, δηλαδή πέμπτο ε;» Ρώτησε. «Όχι.» Απαντήσαμε. «Ε τότε;» Ρώτησε.

*Παύση*

«****ο» Απαντήσαμε.

*Παύση*

«Τι λες ρε, δεν έχει τέτοιο!» απάντησε και απομακρύνθηκε πολύ γρήγορα. «Θα σου πω σε εφτά χρόνια αν έχει τέτοιο ρε μαλακιστήρι», είπα μέσα μου.

Ο john στην πραγματικότητα δεν είναι ένας ανειδίκευτος πίθηκος. Αλλά γελάσατε, έτσι δεν είναι;

Αυτό 24 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in teh luzl, troo story.
Tags:
7 Σχόλια

Ναι αυτό εδώ.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πότε το έκανα. Επίσης δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι σκεφτόμουν όταν το έκανα.

Και για όποιον δεν κατάλαβε γιατί το παραπάνω είναι άξιο αναφοράς:

  • Αυτό το κουβαδάκι είναι παγωτό.
  • Και το γύρω γύρω του δεν είναι κατάψυξη.

Βρώμικη απορία 21 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in απορίες.
Tags: , ,
5 Σχόλια

Γιατί η βρωμούσα λέγεται βρωμούσα; Γιατί, δηλαδή γίνεται χρήση του παρατατικού του ρήματος βρωμάω αντί για το μέλλοντα;

Κοινώς, γιατί δε λέγεται θαβρωμήσω;

Αυτό θα ήταν το λογικό αφού δε βρωμούσε πριν τη βρεις. Βρωμάει απ’ τη στιγμή που θα τη ζορίσεις / σκοτώσεις και μετά.

Θα βρωμήσω, μαλάκα.

Ps. Τη φωτό την ψάρεψα απ’ το dpgr.gr googlάροντας.

Διπλωματική OST 20 Ιουνίου, 2010

Posted by noy in musiek, sound and vision, teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: , ,
7 Σχόλια

Η διπλωματική είναι σαν τη φωτιά σε πολυόροφο κτίριο. Όσο κορυφώνεται τόσο περισσότερο καίγεσαι.

Χωρίς συγκεκριμένη σειρά το soundtrack της διπλωματικής μας:

Και μιλάμε για repeat όχι μαλακίες. Honorable mention, η δισκογραφία των Thievery Corporation γιατί είναι κάτι που μπορούμε να ακούμε χωρίς να μας νοιάζει ιδιαίτερα αλλά χωρίς ταυτόχρονα να μας ενοχλεί.

Stay tuned για Σωτηρία Μπέλλου και Παπαδόπουλο / Μητροπάνο.

Αστικός χώρος, ο σύντροφος Μπρέζνιεφ, και ο Jozin το Τέρας του Βάλτου. (shuffle) 17 Ιουνίου, 2010

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια), offline, shuffle, souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision.
Tags: , , , , , ,
11 Σχόλια

Κλείνουμε διπλωματική. Το blog θα περιμένει.

Ωραία το ξεκαθάρισα αυτό. Τώρα μπορώ να πω ότι μάλλον θα παίξει το γνωστό παράδοξο που τρελαινόμαστε να ποστάρουμε όταν έχουμε πολλή δουλειά. Α, εννοείται ότι ο john δεν κάνει τίποτα απ’αυτά. Επίσης έχω καιρό να γράψω ποστ οπότε τα παρακάτω είναι γραμμένα κάπως βιαστικά, κάπως ανάκατα, κάπως ανυπόμονα με κάπως πρόωρο τέλος και υποκίτρινα. Οκ, σταματάω την προσπάθεια να γίνω αστείος και μπαίνω στο κυρίως θέμα.

Αστικός σχεδιασμός είναι (μετά από 10 διαφορετικούς ορισμούς που έγραψα*) αυτό ακριβώς που ακούγεται. Επίσης είναι η κλίμακα στην οποία δουλεύεται το θέμα μας. Αστικός σχεδιασμός με πολεοδομικό toolbox όπως μας αρέσει να λέμε, με μια τέτοια επεξεργασία που τελικά χρειάστηκε να σχεδιάσουμε και μερικούς νεροχύτες. Όλα αυτά σε μια πόλη στη βόρεια Γαλλία που όπως λέει ο noy πρέπει να είναι κάτι σαν τα δικά μας Τρίκαλα (no offence). In fact νομίζω ότι όλη η βόρεια Γαλλία είναι κάπως σαν τα δικά μας Τρίκαλα (no offence και πάλι).

Ο σχεδιασμός του αστικού χώρου έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες που πρέπει να προσέξει κανείς. Δε μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων πότε μια πρόταση είναι επιτυχημένη, αλλά μπορείς σίγουρα να ξεχωρίσεις πότε μια δε θα πάει μακριά. Χαρακτηριστική περίπτωση λάνθασμένου σχεδιασμού ας πούμε ήταν η σοβιετική γειτονιά.

See?

Μια από τις πρώτες φορές που τέθηκε το ζήτημα του αστικού σχεδιασμού στην ελληνική μαζική κουλτούρα, και μάλλον και μια από τις τελευταίες, ήταν στην παλιά «Λούφα και παραλλαγή» όπου ο Βαλαβανίδης σε μια συζήτηση αν θυμάμαι καλά σχετικά με το αν η δική μας χούντα είναι πιο δημοκρατική από τη σοβιετική Ρωσία, έλεγε πάνω κάτω το εξής «Μπορείς εσύ να σταθείς στην κόκκινη πλατεία και να φωνάξεις «Ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας«;» Και πράγματι, αυτή είναι μια τρομερή μέθοδος ελέγχου της ποιότητας του δημόσιου χώρου. Αν σε μια πλατεία φωνάξεις «ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας» και σε μαζέψουν (αν έχετε βρεθεί ποτέ στο ΤΕΙ καβάλας νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ) σημαίνει ότι αυτή η πλατεία συμβαδίζει με ένα κοινωνικοπολεοδομικό καθεστώς στο οποίο αποδεδειγμένα δε θέλεις να βρίσκεσαι. Παρά μόνο αν σου αρέσει πολύ το τουρσί, τα ίδια αυτοκίνητα, τα εμβατήρια, το miami vice (γιατί αυτό θα παίζει στην τηλεόραση) και αυτά τα σοβιετικά καρντάσια:

Και εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση. Αυτό το video δείχνει την δεύτερη πιο εφιαλτική μορφή διασκέδασης που μπορώ να σκεφτώ. Θα επέλεγα να μια ψυχαγωγούν αυτοί οι σοβιετικοί μόνο αν είχα να επιλέξω αντί γι αυτούς το εξής: Κάθε φορά που ακούω μουσική είτε είναι σε live είτε σε κινητό που χτυπάει, είτε σε ασανσέρ, σε ταξί, σε μουσικό του δρόμου, σε ραδιόφωνο, ipod σε μπαρ, αντί γι αυτό που παίζει, να ακούω το Smoke on the water. Και μάλιστα σε full ενορχήστρωση. Ακόμα και σε κάλαντα με τριγωνάκι να λένε, εγώ θα ακούω smoke on the water με κιθάρες και τύμπανα. Αυτό είναι προφανώς κάτι που έχει συλλάβει ο διεστραμένος εγκέφαλος του noy.

Σε περίπτωση που δεν ξέρετε τσέχικα, θα ξεκαθαρίσω πολύ γενικά τι λένε οι στίχοι. Σύμφωνα με το τραγούδι, ο σύντροφος που τραγουδάει οδηγούσε λέει το skoda 100 του σε μια επαρχία της Τσεχίας (Τσεχοσλοβακίας τότε) όπου υπήρχε ένα τέρας του βάλτου, ο Jozin. Ο Jozin όπως κάθε αντίστοιχο τέρας που σέβεται τον εαυτό του, αφενός τρομοκρατούσε την περιοχή, και αφετέρου κουβαλούσε μια αμοιβή για το κεφάλι του από τις τοπικές αρχές. Συγκεκριμένα ο δήμαρχος της τοπικής κοινότητας έδινε στον σύντροφο που τραγουδάει για πιάσει τον Jozin το χέρι της κόρης  του και τη μισή αγροτική κολεκτίβα. Δεν κάνω πλάκα, του έδινε τη μισή γαμημένη κολεκτίβα. Ο σύντροφος λοιπόν κάνει κάτι κουμάντα που δεν κατάλαβα ακριβώς με μια σκόνη και ένα αεροπλάνο, πιάνει τον Jozin και αποφασίζει να τον δώσει στον ζωολογικό κήπο για λεφτά. Μάλιστα στο τέλος λέει και yo ho ho. Καταλαβαίνετε τι μπορεί να κάνει σε έναν άνθρωπο το κοινωνικοπολεοδομικό καθεστώς που λέγαμε, έτσι;

Α ναι, αστικός σχεδιασμός. Ναι που λέτε, αυτό είναι που κάνουμε για διπλωματική, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτό τον μήνα το blog θα είναι λίγο πεθαμένο, ή εξαιρετικά πολύ ζωντανό.

Πάρτε μερικές αρχιτεκτονικές φωτογραφίες για το κλείσιμο. Τα βερίκοκα είναι το κοντινότερο πρες παπιέ που βρήκα, και ένας τρομερός τρόπος για να δείχνεις την κλίμακα της φωτογραφίας με νεκρή φύση. See what i do thur? Α, και τα σοβιετικά καρντάσια μου τα λίνκαρε η kaede. Ευχαριστώ kaede.

*

  1. Το πιο οπτικά αντιληπτό κομμάτι της πολεοδομίας.
  2. Τα σχέδια που φαίνονται καλά σε κλίμακες 1:500 έως 1:1000.
  3. Το να σχεδιάζεις πλατείες γειτονιές και παρτέρια, μαζί με μια συνολικότερη πρόβλεψη για το πως θα είναι η κατοικία σ’αυτά απ’αυτά.
  4. Κάτι που δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
  5. Κάτι για το οποίο σε λένε gay πολεοδόμο.
  6. Κάτι που αν δεν έχεις εμπειρία στο πως να το κάνεις καταλήγεις να του συμπεριφέρεσαι σαν να είναι ένα πολύ μεγάλο κτίριο.
  7. Η κλίμακα στην οποία αν βάλεις παγκάκια θα φαίνονται σαν μουτζούρες και αν τα παραλείψεις θα σου την πουν.
  8. Η κλίμακα στην οποία μπορείς να ανεβάσεις το μέσο ύψος του ανθρώπου από το 1.75 στο 1.95 για να φαίνονται καλύτερα τα σχέδια χωρίς να το καταλάβει ποτέ κανείς.
  9. Η κλίμακα στην οποία δε χρειάζεται να βάλεις κάγκελα στις σκάλες αλλά πάντα θα χάσεις χρόνο για να το κάνεις.
  10. Η καλύτερη κλίμακα του κόσμου!!

Life is fuckin epic.. 7 Ιουνίου, 2010

Posted by brightbites in teh luzl, troo story.
Tags: ,
3 Σχόλια

Όταν οι brightbites αρκεί να κοιτάξουν για 2 δευτερόλεπτα τους χίπηδες που παίζουν ταμ-ταμ έξω από τον χώρο διπλωματικών για να τους κάνουν να σωπάσουν για πάντα.

Χίπηδες: *ταμ-ταμ-ταμ*

brightbites: *The mighty stare*

Χίπηδες: «Όχι ε;»

Brightbites: *The mighty stare*

(Για μια ακόμα φορά ο john δεν έκανε τίποτα.)