jump to navigation

σκυλάδικο MOAR 14 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in sound and vision, teh arts.
Tags:
5 Σχόλια

Είχα γράψει:

το κεφάλι μου στον τοίχο θα χτυπήσω

μπας και τη μέρα μου καλά ξανά-αρχίσω

μα το πρωί, όπως λέει μια παροιμία,

έρχεται φορά.. μονάάάάάχα μίίαααα

Και η συνέχεια:

κι αν πάλι πίσω στα παλιά ξαναγυρίσω

ξέρω ότι θα τ’αντιμετωπίσω

γιατί η ζωή είναι ωραία παρουσία

βλέπω το νόημα, μα ποια (ΠΑΥΣΗ)

είναι ηηηηηηηη (ΠΑΥΣΗ) ού- σίίααααααα

Χαραμίζομαι ρε πούστη..

UPDATE:

Βέβαια μετά ακούω κάτι τέτοια και καταλαβαίνω ότι το σκυλάδικο είναι για πιο σκληρούς τύπος από μένα.

I’m no match for that!


what’s Bob gonna do, now that he can’t drink? 12 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in σκέψεις, offline, shuffle.
Tags:
8 Σχόλια

The doctor said, «What you been thinkin’ ’bout?»
Bob said, «That’s the point,
I won’t think about nothing
Now I gotta do something else,»

Κάνω διατροφή.

Sixty-two holed air cushioned boots
And a girl who rides a scooter
Gonna take him out, of town
They would get away
Riding around, as the trucks drive by
You could hear the mother fuckers go.. (τρομπέτες)

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να πίνω. Ένα ποτήρι ουίσκι έχει λίγο παραπάνω από το 1/3 των θερμίδων που τρώω τη μέρα. Μπορώ να πίνω gin και vodka αλλά like i said, θέλω να πίνω, όχι να πίνω κάτι που μυρίζει πεύκο ή οινόπνευμα αντίστοιχα.

A couple of lines, an extra thermos of Joe
He’ll be kickin’ in heads at the punk rock show, yeah
Bob’s the kinda guy who knows just what to do
When the doctor tells him to
«Quit your drinkin’, now’s the time.»

Δε μπορώ να πω ότι με ενοχλεί, έχει πλάκα να παίρνω ταπεράκι και να μετράω τη μέρα στα τρίωρα στα οποία τρώω. Τα 3 λίτρα νερό έχουν μπει στο σύστημα μου και αν δε τα πιω διψάω, αλλά συνεχίζω να κατουράω 20 φορές τη μέρα. Αυτό αν θυμάμαι καλά είναι καλό για κάποιο όργανο μου και κακό για κάποιο άλλο, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Η γυμναστική έχει πλάκα. Αν και μετά από 5 χρόνια από την τελευταία φορά που γυμνάστηκα, πονάω, όχι αστεία. Yποτίθεται ότι εκκρίνω και κάτι ζουμιά που μου φτιάχνουν τα κέφια. Δε θα την αντέξω τόση χαρά..

Ίδωμεν.

____________

Τα παρακάτω είναι υπό τον τίτλο «social life revisited».

Σας έχει τύχει να κάθεστε σπίτι για μέρες να βαριέστε και να μην έχετε με ποιόν να βγείτε; Σας έχει τύχει να βγαίνετε μόνοι σας γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος; Σας έχει τύχει να δουλεύετε και κάθε απόγεμα που σχολάτε να σκέφτεστε ότι το μόνο που έχετε να κάνετε μέχρι αύριο είναι να περιμένετε αυτό να έρθει; Σας έχει τύχει να μη σας νοιάζει τι ώρα είναι για μέρες ολόκληρες; Έχετε περάσει ποτέ μια μέρα που να μην έχει καμία απολύτως μα καμία διαφορά από την προηγούμενη; Να ξυπνάτε στο ίδιο μέρος με τα ίδια ρούχα, τους ίδιους ανθρώπους να κάθεστε στο ίδιο μέρος και να κάνετε ακριβώς το ίδιο πράγμα με χθες; Σας έχει τύχει να ξυπνάτε δύο ώρες πριν νυχτώσει και να λέτε “Μαλακία. Θα δω φως αύριο”; Σας έχει τύχει να είναι η ίδια σκέψη στο μυαλό σας για μήνες χωρίς να αλλάζει ή να εξελίσσεται; Σας έχει τύχει να βλέπετε φίλους μετά από καιρό αλλά να σας χαροποιεί περισσότερο εκείνο το πλακάκι στο δρόμο που τα σπασίματα του σχηματίζουν ένα smiley και που πρέπει κάποια στιγμή να φωτογραφήσω για να ποστάρω εδώ; Η οικογένειά σας να είναι σαν μακρινοί φίλοι;

Όταν συμβαίνουν αυτά, όχι όλα μαζί, γιατί τότε χρειάζεται γιατρούς ή rehab, νομίζω ότι το καλύτερο που έχει κανείς να κάνει είναι να πει “Ναι. η ζωή μου είναι για το μπούτσο” και να περιμένετε μέχρι να σκεφτείτε έναν τρόπο να βγείτε από τη σκατίλα. Αντιθέτως η σκέψη “υπάρχει κόσμος με πραγματικά σοβαρά προβλήματα, και αυτά που έχω εγώ είναι αστικές μαλακίες” δε βοηθάει καθόλου. Θέλω να πω, όταν βρέχει σκατό πρέπει να κάνεις μια βόλτα στη βροχή, μια που έτσι κι αλλιώς θα βρωμίσεις, μπορεί να δεις και τίποτα ενδιαφέρον, και ας το ξεκαθαρίσω, αυτό έχει μεγάλη διαφορά από τη θεώρηση που λέει ότι όταν βρέχει σκατό αφού θα βρωμίσεις έτσι κι αλλιώς, είναι καλή ιδέα να κάτσεις κοιτώντας επάνω με το στόμα ανοιχτό. Δεν είναι.

Μου έχει τύχει κι εμένα. Αλλά όχι τώρα. Αντιθέτως. Τώρα έχω τόσους τρόπους να περάσω το χρόνο μου που καταλήγω να μην κάνω τίποτα από δουλειά χωρίς ταυτόχρονα να μου μένει κάτι απ’ ό,τι κάνω αντί να δουλεύω. Πέρσι είχα ένα όραμα το οποίο νομίζω ότι πραγματοποίησα. Ήθελα όλες οι μέρες μου να είναι “πρωτοετικές”. Αυτό σήμαινει να είναι όπως όταν ήμουν πρώτο έτος που το πρωί ξεκινούσα να κάνω κάτι και δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ξέρω τι θα φτάσω να κάνω το βράδυ, πράγμα πολύ μαγικό. Μπορεί να έμενα πίσω στη σκολή, αν και όχι απαραίτητα, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί όταν είσαι πρώτο έτος το να μάθεις 3 πράγματα για το τι συμβαίνει γύρω σου εκτός σχολείου είναι πιο σημαντικό από το να λιώσεις πάνω σ’αυτό που αποφάσισες να σπουδάσεις. Έτσι μπορεί να σου μείνουν κάποια μαθήματα, αλλά τελικά έχεις μάθει π.χ. από κάποια βασικά για ερασιτεχνική ηχογράφηση μέχρι το να μαγειρεύεις ψάρι με χοντρό αλάτι και τσάι. Ψέμματα, το ψάρι με το τσάι το μαθαίνεις μόνο από τον φίλο oxotnic, αλλά θέλω να πω ότι ποτέ δε μπορείς να προβλέψεις τι θα καταλήξεις να κάνεις κάποια απογέματα. Αυτό διάφοροι σοβαροί άνθρωποι το έχουν χαρακτηρίσει ως “πολύ αριστοκρατικό τρόπο σκέψης” και όχι με τη θετική έννοια. Δεν ξέρω αν είναι αριστοκρατικό. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να προσέχει κανείς τι εύχεται. Το να περνάς συνέχεια ζάχαρη τελικά παίζει να αποδειχτεί κουραστικό. Αν όχι κουραστικό κάπως ευνουχιστικό. Μεταφορικά πάντα.

Τα στίχια στα quotes είναι από το «Bob» των NOFX.

i’ve seen some weird shit in my life.. 10 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in intertubes, teh crais, teh luzl.
Tags: , , ,
8 Σχόλια

αλλά αυτό ομολογουμένως ξεπερνάει τα όρια στα οποία νόμιζα ότι βρισκόμουν.

Το chatroulette το ξέρετε; Τώρα το ξέρετε. Πολύ γενικά ανοίγεις τη webcam σου, πατάς ένα κουμπί, και σου ανοίγει τυχαίες webcams τύπων που κάνουν το ίδιο πράγμα. Γενικά έχει πλάκα γιατί πετυχαίνεις κάθε καρυδιάς καρύδι. Τύποι που την πίνουν και σου χαμογελάνε, παππούδες που ψάχνουν γκομενάκια, γκομενάκια, κάτι αισθησιακοί αραχτοί πίσω με λάγνο βλέμα, και όπως καταλαβαίνετε 1/3 webcams έχουν έναν man να τον παίζει.

Όλα ok μέχρι εδώ. Εκεί που τα είδα όλα ήταν όταν πέτυχα έναν χοντρό τύπο να πηδάει μετά μανίας ένα κουκλάκι ρακούν. Ναι, ένα ρακούν.

Ναι, ένα γαμημένο ρακούν.

Για του λόγου το αληθές, και δε θέλετε να το δείτε στη δουλειά σας, ή με τη μαμά σας, ή με τα παιδιά σας αυτό: (περισσότερα…)

Ειδικοί φρουροί 1 Μαρτίου, 2010

Posted by alex in Uncategorized.
7 Σχόλια

Οι ειδικοί φρουροί, τελικά σε τι ακριβώς είναι ειδικοί;

(link)