jump to navigation

give me some Bushmills i’ll sing you this song 11 Ιανουαρίου, 2010

Posted by alex in intoxicated, offline, teh rants, troo story.
Tags: ,
trackback

Συζητάμε με τον noy για το αν θα καούμε στην κόλαση ή όχι. Είναι μια από διάφορες αναζητήσεις που έχουμε κατά καιρούς.

Σκεφτόμαστε λοιπόν ότι στην κόλαση ενδέχεται να έχει πολλούς ωραίους τύπους σε αντίθεση με πάνω, και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να σνομπάρουμε τον Χίτλερ, και ο noy συμπληρώνει ότι θα είναι ωστόσο λίγο ζεστές οι ουισκιές μας. Αυτό δε μας πτοεί όμως, γιατί δια της ατόπου απαγωγής μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι αφού στον παράδεισο θα έχει μόνο μαυροδάφνες, όλες οι ουισκιές θα είναι στην κόλαση, άρα και οι single malt στις οποίες είναι γνωστό ότι αν βάλεις πάγο είσαι αμαρτωλός. Σύμφωνα με τον Tarantino υπάρχει ένα ειδικό μέρος στην κόλαση γι’αυτούς που χαραμίζουν ένα καλό ουίσκι. Ελπίζω ότι αυτό το ειδικό μέρος όντως να είναι ένα ειδικό μέρος, και όχι απλά «μια θέση». Και αυτοί με τα παγάκια θα είναι περιορισμένοι εκεί.

Η σωστή θερμοκρασία για να πίνεις ένα καλό ουίσκι εξαρτάται όπως διαβάζω από την περιοχή στην οποία το πίνεις. Γενικά η πιο κατάλληλη είναι αυτή που πλησιάζει περισσότερο σε ένα παραδοσιακό σκοτσέζικο χώρο για να πίνει κανείς τέτοια πράγματα, και κατά γενική ομολογία είναι γύρω στους 15. Το να κρατάς το ουίσκι κρύο, αν δεν είναι φτιαγμένο γι αυτό το λόγο, βλ. Johnny gold, είναι λάθος γιατί περιορίζει αρώματα. Αντιθέτως όπως και στα κονιάκ, η θερμότητα που μεταφέρει το χέρι βοηθάει στην ανάδειξη. Σε κείνα τα ουίσκια που αξίζει κανείς να ασχοληθεί με τα αρώματα η καλύτερη κίνηση είναι η αραίωση με λίγο νερό. Αν βέβαια έχεις φάει προηγουμένως, απ’ότι είδα πριν από λίγο, δε χρειάζεται νερό γιατί κάνει τη δουλειά το σάλιο σου. Ενδιαφέρον.

Το νόημα στο να αραιώνεις το ουίσκι σου είναι το εξής: Υπάρχουν αρώματα που λόγω της σχετικά υψηλής περιεκτικότητας αλκοόλ δεν αναδύονται. Το νερό που κατά τα άλλα δεν επηρεάζει τη γεύση, βοηθάει στο να κατέβει η περιεκτικότητα οπότε απελευθερώνονται. Ορισμένα ακριβά ουίσκια μάλιστα συνοδεύονται από ένα μπουκαλάκι νερό από την πηγή από την οποία φτιάχνονται, ώστε να μην κινδυνεύει η ποτάρα σου να χαλάσει από το σάπιο νερό της βρύσης σου. Δεν βάζεις παγάκια γιατί πέρα από το γεγονός ότι ρίχνουν τη θερμοκρασία σε επίπεδα που δε θέλεις, αραιώνουν το ουίσκι σου ανομοιόμορφα. Στην αρχή δεν έχει αραιώσει αρκετά και μέχρι να λιώσουν τα παγάκια έχει νερώσει γιατί στο μεταξύ το πίνεις και καταλήγει να προστίθεται περισσότερο νερό απ’όσο χρειάζεται.

___________

Τις προάλλες ήμουν σε ένα πανάκριβο μαγαζί το οποίο ας πούμε ότι λέγεται bourbon ‘n metal. Ας ορίσουμε το bourbon ως το ουίσκι που φτιάχνεται από νερό, κριθάρι, μαγιά και τίποτε άλλο, αντί να προκύπτει από ανάμειξη άλλων ουισκιών όπως προκύπτουν τα non bourbon – blended ουίσκια, και ας ορίσουμε ως metal τη μαύρη μουσική που οι απαρχές της βρίσκονται στον αμερικανικό νότο των αρχών του 20ου αιώνα, στην οποία κυριαρχούν οι τρομπέτες και τα σαξόφωνα, και που τεράστιος καλλιτέχνης της ήταν ο Miles Davis ο οποίος μάλιστα εισήγαγε και το συγκεκριμένο είδος metal που λέγεται cool metal. Ας πούμε επίσης ότι αυτό το μαγαζί βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στον πολύ ωραίο δρόμο που ονομάζεται «Προξένου Μενεγάκη» και συνήθως έχει live μουσική. Do you get the metaphors here? Good. Μπαίνω λοιπόν και έχω από το απόγεμα μια πελώρια λαχτάρα να πιω τζιν. Οι φίλοι που κερνούσαν είχαν μόνο ρούμι που δεν ήταν στις επιλογές μου εκείνο το βράδυ οπότε είπα να παραγγείλω κάτι εκτός κεράσματος. Έχοντας καταναλώσει αρκετό τζιν τα τελευταία χρόνια, αποφάσισα ότι πίνω μόνο beefeater όταν θέλω να τη βγάλω με τζιν όλο το βράδυ, ή hendrick’s με περιορισμένο πάγο και μια φέτα αγγούρι όταν θέλω να πάρω μόνο ένα ποτό το οποίο θα απολαμβάνω για πολλή ώρα. Το συγκεκριμένο βράδυ είναι από κείνα που θέλω απόλαυση. Έτσι πηγαίνω στο μπαρ και ζητάω ένα hendricks, υποθέτοντας ότι το bourbon ‘n metal με τη μεγάλη κάβα που έχει θα προσφέρει και τέτοια.

-alex: «Γεια, ένα hendrick’s όπως το περιέγραψα παραπάνω.»

-Πίθηκας στο μπαρ: «Ναι.» και ακολουθούν 2 λεπτά συζήτηση με τον δεύτερο πίθηκα στο μπαρ.

-Πίθηκας στο μπαρ: «Δεν έχουμε hendrick’s. Αλλά και να είχαμε, δεν έχουμε αγγούρια.»

-alex: «ok, τότε θα ήθελα ένα *ένα bourbon*» Bourbon με τον ορισμό που έδωσα παραπάνω.

-Π.σ.μπ: «Δεν έχουμε»

-alex: «Ένα *ένα άλλο bourbon*;»

-Π.σ.μπ: «Ούτε απ’αυτό έχουμε. Θέλεις να σου πω ποια τζιν δουλεύουμε;» Λες και είναι κομμωτήριο και έχω ζητήσει λακ.

-alex: «Αυτά είναι ουίσκια. Μήπως έχετε *ένα τρίτο bourbon 12’άρι*;» Εδώ πρέπει να πω, το να παίρνεις ακριβά ουίσκια σε διαφυλάσσει σχετικά από το να είναι μπόμπες γιατί δε τα παίρνει τόσος κόσμος, γιατί συνήθως θα τα πιει κόσμος που ξέρει τι πίνει οπότε αν είναι μπόμπα θα σου τα φέρει στο κεφάλι, και γιατί γενικότερα  πρέπει να είσαι πραγματικά μεγάλο αρχίδι για να το κάνεις. Επίσης πρέπει να ξέρουμε ότι τα ποτά δε νοθεύονται στο μαγαζί, ούτε καν στις κάβες, αλλά σε προηγούμενο στάδιο πώλησης, οπότε μπόμπες ενδέχεται να πουλάνε και οι κάβες καθώς και τα σούπερ μάρκετ. Έχω πάρει και από τα δύο.

-Π.σ.μπ: «Μισό» Και φωνάζει τον δεύτερο.

-Δεύτερος Π.σ.μπ: «Πες μου»

-alex: «Ένα *ένα τρίτο bourbon 12άρι*»

-Δεύτερος Π.σ.μπ: «Ναι. 10€.»

To 12άρι glenfiddich που παρήγγειλα υποτίθεται ότι έχει φρουτώδη γεύση, φρεσκάδα, καθόλου καπνιστά και καθόλου μπαχαροειδή. Guess what. Είχε την ίδια γεύση που έχει ένα jameson που έχω σπίτι μου που είναι πιο μπόμπα από τη holy hand grenade στα worms και το διατηρώ για εκπαιδευτικούς λόγους.

Στη συνέχεια ξεκίνησε το live. Guess what. Δεν ήταν metal. Ήταν έντεχνο. Ακουστικό.

Ντάξει ρε παιδιά. Τι bourbon ‘n metal να πούμε, πείτε το μπόμπες ‘n έντεχνο να ξέρουμε που πάμε.

κάπως έτσι

Advertisements

Σχόλια»

1. Σεκσ με Γριεσ - 11 Ιανουαρίου, 2010

Έλα ρε… το Bourbon ‘n Metal έχει σταματήσει προ πολλού να είναι όπως ήτανε. Το μόνο που έχει μείνει πια είναι ένα σωρό σαραντάρηδες που σκάγανε και στις παλιές εποχές του, και οι οποίοι διασκεδάζουν ξενέρωτα με τον ακριβώς ίδιο τρόπο, όπως και τότε. Ενδέχεται να έχουν κωφαθεί από το πολύ Μέταλ και να μην ακούν τη διαφορά, ή, ενδεχομένως, να μην ήταν και πολύ Μεταλάδες to begin with…
Κατά τα άλλα πρώτη φορά πήγες μετά την πτώση του τείχους;

2. alex - 11 Ιανουαρίου, 2010

Ναι 😦
Την τελευταία φορά που είχα πάει έπαιζαν οι Blues Wire και στη μπάντα ακόμα ήταν ο Μπαντούκ.

3. kaede - 11 Ιανουαρίου, 2010

Και σου λέγαμε εκείνο το βράδυ, έλα μαζί μας, αλλά όοοοχι, εσύ εκεί ήθελες!:Ρ

4. tougo - 11 Ιανουαρίου, 2010

πάντως από τότε που με εισάγαν στον μαγικό κόσμο του hedricks. Όπου και να το έχω παραγγείλει (και το είχαν) (δηλαδή τα 3 μαγαζιά ως τώρα έχω ανακαλύψει στην Αθήνα)…πάντα μου το φέρνουν σωστά. Με το αγγουράκι να κάνει μακροβούτια.

Για τα καλά ποτά έχεις δίκιο ως ένα σημείο. Γιατί έτσι και πάρω hendricks…θέλω μισό μπουκάλι για να δω τα ραδίκια ανάποδα. φτου φτου θυμήθηκα ένα μαγαζί που ας πούμε ότι λέγεται ποπ, που είχα πιει ένα τζιν και από την τρίτη γουλιά προσπαθούσα να αποφύγω να πέφτω πάνω σε βιτρίνες.

μπλεχ..

5. Fotis D. - 24 Ιανουαρίου, 2010

«Προξένου Μενεγάκη» και Holy Hand Grenade… τόσο ετερόκλητες pop αναφορές μέσα σε τόσες λίγες αράδες.

Ποιός να το περίμενε!

6. alex - 24 Ιανουαρίου, 2010
7. MrDoODLe - 23 Φεβρουαρίου, 2010

Epic post δικέ μου btw.Στα λόγια σου ήρθαμε τις προάλλες και είπα να το ξαναδιαβάσω.Cheers

alxaki έχει μείνει ενα ανοίχτο μπουκάλι Hendricks στο μαγαζί που δεν σου αρέσει να έρχεσαι, ας το πούμε Deneinaigianarakseis three.You’re more than welcome Nubs 😉

8. alex - 23 Φεβρουαρίου, 2010

Από βδομάδααααααα!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: