jump to navigation

πιο πριν ή πριν πιω; 31 Μαρτίου, 2009

Posted by alex in intoxicated, offline.
Tags:
9 Σχόλια

Ξέρετε αυτές τις φορές που δεν έχεις όρεξη να βγεις αλλά παρολαυτά βγαίνεις; Καταλαβαίνετε, αυτές που μπορεί να κρυώνεις λίγο, ή να έχεις λίγο πονοκέφαλο, ή κούραση, αλλά δε θέλεις με τίποτα να κάτσεις μέσα; Δεν ξέρω τι είναι περισσότερο: δε θέλεις να κάτσεις μέσα, ή θέλεις να βγεις όσο το δυνατόν λιγότερο μπορεί να το θέλει κανείς αυτό;

Είναι χαρακτηριστικό. Βγαίνεις από το σπίτι και όλα είναι κάπως άβολα. Τα ρούχα δεν κάθονται καλά, κάτι τρέχει με την ταχύτητα του βήματος, το shuffle βγάζει μαλακίες κομμάτια, τα τσιγάρα στραβοστρίβονται. Δεν έχεις όρεξη για κάποιο συγκεκριμένο ποτό. Όλα τα γνωστά. Μετά αρχίζεις να φτιάχνεις λίστες με τα πράγματα που έχεις να πεις. Έτσι πάει. Πρώτα αυτά που θα πιεις και μετά αυτά που θα πεις. Προσπαθείς να θυμηθείς τι έχεις πει στην παρέα που πας να βρεις και τι όχι, τα βάζεις σε μια σειρά, τα πιο χλιαρά πρώτα, τα καλύτερα για αργότερα. Αν δε τους ξέρεις πολύ καλά το πράγμα θα κυλήσει με λίγο περισσότερο ενδιαφέρον. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα έχουν να σου πουν και πως θα αντιδράσουν στα δικά σου. Από την άλλη μπορεί να καταλήξετε να μην έχετε τίποτα να πείτε. Αυτό συνήθως εξαρτάται από το τι πίνετε. Μην περιμένεις να σε βοηθήσει μια μπύρα στο να βρεις κάτι να πεις αν κολλήσεις. Θέλει καλύτερα ποτά. Αν πάλι βγαίνεις μόνος το πράγμα είναι αλλιώς. Θέλει απόλυτη άγνοια ή σχετικά καλή γνώση του που πηγαίνεις και τι πρόκειται να βρεις εκεί. Αλλιώς δε θα πετύχει. Τα τηλέφωνα της τελευταίας στιγμής είναι μια απογοήτευση. Φτάνεις να ψάχνεις τον κατάλογο όνομα προς όνομα. Υπάρχουν μερικοί που βγαίνετε συχνά, αλλά με την πρώτη ευκαιρία αναπτύσσεις την πολυτέλεια να μη θέλεις να τους δεις. Τελικά εννοείται πως θα τους πάρεις κι αυτούς! Και όλα αυτά φαίνονται καλύτερα από το να μείνεις μέσα.

Από την άλλη, κι αυτό είναι πιο προσωπικό, είναι η πόλη. Φοβάμαι που η Θεσσαλονίκη έχει αρχίσει να μου αρέσει το τελευταίο εξάμηνο. Θέλω να φύγω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το μόνο πράγμα που μου άρεσε εδώ είναι το ότι υλοποιεί το πως μια πόλη συνεχίζει να υπάρχει αν αποφασίσεις να τη φτιάξεις κάνοντας λάθος ό,τι περνάει από το χέρι σου. Φοβερό case study. Τι θα γίνει αν τελικά βρεθώ να μένω εδώ; Τα ταξίδια τώρα μου φαίνονται κάπως κουραστικά. Συγκεκριμένα κάθε φορά σκέφτομαι τη Λισαβόνα. Είχα ξενυχτίσει στο αεροδρόμιο των Βρυξελών – εγγυημένα το χειρότερο του πολιτισμένου κόσμου – όπου είχα φτάσει με τρένο από την Ολλανδία, μπήκα στο αεροπλάνο τα χαράματα, με ξύπνησε ένα αρχίδι αεροσυνοδός της tap κουνώντας μου τον ώμο για να μου δώσει ένα γιαούρτι, και έφτασα εκεί που έπρεπε στη Λισαβόνα κατά τις 11. Τότε απλά δεν κοιμάσαι. Βγαίνεις να δεις την πόλη. Ε, αυτή την κούραση δε θέλω με τίποτα να την ξανανιώσω. Παλιά το ξημέρωμα σε χώρους αναμονής ήταν κάτι που έκανε το μυαλό μου να παίρνει στροφές. Τώρα δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

Οκ μεγαλώνω. Συγχωρέστε με, αλλά όταν τα πράγματα είναι κάπως στο μυαλό μου για 24 χρόνια και αρχίζουν να έρχονται ανάποδα στα 25 νιώθω την ανάγκη να γκρινιάξω. Η πρώτη παράγραφος μπορεί να είναι γιατί παίζει να βγαίνω υπερβολικά πολύ. Η δευτερη ενδεχομένως γιατί νιώθω πρώτη φορά τόσο κοντά στο να φύγω. Αλλά το να το εξηγείς δε σε κάνει απαραίτητα να νιώθεις καλύτερα. Είναι σα να σπάς το πόδι σου και ο γιατρός να σου λέει ακριβώς τι έχεις πάθει. Στα @@ μου ρε γιατρέ. Έτσι κι αλλιώς ο πόνος θα συνεχίσει.

Advertisements

philips: Τηλέφωνα για σκληρούς. 16 Μαρτίου, 2009

Posted by alex in offline, teh luzl.
Tags: ,
11 Σχόλια

Μόλις πέταξα το σταθερό μου τηλέφωνο από το μπαλκόνι μαζί με κάτι ψίχουλα από ένα τραπεζομάντηλο. Και μιλάμε για πέντε (5) ορόφους έτσι, όχι μαλακίες. Κατέβηκα στον ακάλυπτο με ένα φακό, πήδηξα κάτι φράχτες και το βρήκα σε ένα κομμάτι, με μια μόνο γρατζουνιά στο πίσω κάτω μέρος. Ξανανέβηκα πάνω και δουλέυει ρε μαλάκες! Και ήμουν έτοιμος να το αντικαταστήσω γιατί κατά τα άλλα η ακτίνα που πιάνει είναι για κλάματα. Ποτέ.

Philips. How’s YOUR phone?

All outta angst 9 Μαρτίου, 2009

Posted by alex in teh crais.
Tags: ,
12 Σχόλια

Bah αρρώστησα :/

Έχω μόνο κάτι δέκατα, αλλά ο λαιμός μου είναι χάλια, η μύτη μου ακόμα χειρότερα, και η διάθεση μου γμστα. Το χειρότερο είναι ότι από χθές δεν έχω καθόλου γεύση και όσφρηση. Έτσι πήγαν χαμένα κάτι φοβερά (υποθέτω) λαζάνια με σπανάκι της μαμάς μου. Ayway. Ξανακοιτούσα το πόστ με τα 5 πράγματα που τη δίνουν σε μένα και τον φίλο μου τον Άλέκο, και λέω να γράψω και μερικά που μου αρέσουν. Τον Άλέκο δε τον έχω πρόχειρο τώρα, οπότε θα γράψω μόνο δικά μου.

  1. Τα τσιγάρα μου.
  2. Το beefeater με σόδα, σε χαμηλό ποτήρι και χωρίς λεμονάκι. Το να μην έχει λεμονάκι είναι σημαντικό. Στο λεμονάκι, σε gin που δεν έχει τόνικ μέσα, οφείλεται η ξυνίλα αφού λιώσουν τα παγάκια. Αν πάλι βάζετε τόνικ, δε χρειάζεστε λεμονάκι για την ξυνίλα, φαίνεται ότι σας αρέσει έτσι κι αλλιώς ;p
  3. To βιντεοκλίπ του why go των faithless.  
  4. Το παλιό κτίριο της αρχιτεκτονικής σχολής του Tu Delft. (Κάηκε  και δε χρησιμοποιείται από την περασμένη Άνοιξη)bouwkunde
  5. Το να καπνίζω στο πίσω μπαλκόνι μου. 01
  6. Τα μακαρόνια, κυρίως αυτά που φτιάχνουμε εγώ και ο αδερφός μου με σολωμό.
  7. Οι ταινίες του Peter Greenaway. Κυρίως οι λίστες και τα μετρήματα σ’αυτές.

Το κέρατο μου. 7 Μαρτίου, 2009

Posted by alex in intoxicated, offline.
Tags: , , , , ,
9 Σχόλια

Προσπαθώ να βρω μια εκτέλεση του «ο Άδωνις» του Κραουνάκη που να μην έχει το Λαζόπουλο μέσα (θέλω να ακούσω εκείνο το «ο καφέεες και τα τσιγάααρα μουυυ») , και το μόνο που βρίσκω είναι ο μπουμπούκος να ιδρωκοπάει σα βιαστής σε κάτι δελτία ειδήσεων.

Και μια που άρχισα. Γιατί ω γιατί εγώ που βιώνω την κρίση των 25 κάθε μέρα στο πετσί μου (I ❤ κρίσεις) μένω έξω μέχρι τις 5 και εκείνη η υπέροχη 4 χρόνια μικρότερη κοπελίτσα κουράζεται στις 2.30; When i was 21 i just wanted to fuck on the floor and break things, Henry Rollins. Που οδεύουν αυτές οι γενιές; Και στην τελική κοιμάμαι που κοιμάμαι 3 ώρες μετά, γιατί να τη βλέπω στον ύπνο μου μέχρι το πρωί; Για να νιώσω 21 ακούω placebo από τότε που σηκώθηκα. Και τώρα που το ανέφερα, πως γίνεται να πέφτω για ύπνο στισ 5.30 μετά από ένα επικίνδυνο βράδυ με κείνο τον φίλο του Ίνδικτου τον Jameson, και να σηκώνομαι με το μάτι γαρίδα, και χωρίς απολύτως τίποτα να κάνω στις 8.15;

Τι συμβαίνει σ’αυτό τον κόσμο; Γιατί δε το πιάνω, τέτοιο τσακάλι, εγώ;  Is it not electrifying at first? Does it not drop then? Isn’t it a box of many flavours? Are we enough? Έτσι για να παραθέσω και madrugada.

Άντε καλημέρα..