jump to navigation

οι αγωνιστικές μου γιαγιάδες 29 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in intoxicated.
Tags: , , ,
trackback

Αυτές είναι:

Μπορείς να τις κουρδίσεις και να περπατάνε. Απελπιστικά αργά. Έτσι μπορείς να κάνεις αγώνες ποντάροντας στη μία ή την άλλη, καταφέρνοντας παράλληλα να σκοτώσεις σχετικά διασκεδαστικά λίγο χρόνο.

Το σκότωμα χρόνου για να οριστεί προϋποθέτει μια δραστηριότητα στο προσεχές μέλλον. Τώρα, αν θεωρήσουμε σαν δραστηριότητα τη στιγμή που θα ανάψει μια λάμπα πάνω από το κεφάλι μου σηματοδοτώντας την άφιξη μιας καλής ιδέας για το τι να κάνω σήμερα το απόγευμα, έχει καλώς, γιατί το να παίζω με τις γιαγιάδες τώρα δικαιολογείται. Ωστόσο θα συνεχίζω να παίζω με τις γιαγιάδες, αφού κατεβάσω την καλή ιδέα, και μέχρι να την υλοποιήσω (χρονικό διάστημα που εξαρτάται από μένα περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με την ιδέα). Έτσι μου δίνεται άλλο ένα διάστημα σκοτώματος χρόνου. Άρα στην ουσία δεν έχει αλλάξει κάτι αφού κατέβασα την ιδέα (και μέχρι να την υλοποιήσω), σε σχέση με πριν. Πέρα από το προφανές ερώτημα που προκύπτει, το «πόσο απέχει μια ιδέα από την υλοποίηση της», θα επιθυμούσα να βιάσω τους κανόνες της λογικής και προς μια άλλη κατεύθυνση:

Τι νόημα έχει να κατεβάσω μία ιδέα, αφού θα χρειαστεί τόσο παιχνίδι με τις γιαγιάδες μέχρι αυτή να υλοποιηθεί, που σταστιστικά και μόνο αν το δει κανείς, στο μεταξύ κάτι θα έχει προκύψει;

Και προς μια ακόμη:

Έστω ότι δραστηριότητα είναι ό,τι μπορεί να με αποσπάσει από το να παίζω με τις γιαγιάδες. Κάτι που μπορεί να περιμένω, ή όχι, περισσότερο ή λιγότερο δημιουργικό, με βασικό στοιχείο την δημιουργία «προεκτάσεων» για νέες άλλες δραστηριότητες (*). Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς μιλάμε για χρόνο, η στγμιαία αναλαμπή της σύλληψης της ιδέας δε μπορεί να οριστεί σαν δραστηριότητα, γιατί δεν ορίζεται χρόνος στον οποίο με απέσπασε από τις γιαγιάδες. Άρα μιλάμε για ένα ενιαίο διάστημα παιχνιδιού, από τη στιγμή που άρχισα να παίζω με τις γιαγιάδες, μέχρι που έφυγα για την περίφημη δραστηριότητα. Ωστόσο αν δεν είχε υπάρξει η ιδέα, δε μπορεί να υπάρξει και η δραστηριότητα, και έτσι τα διαστήματα πριν και μετά τη σύλληψη δε μπορεί να γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Η δραστηριότητα είναι κάποιου είδους «προέκταση» της ιδέας. Έτσι φτάνουμε σε μία απύθμενη αντίφαση, από την οποία ενδέχεται να μας βγάλει η εξής θεωρία: Υπάρχουν οι arch-δραστηριότητες και οι meta-δραστηριότητες. Αυτές οι δύο δε συμπίπτουν απαραίτητα χρονικά ή νοηματικά. Μαζί αποτελούν το σύνολο μιας δραστηριότητας, η οποία βλέπουμε ότι ΔΕΝ μπορεί να τοποθετηθεί κάπου συγκεκριμένα στο χρονικό συνεχές, «πατάει» χρονικά εκεί όπου προέκυψαν οι arch- και meta- δραστηριότητες που την αποτελούν. Είναι αυτό που ονομάζουμε «δραστηριακό πολυχρονικό νέφος».

Βλέπετε ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Την επόμενη φορά θα γράψω ένα θριλερικό σενάριο σχετικά με το πως ο τρόπος που κοιτάζουν οι γιαγιάδες έχει αναφορές στην εικόνα από τα δύο παπαγαλάκια στο κλουβί, από «Τα πουλιά» του Χίτσκοκ. Έτσι πέρα από το επιστημονικό κοινό θα προσελκύουμε και το φιλόμουσο. Αυτό εάν επιζήσω από μια νύχτα βαρεμάρας που σου παγώνει το αίμα.

Τα σέβη μου!

(*) Ας το παραδεχτούμε, αυτός ο κόσμος λειτουργεί με έναν χαοτικά αλυσιδωτό τρόπο, kickstart θα λέγαμε, που μετά το kick μπαίνεις σε ένα trip αμέτρητων ακολουθιών από αλληλουχίες γεγονότων, και αν πάλι δεν πάρεις το kick παίρνεις τα @@ σου σε πακέτο.

Advertisements

Σχόλια»

1. Giorgos - 30 Οκτώβριος, 2008

Τι έχεις παλικάρι μου? τι σε βασανίζει; τι post είναι αυτά; Επειγόντως αθήνα…

Να σου πήξω τον εγκέφαλο μλκια. 🙂

2. brightbitebyalex - 30 Οκτώβριος, 2008

Πρέπει να έρθω. Αυτά είναι τα ποστ «της ώρας». Ξεκίνησα ανεβάζοντας μια φωτογραφία για τις γιαγιάδες, που είναι γαμάτες πέρα από κάθε ανάλυση. Το άλλο προέκυψε. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο δε θα γράψω ποτέ αυτό που είπα για τις γιαγιάδες και τον Χιτσκοκ.

Η πλάκα είναι ότι συνέχισα να παίζω με τις γιαγιάδες μετά το ποστ, κατέβηκε η ιδέα, συνέχισα να παίζω, και μετά την υλοποίησα. Η μλκια είναι ότι ξέχασα να τσιμπήσω κάτι στο μεταξύ, με αποτέλεσμα τώρα να είμαι βρωμότυφλα. Παω να κοιμηθώ like there’s no tomorrow. Because there ain’t. This world functions in mysterious ways. See ya in another life brotha όπως λέει και ο noy όποτε χάνουμε ένα warcraftικό φίλο που σταματάει ή αρχίζει warhammer. Έχει δίκιο πέρα ως πέρα.

Ξέρεις τελικά οι πολλές ζωές παράλληλα θα ήταν καλή λύση για όσους τους φοβίζει το καθαρά προσδιορισμένο «εδώ». See yar brothas in some other lives, ah brothas? bliss..

3. 50ft queenie - 30 Οκτώβριος, 2008

Γουάτ εμπάουτ δε σίσταζ;;

Οι γιαγιάδες είναι απιστευταπίθανες! Το ποστ… Το ποστ… Οκ. Απλά χρειαζόσουν το κοκτεϊλάκι σου.

Θα συμφωνήσω με τον Γιώργο. Έλα Αθήνα. Παίζει πολλή μαλακία. Θα πάμε να πιούμε κοκτέιλ και μετά θα σε ηχογραφώ.

4. brightbitebyalex - 30 Οκτώβριος, 2008

Καλημέρα παιδάκια. Μόλις τα ξαναδιάβασα :S

Πρέπει. Και η φωνή μου είναι κάτι που αξίζει να έχει κανείς ηχογραφημένο 😉

Σίσταζ όλσο, αλλά αμα δε βλέπεις lost δε μπορείς να το πιάσεις! 😛

5. Γιατί το twitter είναι μαλακία « Brightbites - 17 Ιουνίου, 2009

[…] ένα update την ώρα είναι τελείως lame. Δηλαδή στην ιδεατή περίπτωση θα έκανες update like every single one of those now-moments, right? Δηλαδή τα […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: