jump to navigation

οι αγωνιστικές μου γιαγιάδες 29 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in intoxicated.
Tags: , , ,
5 Σχόλια

Αυτές είναι:

Μπορείς να τις κουρδίσεις και να περπατάνε. Απελπιστικά αργά. Έτσι μπορείς να κάνεις αγώνες ποντάροντας στη μία ή την άλλη, καταφέρνοντας παράλληλα να σκοτώσεις σχετικά διασκεδαστικά λίγο χρόνο.

Το σκότωμα χρόνου για να οριστεί προϋποθέτει μια δραστηριότητα στο προσεχές μέλλον. Τώρα, αν θεωρήσουμε σαν δραστηριότητα τη στιγμή που θα ανάψει μια λάμπα πάνω από το κεφάλι μου σηματοδοτώντας την άφιξη μιας καλής ιδέας για το τι να κάνω σήμερα το απόγευμα, έχει καλώς, γιατί το να παίζω με τις γιαγιάδες τώρα δικαιολογείται. Ωστόσο θα συνεχίζω να παίζω με τις γιαγιάδες, αφού κατεβάσω την καλή ιδέα, και μέχρι να την υλοποιήσω (χρονικό διάστημα που εξαρτάται από μένα περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με την ιδέα). Έτσι μου δίνεται άλλο ένα διάστημα σκοτώματος χρόνου. Άρα στην ουσία δεν έχει αλλάξει κάτι αφού κατέβασα την ιδέα (και μέχρι να την υλοποιήσω), σε σχέση με πριν. Πέρα από το προφανές ερώτημα που προκύπτει, το «πόσο απέχει μια ιδέα από την υλοποίηση της», θα επιθυμούσα να βιάσω τους κανόνες της λογικής και προς μια άλλη κατεύθυνση:

Τι νόημα έχει να κατεβάσω μία ιδέα, αφού θα χρειαστεί τόσο παιχνίδι με τις γιαγιάδες μέχρι αυτή να υλοποιηθεί, που σταστιστικά και μόνο αν το δει κανείς, στο μεταξύ κάτι θα έχει προκύψει;

Και προς μια ακόμη:

Έστω ότι δραστηριότητα είναι ό,τι μπορεί να με αποσπάσει από το να παίζω με τις γιαγιάδες. Κάτι που μπορεί να περιμένω, ή όχι, περισσότερο ή λιγότερο δημιουργικό, με βασικό στοιχείο την δημιουργία «προεκτάσεων» για νέες άλλες δραστηριότητες (*). Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς μιλάμε για χρόνο, η στγμιαία αναλαμπή της σύλληψης της ιδέας δε μπορεί να οριστεί σαν δραστηριότητα, γιατί δεν ορίζεται χρόνος στον οποίο με απέσπασε από τις γιαγιάδες. Άρα μιλάμε για ένα ενιαίο διάστημα παιχνιδιού, από τη στιγμή που άρχισα να παίζω με τις γιαγιάδες, μέχρι που έφυγα για την περίφημη δραστηριότητα. Ωστόσο αν δεν είχε υπάρξει η ιδέα, δε μπορεί να υπάρξει και η δραστηριότητα, και έτσι τα διαστήματα πριν και μετά τη σύλληψη δε μπορεί να γίνονται αντιληπτά σαν ένα. Η δραστηριότητα είναι κάποιου είδους «προέκταση» της ιδέας. Έτσι φτάνουμε σε μία απύθμενη αντίφαση, από την οποία ενδέχεται να μας βγάλει η εξής θεωρία: Υπάρχουν οι arch-δραστηριότητες και οι meta-δραστηριότητες. Αυτές οι δύο δε συμπίπτουν απαραίτητα χρονικά ή νοηματικά. Μαζί αποτελούν το σύνολο μιας δραστηριότητας, η οποία βλέπουμε ότι ΔΕΝ μπορεί να τοποθετηθεί κάπου συγκεκριμένα στο χρονικό συνεχές, «πατάει» χρονικά εκεί όπου προέκυψαν οι arch- και meta- δραστηριότητες που την αποτελούν. Είναι αυτό που ονομάζουμε «δραστηριακό πολυχρονικό νέφος».

Βλέπετε ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Την επόμενη φορά θα γράψω ένα θριλερικό σενάριο σχετικά με το πως ο τρόπος που κοιτάζουν οι γιαγιάδες έχει αναφορές στην εικόνα από τα δύο παπαγαλάκια στο κλουβί, από «Τα πουλιά» του Χίτσκοκ. Έτσι πέρα από το επιστημονικό κοινό θα προσελκύουμε και το φιλόμουσο. Αυτό εάν επιζήσω από μια νύχτα βαρεμάρας που σου παγώνει το αίμα.

Τα σέβη μου!

(*) Ας το παραδεχτούμε, αυτός ο κόσμος λειτουργεί με έναν χαοτικά αλυσιδωτό τρόπο, kickstart θα λέγαμε, που μετά το kick μπαίνεις σε ένα trip αμέτρητων ακολουθιών από αλληλουχίες γεγονότων, και αν πάλι δεν πάρεις το kick παίρνεις τα @@ σου σε πακέτο.

σηκώνοντας το δεξί μου φρύδι.. 23 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in internal affairs (τσόντες και τέτοια).
Tags: , ,
9 Σχόλια

Μάλιστα. Κάποιος μπήκε στο blog ψάχνωντας «ΠΟΔΑΡΙΛΑ φωτο». Σ’αυτό το σημείο oi Brightbites οφείλουμε να δηλώσουμε:

α) Αυτό το blog έχει την τιμή να παίρνει traffic από κόσμο που ψάχνει «κολουσ» και όχι μόνο, και «ωραίουσ κόλουσ». Δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση με ποδαρίλα. Την απεχθανόμαστε μαζί με τους χίπιδες που την εκπέμπουν.

β) Φίλος, η ποδαρίλα δεν είναι κάτι που φαίνεται. Δε βγαίνει σε φωτογραφία!

περί μινιμαλισμού 23 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision.
Tags: , ,
5 Σχόλια

Σιχαμερή έννοια για να χαρακτηρίσεις ένα χώρο. Λίγο καλύτερη από την «αναπαλαίωση». Ένιγουέι, έτσι το καταλαβαίνει ο κόσμος, έτσι θα το πουμε κι εμείς εδώ.

Αυτό είναι μια εικόνα από το διαμέρισμα του Kanye West (όσοι δε τον ξέρετε μπορείτε να googlαρετε, αλλά δε μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα το ποιός έιναι). Συγκεκριμένα η κουζίνα. Κατ’αρχάς πρέπει να πούμε μπράβο στον Kanye που πήγε στον Claudio Silvestrin (νομίζω ότι ήμουν σαφής σχετικά με το google) για να του φτιάξει το σπίτι, οι ράπερς συνήθως έχουν πιο γκροτέσκα γούστα.

Μπορούμε να αναλύουμε για ώρες σχετικά με τους καθαρούς όγκους, το ρόλο της διάχυσης του φωτός, για την ιμπρεσιονιστική ατμόσφαιρα που δημιουργεί σε συνδιασμό με τα απαλά χρώματα, τις υφές, τη σχέση τεχνητού και φυσικού φωτισμού, τα υλικά, τη ροή στο χώρο, και μπλα μπλα μπλα. Η παρατήρηση ωστόσο που μετράει είναι μία, και γράφεται με caps: ΤΗ ΜΠΙΤΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗ ΦΑΕΙ;

Όπως λέει και ο αγαπητός συνάδερφος Κώστας, αυτά τα σπίτια δεν είναι για να καλύπτουν τις χωρικές σου ανάγκες. Είναι για να σου δίνουν τη δυνατότητα να φαντασιώνεσαι πιο άμεσα, μια στυλιζαρισμένη, πιο «καθαρή» και υπεραπλουστευμένη εικόνα του εαυτού σου. Δεν είναι οι χώροι που σε καλούν να τους χρησιμοποιήσεις, είναι χώροι που σου επιβάλλουν να τους καθαρίσεις μετά από την όποια δραστηριότητα σου.

Και, to be honest δεν καταλαβαίνω γιατί μπορεί να αρέσουν τέτοιοι χώροι σε κάποιον που δεν είναι σχεδιαστής. Η μόνη χρηστική αξία τους είναι το γεγονός ότι υλοποιούν «μικρά μαθηματάκια» σύνθεσης. Δεν είναι για πέταμα, απλά έχουν πολύ εξειδικευμένο τρόπο «χρήσης».

Οι φωτογραφίες είναι από το Dezeen, συγκεκριμένα απο εδώ.

Α, και σόρρυ για τα ορθογραφικά έτσι; Είμαι σίγουρος ότι θα έχω μερικά. ;p

morning haze 23 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in σκέψεις, Uncategorized.
Tags: ,
4 Σχόλια

Το πρώτο τσιγάρο της ημέρας δε τα σπάει; Δηλαδή δεν ξέρω τι καπνίζετε εσείς, αλλά ο καπνός που επιλέγω ομολογουμένως είναι πολύ βαρύς, και το πρωινό τσιγάρο με στέλνει πάντα. Είναι ωραίες αυτές οι στάθερές στη ζωή. Με το πρώτο μου τσιγάρο θα την ακούσω, ανεξάρτητα αν έχω κέφια ή όχι, ανεξάρτητα του που βρίσκομαι και τι κάνω. Έτσι λειτουργεί κάπως σα μια κλοστή που περνάει μέσα από πολλές διαφορετικές αναμνήσεις, και που αν την τραβήξεις μπορείς να τις μαζέψεις όλες μαζί. Μόλις κάπνισα ένα έξω από ένα γαμάτο γραφειάκι όπου δουλέυω τελευταία. Ήταν η ίδια αίσθηση με αυτή που μου έδινε όταν παλιότερα δούλευα στο πιο μίζερο γραφείο του κόσμου. Η ίδια όπως όταν ξυπνάω με την άνεση μου και μπορώ να πιω τον καφέ μου με παρέα στην απόλυτη χαλάρωση, ή όταν έχω κοιμηθεί μια ώρα και τρέχω σα μανιακός να παραδώσω κάποια μλκία στο πανεπιστήμιο. Δεν είναι απλώς μια κοινή δραστηριότητα σε όλες αυτές τις διαφορετικές φάσεις. Το κόλπο είναι ότι για τα 5 λεπτά που θα κρατήσει θα σου μονοπωλήσει το ενδιαφέρον. Δεν είναι απλά σα μια κλοστή. Είναι σα μια κόκκινη κλοστή!

Νομίζω τα αγαπημένα μου είναι αυτά σε χώρους αναμονής αεροδρομίων και τρένων. Γιατί εκεί το κάπνισμα είναι και ένα από τα ελάχιστα πράγματα που έχεις να κάνεις. Και btw πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι κάνουν οι μη καπνίζοντες όταν δεν έχουν τι να κάνουν.. Μάλλον σκέφτονται νέους τρόπους για να ταλαιπωρούν τους καπνίζοντες.

Πάω να κάνω καμιά δουλεία. cheers :]

σκεψη 17: 20 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in σκέψεις.
7 Σχόλια

Και τώρα που ξανακοιτάω τη σκέψη 16, τείνω στο συμπέρασμα ότι κάθε μεγάλη κουβέντα θα ακουγόταν πολύ πιο cool με ένα «Μαλάκα.» μπροστά. Για παράδειγμα:

Martin Luther King: «Mαλάκες. At the center of non-violence stands the principle of love.»

Mahatma Gandhi: «Μαλάκα. You must be the change you want to see in this world.»

Nelson Mandela: «Μαλάκες: Education is the most powerful weapon which you can use to change the world.»

Γιάννης Αγγελάκας: «Μαλάκα. Βάλε ΚΙΑΛΛΟ κρεμμύδι στην πίτα μου»

Και πάει λεγόντας. Δοκιμάστε το με τις 10 εντολές. Cool as hell!

Καλή εβδομάδα και πάλι!

σκέψη 16: 20 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in σκέψεις.
3 Σχόλια

Σημαντική κουβέντα που άκουσα πρόσφατα:

Μαλακα. Μην είσαι αεριτζής. Ο τελευταίος μάστορας, κάποιος που κολλάει μπρίκια, είναι πιο αξιόλογος από τον πρόεδρο της Fannie Mae. Γιατί αυτός που κολλάει μπρίκια, αυτό κάνει, και δε μπορείς να του πεις τίποτα. Κάτι παράγει. Θα σου πει «πάρε ρε κόπανε και κόλλα ένα μπρίκι να δούμε αν μπορείς». Ο (πρώην) πρόεδρος της Fannie Mae ζαμπλουτός μεν, έχει αυτή τη στιγμή κάτι εκατομμύρια να του φτύνουνε ροχάλες στα μούτρα. Γιατί; Γιατί πούλαγε αέρα. Δεν έκανε τίποτα άλλο.

Τελικά η συζήτηση κατέληξε στο ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να είναι μάστορας με αεριτζή πεθερό. Και μάστορας θα είσαι, και φράγγα θα έχεις, από τη γυναίκα σου!

Καλή εβδομάδα.. Τρομάρα μας!

:/ 17 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in teh rants.
add a comment

Όχι ότι περιμέναμε και κάτι διαφορετικό, αλλά ‘ντάξει. Οι τύποι είναι γελοίοι.

Σταδιαλα πρωί πρωί.

Demotivations II 13 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in intertubes, teh luzl.
Tags:
5 Σχόλια

Λοιπόν εδώ μπορεί κανείς να φτιάξει το δικό του demotivational poster. Ιδού το δικό μου!

Η φωτογραφία είναι της kissogram.

UPDATE: ‘Εχω καταγουστάρει μ’αυτή τη μλκίτσα! Here’s another one:

And yet another one:

demotivations 11 Οκτώβριος, 2008

Posted by alex in intertubes.
Tags:
add a comment

Ένα σχετικά επίκαιρο:

και ένα διαχρονικό:

Περισσότερα εδώ :] Αα, και φυσικά το αγαπημένο μας!