jump to navigation

Oh you were majesty 15 Ιουλίου, 2008

Posted by alex in emoemoemo.
Tags: ,
trackback

Your roads were heavy and your longing was cut from bone.

Στο μυαλό μου μπορώ ακόμα να δω τις προσδοκίες μου να απλώνονται στους δρόμους της πόλης, να περνούν από τη σκέψη μου στις αισθήσεις του σώματός μου, και πάλι πίσω στη σφαίρα των αναμνήσεων μου. Μπορώ να δω πως η ομορφιά που τη μια μέρα με γέμιζε μπορεί την επόμενη να με πνίγει, και χώρος γύρω μου να μη σταματάει να με αγκαλιάζει. Όταν το πρόσωπο που προηγουμένως άγγιζα, ζωντάνευε στο μυαλό μου κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, η πόλη ήταν εκεί για μένα. Δε μου’χει ξανασυμβεί αυτό. Τα μέρη όπου έχω απλώσει τα όνειρα και τα συναισθήματα μου δε με ξαναδέχονται ποτέ. Με απωθούν. Είδα πως είναι να αρκεί μόνο μια σκέψη για να είμαι χαρούμενος, χωρίς την ανάγκη να φύγω σε κάποια άλλη. Υποθέτω πως αυτό πρέπει να είναι το να ξέρει κανείς τι θέλει. Πρωτόγνωρο συναίσθημα για μένα, και το αρπάζω με όλες μου τις αισθήσεις. Θέλω να δω πως είναι η ζωή έτσι. It’s a Berlin thing.

Advertisements

Σχόλια»

1. Θανάσος - 16 Ιουλίου, 2008

Όταν πατήσεις για πρώτη στιγμή στο Βερολίνο, νιώθεις για κάποιο λόγο ένοχος-και ενθουσιασμένος ταυτόχρονα, όπως όταν μικροί ρίχναμε κλεφτές ματιές στα ντουζ των κοριτσιών. Έχεις την εντύπωση ότι αυτή η πόλη σε κοτάει με ένα βλέμμα όλο υπόσχεση, αλλά απομακρύνεται ταυτόχρονα από εσένα-με τέτοια ταχύτητα ώστε εάν κινηθείς αποφασιστικά να μπορέσεις να την αρπάξεις όμως.

Μετά από λίγο καιρό, αφού σε έχει δεχτεί ως παρέα της και συντροφό της, σου προσφέρει απλόχερα τις βασικές της ηδονές. Μυρωδιές, εικόνες, ήχους, συναισθήματα. Αισθητικά και αισθησιακά ερεθίσματα δηλαδή. Και μπορεί που και που πάλι να σου γυρίσει λίγο την πλάτη ή να αργήσει στο ραντεβού, αλλά το πρωί θα σηκωθεί πριν από εσένα, αν κοιμήθηκε ποτέ-και θα σου ετοιμάσει καφέ. Ίσως και μια μπύρα.

Κάποιες φορές την βλέπεις ωστόσο ότι κλαίει. Και άλλες έχει εντυπωσιακά mood swings. Προσπαθείς να την παρηγορήσεις-δεν χρειάζεται. Το ξέρει ότι είναι λίγο άστατη. Το ευχαριστιέται μάλιστα που είναι έτσι. Γιατί αυτό την κάνει ενδιαφέρουσα, και της δίνει βάθος και την προσδίδει μια μελαγχολική ομορφιά. Δεν ξέρουμε ωστόσο τί την ρίχνει. Ίσως να είναι απλά το ποτάμι που τη σκίζει στη μέση, ίσως η ανάμνηση του τοίχους, ίσως απλά το τεράστιο βάρος του να κρατάς τόσους εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους ενωμένους μαζί σε αρμονία. Χαγιόκα.

Εκεί που νομίζεις ότι όλα βαίνουν ήσυχα, η πόλη βάζει ένα μαντήλι, ή βγάζει ό,τι φορά πάνω από τη μέση, και σε καλεί να την ακολουθήσεις σε απρέπειες. Δεν έχεις και άλλη επιλογή από το να πας.

Σε κάθε άλλη ανύποπτη στιγμή, μπορεί να σου προτείνει να πιείτε έναν καφέ, να πάτε μαζί σε ένα πάρκο, να περπατήσετε σε μιά αγορά, να τη βγάλεις για χορό-όπου εσύ πρέπει να είσαι ο άνετος και γεμάτος αυτοπεποίθηση οδηγός. Αλλά θα ανεχτεί και τα λάθος σου βήματα-αρκεί να θέλεις να γελάσεις με αυτά.

Αυτή η πόλη έιναι ταυτόχρονα φίλη, κόρη και ερωμένη.

Και δίνει σε όλους όσους βρέθηκαν εδώ ένα δώρο-μόνο ένα φιλί.

2. lastlines - 22 Ιουλίου, 2008

πολύ όμορφο κείμενο «διαβάζεσαι» γεμάτος!
🙂

3. brightbitebyalex - 23 Ιουλίου, 2008

Ευχαριστώ 🙂 Ήμουν όταν το έγραψα!

Θανάσο δε σου απάντησα κάτι γιατί δε νομίζω ότι έχει κάτι να σου απαντήσω. Ωραίο το κείμενο σου 🙂

4. lucinta - 2 Οκτώβριος, 2008

Πανέμορφο κείμενο, πανέμορφη πόλη… Κι εγώ νομίζω ότι αφού έζησα για λίγο στην αγκαλιά της, ξέρω πλέον τι θέλω… Να επιστρέψω εκεί αυτήν τη φορά μόνιμα 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: