jump to navigation

white rabbit 21 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in freaktion, σκέψεις.
Tags: , ,
6 Σχόλια

Η τελευταία ουσιαστική προσπάθεια μου να κάνω κόμιξ τελείωσε εξίσου άδοξα με τις μη ουσιαστικές. Ήταν πριν από τρία και κάτι χρόνια, οπότε δε θυμάμαι πολλά, αλλά έχω όρεξη να μιλήσω γι αυτό. Δε θέλω να επικεντρωθώ στα σκίτσα και δεν έψαξα καν να τα βρώ.
Ήταν τρεις παράλληλες ιστορίες που γενικά είχαν να κάνουν με δοχεία. Σε κάθε περίπτωση τα καρέ ακολουθούσαν ένα ζουμ σε κομμάτια της θεσσαλονίκης. 4-5 καρέ για κάθε εισαγωγικό κείμενο, με παράλληλο ζουμ από ένα birds eye view μερικών οικοδομικών τετραγώνων μέχρι το εκάστοτε δοχείο. Παραθέτω τις μακέτες των σεναρίων των πρώτων δύο, την Τρίτη δε την είχα πολύ figured out, και προειδοποιώ εξαρχής, δε βγαίνει κανένα νόημα γιατί δεν είναι τίποτα τελειωμένο. Μια παράθεση εικόνων κάνω μόνο.

Στην πρώτη ιστορία ο Πορτορικανός Σατσεμές βρισκόταν στην τουαλέτα του a nice pair παραμονή πρωτοχρονιάς του 2004. Κοιτούσε τη λεκάνη προσπαθώντας να κατουρήσει και αναρωτιόταν τι έκανε τα τελευταία τρια χρόνια. Δεν είχε και πολλά να σκεφτεί. Δεν έκανε τίποτα και όμως είχε την αίσθηση ότι ήταν συνεχώς απασχολημένος. Τα τελευταία τρια χρόνια συνήθως ήταν μεθυσμένος και ακόμα συχνότερα διαλογιζόταν σε τουαλέτες από μπαρ. Δε μπορούσε να περάσει πάνω από δυο ώρες στο ίδιο μέρος και τότε είχε την πολυτέλεια να ξέρει αρκετούς ανθρώπους για να μπορεί να αλλάζει συνέχεια περιβάλλον. Είχε επίσης την πολυτέλεια να πιστεύει και να γράφει σε καθρέφτες από τουαλέτες ότι τα κορόιδα ονειρεύονται. Ο Σατσεμές ήταν υπερκοινωνικός τύπος και σαν τέτοιος ήξερε πολύ καλά που βρίσκονται τα όρια των διαπροσωπικών σχέσεων. Τι διαπερνάει τη φούσκα του ατομικού και τι όχι. Ακόμα ήξερε ότι όσο αυξάνεται η κοινωνικότητα τόσο μικραίνει η διάμετρος αυτής της σφαίρας. Γι αυτό και δεν καθόταν πολύ στο ίδιο μέρος και γι αυτό το κατούρημα στα μαγαζιά ήταν από τις στιγμές που απολάμβανε περισσότερο. Μπρούσε να έχει ένα αδιαπέραστο όριο γύρω του, χωρίς ταυτόχρονα να λείπει από το πεδίο εκτόνωσης της κοινωνικότητας του. Γιατί σαν υπερκοινωνικός τύπος φοβόταν να μένει μόνος του. Όταν ένιωθε μοναξιά του ερχόταν μαζί και μια αίσθηση νοσταλγίας. Και ας το παραδεχτούμε, η νοσταλγία είναι κάτι το οποίο γενικά αν δε το επιδιώκουμε, τουλάχιστον σταματάμε για να το προσέξουμε. Αυτή η αίσθηση στην περίπτωση του Σατσεμες, ενισχυμένη συνήθως από γερές δόσεις αλκοόλ, προέκυπτε κατά κανόνα στις τουαλέτες. Και τις πρωτοχρονιές είναι πάντα δυνατότερη.

Η δεύτερη ιστορία διαδραματιζόταν πρωί καθημερινής κάνα χιλιόμετρο πιο πέρα, γωνία Π.Π. Γερμανού και Π. Μελά. Μια κυρία μέσης ηλικίας (δε θυμάμαι αν είχε όνομα) καθόταν σε ένα από τα τραπέζια που βγάζει το local στο πεζοδρόμιο και κοίταζε τον πάτο από το φλυτζάνι της. Ήταν ένα στυλάτο φλυτζάνι από τις συλλογές illy που είναι φιλοτεχνημένες από γνωστούς ζωγράφους. Έπινε διπλό espresso εκεί μέσα, κάπνιζε και μιλούσε με τον λογιστή της στο τηλέφωνο. Είχε πεταχτεί για ένα καφέ από το μαγαζί με κοσμήματα που έχει λίγο πιο πέρα στην Π.Π. Γερμανου. Είχε κοντά κόκκινα βαμμένα μαλλία, μερικά extra κιλάκια, αρκετό μακιγιάζ και πολλά μπιχλιμπίδια γύρω από το λαιμό και τα δάχτυλά της. Αποτελούσε ενόχληση για μια παρέα από τρεις εικοσάχρονους new age nerd φοιτητές design παραδίπλα. Ήταν μια παραφωνία κανονικότητας στον φετιχισμό τους γύρω από την εναλλακτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Απόλυτα προβλέψιμη. Όχι ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία να δοκιμάσει κανείς να μπει στην ψυχοσύνθεση της, αλλά όλα φαίνονταν να είναι εκεί που πρέπει. Και για τους nerds αυτό ήταν εφιαλτικό. Αυτή η θειά αποτελούσε την μεγαλύτερη απειλή. Ξεχείλιζε αμφιβολία για το που πηγαίνουν. Μέσα της μπορούσαν να δουν την εκδοχή του μελλοντός κατά την οποία θα ήταν οι άντρες της, ή οι εργαζόμενοι της ή οι φίλοι της. Την εκδοχή που θα έχουν κάτσει να ακούσουν το περίφημο “όλα εδώ πληρώνονται μάγκες”, θα το έχουν χωνέψει και θα είναι έτοιμοι να το πουν και στα παιδιά τους. Η θεια τους γέμιζε με αμφιβολία: τι σκεφτόταν στα είκοσι της; τι έκανε και κατέληξε έτσι; έκανε κάτι εν πάσει περιπτώσει, ή αυτή είναι η φυσική εξέλιξη ενός αστού, το να προσπαθεί μη φάει αυτό που θα ταίζει σε 2 επί τα χρόνια του; Και κυρίως, γιατί στο κέρατο έχουν περάσει λίγο από το χρόνο τους προβληματιζόμενοι γι αυτήν; Αυτή άναψε ένα τσιγάρο ακόμα και ξανασήκωσε το κινητό της. Τους είχε γαμήσει τη μέρα.

Δεν κατάφερα να ενώσω αυτές τις δύο ιστορίες, ούτε βρήκα μια τρίτη που να κάθεται ενδιάμεσα. Έχω την αίσθηση ότι κάπου κολλάνε, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Go ask Alice, when she’s ten feet tall:

Advertisements

van nelle, zware shag 20 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in offline, sound and vision.
Tags: ,
29 Σχόλια

vannelle.jpg

Μου τον έφεραν, τον καπνίζω και σας μιλάω γι αυτόν βγάζοντας καπνό από το στόμα μου. Η επιτομή του καπνού. Και μη μασάτε άμα έχει ξεραθεί, βάλτε δύο φέτες πορτοκάλι μέσα στη σακούλα για δύο μέρες και θα γίνει τέλειος! Στρουκτουραλιστικό χαρμάνι. Από τα γενοφάσκια του. Γωνία Rotterdam και Schiedam, δίπλα στις γραμμές του τρένου, απέναντι από ένα τζαμί.

800px-van_nelle_29102006_008.jpg

hm.. 14 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in shuffle.
14 Σχόλια

και γαμώ τις μαλακίες!

Επίσης πολύ καλή μαλακία που άκουσα πρόσφατα: «Ζητείται χοντρός και πουτανάκι για χιπ χοπ σχήμα» !!

σκέψη γενική 11 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in σκέψεις, offline.
10 Σχόλια

Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια είχα περάσει ένα μήνα στον οποίο ήμουν κλινικά νεκρός. Δηλαδή οι περισσότερες εξετάσεις που μου έκαναν τότε αυτό έδειχναν. Στο τέλος αυτού του μήνα άρχισα να επανέρχομαι για κάποιο ανεξήγητο λόγο και μέσα σε ένα εξάμηνο οι τιμές των διαφόρων (δεν έχω ιδέα πως λέγονται) στο αίμα μου επανήλθαν στο φυσιολογικό. Ποτέ δε μάθαμε τι ακριβώς είχα, ούτε πως μου πέρασε. Το μόνο που έμεινε είναι ότι οι γονείς μου μεγάλωσαν καμιά δεκαετεία σε κείνο το διάστημα. Γενικά τότε δεν πολυκαταλάβαινα τι γινόταν, αλλά αυτό για το οποίο θυμάμαι να νιώθω φοβερά άσχημα είναι ότι σκεφτόμουν ότι όλος ο κόσμος που με βλέπει στα νοσοκομεία και γενικά όταν τρέχαμε για εξετάσεις, γιατί δε φαινόταν να έχω κάτι εξωτερικά, θα αναρωτιέται γιατί δεν ήμουν σχολείο.

My point is, well, I don’t really know what my point is, αλλά σκέφτομαι κατά πόσο το να συνειδητοποιεί κανείς τι έχει μπροστά του έχει σχέση με το πως αυτό εξελίσσεται. Αν το δει κανείς από τη δική μου σκοπιά, θα μπορούσα να είχα πεθάνει και το μόνο που μου κόστισε ήταν λίγη ντροπή στο δρόμο και τα διαλείμματα στο σχολείο κατά το εξάμηνο που ακολούθησε, στα οποία δεν έπρεπε να τρέχω. Από την πλευρά των γονιών μου, παρά το γεγονός ότι τελικά δεν έπαθα τίποτα, το σημάδι απ’ όλη αυτή την ιστορία τους έχει μείνει πεντακάθαρο. Νομίζω ότι αν μου συνέβαινε το ίδιο τώρα που έχω αναπτύξει κάποια πιο πλήρη συνειδητοποίηση για τα πράγματα, είτε τη γλίτωνα είτε όχι, πιθανότατα θα είχα προλάβει να κάνω κακό στον εαυτό μου και μόνο στη σκέψη ότι κάτι κακό θα συμβεί.

quart in session! 11 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in intoxicated, musiek, sound and vision.
Tags: , , ,
4 Σχόλια
Την βαθύτατη μου συμπάθεια σε όσους σηκώθηκαν το πρωί νιώθωντας σαν ένα τζιν με τόνικ και πέρασαν το υπόλοιπο της ημέρας αναζητώντας λεμόνι. Ακολουθεί βιντεάρα.
.

staring at the rude bois 9 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in musiek, sound and vision.
Tags: ,
2 Σχόλια

Αλητεία σκέτη είναι αυτός ο πιτσιρικάς. Πολύ τον πάω. Του τρέχουν τα νεύρα από τ’αυτιά.

Είναι οι Gallows. Αν σας άρεσε προτείνω ακόμα staring at the rude bois και in the belly of the shark

δύο πράγματα (2) 9 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in 2 πράγματα.
Tags:
10 Σχόλια

το βαρύ:
Βλέποντας κάτι παλιές φωτογραφίες από διακοπές σκέφτομαι ότι οι στιγμές στις οποίες νιώθει κανείς ευτυχισμένος είναι οι στιγμές όπου είναι πολύ μικρός / χαζός / ασυνείδητος / αδιάφορος / αδαής για να δει το bigger picture.

το ελαφρύ:
Παίρνετε ένα φιλέτο, μοσχαρίσιο κατα προτίμηση, και όπως είναι το ρίχνετε σε ένα τηγάνι σε δυνατή φωτιά. Στα 4-5 λεπτά* ρίχνετε λίγο αλατοπίπερο στη μία μεριά, αναποδογυρίζετε και ρίχνετε και στην άλλη. Περιμένετε άλλα 4 λεπτά* και ρίχνετε ό,τι λίγο χορταρικό γουστάρετε για γαρνιτούρα (δηλαδή ρίγανη ή μαϊντανό ή άνιθο κλπ κλπ, υποθέτω ότι πάνω σ’αυτό το ζήτημα θα επεκταθεί κατάλληλα ο oxotnic στα κόμεντς), αφήνετε το χορταρικό για ένα λεπτό και σβήνετε με κόκκινο κρασί ή μπύρα. Συνοδεύεται πολύ καλά με καμιά σαλάτα με βλήτα και λαδολέμονο. Θα πρότεινα στο σερβίρισμα να ρίξετε πάνω στο κρέας ένα ξύσμα βούτηρο με λίγο από το χόρτο που χρησιμοποιήσατε για τη γαρνιτούρα, αλλά δε θα λέγεται πια ελαφρύ.

*Η διάρκεια ψησίματος που προτείνω έχει σαν δεδομένο ότι τρώτε το κρέας σας λίγο κόκκινο και με ελάχιστο αίμα. Αν το προτιμάτε αλλιώς μπορείτε να το αφήσετε να ψηθεί περισσότερο. Αν και νομίζω ότι η επιθετικότητα που προκαλεί το να τρώει κανείς ωμό κρέας μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη σ’αυτή την κοινωνία.

UPDATE: 50ft queenie εννοείς κάτι τέτοιο; (και με την ευκαιρία διόρθωσα και ένα κραυγαλέο ορθογραφικό..)

thalasitsa.jpg

The night of the living nerds 5 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in offline, teh rants, troo story.
Tags: , ,
20 Σχόλια

τίτλος αλτερνατίφ: sit around and fuck my head, or hang out with the living dead. nofx: straight edge

Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Πριν από λίγες ώρες έχω ξεμεθύσει από χθες και μόλις έχω πιει μερικές μπύρες για να το γιορτάσω. Κάθομαι στη ναυαρίνου μπρόστα στο βραστό και τρώω από ένα με τον brightbitebykoul. Χαζεύουμε τη βιτρίνα από το κεντρί και αποφεύγουμε κάτι κουτάκια αναψυκτικών που κλοτσάει ένας βλαμένος μέσα από το διπλανό παρτέρι. Σε γενικές γραμμές απολαμβάνουμε τη γνώριμη ατμόσφαιρα μιας πλατείας της οποίας οι μισοί χρήστες είναι πρεζάκια και οι άλλοι μισοί ασφαλίτες και χίπιδες (τώρα που ζέστανε ο καιρός έβαλαν τις παντόφλες τους και βγήκαν και αυτοί). Η φαση είναι κρίσιμη γιατί βρίσκομαι στη λάθος κατάσταση τη λάθος ώρα. Δε μπορώ να ασχοληθώ με καμιά από τις δραστηριότητες που με γεμίζουν τελευταία: είναι πολύ αργά για να ξαναμεθύσω, πολύ αργά για να ασχοληθώ με το μάθημα της Τετάρτης, πολύ νωρίς για να κοιμηθώ και το warcraft το έχω σκυλοβαρεθεί την τελευταία εβδομάδα.

Τελειώνω την τελευταία μπουκιά του βραστού μου (η οποία δε γίνεται να μην είναι τεράστια δεδομένων των δύο πόντων λουκάνικου που εξέχουν από το ψωμί), γυρίζω και τους βλέπω να με κοιτάνε. Καινούριο γυαλιστερό παπουτσάκι – check, αδιάφορο λάθος φορεμένο τζιν – check, δερματινιά – check, καρό πουκαμισάκι από μέσα, ένα κουμπί ανοιχτό και χρυσο σταυρουδάκι ή αντίστοιχο χαιμαλί – check, βαρετά έως αδιάφορα γυαλιά, ψιλοτετράγωνα – check, κοντό μαλλί με ζελέ για κανένα λόγο – check, ύφος we are on a mission from god – check, βγήκαμε διακόσοι μαζί σα πάρτυ με λουκάνικα για να δούμε τα κορίτσια and we are still waiting to have all the sex – check.

Με κοιτάνε και ετοιμάζονται να μου μιλάνε για το επόμενο δεκάλεπτο. Είναι συμμαθητές από το δημοτικό. Τα χειρότερα δείγματα αυτής της συνομοταξίας. Είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτού του μοναδικού κοινωνικοπολεοδομικού φαινομένου που λέγεται σαρανταεκκλησιώτες. Από αυτούς που γεννήθηκαν στις 40 εκκλησιές, που πήγαν σχολείο στις 40 εκκλησιές, που βγαίνουν στις 40 εκκλησιές, που ψωνίζουν από τις 40 εκκλησιές, που θα παντρευτούν στις 40 εκκλησιές (σε μια από αυτές τουλάχιστον) και που γενικά το γεγονός ότι το κέντρο απέχει ένα τέταρτο με τα πόδια τους αφήνει παγερά αδιάφορους. Αρχίζουν πρίν προλάβω να καταπιώ:

– ΩΩ τί λέει ρε; κι εσύ εδώ;
– Μμ
– Καιρό έχεις να φανείς που χάθηκες; Η θεία σου μου είπε ότι περυσι ήσουν στην Ολλάνδια, εκεί με τις ψηλές και το χασίς ε; χεχε. Η γιαγια σου τι κάνει, καιρό έχω να την δω στην εκκλησία. Με τη σχολή τελείωσες; Βλέπεις κανέναν από το σχολείο; Δεν ήρθες στη συνάντηση. Τι μασάς τόση ώρα ρε; Ωπ τι είναι αυτή η κοιλίτσα; Άντε ρε αγόρι μου σκουπίσου να τα πούμε. Μη μου κάνεις χειραψία με το δάχτυλο που μόλις έγλυψες!! Χεχε

Η απάντηση είναι μαζική και εφ’όλης της ύλης:

– Να εδώ μωρέ, ναι ήμουν στην Ολλανδιά και βασικά σπούδαζα δε την έπινα όλη μέρα, η γιαγια μου πέθανε μια μέρα πριν γυρίσω στην Ελλάδα, με τη σχολή δεν τελείωσα ακόμα, από το σχολείο δε βλέπω κανέναν, δεν ήξερα ότι είχαμε συνάντηση, τι να κάνω μεγαλώνουμε κάνουμε και σκεμπέ, εσείς όλα καλά μάγκες;

Και αυτό ήταν το λάθος μου. Έκαναν μια παύση που μάλλον οφειλόταν στη γιαγια μου, και στη συνέχεια οι δύο άρχισαν να μου λένε για το πως τελείωσαν τους ηλεκτρολόγους και είναι φαντάροι και ο τρίτος (αυτός που στη δευτέρα δημοτικού είχα λιανίσει στο ξύλο γιατί μου είπε ότι δεν υπάρχει ο Αϊ Βασίλης) ότι κάνει ECDL και ότι έχει πάει ήδη φαντάρος και ότι έχει το κεφάλι του ήσυχο.

Μάλιστα είπα. Μετά απάντησα στο πότε θα τελειώσω τη σχολή, τι θα κάνω μετά και πότε θα πάω φαντάρος με ένα “ιδέα δεν έχω.” Το ίδιο απάντησα στο τι θα κάνω την καθαρή Δευτέρα. Μετά χαιρέτησα διακριτικά και μπήκα στο κεντρί για να γλιτώσω. Αγόρασα δύο βιβλία, ένα του Όργουελ και ένα του Νίτσε και περίμενα μέχρι να απομακρυνθούν. Σκέφτηκα να πάω να ξαναμεθύσω, αλλά το να πάω σπιτι μου να κάνω ένα ποστ για όλα αυτά μου φάνηκε πιο καλή ιδέα.

Αυτό που δε σκέφτηκα είναι ότι θα τους ξανασυναντούσα στη στάση. Και εκεί δεν έχει σωτηρία. Κάθησα, έστριψα ένα τσιγάρο, απάντησα καταφατικά στην ερώτηση αν καπνίζω, τους είπα για τους ποδηλατόδρομους στην ολλανδία, τους είπα γιατί δε δουλεύω σε κάποια κατασκευαστική εταιρεία (!!), τους είπα ότι θέλω να φύγω από αυτή τη χώρα, έκανα την προσευχή μου να μη με ρωτήσουν αν θα πάω στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία μας την Ελληνική αύριο, ο Θεός τυπικά με έγραψε στα @@ του και μετά ακολούθησαν τα χειρότερα. Το πόσο πακέτο έχω να φάω στο στρατό, το ότι δε γίνεται χωρίς playstation και το ότι πρέπει να αρχίσω να κοιμάμαι όλη μέρα για να συνηθίσω. Έδωσαν χαιρετισμούς στους γονείς μου και μου είπαν να πάω στην επόμενη συνάντηση συμμαθητών. Άντε τώρα να μη γίνομαι τύφλα κάθε βράδυ για την υπόλοιπη εβδομάδα να συνέλθω..

Και που να τους είχα πει ότι παίζω και warcraft αβέρτα..

/giveafuck 2 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in emoemoemo, teh crais.
Tags:
comments closed

Πολύ συναίσθημα απόψε και δε μπορώ καθόλου.

She’s been the one for me, without personality, she got my love i got her drugs

Ο τίτλος αναφέρεται στα emotes του warcraft και μάλλον γίνεται αντιληπτός μόνο από σχετικά έμπειρους χρήστες. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να σκουλαριστείτε λίγο πρώτα. Καλή αρχή σας εύχομαι!

Όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση, καταλαβαίνετε μάλλον, δεν έχω διάθεση για κόμεντς.

a little less shuffle a little more action 1 Μαρτίου, 2008

Posted by alex in offline, shuffle.
14 Σχόλια

Περίεργη εβδομάδα. Γεμάτη δραστηριότητες. Ξαναπήγα στη σχολή μου, δεν πήγα σε δύο raids, μέθυσα 3 φορές με το ίδιο ποτό, απέφυγα μια ανήθικη πρόταση για κάποια απροσδιόριστη διεύρυνση των σεξουαλικών μου οριζόντων (προσοχή, δεν την αρνήθηκα), ντύθηκα Τζόνι Βαβούρας, παντρεύτηκε η καλύτερη μου φίλη από το γυμνάσιο και δε με κάλεσε καν, έμαθα κατά τύχη ότι παίζω σε μια συναυλία στο Βόλο σε μια βδομάδα νομίζω, μετά από δύο χρόνια (the Rustiques are back baby!) και αποχαιρέτισα τον brightbitebyjohn μέχρι το καλοκαίρι. Αυτό το τελευταίο μου προκάλεσε μια αίσθηση, σα να έχω ένα σκατό στο λαιμό λίγο πάνω από το λαρύγγι.

Mόλις έφαγα ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά, κεφτεδάκια ΙΚΕΑ, μου θυμίζει κάτι αηδίες που μας ταίζαν στο σχολείο στην Αγγλία όταν ήμουν μικρός, και νιώθω ωραία. Ιδού μερικοί διάλογοι της εβδομάδας που μου έμειναν στο μυαλό.

She said: Φεύγουμε, γεια
I said: Πότε φεύγεις από τη Θεσσαλονίκη;
She said: Αύριο
I said: Δηλαδη τα ξαναλέμε.. ποτέ;
She said: Όχι, μπορείς να έρθεις στην ορκομοσία μου.
Malakas apo dipla said: Είναι πρώτο έτος έτσι δεν είναι;

He said: Έπρεπε να είχαμε κάνει μια μπάντα όταν ήμασταν μικροί. Θα την έλεγαν facepalm και δεν έχει σημασία τι θα παίζαμε αρκεί να ήμασταν μεθυσμένοι backstage.
I said: Those were the days
Mετά μας έδιωξαν από το μαγαζί για να κλείσουν.

I said: Παίζουμε στο Βόλο την άλλη εβδομάδα
She said: Να έρθω κι εγώ;
I said: Μήπως να μην έρθεις μπάς και γνωρίσουμε καμιά γκόμενα;
She said fine, and then in thirty seconds time, she said.. Αλλά δε το είπε σε μένα.

She said: Αν σκοπεύεις να χάσεις κάνα κιλό πρέπει για τους επόμενους μήνες να τρώς συνέχεια.
I said: 😯 και δεν απάντησα γιατί είχα ήδη αρχίσει να μασάω (She was η μαμά μου)

Και ακολουθεί πολλά υποσχόμενη (λέμε τώρα) έξοδος το βράδυ. Για να δούμε. A little less conversation a little more action, ή εναλλακτικά a little less QQ, a little more pewpew.