jump to navigation

a kiss goodbye 30 Νοέμβριος, 2007

Posted by alex in teh luzl, troo story.
Tags:
13 Σχόλια

Το νέο about (κανονικά θα αποτελούνταν από συνεντεύξεις των γειτόνων μας, παλιών συνεργατών, φίλων, μπάρμεν, και 3-4 διασήμων guest συμπεριλαμβανόμενου και του πετρόχειλου, αλλά ο μάνατζερ μας το έσκασε με όλο αυτό το υλικό για να το πουλήσει μετά από πολλά χρόνια, οπότε θα το γράψω μόνος μου. Παρά το γεγονός αυτό, θα διατηρήσω την αρχική δομή στην οποία είχαμε αποφασίσει, δηλαδή θα βάζω τίτλους.):

The beginning

Ξεκινήσαμε πριν από ακριβώς ένα χρόνο (act surprised) χωρίς να έχουμε πολλά να κάνουμε στη ζωή μας, και με μέλλον πολύ μακρινό. Περνούσαμε το χρόνο μας σε ένα μπαρ στο οποίο οι δύο από εμάς εργάζονταν, ή συμμετείχαμε σε εξαιρετικά απαιτητικές για τον εγκέφαλο δραστηριότητες στο internet, δηλαδή παίζαμε warcraft. Περνώντας τόσο δημιουργικά το χρόνο μας αποφασίσαμε (όπως λέει και ο brightbitebygeo στο who do we think we are) να συνεχίσουμε να τον περνάμε ακόμα πιο δημιουργικά ανοίγοντας ένα blog. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.

The early days

Η αρχική σύνθεση αποτελεί γροθιά σε κάθε στομάχι εμπειρίας blogging. Οι brightbitebygeo (αυτός κατά τα άλλα είναι σοβαρός άνθρωπος), brightbitebykoul (δεν έγραψε ποτέ, αλλά ίδρυσε), brightbitebykyriosblasos (έγραψε λίγα, αλλά με τιτάνια επιτυχία), brightbitebynoy (οι δραστηριότητες του πλέον περιβάλλονται από ένα πέπλο μυστηρίου, λίγοι ξέρουν, και ακόμα λιγότεροι μπορούν να καταλάβουν), brightbitebyjohn (οι συστάσεις περιττεύουν) και φυσικά εγώ, δε σταματούν πουθενά, δεν ξεπουλιούνται (παρα μόνο λίγο εκεί με τον Pablo Fransisco) και δε μετανιώνουν. Η επιτυχία έρχεται σε τσουνάμι. Ατελείωτα πάρτι, φοβερές εκδηλώσεις, ασφυκτικά πλήθη, έκφυλο σεξ και άφθονες ουσίες. Ήμασταν νέοι και αμετανόητα ανώριμοι, αφελείς, ωστόσο sick enough to be totally confident. Οι μέρες κυλούσαν ξέγνοιαστα για τον ταπεινό σας αφηγητή και τους τρομερούς του φίλους. Κανείς δε μπορούσε να προβλέψει τι μας επεφύλασσε το μέλλον..

The fall

Ήταν τέλη του Δεκέμβρη. Ενός κρύου και σκληρού, απρόσωπου Δεκέμβρη. Τα σύννεφα πύκνωναν πάνω από κάποιο μπασκλασιάρικο κλαμπ της Πάτρας. Ο αέρας φύσαγε σα γύφτος (τιμή στον Μενέλαο Λουντέμη) γδέρνοντας την γυμνή γη τριγύρω, και η φύση λύγιζε μπροστά στη δύναμη του ίδιου της του εαυτού. Στο εσωτερικό του κλαμπ τα πράγματα ήταν αλλιώς. Τα φώτα παραμόρφωναν τις ούτως ή άλλως γκροτέσκες φιγούρες των θαμώνων, οι σερβιτόροι κινούνταν σαν τα απρόθυμα πιόνια σε μια αβέβαιη παρτίδα σκάκι, και ο μπάρμαν παρακολουθούσε σαν μαέστρος στην όρχήστρα κάποιου freakshow σε πανηγύρι στην Πολωνία του μεσοπολέμου. Αυτή ήταν εκεί. Φορούσε κόκκινο αδιάβροχο και κόκκινο κραγιόν. Ακουμπούσε σε μια κολόνα έπινε ένα ουίσκι στο χρώμα των ματιών της και κάπνιζε. Τα σγουρά καστανά μαλλιά της χάιδευαν αισθησιακά την κολόνα πριν χύθούν ιλιγγιωδώς στην πλάτη της. Ο brightbitebygeo δε μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Γύρισε στον φίλο του τον Ματζ και του είπε ότι το πάρτυ είχε τελειώσει. Τίναξε τις δύο γκόμενες που κάθονταν στα πόδια του, τους έδωσε το τηλέφωνο μου για το οποίο τόσες εβδομάδες ζούσαν, και περπάτησε σα μαγεμένος προς το μέρος της. Την κοίταξε στα μάτια και της είπε: «είμαι ο brightbitebygeo, αλλά απόψε θα μπορούσα να γίνω και οποιοσδήποτε άλλος». Αυτή τον κοίταξε για ώρα και του είπε «είσαι αυτός που νομίζεις ότι είσαι, αυτός που νομίζουν οι άλλοι ότι είσαι, και αυτός που πραγματικά είσαι» και ο brightbitebygeo που δεν ήξερε από Umbeto Eco έπεσε σε nirvana… Η ένταση είναι αδύνατον να περιγραφεί. Οι περισσότεροι θαμώνες έσπασαν τα ποτήρια τους στα δόντια τους, όσοι έπιναν σφηνάκια έσπασαν τα δόντια τους στα ποτήρια τους, και ο μπάρμαν εξαϋλώθηκε. Κανείς δε μπόρεσε να το αντέξει. Ψόφησαν όλα τα κοπάδια σε έκταση δύο τετραγωνικών χιλιομέτρων, και ακόμα και ο φίλος Ματζ που ήταν δυνατός, αγνοείται από τότε. Μερικοί λένε πως τον ακούν να ψιθυρίζει με τον άνεμο κάθε φορά που φυσάει καταιγίδα στο Ρίο – Αντίριο. Ο brightbitebygeo δεν ξαναμίλησε για μέρες. Αυτή καθόταν δίπλα του και του κρατούσε απαλά το κεφάλι, και μόνο όταν τους έβλεπε κανείς μαζί μπορούσε να συμπληρώσει την απάντηση στο αινιγματικό κενό που σχηματίζονταν στο βλέμμα του. Ήταν σα να είχαν περάσει αιώνες όταν συνήλθε ο brightbitebygeo. Μπήκε στο μπαρ μας και πολύ λίγοι τον αναγνώρισαν. Οι φίλοι του δεν τόλμησαν να του μιλήσουν. Πήρε ένα καφέ, και για μια βδομάδα δεν τον είδε κανείς. Όταν ξαναεμφανίστηκε είχε γράψει αυτό. Οι brightbites δε θα ήταν ποτέ ξανά οι ίδιοι..

Blanc

Οι μήνες που ακολούθησαν δεν άφησαν κανένα σημάδι πάνω μας. Κανείς μας δε θυμάται πολλά από τότε. Κανείς μας δεν έκανε πολλά πράγματα τότε. Ο brightbitebykoul και ο brightbitebykyriosblasos δεν αναφέρθηκαν ποτέ στο θέμα, ο brightbitebynoy είχε ήδη βυθιστεί στις μυστηριώδεις δραστηριότητες του και ο brightbitebyjohn διάβαζε και δούλευε. Ο brightbitebygeo αγόρασε ένα σπίτι σε κάποιο μακρινό βουνό χωρίς internet και εγώ, ο ευγνώμων και ταπεινός αφηγητής σας έφυγα για την Ολλανδία και άνοιξα ένα άλλο blog σκέτο χάλι.

Α new hope

14 Φεβρουαρίου. Η ημέρα του αγίου Βαλεντίνου δε θα σήμαινε το παραμικρό για τους αμετανόητους brightbites, εάν ο brightbitebyjohn εκείνη τη μέρα δε είχε αρχίσει να ξαναποστάρει. Πρωτίστως μας έκανε delete όλα τα accounts για να κρατήσει το blog για τον εαυτό του. Αυτό βέβαια δεν πέρασε έτσι. Μέσα στη μιζέρια του προσωπικού μου blog, ένα μεσημέρι αποφάσισα να μπω στο brightbites να δω τι γίνεται, και βέβαια δε μπορούσα. Κίνησα θεούς και δαίμονες – δηλαδή πήρα τηλέφωνο τον brightbitebygeo – για να μάθω τι συμβαίνει, μου έδωσε κάτι παλιούς κωδικούς, και έτσι με ξανάκανα invite ως brightbitebyalex. Λείπανε τα αρχικά κέφια, άλλωστε δε μπορούσαμε να παρτάρουμε τόσο συχνά με τον brightbitebyjohn, πρώτον γιατί πάρτι με πολλές γκόμενες και ουσίες, αλλά μόνο δύο άτομα που να διασκεδάζουν δεν έλεγε, και δεύτερον γιατί ήμασταν στις δύο άκρες της ηπειρωτικής Ευρώπης, όμως το πόστινγκ είχε πολύ φρέσκια αίσθηση.

Some age, others mature

Η άνοιξη για τους brightbites κύλησε καλά. Γράψαμε αρκετά ποστς με κέφια,κάναμε μερικούς bloggers φίλους, και μερικούς φίλους bloggers (!), και η σοφία έτρέχε από τα μπατζάκια μας. Όχι η Σοφία (!), η σοφία. Εγκαινιάσαμε και την κατηγορία «σκέψεις» προκαλώντας ντελίριο στους αναγνώστες μας, και όλα κυλούσαν καλά μέχρι το καλοκαίρι. Όχι ότι το καλοκαίρι δεν κυλούσαν τα πράγματα καλά, αλλά ίσως να παραγκρίνιαζα που έπρεπε να γυρίσω πίσω. Ο John πάντως διατήρησε τα πράγματα σε ένα επίπεδο μέχρι το Φθινόπορο.

This is the end

Τους τελευταίους δύο μήνες οι ισορροπίες μας έχουν έρθει λίγο τα πάνω κάτω. Τα πλήθη έχουν πλέον οργανωθεί σε φαν κλαμπς, δεν υπάρχει πια πολύς αυθορμητισμός, και γενικά τα περισσότερα πράγματα δεν έχουν όση πλάκα είχαν παλιότερα. Δεν είναι ότι το κλείνουμε, είναι ότι το κλείσαμε σταδιακά και δεν ασχολούμασταν να το καταλάβουμε (κάπως έτσι το δε το είχε πει ο George is your man;). Νομίζω πάντως ότι ένα «γεια» δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, και είναι ο πλεόν πολιτισμένος τρόπος για να πει κανείς ό,τι εν πάση περιπτώσει προσπαθώ να πω τόση ώρα. Δε το κλείνουμε, το αραιώνουμε επίσημα. Άλλωστε δεν ξεμένει ποτέ κανείς από σκέψεις. Feed on!

Love and kisses *