jump to navigation

στον αγώνα 22 Ιουνίου, 2007

Posted by alex in offline, teh luzl, troo story, Uncategorized.
Tags: ,
trackback

2-3 Μαρτίου 2003: Πανεκπαιδευτική πορεία διαμαρτυρίας με την ευκαιρία της άτυπης συνόδου υπουργών παιδείας στον Αστέρα Βουλιαγμένης.

Θεσσαλονίκη, 1η Μαρτίου («Μάρτη» στην αγωνιστηκή ορολογία) 2003, απόγευμα: εγώ και ο noy, δεινοί επαναστάτες φοιτητές αρχιτεκτονικής, πρωτοετείς και αγανακτισμένοι, ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για μια πορεία στην οποία προβλέπεται να πέσει πολύ ξύλο. ‘Εχουμε ραντεβού με ένα πούλμαν εαακιτών, στις 11 το βράδυ αν δεν απατώμαι, για να κατεβούμε στην Αθήνα. Η πορεία ξεκινάει το πρωί της επόμενης από το δημαρχείο της Βούλας και καταλήγει (και καλά) μέσα στον Αστέρα. Αυτο στις δύο Μαρτίου. Στις τρείς είχε κάτι συντονιστικά, οπότε θα μέναμε ένα διήμερο στο κατηλλημένο Μετσόβιο.
Κατά τις εφτά το απόγεμα της πρώτης μαζεύω τα απαραίτητα από το σπίτι μου σε μια τσάντα και ξεκινάω για το σπίτι του noy. Η αγωνιστική μας εμπειρία δε μας επιτρέπει να ξέρουμε τι χρειάζεται, αλλά πάνω κάτω τα έχουμε μάθει από ιστορίες. Τον βρίσκω να ετοιμάζει τα δικά του. Με ρωτάει τι πήρα για να επαληθεύει παράλληλα. Του λέω: ταυτότητα βιβλιάριο σπουδών και απαραίτητα τηλέφωνα (σε περίπτωση που μας μαζέψουν), malox υγρό (για τα δακρυγόνα), βαμβακερά (επίσης για τα δακρυγόνα), μπουκαλάκι νερό (για το malox), γάζες (για κάθε ενδεχόμενο), και κωλόχαρτο. Σκέφτεται καμιά 10αριά δευτερόλεπτα, κοιτάει γύρω γύρω, με κοιτάει και λέει: «Ρε μαλάκα, το κωλόχαρτο τι το κάνουμε;» Σκέφτομαι κι εγώ για κάνα δυό στιγμές και του λέω: 2 μέρες στο πολυτεχνείο θα μένουμε, δε θα χέσουμε ρε μαλάκα;»

Η συζήτηση για το αγωνιστικό gear τελείωσε εκεί. Κατεβαίνουμε στην αρχιτεκτονική του ΑΠΘ, όπου οι εαακίτες είχαν κάτι ηχεία (αυτό στην αγωνιστική ορολογία λέγεται «μικροφωνική») που από το πρωί έπαιζαν το «πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη» του Λούκη, λέμε κάνα δυο μαλακίες με τον κόσμο εκεί, και φεύγουμε για φαί. Καταλήγουμε σε κάτι mcdonalds που υπήρχαν ακόμα τότε στο Συντριβάνι (το ξέρω είμασταν απαράδεκτοι και παραμένουμε ακόμα😛 )τρώμε κάτι cheeseburgers και ξεκινάμε για το πούλμαν. Η συνάντηση ήταν στις «Μούσες», όπως συνηθίζεται στην αγωνιστική ορολογία να λέγεται η είσοδος της παλιάς φιλοσοφικής (λόγω της αρχαίας επιγραφής στην είσοδο του κτιρίου, και σε συνδυασμό με ένα σκυλάδικο μισό χιλιόμετρο παραπέρα). Πέριμένουμε κάνα δίωρο να μαζευτούν τα πλήθη, γεμίζουμε ένα διόροφο πούλμαν και ξεκινάμε.

Η διαδρομή ήταν μαρτύριο. Καθ’όλη τη διάρκεια ακούγαμε αντάρτικα (AntarticA), και καπνίζαμε. Εγώ δηλαδή δεν κάπνιζα ακόμα τότε, αλλά πρέπει να ρούφηξα δύο πακέτα εκείνο το βράδυ. Και δεν έφτανε αυτό, καθόμουν δίπλα στη Λουκία, την πιο γκρινιάρα γκόμενα όλων των εποχών. Γκρίνιαζε γιατί την ενοχλούσε ο καπνός, ενώ παράλληλα κάπνιζε, γκρίνιαζε για το κρύο που έμπαινε από το παράθυρο στην οροφή που ανοίξαμε για να σταματήσει να την ενοχλεί ο καπνός, και γκρίνιαζε γιατί το αντιανεμικό μου που της έδωσα για να μην κρυώνει έκανε πολύ «χρίτσι χρίτσι».
Σε μια φάση της διαδρομής σταματήσαμε σε ένα από αυτά τα μαλακισμένα αχανή εστιατόρια – μίνι μάρκετ – τουαλέτες της εθνικής για κατούρημα. Εκεί συναντήσαμε καμιά δεκαριά πούλμαν με κνίτες, που γενικά δεν τρέφουν τα καλύτερα των συναισθημάτων για τα ανένταχτα συντρόφια, και επειδή ΤΑ ΠΑΝΤΑ στην πολιτική είναι θέμα συσχετισμών, γίναμε καπνοί.

Φτάνουμε στη Βούλα το πρωί της 2ης Μαρτίου κουρασμένοι ζαλισμένοι άυπνοι και μυρίζοντας φοβερή τσιγαρίλα. Συναντάμε κάτι σεκίτες (μα τι χίπιδες κι αυτοί), ξεφορτώνουμε κάτι καδρόνια τα οποία δε γούσταρε καθόλου ο οδηγός του πούλμαν, συντασόμαστε και ξεκινάμε.
Η πορεία ήταν η πιό σφιχτή που έχω δει από άποψη περιφρούρησης και αλυσίδων, και πολύ καλά έκανε γιατί είχε ματ παντού (από αυτά τα πράσινα τα upgrades του πασοκ που είναι εξοπλισμένοι σα σουγιάδες). Κάθε μισή ώρα περνούσε και ένας αριστερός believer με ένα ψεκαστήρι και μας ψέκαζε τα μούτρα με malox ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα. Άλλωστε αναμέναμε πολύ ξύλο.
Δεδομένης της κατάστασης λοιπόν, ο noy κι εγώ έχουμε βρει το Χριστόφορο, ο οποίος είναι γαμώ τα παιδιά, και επίσης είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Περπατάμε λοιπόν μέσα στα λαγκάδια (γιατι απ’ ότι κατάλαβα δεν έχει και πολύ αστικό τοπίο παραλιακά από τη Βούλα μέχρι τον αστέρα) και όλα πηγαίνουν φίνα, ως που κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας άλλος believer και με ρωτάει αν θέλω να μπω περιφρούρηση. Εγώ δεν πολυήθελα, αλλά υπό το ατσαλένιο βλέμα του believer δε μπόρεσα να πω όχι. Έτσι μπαίνω στην περιφρούρηση, όπου πρέπει να περπατάω πλάγια, αγκαζέ με δύο men, και κρατώντας οριζόντια ένα καδρόνι με τα δύο μου χέρια μαζί με τους men. Ο ένας man ήταν σωστό παλικάρι, αλλά ο άλλος ήταν χίπης, βρωμούσε, ήταν ψιλός, και με πατούσε, οπότε από τα αριστερά μου έπαιζε πρόβλημα. In fact έπαιζε γενικότερα πρόβλημα, γιατί το να περπατάς πλάγια, αγκαζέ με δύο men και ένα καδρόνι έιναι γαμημένα κουραστικό.
Μετά από κάποια χιλιόμετρα στην προαναφερθείσα κατάσταση φτάσαμε κάπου έξω από τον Αστέρα, στο πρώτο οδόφραγμα. Το σκηνικό είχε ως εξής: Bρισκόμασταν σε μια ανηφορίτσα η οποία από τη μία είχε κάτι κάγκελα που περίφραζαν ένα μεγάλο κομάτι γης, και από την άλλη είχε ένα ανηφορικό φυτεμμένο πρανές γεμάτο μπάτσους. Εγώ βρισκόμουν από στην περιφρούρηση από την μεριά των καγκέλων, και σκεφτόμουν ότι με το που θα παιχτεί η πρώτη μανούρα με τους μπάτσους στο πρανές, θα περάσω μέσα από το κάγκελο σε 7-8 κομμάτια.
Γενικά σε τέτοιες καταστάσεις, που η σωματική σου ακεραιότητα απειλείται από διμοιρίες μπάτσων, κοιτάς πάντα τι κάνει ο αρχηγός. Ο αρχηγός των μπάτσων είναι πάντα λίγο πιο χοντρός, φοράει λίγο λιγότερο gear και κάθεται στην άκρη με έναν ασύρματο στο αυτί. Άμα είναι να τη φας, από κει θα σου ‘ρθει. Κάθομαι κι εγώ λοιπόν και κοιτάω τον αρχηγό. Μου φάνηκε πολύ ώρα αλλά πρέπει να ήμασταν εκεί για κάνα μισάωρο με τρία τέταρτα. Δεν πρέπει να έχω κοιτάξει άνθρωπο συνεχόμενα για περισσότερη ώρα. Και ο τύπος ήταν πολύ άσχημος.
Περιμένοντας όλη αυτή την ώρα τη σύγκρουση, η μεριά της περιφρούρησης που έβλεπε τα κάγκελα την ψιλιάστηκε και άρχισε να κινείται προς τα ενδότερα του μπλοκ. Έτσι ξαναβρήκα τον noy με τον ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ, του έδωσα το καδρόνι μου, και ένιωσα ξανά την αθωότητα της νιώτης.

Τελικά δεν έγινε τίποτα. Αφού κάτσαμε όσο κάτσαμε σε κείνη την ανηφόρα, τα μαζέψαμε και φύγαμε. Το πρώτο χιλιόμετρο με περιφρούρηση, και μετά χύμα. Την επόμενη μέρα είχαμε όλοι κόκκινες μάπες από το πολύ malox αλλά όπως είχα διαβάσει και σε κάτι τουαλέτες: ΧΑΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.
Εγώ πάντως στο συντονιστικό την άλλη μέρα δεν πήγα. Την έπεσα στο σπίτι του φίλου μου του Χάρη και συνάντησα τη Φανή. Μια υπέροχη τύπισσα για την οποία μια μέρα θα κάνω ένα εκτενές ποστ.

Σχόλια»

1. bombanova - 22 Ιουνίου, 2007

γαμάτο το ποστάκι. γέλασα πολύ με χριστόφορο, ατσάλινο βλέμμα μπιλίβερ, κωλόχαρτο και μπάτσο αρχηγο.

2. bombanova - 22 Ιουνίου, 2007

επίσης ρε κάφρε με έχει κάνει λινκ το κρέιζι κάους κι έσυ ακόμα. κοίτα να δεις κάτι φίλους ρε.

3. brightbitebyalex - 22 Ιουνίου, 2007

hahahahahah!

4. Σοφία - 22 Ιουνίου, 2007

Αντάρτης της πορδής (που λέει και το άσμα); Ή απλά δεν έτυχε; Πολύ γέλιο πάντως, ειδικά η φάση με την περιφρούρηση😀

Έχω κι ένα ερώτημα. Καλά, εσείς με τόσα Goody’s στη Θεσσαλονίκη, πήγατε για φαγητό στα MacDonalds?!!!

Υ.Γ. Να γράψεις και για την κοπελιά!

5. brightbitebyalex - 23 Ιουνίου, 2007

Ξέρω κι εγώ; Πάντως εκείνη τη μέρα τα είδα όλα.

Τα Mcs ήταν πιο κοντά στο πανεπιστήμιο, αλλά ούτως ή άλλως με τόσα goodys που έχει στη Θεσσαλονίκη, τα έχουμε σιχαθεί😛

Ναι, το ξεκίνησα χθες. Που θα πάει, θα το τελειώσω!

6. harisheiz - 23 Ιουνίου, 2007

Χαχαχα… «Και δεν έφτανε αυτό, καθόμουν δίπλα στη Λουκία, την πιο γκρινιάρα γκόμενα όλων των εποχών….» ΄Ρέστα, ρέστα… αλήθειες!!! Επίσης σε αυτά τα McDonalds δεν έφαγα ποτέ, αλλά την τουαλέτα τους την είχα καταχραστεί!

7. brightbitebyalex - 23 Ιουνίου, 2007

χαχαχαχα! εγώ πάλι δεν είχα πάει ποτέ στην τουαλέτα τους!

8. harisheiz - 23 Ιουνίου, 2007

Η Λουκία έιχε και τα περίφημα γατιά στο τρίτο υπόγειο τα οποία εξέτρεφε και βρώμαγε όλη η σκάλα… το κόβω εδώ γιατί αρχίζει και μοιάζει σαν εσωτερικό ανέκδοτο που μονο οι δυο μας καταλαβαίνουμε… Αλλά μου ξύπνησες μνήμες άτιμε!

9. brightbitebyalex - 24 Ιουνίου, 2007
10. brightbitebyalex - 18 Σεπτεμβρίου, 2007

«Εκεί συναντήσαμε καμιά δεκαριά πούλμαν με κνίτες, που γενικά δεν τρέφουν τα καλύτερα των συναισθημάτων για τα ανένταχτα συντρόφια, και επειδή ΤΑ ΠΑΝΤΑ στην πολιτική είναι θέμα συσχετισμών, γίναμε καπνοί.»

hehe τώρα που το βλέπω ξανά πρέπει να συμπληρώσω: «μπορεί εμείς να τις είχαμε μεγαλύτερες, αυτοί όμως τις είχαν πιο πολλές!»

11. 10 πράγματα που θα πω στον γιο μου να κάνει « Brightbites - 13 Σεπτεμβρίου, 2010

[…] Ποτέ μην πάτε σε πορεία χωρίς κωλόχαρτο. […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: