jump to navigation

Lost in the pineapple business 24 Μαΐου, 2007

Posted by alex in In Real Life, souls of artists & hands of master craftsmen, sound and vision, teh luzl, troo story.
Tags: , , ,
trackback

Τέλη Μαρτίου και αρχές Απριλίου βρέθηκα για δυο βδομάδες στην Κίνα για ένα workshop. Ο τίτλος ήταν “Lost labyrinths of Beijing” και η διοργάνωση ήταν από αυτούς, και συμμετείχαν και αυτοί. Το θέμα του workshop ήταν σε γενικές γραμμές να ανιχνεύσουμε και να καταγράψουμε διάφορα «αστικά χαρακτηριστικά» κινούμενοι στο πραγματικά πολύ περίεργο αστικό περιβάλλον του Πεκίνου. Σε τέτοιου είδους, έρευνες, και με τους συγκεκριμένους supervisors πρέπει να σημειωθεί ότι τα συμπεράσματα δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Το ουσιαστικό είναι να γίνει η διαδικασία. Ωστόσο δεν υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία η οποία πρέπει να ακολουθηθεί. ( .. ενιγουέι)

Αριβάρουμε λοιπόν στο Πεκίνο ένα Σάββατο πρωί, μπαίνουμε σε ένα hostel, και αφού συνερχόμαστε από την πτήση και αριβάρει και το υπόλοιπο γκρουπ (καμιά 30αρια στο σύνολο) ξεκινάμε.

img_3728.jpg

Πλατεία Τιεναμέν 6.15πμ. Συγκεντρωνόμαστε και ο στόχος είναι κάθε μια από τις 8 ομάδες που έχουν διαμορφωθεί μαζί με κάτι Κινέζους φοιτητές από εκεί, να τραβήξει προς έναν από τους 8 προσανατολισμούς (βόρια, βορειοανατολικά, κλπ) σε μια πορεία γύρω στα 15χμ. Το νόημα είναι (μια που μιλάμε για πολύ καταστασιακή φάση) να μην χρησιμοποιήσουμε τους δρόμους που σημειώνονται στους χάρτες.

Σημείωση 1η: Στο Πεκίνο, αλλά και στο αστικό περιβάλλον της Κίνας γενικότερα, αντί για οικοδομικά τετράγωνα όπως αυτά που έχουμε στην Ελλάδα, έχουν συμπλέγματα hutong. Τα hutongs είναι στενά δρομάκια ανάμεσα σε τοίχους 3-4μ ψηλούς συνήθως. Αυτοί οι τοίχοι σε διάφορα σημεία έχουν μικρές πόρτες που οδηγούν σε ημιιδιωτικές εσωτερικές αυλές. Γύρω από αυτές τις αυλές οργανώνονται μικρά σπίτια. Δεν υπάρχουν (δημόσια προσβάσιμοι τουλάχιστον) χάρτες για τα hutongs. Γενικά η κατάσταση έχει κάπως έτσι:

img_4312b.jpg

Σημείωση 2η: O προαναφερθείς τρόπος κατοίκησης αποτελεί την τυπική και πιο διαδεδομένη μορφή κατοικίας στο Πεκίνο. Δεν πρόκειται για αυτοοργανωμένες παραγκουπόλεις, και οι άνθωποι που ζουν εκεί είναι μικρού και μέσου εισοδήματος.

Κάνουμε λοιπόν την πορεία, κανουμε και τις απαραίτητες καταγραφές κλπ, και στο επόμενο στάδιο επιλέγουμε ένα απ’όλα τα συμπλέγματα hutong που διασχίσαμε για να επικεντρώσουμε τη μελέτη μας εκεί. Αυτό χρειάζεται χρόνο. Πρέπει να περάσουμε αρκετό καιρό στην περιοχή, ώστε να αναπτύξουμε κάποια γνωριμία με τους κατοίκους για το τελευταίο στάδιο, που είναι μια κάποια εγκατάσταση.

Σημείωση 3η: Το να αναπτύξεις σχέση με τους κατοίκους είναι εξαιρετικά σημαντικό, μια που με τις πυκνότητες των hutongs το να είσαι σε μια αυλή είναι πάνω κάτω το ίδιο με το να είσαι στο ρουθούνι των ανθρώπων που μένουν γύρω από αυτήν.

p3250509.jpg

Έτσι περνάμε έξι μέρες στη γειτονιά μιλώντας με τους κατοίκους (που βέβαια δεν ξέρουν γρι αγγλικά, αλλά εμείς έχουμε Κινέζους μαζί μας 😉 ), τρώγωντας φρούτα από κάτι πάγκους – μανάβικα στο δρόμο, βγάζοντας φωτογραφίες, χαμογελόντας και λέγοντας «νι χάο» στους κατοίκους, και γενικά προσπαθώντας με την καλύτερη των διαθέσεων να “relate”. Και ομολογουμένως τα καταφέραμε αρκετά.

Σημείωση 4η: Για να “relate” με τους Κινέζους το μόνο που χρειάστηκε ήταν καλή διάθεση. Αποδείχτηκαν εξαιρετικά φιλικοί όταν βρισκόμασταν στους χώρους τους. Δεν ξέρω πως το φιλοσοφούν ακριβώς, αλλά συμπεριφέρονταν σα να είχαν μπει αυτοί στην αυλή μας. Και δείχναν να θέλουν πολύ να τους καλέσουμε μέσα. Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι πολύ μεγάλη ιστορία.

Όταν πια γίναμε γνωστές μούρες στη γειτονιά αποφασίσαμε ότι ήρθε η στιγμή για “intervention”. Βγάλαμε ένα βασικό κόνσεπτ για το πως θα γίνει (αυτό είναι πραγματικά μεγάλη ιστορία), το οποίο είχε να κάνει πολύ γενικά με την αφετηρία και τον προορισμό διαφόρων ανθρώπων που ερχόντουσαν και μας μιλούσαν. Τόσο απροσδιόριστα. Βρήκαμε ένα φωσφοριζέ πράσινο ρολό χαρτί στο οποίο θα χαρτογραφούσαμε, βρήκαμε και μια ταύλα και το κολλήσαμε πάνω,όλο αυτό το βάλαμε πάνω σε ένα εγκατελειμένο ποδήλατο–πάγκο σε μια σκιά, και καθόμασταν.

p4020088.jpg

Όντας Κινέζος που διασχίζει μια λαική περιοχή του Πεκίνου, σε μια καθημερινή μεσημέρι, το να βλέπεις κάτι τυπάκια σαν κι εμάς με ένα φωσφοριζέ χαρτί κάτω από ένα δέντρο να κάθονται και να σημειώνουν κάτι για σένα, δεν είναι ότι πιο συνηθισμένο, οπότε πολύς κόσμος ερχόταν να μας ρωτήσει σχετικά, και μια που πιάναμε συζήτηση, μας έδινε και τα δεδομένα που θέλαμε να χαρτογραφήσουμε. Γενικά το “device”, όπως έπρεπε να λέγετε αυτή η μαλακία με τα χαρτιά κλπ μπορώ να πω ότι δούλευε «γαμιώντας». Ερχόντουσαν Κινέζοι κατά δεκάδες, και νομίζω ότι και εμείς, και αυτοί το καταδιασκεδάζαμε.

Μετά από μία περίπου ώρα «γαμηστερής» λειτουργίας του “device” εμφανίστηκαν οι καθηγητές μας για να δουν πως πάει. Τους εξηγήσαμε τα σχετικά, τους δώσαμε να καταλάβουν το κόνσεπτ, και τους αναλυσαμε και το ντιβάις. Γενικά γουστάρανε με τη φάση αλλά στραβώσανε με το γεγονός ότι το ντιβάις ήταν κλεδωμένο στο δέντρο, και δεν είχε ρόδες. Όπως καταλέξη είπε ένας Γάλλος stalkerάς «ζις ιζ νοθίνγκ, ζις ιζ νο ιντερβεσιόν, γιου νιντ μομπιλιτί», και για να καταλαβαινόμαστε «this is nothing, this is no intervention, you need mobility», και ως εδώ ενδέχεται να είχε και ένα δίκιο. Εμείς απαντήσαμε ότι μπορεί να έχει και ένα δίκιο, αλλά μια που το ντιβα-ίς, γαλλιστί, δεν είναι το ποδήλατο, αλλά ο χάρτης, και μια που όπως είναι δουλεύει μια χαρά ίσως να είναι καλύτερα να μη το αλλάξουμε.

Οι καθηγητές είχαν διαφορετική γνώμη. Πήγαν σε μια Κινέζα που πουλούσε ανανάδες από ένα ποδήλατο–πάγκο παραδίπλα, της έδωσαν 400γιουάν (περίπου σαράντα ευρώ για μας, αλλά περίπου 400 ευρώ για κείνη), και της είπαν ότι θα της το επιστρέψουμε το βράδυ, και ότι θα πάρουμε και τους ανανάδες μαζί. ΖΙΣ ΙΖ ΛΑ ΝΤΙΒΑ-‘ΙΣ! Είπε ο Γάλλος stalkerάς. Ιτς λάικ α λαβλί γκαρντέν κλπ κλπ. Βάλαμε λοιπόν το χάρτη μαζί με τους ανανάδες επάνω στην καρότσα, και περιμέναμε να έρθει κάποιος Κινέζος για να συνεχίσουμε να χαρτογραφούμε ό,τι εν πάσει περιπτώσει χαρτογραφούσαμε. Στο μεταξύ οι υπόλοιποι της ομάδας πηγαν 200μ πιο πέρα για φαί, οπότε μείναμε εγώ, το ντιβα-ίς και μια Κινέζα φοιτήτρια, από τις δύο που μας βοηθούσαν. Αυτή που ντρεπότανε να μας μιλήσει, και απλά μας χαμογελούσε. Οι Κινέζοι δεν πατούσαν γιατί νομίζανε ότι πουλάω ανανάδες, και όταν είναι να φας ανανά όσο να΄ναι προτιμάς να τον αγοράσεις από έναν κινέζο που πουλάει ανανάδες και τον βλέπεις κάθε μέρα, παρά από έναν μυστήριο τύπο με κάτι φαβορίτες που καπνίζει σε μια γωνία λίγο παραπέρα και κοιτάει τους ανανάδες του, βρίζοντας σε δύο (έβριζα και στα άγγλικά μπας και με νιώσει η Κινέζα) γλώσσες που δεν καταλαβαίνεις. Ας πούμε λοιπόν ότι ως εδώ όλα πηγαίναν καλά, από την άποψη ότι δεν πηγαίναν κατά διαόλου.

Παρόλη την αντιμάρκετινγκ εικόνα μου, μετά από κάνα πεντάλεπτο εμφανίστηκε η πρώτη Κινέζα γιαγιά που ήθελε να αγοράσει ανανάδες. Τυπικά λοιπόν κι εγώ, ζήτησα από την κινέζα φοιτήτρια να της εξηγήσει ότι δεν πουλάω ανανάδες, και να αρχίσει να την ρωτάει αυτά που ρωτούσε και τους προηγούμενους Κινέζους. Η γιαγιά απάντησε κάτι το οποίο είμαι σίγουρος ότι ήταν «δε σοβαρέβεστε λίγο» και γύρισε σε μένα, έπιασε τον ανανά που ήθελε να αγοράσει και άρχισε να μου τον κουνάει, προφανώς ρωτώντας πόσο έχει.

Σημείωση 5η: Στην Κίνα πουλάνε ανανάδες με τρεις τρόπους: ολόκληρους και ακαθάριστους, ολόκληρους και κα8αρισμένους, καθαρισμένους και κομένους στη μέση με σχεδιάκι. Στον συγκεκριμένο πάγκο του ντιβα-ίς μας είχε πέρα από αυτά τα τρία, και ανανάδες ολόκληρους και καθαρισμένους, σε σακούλες ανα δύο.

Η γιαγιά ήθελε έναν ολόκληρο ακαθάριστο ανανά, και μια σακούλα των 2 καθαρισμένων. Εγώ λοιπόν έπρεπε να της πουλήσω τους ανανάδες μια που αλλίως δεν έφευγε, και το να δώσεις κάτι τσάμπα, όπως και το να αφήσεις πουρμπουάρ θεωρούνται φοβερές προσβολές. Έτσι άρχισα να σκέφτομαι πως να τους τιμολογήσω. Πράγμα που αποδείχτηκε ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ.

Σημείωση 6η: Αν σκεφτεί κανείς για πάνω από ένα λεπτό πως να τιμολογήσει τις προαναφερθείσες μορφές ανανά, καταλήγει στην εξής απορία: ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ, ΤΙΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΩΡΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ Ή Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ?

Την απάντηση δε την έμαθα ποτέ. Άλλωστε δεν είχε καμία σημασία, γιατί δεν ήξερα μια τιμή βάση. Όταν είπα 10γιουάν στη γιαγιά κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τα γέλια, και όταν της είπα 2γιουάν, για μια και μοναδική γαμημένη φορά σε όλο το workshop πετάχτηκε η αγαπημένη μου Κινέζα συνεργάτις και σε άπταιστα αγγλικά μου είπε: “No Alex!! It’s too cheap!!” Όταν βέβαια την ρώτησα πόσο νομίζει ότι πρέπει να πω στη γιαγιά, με κοίταξε με το χαμόγελο του κιθαρίστα (ή είναι γυναίκα?) των Gorillaz και δεν είπε τίποτα.
Με όλη τη φασαρία μαζεύτικε ένα σωρό κόσμος. Δεν ξέρω αν ήθελαν να αγοράσουν ανανάδες ή αν απλά ήθελαν να με δουν να τους πουλάω, πάντως σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να συνεισφέρουν στην έρευνά μας. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν οι υπόλοιποι συνεργάτες μου με την ποιο-κοινωνική-από-τις-δύο Κινέζα. Εγώ αποσύρθηκα λίγα μέτρα πιο πέρα για μερικά τσιγάρα με ηρεμία, και τότε συνειδητοποίησα ότι όλοι οι υπόλοιποι μικροπωλητές του δρόμου είχαν εξαφανιστεί. Γύρισα λοιπόν να το πω στους άλλους, και τους βρήκα να προσπαθούν συνενοηθούν με ένα μάτσο μπάτσους που είχαν έρθει στο μεταξύ.

Σημείωση 7η: Οι μπάτσοι στην Κίνα ευτυχώς δεν έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους μπάτσους του πλανήτη. Ηταν ευγενέστατοι και για λίγο μου φάνηκε ότι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι κάνουμε. ..Α, και δεν ξέρουν αγγλικά.

Για περίπου τρία τέταρτα προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στον αρχιμπάτσο ότι δεν πουλάμε ανανάδες (κάτι για το οποίο δεν είχαμε την άδεια που ζητούσε), αλλά ότι προσπαθούμε να κάνουμε μια έρευνα. Οι Κινέζες μας έχαν φρικάρει τελείως και δε μπορούσαν να βγάλουν άχνα, οπότε τις συνενοήσεις μέχρι να εμφανιστούνε οι καθηγητές μας να καθαρίσουνε τις έκανε ένας περαστικός που ήξερε λίγα αγγλικά. Άπό τη στιγμή που αριβάρανε οι καθηγητές μας οι συνενοήσεις πέρασαν στο τηλέφωνο με έναν ευλογημένο Κινέζο PhD τον Sheng. Χαρακτηριστικά σημειώνω τον καθηγητή μου τον Alex να του λέει στο τηλέφωνο “no Sheng, I don’t want the easy way out, tell the police officer that it is not pineapple selling, it is a device for social fusion”.

Σημείωση 8η: Δυστυχώς οι μπάτσοι στην Κίνα δεν ξέρουν από social fusion. Ούτε και πουθενά αλλού στον πλανήτη δηλαδη.
Έτσι στο τεράστιο φορτηγό που φέρανε μαζί τους, και που αρχικά ήθελαν να βάλουν τους ανανάδες, μετά το ποδήλατο και τους ανανάδες και μετά το ποδήλατο τους ανανάδες κι εμάς, φορτώσανε το ποδήλατο και τους ανανάδες και τα κατάσχεσαν.

Μόλις έφυγαν οι μπάτσοι, πετάχτηκε από ένα στενάκι η Κινέζα της οποίας το ποδήλατο είχαμε δανειστεί και το ήθελε πίσω. Εμείς αρχικά της είπαμε ότι θα έπρεπε να μας έχει πέι ότι χρειάζεται άδεια, αλλά από το σημείο που έβαλε τα κλάματα, και που ταυτόχρονα σκεφτήκαμε ότι αν κουνήσεις 400γιουάν στα μούτρα ενός φτωχού Κινέζου πιθανότατα δε θα σκεφτεί πριν τα πάρει, απλά το βουλώσαμε. Δε θέλω να πώ τίποτα περισσότερο. Δείτε τις φωτογραφίες.

p4030135.jpg

p4030200.jpg

p4030293.jpg

p4030349.jpg

Σημείωση 9η: Διδάξαμε με τα παιδιά από την ομάδα και τους λαμπρούς καθηγητές μας πως δουλεύει ο καπιταλισμός σε καμιά 200αριά κινέζους που παρακολουθούσαν. Η Κινέζα έχασε το ποδήλατό της, μαζί με τους ανανάδες, έχει βέβαια τα φράγγα αλλά δεν ξέρω τι και πως μια που ούτως ή αλλως η μπίζνα με τους ανανάδες είναι παράνομη. Οι κινέζες της ομάδας περάσαν κάνα μισάωρο σε μια δημόσια τουαλέτα για να συνέλθουν από το σοκ στη σκέψη να συλληφθούν. Και τέλος, όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά ολη η προκαταρκτική δουλειά μας εκεί πήγε χαμένη.

Ain’t that something?

Advertisements

Σχόλια»

1. x-psilikatzoy - 24 Μαΐου, 2007

Όντως γαμάτο, αλλά έκαναν από την αρχή μλκ οι καθηγητές που φαγώθηκαν να αφήσετε το κλειδωμένο καρότσι. Άσε που καταλυπήθηκα την κινεζούλα με τους ανανάδες που έβαλε τα κλάματα. Όμως αυτό που μου την έσπασε πιο πολύ σε όλα αυτά, είναι ότι δεν εξηγείς ακριβώς τί έπαιζε. Το ότι «είναι μεγάλη ιστορία» μπορεί κάλιστα να σημαίνει ότι «βαριέμαι να τη γράψω» αλλά με τίποτα δεν σημαίνει ότι δεν θα είναι «μια γαμάτη μεγάλη ιστορία». Άσε που έχω φάει χοντρή περιέργεια με το αντικείμενο του συγκ. μαθήματος. Αυτά. 😉

2. brightbitebyalex - 25 Μαΐου, 2007

μμ. Καταλαβαίνω. Δεν είναι ότι βαριέμαι, αλλά το τι κάναμε είναι άλλα δύο ποστ. Θα τα γράψω όλα.

Το μάθημα είναι της αρχιτεκτονικής του TU Delft στο μάστερ του urbanism. Το urbanism είναι αχανές αντικείμενο και σίγουρα δεν φτάνουν οι γνώσεις ενός αρχιτέκτονα. Για την ακρίβεια δε φτάνει η γνώσει κανενός, ούτε των κοινωνιολόγων που εμπλέκονται ούτε των φιλοσόφων ούτε των υπόλοιπων μηχανικών. Και είναι πονεμένη ιστορία γιατί όλοι αυτοί που δεν ξέρουν αρκετά για την πόλη πρέπει να τη σχεδιάσουν. Σ’αυτά τα πλαίσια, το lab που δίνω στο πρώτο link μου, είτε υιοθετόντας κάτι αρτίστικες απόψεις που δίνω στο τρίτο link μου, είτε κάτι άλλες χαοτικές 70’s απόψεις που ντρέπομαι να δώσω σε link, πρώτα δηλώνει: δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που ψάχνουμε ως ερευνητές, και δεύτερον δηλώνει: δεν έχουμε ίδέα που να ψάξουμε αυτό που δεν ξέρουμε.Έτσι δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για να μη βρει ποτέ τίποτα, ή εν πάσει περιπτώσει να μη βρει ποτέ αυτό που ψάχνει, αλλά να βρει ένα κάρο άλλα άσχετα.

Τώρα αυτό που κάναμε το επιλέγαμε και το διαμορφώναμε εμείς ανάλογα προφανως με τα χωρικά δεδομένα που μας προσφέρονταν. Συγκεκριμένα, το εν λόγω hutong βρίσκεται στην περιοχή Xi Dan (παραπέμπω στο google earth) δίπλα στο εργοτάξιο του μεγαλύτερου βιβλιοπολείου στον πλανήτη, 200μ από τον κεντρικό άξονα ανατολής δύσης του Πεκίνου, κολλητά στον πιο κομβικό ίσως σταθμό μετρό του Πεκίνου, και εν μέσω 6-7 εμπορικών κέντρων. Έτσι το hutong με τον εντελώς τοπικό χαρακτήρα του (εννοώ ότι όλες οι δημόσιες χρήσεις του, εστιατόρια, μαγαζιά κλπ, αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στον κόσμο που μένει εκεί, κάτι σα χωριό), βρίσκεται δίπλα στα μεγαθήρια της παγοσμιοποίησης και βέβαια μέσα σε 5 χρόνια το πολύ, θα καταβροχθηστεί από αυτά. Σκεφτήκαμε, έτσι να κάνουμε την εξής καταγραφή: να μαζέψουμε με το προαναφερθέν ντιβάις στοιχεία σχετικά με το που μένουν οι τύποι που ρωτάμε, που πηγαίνουν, και γιατί είμαστε και ρομαντικοί, που γουστάρουνε να πάνε. Το ντιβάις επρόκειτο να στηθεί σε τρία σημεία για ένα δίωρο: στο εξαιρετικά τοπικού χαρακτήρα κέντρο του hutong, στο κέντρο της πλατείας ανάμεσα στους ουρανοξύστες με τα εμπορικά κέντρα παραδίπλα, και στο ενδιάμεσο αυτών των δύο σημείων. Ο στόχος ήταν να έχουμε μια κάπως ψυχογεωγραφική καταγραφή της αντίθεσης των ανθρώπων που κινούνταν εντός του hutong και αυτών που ήταν κυριλέ ντυμένοι, έτρωγαν mcdonalds και ψώνιζαν παραδίπλα. Κάπως μαυτό τον τρόπο θέλαμε να τραβήξουμε και κάνα συμπέρασμα για το πόσο βίαια πρσγειώνεται στους Κινέζους η βίαιη και αστραπιαία αστικοποίηση (με την έννοια της παγκοσμιοποίησης) που προωθεί το κράτος τους. Όχι ότι αυτό προκαλεί την αποκάλυψη στην σκέψη πάνω στην πόλη, αλλά την γνώμη μου γι αυτού του είδους την έρευνα την ανέλυσα πιο πριν.

Δε νομίζεις ότι αν το είχα αναφέρει όλο αυτό νωρίτερα θα είχε ψιλοθαφτεί η φάση με τους ανανάδες?

Επίσης χαρακτηρίζω «μεγάλη ιστορία» και το γιατί οι Κινέζοι δείχνουν να μην έχουν κανένα πρόβλημα με την αφεντιά μου να κυκλοφορεί στις αυλές τους. Οι εξηγήσεις είναι δύο.
H πρώτη έχει ως εξής: Δεν έχουν την αίσθηση της ιδιοκτησίας όπως την ξέρουμε εμείς. Το δωμάτιο 3*4 που έχει μια οικογένεια για σπίτι σε ένα hutong δεν τους ανήκει, και ανα πάσα στιγμή το κράτος μπορεί να τους μετακινήσει. Έτσι δεν αναπτύσουν το δέσιμο με τον χώρο που ξέρουμε από την ευρώπη. Μάλιστα αυτό που γίνεται κατα κόρον τελευταία μια που το κινέζικο κράτος έχει κομμουνιστές υπηκόους και καπιταλιστική πολιτική, είναι να γκρεμίζει ολόκληρες γειτονιές, να μετακινεί τους κατοίκους αλλού και να τις ξαναχτίζει μόνο και μόνο για να δουλεύει η αγορά υλικών.
Η άλλη εξήγηση είναι ότι δεν γουστάρουν καθόλου να κόβω βόλτες στην αυλή τους, πρώτον γιατι βλέπω τα βρακιά τους, και δεύτερον γιατί μπορεί να βγάλω το συμπέρασμα ότι είναι φτωχοί, που είναι μεγάλη ντροπή. Το κράτος όμως προσπαθεί να τους ετοιμάσει για τους ολυμπιακούς, οπότε η γραμμή είναι όπου βλέπεις δυτικό, να λες πάντα ναι.

αυτά

3. brightbitebyjohn - 25 Μαΐου, 2007

ahahhahahahaha!!! twra 8ymh8hka pou ta akouga sto rotterdam apo 1o xeri kai eixa pe8anei sta gelia!!! «ζισ ιζ α λαβλί γκαρντέν» LOL!!! epishs vaze kana «more…» giati me 1 post epiases olh thn prwth selida tou blog! 😛
@x-psilikatzoy kalws ir8es!! elpizw na to episkeptesai taktika apo edw k pera!! 😛

4. x-psilikatzoy - 25 Μαΐου, 2007

thanx guys gia tis ekshghseis, mou fainontai poly apistefta afta kai akrws endiaferonta. Kollhsa se ena dyo shmeia, (opws as poume sta pragmata gia ta opoia oi kinezoi aisthanontai ntroph h giati tous metakinoun) kai an den sas kanei kopo (opote leme) grafte kai kana dyo logakia ti sas apantousan oi katoikoi stis erwthseis.
nai, eimai koutsobola kai nai, mou fainetai kai gamw tis ereynes (thn pathsate me thn parth mou). 😀

5. brightbitebyalex - 25 Μαΐου, 2007

Γενικά όπου να’ναι όλη η δουλειά του workshop θα δημοσιευτεί εδώ, όπου ήδη υπάρχει όλη η δουλειά από το προκαταρκτικό μέρος της έρευνας που κάναμε πάνω στις chinatowns της Ολλανδίας.
Το ότι οι Κινέζοι ντρέπονται με κάτι τέτοια είναι cultural. Απλώς υπάρχει στη νοοτροπία τους. Για παράδειγμα κάποια στιγμή ξανακάναμε τις διαδρομές για τις οποίες γράφω στην αρχη του ποστ νύχτα. Είχε γαμόκρυο και ψιλοέβρεχε, και ένας από τους Κινέζους φοιτητές φορούσε μόνο ένα πουλόβερ και είχε ξεπαγιάσει. Ε, λοιπόν του έφαγα τ’αυτιά να του δώσω το extra μπουφάν που είχα στην τσάντα μου και δε το έπαιρνε με τίποτα. Όπως χαρακτηριστικά είπε: «i take care of you, you dont take care of me». Είναι φοβερά χοντροκέφαλοι σε κάτι τέτοια. Δεν τον ξαναείδαμε γιατί την άρπαξε τόσο άγρια που δεν ξεμύτησε για μια βδομάδα ο μαλάκας.
Όσο να’ναι επειδή έχει περάσει και κάποιος καιρός, τι ακριβώς λέγαν οι Κινέζοι δεν πολυθυμάμαι, άλλα keep an eye στο site που δίνω παραπάνω. Επίσης η δική μου τουλάχιστον ομάδα δεν μπόρεσε να παράγει και πολύ υλικό γιατί όπως καταλαβαίνεις, μετά το συμβάν με τους ανανάδες δεν ξαναπατήσαμε στη γειτονιά. Εχουμε ένα φοβερό video πάντως με όλο το σκηνικό με τους μπάτσους.

Α! και extra πληροφορία κουτσομπολίστικη 😉 : Αν πας ποτέ στην Κίνα, που στο εύχομαι, το πρώτο πράγμα που θα παρατηρήσεις δεν είναι ούτε το φαί, ούτε τα περίεργα σπίτια, ούτε τα πολλά ποδήλατα ούτε τίποτα. Είναι οι ροχάλες. Είναι ο ήχος της Κίνας. Ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και κοινωνικού status οι Κινέζοι τρελένονται στη ροχάλα. Στο Πεκίνο βέβαια ίσως έχει να κάνει και με το ότι έχει τόση σκόνη στην ατμόσφαιρα που είναι σα να καπνίζεις ένα πακέτο τη μέρα. Και επειδή ο μέσος Κινέζος καπνίζει απο μόνος του 2 πακέτα τη μέρα, ε, με το τρίτο.. όσο να’ναι μπουκώνουν 😛 Μιλάμε για ασταμάτητη ροχάλα πάντως!

6. brightbitebyalex - 25 Μαΐου, 2007

α, και john:

τι more και μλκίες, άσε εκεί να γεμίζει να ‘ουμ’! :O

7. x-psilikatzoy - 25 Μαΐου, 2007

ewwwwwww!!!!!!

thanx a very lot 😀

8. Σοφία - 26 Μαΐου, 2007

Πολύ ενδιαφέρον το ποστ και οι περιγραφές σου πολύ ζωντανές. Έχω όμως μείνει με την απορία: oι καθηγητές σας τι είπαν για το φιάσκο?!!!

9. brightbitebyalex - 26 Μαΐου, 2007

χαχ! Τα ζώα δεν κατάλαβαν τίποτα! Ο ένας εκ των δύο, αυτός με το λαβλί γκαρντέν το μόνο που είπε ήταν: you got that on tape? και όταν του απαντήσαμε ναι είπε: perfect.. Ο άλλος, που τον ξέραμε και καλύτερα, αφού βριστήκαμε το βράδυ, παραδεχτηκε ότι έκαναν μαλακία.

10. Lisbon calling (yeah!) « Brightbites - 29 Μαΐου, 2007

[…] φάτσες, νέα δουλειά και ολοκαίνουριες ιστορίες! Να δω τι θα πουλήσω αυτή τη φορά.. αν και η φάση φαίνεται να είναι πιο σοβαρή από το workshop […]

11. Oxotnic - 1 Ιουνίου, 2007

respect alex. nomizo vrikes ton dromo sou stin blogosfaira. ti sto diavolo toso kairo kai den ta egrafes afta??? Makran to pio diaskedastiko post… keep on. kai btw prepei na kaneis upload to video (to exo dei kai einai kalo me endiaferousa mousiki ypokrousi!!!). Perimeno neo xtipima apo Lissavona. An kai xoris mallon ananades.. tha vreis esi tin akri. !

😀

12. brightbitebyalex - 1 Ιουνίου, 2007

😛 thanks mate! 8a kanw o,ti mporw. Mporei kai na poulhsoume kana mango afth th fora!

13. Urban China « Brightbites - 2 Ιανουαρίου, 2008

[…] Urban China 2 Ιανουάριος, 2008 Posted by brightbitebyalex in Uncategorized. trackback Την είχα πολύ στο μυαλό μου τελευταία. Κατά τα άλλα ό,τι είχα να πω το είπα […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: