jump to navigation

«Μια ιστορία αγάπης. A Lovestory.» του O.M. Gee 24 Νοέμβριος, 2006

Posted by noy in freaktion, teh luzl.
Tags: , ,
trackback

Μόλις έχεις βγει από το σπίτι της. Περάσατε ένα γαμάτο βράδυ.Βρέχει.Καταρρακτωδώς.Χαμός λέμε γίνεται.Της κολάσεως τη βροχή ρίχνει.Περπατάς στην άκρη του πεζοδρομίου, εκεί κοντά στους τοίχους των πολυκατοικιών. Σα να φοβάσαι κάτι…Νιώθεις ότι σου παρέχουν ενός είδους ασφάλεια.Περίεργο δεν είναι αυτό; Είναι.Κι εσύ το καταλαβαίνεις. Και το ξέρεις. Αλλά συνεχίζεις να το κάνεις. Όπως τα μικρά παιδιά σκαλίζουν επανειλλημένα τη μύτη τους ενώ όλοι τους λένε πως δεν είναι καλό.Η νύχτα έχει μια περίεργη μυρωδιά απόψε. Και δεν είναι η δική της. Ούτε είναι οι μασχάλες σου γιατί τις έπλυνες το πρωί.Τα φώτα της πόλης σε νυστάζουν. Αλλά το ξέρεις ότι πρέπει να μείνεις ξύπνιος.Στρίβεις σε ένα στενάκι.Σε σφίγγει το στομάχι σου.Στο είπα να μην τρώς από το Βάγγο εκτός κι αν το κάνεις καθισμένος στη λεκάνη.Όλα σκοτεινίαζουν απότομα γύρω.Τα μάτια σου γυρίζουν ανάποδα.Θέλεις να αφεθείς και να λιποθυμίσεις.Αλλά δεν πρέπει να το κάνεις.Πρέπει να κρατήσεις τις αισθήσεις σου.Σε λίγο φτάνεις άλλωστε. Σπίτι. Σπιτάκι.Βάση (πάμπλο φρανσίσκο στάιλ).Σχεδόν μπορείς να δεις την είσοδο.Μην τα παρατάς τώρα.Είσαι τόσο κοντά.Προσπαθείς να τρέξεις αλλά τα πόδια σου δεν υπακούν.Το στομάχι σου σφίγγεται περισσοτερο.Πάρ’τα μαλάκα να μάθεις να τρως Βάγγο [Σ.τ.Σ.* (*σημείωση του συγγραφέα σημαίνει αυτο ρε έλεος): η παραπάνω πρόταση εμπεριέχει προσωπικό σχόλιο].Ψάχνεις βιαστικά τα κλειδιά σου μέσα στις τσέπες σου.Και ξαφνικά έρχεται εκείνη στο μυαλό σου.Η εικόνα της ξεκάθαρη.Με τα μαλλιά της λουσμένα σε ένα απόκοσμο φως.Όπως τότε.Εκείνο το Νοέμβρη του 1954.Που είχατε καθίσει σε εκείνο το παγκάκι στην πλατεία.Εκείνο που γεμίζει περιστέρια τα πρωινά και παλεύεις να αποφύγεις τις κουτσουλιές.Τότε ήταν που της είπες πρώτη φορά σ’αγαπώ.Εκεί.Κάπου ανάμεσα στα περιστέρια και τις κουτσουλιές.Όλα ξεμακραίνουν.Οι αναμνήσεις ξεθωρίαζουν.Και νά’σαι πάλι εδώ.Πεσμένος στα σκαλιά της εισόδου σου.Σχεδόν κοιμάσαι.Τα μάτια σου κλείνουν.Στην άκρη του δρόμου αχνοφαίνονται κάτι μορφές.Δε μπορείς να διακρίνεις καλά.Τα μάτια σου κάνουν πουλάκια (πουλάκια λέμε, όχι πουτσάκια).Άλλη μια χαρούμενη, μεθυσμένη παρέα σκέφτεσαι.Πλησιάζουν. Τα μάτια σου έχουν σχεδόν κλείσει.Τα ανοίγεις στιγμιαία και τότε βλέπεις καθαρά. Βλέπεις την αλήθεια. Η «παρέα» στέκεται πάνω από το κεφάλι σου και εύχεσαι να κάνεις λάθος.Γιατί γρυλίζουν.Τους ακούς.Ακούς τις πεινασμένες ανάσες τους.Και βλέπεις.Βλέπεις τα ολόασπρα μάτια τους να σε κοιτάζουν.Τα παραμορφωμένα πρόσωπά τους να κουνιούνται σπασμωδικά.Απλώνουν τα σαπισμένα τους χέρια να σε πιάσουν.Και είναι το τελευταίο πράγμα που είδες.Αν είχες μυαλό (αν δηλαδή δε στο είχαν φάει) θα σκεφτόσουν και πάλι εκείνη. Τέλος.Ze End.Πάπαλα.Finito ρε πως το λένε.Capich?

Και το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι το εξής.Βασικά ΤΑ εξής δύο:
1.Τα ζόμπι ταιρίαζουν σε κάθε ιστορία και είναι γαμώ.Και τα σπάνε.Και έχω και γαμώ τα επιχειρήματα!Νταξ’;
2.Μη διαβάζετε αυτό το blog αν θέλετε μιαν υγιή εγκεφαλική λειτουργία. Αν θέλετε έναν πλήρη και υγιή εγκέφαλο κλείστε το internet σας.

Links:
a. yummycrunchygeneral info: http://en.wikipedia.org/wiki/Zombie
b. the man who started it all: http://www.imdb.com/name/nm0001681/
c. play dead: http://www.urbandead.com/

O.M. Gee is a fictional character created by noy (μη google-άρετε τσάμπα δηλαδή όχι τίποτα)

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: