jump to navigation

Φρέσκο πράμα 5 Αύγουστος, 2014

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έκανα update το εννοιολογικό λεξικό brightbites. Τώρα έχει μέσα και τον μαδερφάκερ. Είναι σημαντικό.

WALLA WALLA 13 Ιουλίου, 2014

Posted by alex in emoemoemo.
add a comment

TimeBanditsWally1

Μιζέρια.

Σοβαρά, φουλ μιζέρια. Δε σκόπευα να γράψω εδώ, αλλά τελευταία την έχει βαρέσει στον noy να ξανακάνουμε μπλογκ, και αναρωτιέμαι γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε αυτό που ήδη έχουμε. Μετά θυμήθηκα ότι που και που έχει πλάκα να κάνεις τσάνελ όλη τη μιζέρια σου σε ένα κείμενο και αποφάσισα να το δοκιμάσω.

Φέτος είχα διάφορες ιδέες. Μια απ’αυτές είναι οι τηλεκατευθυνόμενες βαλίτσες. Όχι μόνο δε χρειάζεται να τις σέρνεις μαζί σου, αλλά μπορείς να παίζεις κιόλας ενώ περιμένεις στα αεροδρόμια. Μια άλλη ήταν το να μπορείς να ανταλλάζεις εγκεφάλους. Γνώρισα μια τύπισσα με την οποία καταλήξαμε ότι αν ανταλλάσσαμε μυαλά δε θα άλλαζαν πάρα πολλά πράγματα. Που και που μάλλον θα απορούσε γιατί σκέφτεται αυγά ποσέ με σπαράγγια και ψωμί με προζύμι, κι εγώ αντίστοιχα θα αναρωτιόμουν γιατί θέλω να φάω κι άλλες βιταμίνες (έτρωγε πολλές βιταμίνες), αλλά ναι, θα ήμασταν απόλυτα λειτουργικοί. Τα περνούσαμε ομολογουμένως ζάχαρη. Επικοινωνούσαμε σε τέτοιο βαθμό που κάποια στιγμή από μόνη της με ρώτησε αν κι εγώ εκτιμώ αυτή τη λεπτή ποιητική γοητεία που εμπεριέχει κάθε αποτυχία. Εάν δε διαβάζετε πολύ συχνά αυτό το μπλογκ, εκεί δεξιά έχει ένα αρχείο με 8 χρόνια ποστς που αναλύουν ακριβώς αυτό. Το πόσο την εκτιμώ.

Έφυγε πριν από 5 μέρες. Γύρισε στην άλλη άκρη του πλανήτη, στην κανονική ζωή της, και στον άντρα της. Προς το τέλος δεν είχαμε πολλά να πούμε. Καθόμασταν όλο το βράδυ, σηκωθήκαμε το χάραμα και πήγαμε μέχρι τη Γλασκώβη για να πετάξει. Ωραία η Γλασκώβη παρεμπιπτόντως. Μου πήρε 2 ώρες για να καταλάβω ότι δεν είχα πατήσει σκατά κι ότι μυρίζει όλη η πόλη έτσι, και αναγκαστήκαμε να πάρουμε ταξί για το αεροδρόμιο, γιατί στον δρόμο που κάνει στάση το λεοφορείο είχαν δολοφονήσει κάποιον πριν από δύο ώρες και είχε αλλάξει το δρομολόγιο. Εγώ γύρισα σπίτι μου. Έφαγα πρώτα μια πρωινάρα στη Γλασκώβη, απέφυγα να με δολοφονήσουν, πήρα ένα τρένο και γύρισα στο Εδιμβούργο. Από τότε περνάω τις μέρες μου κλεισμένος στο σπίτι με το βρακί, διαβάζοντας πολύ λιγότερο απ’όσο θα έπρεπε, και πίνοντας Τζέιμσον. Αν είχα και ρόμπα θα τη φορούσα. Που και που σκέφτομαι ότι δεν είναι λογικό να μου λείπει τόσο. Μετά κάνω αυτό που πρότεινε μια φίλη, να αναλογίζομαι πόσο ωραία αποτέλεσα το διάλειμμα της, και μετά να σκέφτομαι, ΟΧΙ, μετά να κάνω βίζουαλάιζ πως θα τα περνάει τώρα στο σπίτι της με τον άντρα της. Το οποίο δε μου φτιάχνει καθόλου το κέφι.

Προχθές όμως βγήκα. Κανόνισα με ένα φίλο να πάμε σε ένα γαμάτο μπαρ για να πιω αυτό. Που είναι το καλύτερο ποτό. Ήταν γαμάτο όπως πάντα, αλλά η έξοδος μου βγήκε ξινή γιατί πετύχαμε έναν βλάκα Ιταλό γνωστό μας και μας ζάλισε τα συκώτια. Είναι τυπικός Ιταλός, οπότε όχι για όλες τις ώρες. Ένιωθα ότι θέλω να του τραβήξω τέτοια μπούφλα που να του φύγει όλο το τεμπεραμέντο. Να ξυπνήσει την άλλη μέρα και να είναι Βέλγος.

Σήμερα αποφάσισα να γίνω άνθρωπος αλλά απέτυχα. Ξύπνησα το πρωί, καθάρισα την κουζίνα, πέταξα τις γόπες, έβαλα πλυντήριο, έκανα μπάνιο και πήγα για ψώνια για να τραφώ με κάτι της προκοπής αλλά ξέχασα να πάρω αυγά. Γύρισα στο σπίτι και είπα στον εαυτό μου με παράπονο “Αυγά ρε μαλάκα. Αυγά.” Μετά σκέφτηκα τι άλλο μου λείπει, και ξαναβούλιαξα. Εφτιαξα τοστάκια με μισή καρδιά. Η άλλη μισή ήταν ραγισμένη. Ξες.

 

Μια ακόμα κοινωνική προσφορά: 10 Ιανουαρίου, 2014

Posted by alex in σκέψεις.
add a comment

Καλή χρoνιά!

egwkiesy

Brightslang update 24 Απρίλιος, 2013

Posted by alex in Uncategorized.
add a comment

Έχω προσθέσει μερικούς νέους όρους στο εννοιολογικό λεξικό brightbites. Πλέον περιλαμβάνει νέους όρους όπως τα «ταρζανέλια», το «καλαθάκι», τον «προφήτη», και τα «χαμστεράκια».

Corporate YOLOSWAG 101 16 Απρίλιος, 2013

Posted by noy in short bites, teh luzl.
1 comment so far

Όταν ντύνεσαι το πρωί για να πας στη δουλειά και συνειδητοποιείς ότι όλα είναι ασιδέρωτα, ανάμεσα σε ένα πουκάμισο και μια μπλόυζα με νεκροκεφαλίδια και ψόφιες γκόμενες, διαλέγεις την μπλόυζα με τα νεκροκεφαλίδια και τις ψόφιες γκόμενες.

Αν βάλεις το πουκάμισο ασιδέρωτο θα πει ο άλλος

Ωραίο το πουκαμισάκι αλλά μπορούσες να το περάσεις ένα χεράκι.

Με την ασιδέρωτη μπλούζα με νεκροκεφαλίδια και ψόφιες γκόμενες.. τι να σου πρωτοπεί!

Με τα πόδια 17 Ιανουαρίου, 2013

Posted by alex in teh rants.
Tags: , , ,
7 Σχόλια

Το να είναι κανείς vegan το καταλαβαίνω. Το να βλέπεις μια τρύπα στο πλάι μιας αγελάδας είναι ομολογουμένως κάτι που μπορεί να σοκάρει κάποιον σε βαθμό να πάρει μια τέτοια απόφαση. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τι θα γράψω παρακάτω. Ήθελα απλώς να ποστάρω τις cannulated αγελάδες και να δείξω ότι ενδεχομένως σέβομαι κάποιες ευαισθησίες που δεν υιοθετώ.

Πήγα σήμερα όπως και κάθε Τετάρτη να παίξω το μπιλιάρδο μου και το μαγαζί ήταν γεμάτο ποδηλάτες οι οποίοι βλέπανε τους εαυτούς τους σε βίντεο να κάνουν ποδηλατοπορεία και κάθε τόσο τους χειροκροτούσαν και γενικώς έκαναν πάρα πολλή φασαρία. Ήταν άπειροι, φορούσαν λαστιχάκια στα πόδια τους (οι περισσότεροι για κάποιο λόγο, υποθέτω για συμμετρία, και στα δύο πόδια, όχι μόνο στο αριστερό) είχανε μπεγλέρια, φωνάζανε, και δέκα απ’αυτούς προσπαθούσαν να παίξουν μπιλιάρδο ακριβώς δίπλα μου. Δηλαδή μου γάμησαν τον αθλητισμό.

Ας το δούμε από μέσα. Τύποι που κυκλοφορούν με ποδήλατο στην πόλη μαζεύονται για να δουν το βίντεο από την άλλη φορά που μαζεύτηκαν για να κάνουν όλοι μαζί ποδήλατο. Για ποιο λόγο να συνυπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια με μόνο κοινό το ποδήλατο; Για να συζητήσουν ίσως από ποια χερούλια κάνουν τους λιγότερους κάλλους; Ποια λάστιχα είναι καλύτερα; Ποιός ποδηλατόδρομος γλιστράει το χειμώνα; Για να πουν ιστορίες με ποδήλατα; Για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ποδηλασίας; Παπάρια. Που ακριβώς βοηθάει το να χαίρεσαι τα μούτρα σου στο βίντεο από την ποδηλατοδρομία; Το πράμα βρωμάει λαιφστάιλ. Και μιλάμε για μαζική φάση, οπότε πηγαίνοντας σε κάτι τέτοιο έχεις πάντα να συνεννοηθείς με τον φωνακλά, μ’αυτόν που νομίζει ότι έχει δίκιο (αλλά δεν έχει), με τον άλλο που βρωμάνε οι μασχάλες του, εκείνον που καθαρίζει τα δόντια του ρουφώντας τα με τη γλώσσα του, σίγουρα έναν που θα έχει μπεγλέρι, και τις περισσότερες φορές και κάποιον που να μη σταματάει να σου αναλύει γιατί η κάθε επιλογή που βλέπεις να έκανε (και άλλες που δε βλέπεις αλλά θα στις αναφέρει) ήταν οι καλύτερες. Καταλήγω λοιπόν ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ χαζός για να μπορεί να μπαίνει στον κόπο να προσδιορίζεται συλλογικά από το μέσο που επιλέγει για μετακίνηση. Είναι σαν τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών και μάλιστα από το φροντιστήριο, και προκαλώ ΕΝΑΝ να έρθει και να μου πει ότι πήγε και πέρασε καλά σε κάτι τέτοιο. Είναι σαν να έχουν σε ένα μαγαζί παραδίπλα συνάντηση όλοι αυτοί που παίρνουν ταξί. Είναι γενικώς μέγιστη βλακεία.

Θα καταλάβαινα π.χ. μια συνάντηση όλων αυτών που παίζουν σιτάρ στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να γνωρίσεις κάναν άνθρωπο να παίξεις, να μάθεις τίποτα καινούριο, κανέναν διακεκριμένο βιρτουόζο του σιτάρ, οκ όλα αυτά έχουν ένα νόημα. Αλλά ποδήλατο; Υπάρχει κανείς που προβληματίζεται αρκετά γύρω από το ποδήλατο ώστε να νιώθει την ανάγκη να βρει κι άλλους για να μιλήσουν γι αυτό; Έχει κάποιος τίποτα απορίες για το πως το κάνεις; Ενδιαφέρεται να κανείς να μάθει και ψάχνει γκρουπ για να του δείξουν; Τι; Μήπως κάποιος ψάχνει παρέα για βόλτες και θεωρεί ότι το να πείσει έναν ήδη φίλο του να έρχεται μαζί του για ποδήλατο είναι πιο δύσκολο από το να βολτάρει με κάποιον που εκ των προτέρων το μόνο κοινό που έχουν είναι το πως μετακινούνται;  Όχι μάγκες μου, το ποδήλατο είναι στην καλύτερη ένας βολικός τρόπος για να κινείσαι και να γυμνάζεσαι, και στη χειρότερη ένα μεγάλο παιχνίδι. Σίγουρα δεν είναι τρόπος ζωής. Εκτός αν είναι τρόπος ζωής και το να καθαρίζεις τη μύτη σου στα φανάρια, το αν σκουπίζεσαι μπρος ή πίσω, το αν σου αρέσει ή όχι η Ρίκα Βαγιάννη (αν και η Ρίκα Βαγιάννη θα έπρεπε να είναι τρόπος ζωής).

vlakespodhlates

short story long 20 Σεπτεμβρίου, 2012

Posted by alex in shuffle.
14 Σχόλια

Τελευταία mε προβληματίζει το εξής. Έχω προσέξει ότι τα αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας στο πίσω μέρος τους έχουν πάντοτε ένα ντιζάιν φιλικό. Είναι κάπως σαν  να σου χαμογελάνε. Τα φώτα σε συνδυασμό με τη γραμμή από το πορτ μπαγκάζ σχηματίζουν μια χαμογελαστή φάτσα, περισσότερο σπιρτόζικη ή χαϊβανέ ανάλογα, αλλά πάντα χαμογελαστή.  Δεν έχω δει ποτέ σοβαρό, θυμωμένο ή θλιμμένο πίσω μέρος αυτοκινήτου. Ακόμα και τα γερμανικά σκάνε ένα μειδίαμα. Σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να είναι κάποιου είδους άτυπη προδιαγραφή ενδεχομένως για να κρατάνε χαλαρό τον πίσω οδηγό. Δεν το έχω διαβάσει πουθενά αλλά δε το έψαξα κιόλας.

Αυτή τη σκέψη αποφάσισα να μοιραστώ με έναν ταξιτζή απόψε. Αφού του ξεκαθάρισα ότι δεν είμαι καθόλου τρελός και τον παίνεψα λίγο για όλη την πολλή εμπειρία που έχει στο τιμόνι, τον ρώτησα αν το έχει προσέξει ή αν έχει ακούσει κάτι σχετικό. Με κοίταξε σαν να ήμουν μαλάκας. Μετά είπε «όχι ρε, είνε επηδή να πούμε τα τελεφτέα χρώνια αίχουν αλάξη να πούμε και βάζουν πολές καμπείλες και τα φότα είναι να πούμε σστρόγκηλα. Θημάσε παλιά που είταν να πούμε τετράγονα; Τόρα είνε σστρόγκηλα.» Και για τα γερμανικά μου είπε «είνε να πούμε κι αφτά σστρόγκηλα ρε τόρα δε τα βλέπης;» Δεν επέμεινα.

Τελευταία παίρνω συνέχεια ταξί. Μάλλον δεν παίρνει πια πολύς κόσμος γιατί μου έχουν πει ότι με θυμούνται τρεις ταξιτζήδες. Ο ένας μάλιστα μου είπε ότι με έχει πετύχει άλλες τρεις φορές και θυμόταν και τη διεύθυνση μου, και όταν με πήγε εκεί επέμεινε ότι η ελάχιστη ταρίφα ήταν 3.50 και όχι 3.20. Μάλλον θα υπέθεσε ότι δεν παίρνω πολύ συχνά ταξί και ότι θα είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Και γι αυτό μπορεί να μου φάει 30 λεπτά.

 

Ένας χθες, ο ερασιτέχνης, έτσι θα τον θυμάμαι, με ρώτησε αν δουλεύω. Του είπα ότι είμαι μάγειρας αλλά ότι κανονικά είμαι αρχιτέκτονας γιατί σημασία, ξες, έχει να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει και όχι αυτό για το οποίο τελικά ξόδεψες 8 χρόνια και ότι η ζωή είναι ένα ζουμερό φρούτο και πρέπει να πιείς το ζουμί και τέτοια  και χάρηκε γιατί λέει συνδυάζω τα δύο μεγάλα του πάθη. Τη μαγειρική και τη ναοδομία. Γάμησε με. 

Ελπίζω να σας διασκεδάζουν όλα αυτά γιατί τα τέσταρα. Αποφάσισα τις μαλακίες που πρόκειται να γράψω από δω κι από κει να τις λέω πρώτα σε καμιά ψυχή κι αν δε γελάσουν δεν μπαίνω καν στον κόπο. Χθες για παράδειγμα ανέλυα  στον σερβιτόρο που δούλευε μαζί μου την παρακάτω θεωρία:

Αφού έψαξα για ώρα τον αναπτήρα μου στις δύο τσέπες που είχε το παντελόνι μου, και αφού πέντε λεπτά μετά την βρήκα τυχαία στην δεξιά, κατέληξα στο ότι οι παράλληλες διαστάσεις είναι γεγονός, και μάλιστα το σημείο στο οποίο επαφίενται είναι οι τσέπες. Δεν έβρισκα λοιπόν τον αναπτήρα μου γιατί ο εαυτός μου σε κάποια άλλη διάσταση άναβε το τσιγάρο του.

Δεν έσκασε το χειλάκι του. Το έγραψα έτσι κι αλλιώς για να τεστάρω το τεστ. Αν το βρει κανείς αστείο ας στείλει ένα mail.

Η καινούρια μου δουλειά γαμάει. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο άλλο μου blog. Αν και εκεί γράφω ακόμα πιο σπάνια.

Τα λέμε σε κάνα δίμηνο. Ελπίζω να μην έχουν ξαναλλάξει το interface της wordpress γιατί πάλι μου πήρε πέντε λεπτά να βρω το dashboard. Link sto dashboard με το που κάνεις log in; Γιατί; Ποιός θέλει να βλέπει το dashboard του.

Μέρα που’ναι 6 Μαΐου, 2012

Posted by alex in intertubes.
Tags:
2 Σχόλια

Είπα να κάνω μια λίστα με masturbation metaphors.

Έχουμε και λέμε:

  • Beat the meat
  • Bounce the beef
  • Beat the meatstick
  • Punch the clown
  • Choke the chicken
  • Shake hands with the one-eyed milkman
  • Wrestle the pants serpent
  • Bash the bishop
  • Smack Lester
  • Spank the monkey
  • Wax the dolphin
  • Buck the slobbering donkey
  • Date Ms Michigan
  • Pud wrestling
  • Flog the dolphin
  • Shaking hands withe the governer of love
  • Hang ten with big ben
  • Pulling the pork
  • Pounding the pud
  • Jerkin’ your gerkin

Αυτές είναι μερικές από τις πιο γνωστές. Αν τώρα θέλετε να πάρετε τα πράγματα στα χέρια σας περισσότερο υπάρχει το «The marvellous masturbation metaphor generatior» (κλικ) με λαμπρά δείγματα όπως:

  • Ordering the transport
  • Mixing the reaction
  • Listing the coal (O.o)
  • Poking the smile
  • Stuffing the grain
  • Serving the machine
  • Working the meeting
  • Wraping the discovery
  • Liking the low
  • Spoiling the color

και άλλα τέτοια. Άντε πάω να ψηφίσω. Καλό βόλι :]

Τη μπαναχαϊκή 28 Απρίλιος, 2012

Posted by alex in Uncategorized.
1 comment so far

Κωλοχίπηδες γαμώ τα μουτράκια σας. Άντε μη τα ξαναλέμε.

 

In the abdomen of dreams 25 Μαρτίου, 2012

Posted by noy in emoemoemo, offline, teh luzl.
Tags: ,
add a comment

Κοιμάσαι. Και βλέπεις ΤΟ.ΠΙΟ.ΓΑΜΑΤΟ.ΟΝΕΙΡΟ.ΕVER. Για κάποιο λόγο ξυπνάς απ’το said όνειρο. Σου παίρνει μερικά δευτερόλεπτα, αλλά συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι εκεί που ήσουν.

HOLY FUCKING SHIT SON OF A MOTHERFUCKING BITCH BATMAN. Κλείνεις τα μάτια σου και σχεδόν ψέλνεις από μέσα σου «κοιμήσου πάλι, κοιμήσου πάλι, ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΑΛΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΛΟΣ!». Αλλά δεν κοιμάσαι. Let alone return to the dream.

Είναι σαν να σε έχει κόψει στη μέση μια νταλίκα. Είσαι ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου, με όλο σου το abdominal περιεχόμενο all over the place, smiling like the ignorant fuck you are at that moment, γιατί προφανώς και δεν συνειδητοποιέις αμέσως ότι κάτι λείπει.

Μέχρι που το συνειδητοποιείς. Ouch. Και αρχίζεις να πιάνεις και να σπρώχνεις με μανία προς τα μέσα τα πάντα, διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον εαυτό σου ότι «ουφ ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα!». But to no avail.

Aw it ain't workin'. Fuq it bro.

What’s that? Προφανώς και δεν ξέρω αν όντως είναι έτσι. Λέτε να είχα επιζήσει από νταλίκα και να έγραφα την ιστορία σαν αναφορά – σφήνα  σε άλλο post; Είπαμε.