Ιδού:

Έκλεισα την ταινία. Πάω να δω καινούριο επεισόδιο Californication.

Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτός ο Jean Paul Belmondo πόσους κοπτήρες έχει να πούμε.

Σήμερα λοιπόν καθόμαστε το πρωί και διαβάζουμε παρέα, και ακούμε Ravel. Ο Ravel τα σπάει, αλλά σε φάσεις παραείναι τρελή η μουσική του για να σ’αφήνει να συγκεντρωθείς. Έτσι αλλάζω σε Bach.  Και τότε γυρνάει ο -|( και μου λέει:

Όι. Όχι Bach ρε μαλάκα. Με κουράζει η συμμετρία.

Φαντάσου ένα τύπο το 300.000πX να βγαίνει από τη σπηλιά του και να σου λέει ότι τον κουράζει η συμμετρία του Bach, ενώ ταυτόχρονα σιγοκατουράει το μπούτι του μέσα από το γούνινο βρακί του, και γλύφει τα υπολείμματα στα δόντια του από τον βραδύποδα που έτρωγε νωρίτερα. Κάπως έτσι. Και μετά ξαναμπήκε στη σπηλιά του για να συνεχίσει να γράφει για την τοπικότητα.

Αυτό ήταν draft.

Χθες βγήκαμε με τον -|(  . Όταν έφτασα έπινε ήδη μια μπύρα κατευθείαν από το μπουκάλι, και ο μύθος θέλει να είναι και λίγο δαγκωμένο το στόμιο. Καταλαβαίνετε. Εγώ πήρα τη μπύρα μου με ποτήρι, γιατί το μπουκάλι με πρήζει, και γιατί όπως μονολόγησα, έχω αλλάξει και στάδιο εξέλιξης, κι αυτός πήρε ένα μπουκάλι ακόμα. Με το καπάκι.

-|(  :”Δε μου λες εσύ που έχεις αλλάξει στάδιο εξέλιξης, μπορείς να ανοίξεις τη μπύρα χωρίς ανοιχτήρι;“

alex :“Όχι, τις ανοίγω  με ανοιχτήρι”  

-|(  :“Εγώ μπορώ.” Και την ανοίγει με τα δόντια. “Βλέπεις; Η εξέλιξη είναι υπερεκτιμημένη.”

Είναι ένας ωραίος τύπος με σκέμπα και φαβοριτιά ο οποίος λέγεται George Motz και κάνει την καλύτερη δουλειά του κόσμου. Χαρακτηρίζεται ως hamburger expert από τα μίντια, λόγω ενός βιβλίου που έγραψε, στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ που έκανε απ’αυτό, και στη συνέχεια το βιβλίο που ξανάγραψε απ’αυτά, όλα υπό τον τίτλο hamburger america. Όλα αυτά πραγματεύονται burgerάδικα ανά την Αμερική που κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, την κάνουν χρόνια τώρα, την κάνουν με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, και την κάνουν με κρέας που δεν είναι ποτέ κατεψυγμένο. Ο George τα γύρισε όλα και έφαγε κιόλας. Ένα απ’αυτά για τα οποία γράφει είναι το Jim – Denny’s.

To Jim – Denny’s το άνοιξαν ο Jim και ο Denny το 1937 στο κέντρο του Sacramento και για τα επόμενα 40 χρόνια δεν έκλεισε ποτέ. Like ούτε μια ώρα. To μέρος έχει μόνο 10 σκαμπό και είχε την τύχη να μείνει έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια. Το ίδιο και τα burgers που σερβίρει. Παράλληλα είχε και την ατυχία να μείνει ακριβώς έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια, γιατί κανένας από τη σειρά ιδιοκτητών του δε φιλοτιμήθηκε να το καθαρίσει ποτέ. H τελευταία ιδιοκτήτρια που είναι κι αυτή που το καθάρισε ονομάζεται Patsy Lane. Λέει ότι την πρώτη φορά που μπήκε μέσα ήταν σαν σπηλιά, και όταν ακουμπούσες τα χέρια σου στον τοίχο δυσκολευόσουν να τα ξεκολλήσεις. Αυτό δε μας νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά ο George είχε να πει τα καλύτερα γι αυτήν και για το ότι δεν άλλαξε τα burgers οπότε την αναφέρω για λόγους σφαιρικότερης αντίληψης της όλης φάσης, ξες, μην παίρνεις μόνο μια εικόνα από το παρελθόν, να ξέρεις και λίγο τι γίνεται σημέρα. Παράγραφο.

Ο Jim και ο Denny λοιπόν, ήταν γενικά μεγάλες μορφές. Εκτός από το ότι δεν έκλειναν ποτέ, liek όχι δεν έκλεινε η επιχείρηση, δεν έκλεισαν ούτε για Κυριακή μεσημέρι 15αύγουστο για να την ψιλοπέσουν ξέρω γω, ήταν επίσης γνωστοί για το πόσο κόπανοι ήταν. Ήταν απ’αυτούς που πχ θέλουν να φύγεις από το μαγαζί αν ζητήσεις pepsi αντί για cocacola, ή ketchup η πίκλες. Δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένοι είχαν προβλήματα με τα προϊόντα που αναφέρω, αλλά καταλαβαίνετε. Κάτι με το οποίο είχαν πάντως πρόβλημα ήταν το τηλέφωνο. Δε γούσταραν να το σηκώνουν, ειδικά όταν είχαν δουλειά. Έτσι υπήρχε η βασική συμφωνία ανάμεσα σε πελάτες και Jim και Denny, η οποία ήταν γραμμένη σε μια πινακίδα η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα και λέει:

ΑN ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Και από κάτω γράφει και τι θα λες:

JIM-DENNY’S, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ή JIM-DENNY’S ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ

Μη τυχόν και πει κανείς καμιά δική του μαλακία, γιατί το μαγαζί έχει ένα face κι αυτό πρέπει να διατηρείται.

Ναι. Τους κλωβούς Faraday. Τους άκουσα πρώτη φορά στη ζωή μου εκείνο το απόγεμα και ομολογουμένως από το όνομα θα περίμενα να είναι μια συσκευή με πολλά καλώδια που θα κάνει κάτι γαμηστερό και θα πρέπει να είσαι πολύ επιστήμονας μόνο και μόνο για να εκφέρεις λόγο γι αυτό, όπως τα πηνία Tesla, οι εξισώσεις Maxwell, η πυκνότητα Lagrange, οι μετασχηματισμοί Fourier και ένα σωρό άλλα ονόματα που μπορώ να συνεχίσω να βρίσκω στο wikipedia και που έχουν επίθετα φυσικών μέσα. Δηλαδή αυτό ακριβώς που ήταν ο κλωβός Faraday που είχε το επεισόδιο fringe που είδα το ίδιο βράδυ.

Μερικές μέρες πριν από τους κλωβούς Faraday, με τον Bakis μιλούσαμε για τον Yanni. Θυμάστε τον Yanni; Αρχές 90s; μακρύ μαλλί; μουστάκι; φόντο τους ουρανούς; σκηνή με 15 πιάνα παραπάνω απ’αυτά που προλαβαίνει να παίξει κανείς με δύο χέρια; μυστηριώδης Έλληνας του εξωτερικού που διαπρέπει στη μουσική και έρχεται συγκινημένος να κάνει live στην ακρόπολη όπως ο vangelis o demis η nana και παραλίγο και η anna >BAHAHAHAH!<;

Yanni. Θυμάμαι τον Γιάννη σε κάτι cd, τα πρώτα του είδους, σε κάτι σχολεία, κάτι αίθουσες μουσικής, κάτι εντευκτήρια, και κάτι άλλα τέτοια που μας τρέχανε τότε στο δημοτικό. Και ομολογουμένως είχε να περάσει από το μυαλό μου, άνετα 15 χρόνια. Guess what. Σήμερα μου στέλνουν αυτό:

Τώρα, εσύ εκεί που διαβάζεις και βλέπεις τον yanni μπορεί να καγχάζεις και να λες “πφφ τι Yanni να πούμε”. Σε πληροφορώ εκλεκτέ φίλε αναγνώστη, o Yanni έχει παίξει live σε όλο τον κόσμο, και σε ακροατήρια που ξεπερνούσαν τα δύο εκατομμύρια. Εσύ; Σε τι είσαι καλός; 

Για να καταλάβεις την κλίμακα του πράγματος, το πασίγνωστο woodstock που που διαμόρφωσε την αντίληψη για το φεστιβαλ, τη μουσική, τα ναρκωτικά, και το να τρέχεις γυμνός μέσα σε κατουρολάσπη, ξέρεις πόσους είχε; 400.000 χίπιδες. That was it. Ή 800.000 πόδια, γιατί οι χίπιδες μετριούνται σε πόδια.

Μετά το 2000 κάνει καριέρα περισσότερο σε Ασία και λατινική Αμερική, άλλα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Και ο Calatrava μετά το 2000 καριέρα στον τρίτο κόσμο κάνει αλλά το τσίμπησε  το ολυμπιακό στάδιο.

Συμπεράσματα.

1. MINDFUCK
2. Ο Bakis είναι μαγικός
3. Η λίστα με τα live και τον περισσότερο κόσμο που πήγε σ’αυτά έχει πάνω πάνω τον Rod Stuart, τον Jean Michel Jarre και τους Simon & Garfunkel. Ξέρετε τι κοινό έχουν αυτοί που μαζεύουν εκατομμύρια κόσμου στα live τους;

Haetes baby, haetes.

Έτσι, κερδίζεις χρόνο κάνοντας τη διαδικαστική “δουλειά” του κοψίματος των νυχιών, χωρίς να χάνεις καθόλου από την απόλαυση που προσφέρει η αφόδευση. WIN-WIN situation.

Βέβαια χάνεις από το διάβασμα των απορρυπαντικών, αλλά εδώ και 15 χρόνια παίρνουμε τα ίδια οπότε τα ξέρω ήδη απ’ έξω. Όχι, δε διαβάζεις μόνο εσύ τα απορρυπαντικά στο χέσιμο.

Clarification: Των χεριών έτσι; Του μποδιώνε δε γίνεται. Ίιιιιισως αν είσαι σε τούρκικη. Ίσως. Χμμμ.

CHALLENGE ACCEPTED! Now to find μια σχετικά καθαρή τούρκικη.

Brightbites. Μας διαβάζουμε μέχρι κι εμείς!

Γιατι είστε καθαροί ε; Στα σπίτια σας, ε;

Κωλόζωα, ε κωλόζωα.

http://brightburgers.tumblr.com/

Επίσης εκτός από φαγιά σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω να ανεβάζω ποίηση.

Μασουλάω την κοτοπουλιά μου λοιπόν (εξαιρετικό btw μαμά μπράβο! Όχι ότι πειράζει που έτρωγα κοτόπουλο δύο φορές τη βδομάδα στο στρατό, για τους τελευταίους 9 μήνες!) , ενώ από πίσω παίζει το “Εκεί σφτο νότο”.

“Εκεί σφτο (όλοι έντεχνοι έχουν ένα ελαφρύ “σφ” στο σίγμα τους) νόοοοοοοτο,
blahblahblahblah

Εκεί σφτο νόοοοοοοοτο,
blahblahblahfuckin’blah…”

και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής:

 ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΣΑΣ
ΜΟΥ ΖΑΛΙΣΑΤΕ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ!

Αυτό.

Επίσης υπάρχει Travel GuM. TRAVEL. GUM. True story, bro. Το άκουσα στο ράδιο, σφήνα στα αριστουργήματα του ελληνικού έντεχνου faggotry galore club. Τσίχλα λέει, που καταπολεμάει λέει, τη ναυτία του ταξιδιού λέει. Εμένα πάντως μου φαίνεται fishy το γεγονός ότι στα internets βρίσκω μόνο κάτι random sites και domain διαθέσιμα προς αγορά. ΑΚΟΥ ‘ΚΕΙ TRAVEL GUM!

Να υπήρχε Travel GuN, να πω ‘ντάξει. Ένα μπιστόλι δηλαδή για να πυροβολάς στα μούτρα τους ενοχλητικούς μαλάκες που συνταξιδεύουν μαζί σου. Αλλά GUM? AMIRITE OR AMIRITE?

Πάρτε κι ένα σχετικό τράγουδο γιατι σας πάω ρε μπαγάσηδες.