Brightbites

Η τελευταία ουσιαστική προσπάθεια μου να κάνω κόμιξ τελείωσε εξίσου άδοξα με τις μη ουσιαστικές. Ήταν πριν από τρία και κάτι χρόνια, οπότε δε θυμάμαι πολλά, αλλά έχω όρεξη να μιλήσω γι αυτό. Δε θέλω να επικεντρωθώ στα σκίτσα και δεν έψαξα καν να τα βρώ.
Ήταν τρεις παράλληλες ιστορίες που γενικά είχαν να κάνουν με δοχεία. Σε κάθε περίπτωση τα καρέ ακολουθούσαν ένα ζουμ σε κομμάτια της θεσσαλονίκης. 4-5 καρέ για κάθε εισαγωγικό κείμενο, με παράλληλο ζουμ από ένα birds eye view μερικών οικοδομικών τετραγώνων μέχρι το εκάστοτε δοχείο. Παραθέτω τις μακέτες των σεναρίων των πρώτων δύο, την Τρίτη δε την είχα πολύ figured out, και προειδοποιώ εξαρχής, δε βγαίνει κανένα νόημα γιατί δεν είναι τίποτα τελειωμένο. Μια παράθεση εικόνων κάνω μόνο.

Στην πρώτη ιστορία ο Πορτορικανός Σατσεμές βρισκόταν στην τουαλέτα του a nice pair παραμονή πρωτοχρονιάς του 2004. Κοιτούσε τη λεκάνη προσπαθώντας να κατουρήσει και αναρωτιόταν τι έκανε τα τελευταία τρια χρόνια. Δεν είχε και πολλά να σκεφτεί. Δεν έκανε τίποτα και όμως είχε την αίσθηση ότι ήταν συνεχώς απασχολημένος. Τα τελευταία τρια χρόνια συνήθως ήταν μεθυσμένος και ακόμα συχνότερα διαλογιζόταν σε τουαλέτες από μπαρ. Δε μπορούσε να περάσει πάνω από δυο ώρες στο ίδιο μέρος και τότε είχε την πολυτέλεια να ξέρει αρκετούς ανθρώπους για να μπορεί να αλλάζει συνέχεια περιβάλλον. Είχε επίσης την πολυτέλεια να πιστεύει και να γράφει σε καθρέφτες από τουαλέτες ότι τα κορόιδα ονειρεύονται. Ο Σατσεμές ήταν υπερκοινωνικός τύπος και σαν τέτοιος ήξερε πολύ καλά που βρίσκονται τα όρια των διαπροσωπικών σχέσεων. Τι διαπερνάει τη φούσκα του ατομικού και τι όχι. Ακόμα ήξερε ότι όσο αυξάνεται η κοινωνικότητα τόσο μικραίνει η διάμετρος αυτής της σφαίρας. Γι αυτό και δεν καθόταν πολύ στο ίδιο μέρος και γι αυτό το κατούρημα στα μαγαζιά ήταν από τις στιγμές που απολάμβανε περισσότερο. Μπρούσε να έχει ένα αδιαπέραστο όριο γύρω του, χωρίς ταυτόχρονα να λείπει από το πεδίο εκτόνωσης της κοινωνικότητας του. Γιατί σαν υπερκοινωνικός τύπος φοβόταν να μένει μόνος του. Όταν ένιωθε μοναξιά του ερχόταν μαζί και μια αίσθηση νοσταλγίας. Και ας το παραδεχτούμε, η νοσταλγία είναι κάτι το οποίο γενικά αν δε το επιδιώκουμε, τουλάχιστον σταματάμε για να το προσέξουμε. Αυτή η αίσθηση στην περίπτωση του Σατσεμες, ενισχυμένη συνήθως από γερές δόσεις αλκοόλ, προέκυπτε κατά κανόνα στις τουαλέτες. Και τις πρωτοχρονιές είναι πάντα δυνατότερη.

Η δεύτερη ιστορία διαδραματιζόταν πρωί καθημερινής κάνα χιλιόμετρο πιο πέρα, γωνία Π.Π. Γερμανού και Π. Μελά. Μια κυρία μέσης ηλικίας (δε θυμάμαι αν είχε όνομα) καθόταν σε ένα από τα τραπέζια που βγάζει το local στο πεζοδρόμιο και κοίταζε τον πάτο από το φλυτζάνι της. Ήταν ένα στυλάτο φλυτζάνι από τις συλλογές illy που είναι φιλοτεχνημένες από γνωστούς ζωγράφους. Έπινε διπλό espresso εκεί μέσα, κάπνιζε και μιλούσε με τον λογιστή της στο τηλέφωνο. Είχε πεταχτεί για ένα καφέ από το μαγαζί με κοσμήματα που έχει λίγο πιο πέρα στην Π.Π. Γερμανου. Είχε κοντά κόκκινα βαμμένα μαλλία, μερικά extra κιλάκια, αρκετό μακιγιάζ και πολλά μπιχλιμπίδια γύρω από το λαιμό και τα δάχτυλά της. Αποτελούσε ενόχληση για μια παρέα από τρεις εικοσάχρονους new age nerd φοιτητές design παραδίπλα. Ήταν μια παραφωνία κανονικότητας στον φετιχισμό τους γύρω από την εναλλακτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Απόλυτα προβλέψιμη. Όχι ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία να δοκιμάσει κανείς να μπει στην ψυχοσύνθεση της, αλλά όλα φαίνονταν να είναι εκεί που πρέπει. Και για τους nerds αυτό ήταν εφιαλτικό. Αυτή η θειά αποτελούσε την μεγαλύτερη απειλή. Ξεχείλιζε αμφιβολία για το που πηγαίνουν. Μέσα της μπορούσαν να δουν την εκδοχή του μελλοντός κατά την οποία θα ήταν οι άντρες της, ή οι εργαζόμενοι της ή οι φίλοι της. Την εκδοχή που θα έχουν κάτσει να ακούσουν το περίφημο “όλα εδώ πληρώνονται μάγκες”, θα το έχουν χωνέψει και θα είναι έτοιμοι να το πουν και στα παιδιά τους. Η θεια τους γέμιζε με αμφιβολία: τι σκεφτόταν στα είκοσι της; τι έκανε και κατέληξε έτσι; έκανε κάτι εν πάσει περιπτώσει, ή αυτή είναι η φυσική εξέλιξη ενός αστού, το να προσπαθεί μη φάει αυτό που θα ταίζει σε 2 επί τα χρόνια του; Και κυρίως, γιατί στο κέρατο έχουν περάσει λίγο από το χρόνο τους προβληματιζόμενοι γι αυτήν; Αυτή άναψε ένα τσιγάρο ακόμα και ξανασήκωσε το κινητό της. Τους είχε γαμήσει τη μέρα.

Δεν κατάφερα να ενώσω αυτές τις δύο ιστορίες, ούτε βρήκα μια τρίτη που να κάθεται ενδιάμεσα. Έχω την αίσθηση ότι κάπου κολλάνε, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Go ask Alice, when she’s ten feet tall: