Pisstories 18 Μαΐου, 2010

Pisstory #1

Είμαι για ποτάκια σε γνωστό μπαρ της πόλης (πολύ παπαράτσικο αυτό, πάντα ήθελα να το γράψω). Όπως (πολύ πιθανό να) έχουμε πει τα ποτάκια, μαζί με τα νεράκια που πίνουμε συνοδεύοντας τα, μας οδηγούν στο να κατουράμε συχνά και ενδεχομένως πολύ. Τούτο το post λοιπόν, είναι αφιερωμένο σ’ αυτές καθώς και σε μερικές άλλες κατουρηματικές.

/info
κατουρηματική, η (ουσ): το act του να πηγαίνεις για κατούρημα. πχ. “Φεύγοντας θα κάνουμε μια κατουρηματική, ε;”
/info

Πηγαίνω προς την τουαλέτα λοιπόν, η οποία έχει τη “δομή” μιας πολύ τυπικής τουαλέτας σε μπαρ. “Προθάλαμο” που φιλοξενεί το νιπτήρα, και σε χωριστό χώρο τη χέστρα, διαχωρισμένο με πόρτα από τον προηγούμενο.

Μπαίνω στον προθάλαμο και με λύπη (γιατί κατουριέμαι του θανάτου) διαπιστώνω ότι είναι occupied. Οπότε και υιοθετώ τη στάση “θα δείρω κανέναν” (τα χέρια οκλαδόν δηλαδή) και περιμένω. Δεν έχω ένα λεπτό που περιμένω και χωρίς να έχω υποδηλώσει κάπως την παρουσία μου με κανένα τρόπο (χτύπημα στην πόρτα, βήξιμο, καθάρισμα λαιμού κλπ, βλ. Pisstory #2) ακούω το εξής από το χώρο της χέστρας:

Φίλε, αν δε σε πειράζει και δε βαριέσαι, πήγαινε στις γυναικείες. Θα δυσκολευτείς πολύ εδώ μέσα.

O.o

Μην ξέροντας τι να νιώσω (ευγνωμοσύνη; έκπληξη; τρόμο; πανικό; να γελάσω;), κοντοστάθηκα για λίγα δευτερόλεπτα και απομακρύνθηκα από τις τουαλέτες ακατούρητος. Το οποίο και μετάνιωσα διπλά και τρίδιπλα γιατί το λοφορείο άργησε του πούστη.

———-

Pisstory #2

Κατουράω στην ίδια τουαλέτα του παραπάνω μπαρ. Άλλη μέρα ρε αγόρι μου. Αφού εκείνη η ιστορία τελείωσε με μένα να κατουριέμαι στο λοφορείο.

Ενόσω κατουράω (χωρίς τσουρρρρρρ, γνωστό και ως Φ100, γιατί έχουμε και ένα class when it comes to peeing in public) ακούω τους εξής ήχους απέξω:

*ΒΒΒβββββββββ* (το μηχάνημα που βγάζει χαρτί)

*Χρρσσσσσστ* (χαρτί που κόβεται)

*ΒΒΒββββββββ*

*Χρρσσσσσστ*

*ΘΘΘΘρρρρρρρρρρ* (φύσιμα μύτης σε Λα μινόρε. Ναι ρε, μινόρε. Έχει μια θλίψη ο ήχος)

*ΘΘΘΘρρρρρρρρρρρρρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι* (φύσιμα μύτης σε Λα μινόρε δίεση. Το ζόρι βλέπετε ανεβάζει το pitch)

*ΘΘΘΘρρρρρρρρρρρρρρρρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι* (φύσιμα μύτης σε Σι μινόρε. Ανέβηκε κι άλλο το pitch)

Αφού ο τύπος ανέβηκε μισή κλίμακα φυσώντας τη μύτη του ζοριζόμενος… Ε, ζόρι-ζόρι δε θέλει και πολύ. Ακούω το εξής:

*ΠΠρρρρρρρρρρρρρρρρρρρθθθθθθθρρρρρρββββφφφφφφφ* (κλανίδι μακρόσυρτο, παραπονιάρικο και ζορισμένο με αθόρυβο “κλείσιμο”)

The end.

Σε σύνδεση με το Pisstory 1. Όλα τα παραπάνω είναι άκρως δόκιμοι τρόποι για να υποδηλώσει κανείς την παρουσία του στην τουαλέτα, με εξαίρεση ίσως το κλανίδι που για κάποιους είναι πιο τολμηρό και πιο εξωτικό. Βέβαια στην προκειμένη, αυτά δεν είχαν τέτοιο χαρακτήρα γιατί όταν βγήκα από την τουαλέτα δεν ήταν κανείς.

———-

Bonus Pisstory! Μποναμάς κατουρηματικής!

Δεύτερο έτος. Προ αμνημονεύτων δηλαδή. Είναι καλοκαιράκι σχετικά (δηλαδή ενθυμούμαι βερμουδικό) και έχουμε μεταμεσονύχτια πρόβα στο χώρο της Μουσικής Ομάδας (στην Αρχιτεκτονική, όχι εκείνους τους φλώρους της πολυτεχνικής με τα κλαπατσίμπανα και τα τρομπόνια). Δε θυμάμαι τι έκανα πριν αλλά φτάνοντας στο πολυτεχνείο συνειδητοποιώ ότι κατουριέμαι. Πάω λοιπόν για κατουρηματική (which didn’t go by that catchy name back then) και… Ντρέπομαι λίγο αλλά δε γαμείς. Σιγά το πράμα. Όλοι το ‘χουμε πάθει κάποια στιγμή. Ε, ναι. Πιτσιλίστικα λίγο. Στη βερμούδα μου. Οπότε και μου φαίνεται καλή ιδέα ενώ πλένω τα χέρια μου να το κάνω λίγο μπουγέλο. Μπας και συγκαλυφθεί το “έγκλημα”, οπότε και όσο πιο τυχαία μπορώ πετάω νερα στο επίμαχο σημείο καθώς και τη μπλούζα μου. Ότι δροσίστηκα λίγο ρε αδερφέ.

Anyhoo, μην τα πολυλογώ. Κατεβαίνω, ανοίγω την πόρτα και με το που μπαίνω μπροστά μου βρίσκεται ο Αρχάγγελος της Μουσικής Ομάδας (καλά και γαμώ τα aliases του βρήκα!). Με κοιτάει, μετά γελάει γουρλώνοντας και αλοιθωρίζοντας ελαφρώς τα μάτια του ενω ταυτόχρονα κουνάει το κεφάλι και τα χέρια του όπως μόνο αυτός ξέρει και λέει:

Τι έγινε δικέ μου; Κατουρήθηκες και μετά μπουγελώθηκες για να μην το πάρουμε πρέφα;