Brightbites

Ένα Σ/Κ σαν όλα τα άλλα αράζω στη σαλονιά μου, στην καναπεδιά μου, με τη λαπτοπιά μου στο λαπ μου και με την τηλεορασιά να παίζει αμερικάνικο σκουπιδαριό ΣΚΑΙ. Αυτό είναι ένα πολύ μελετημένο άραγμα γιατί η θέση μου είναι ακριβώς αυτή ώστε τα μάτια μου να χρειάζονται να διανύσουν τη μικρότερη δυνατή απόσταση ανάμεσα στις δύο οθόνες. Επίσης το σταθερό και το κινητό στο μπράτσο του καναπέ, το tv control από την άλλη μεριά και το λαπτοπ πάνω μου, μου δίνουν αυτή τη ζεστασιά του geek operations center που είναι ότι καλύτερο για lame μεσημέρια. Η θέση μου επίσης είναι η ιδανική για να βλέπω τη θέα και από τις δύο πλευρές του σαλονιού αριστερά και δεξιά από την τηλεόραση, καθώς και να εποπτεύω τον καιρό από το παράθυρο στην αριστερή γωνία του τοίχου της τηλεόρασης. Αυτό γίνεται κάθε Σ/Κ που δεν έχω κάτι να κάνω, που δεν πάω για καφέ, που έχω κοιμηθεί σπίτι μου,και που είμαι ο μόνος που έχει κοιμηθεί σπίτι μου. Ξεκινάει με το που πατήσω το power του λάπτοπ, που είναι το πρώτο σημείο στο οποίο στηρίζομαι όπως βγαίνω από το κρεβάτι και συνεχίζεται μέχρι να πάω για καφέ ή μέχρι το βράδυ που ενδεχομένως θα πάω βόλτα. Χρειάζεται να σηκωθώ μόνο για κατούρημα, για metaxa και για νερό. Τα δύο τελευταία θα μπορούσα να τα εντάξω στο αραγματικό σύμπλεγμα αλλά διατηρώ την απόσταση γιατί μου αρέσει να χρειάζεται να σηκωθώ γι αυτά. Με την πρώτη ευκαιρία που θα σηκωθώ παίρνω και ένα πιάτο για να φάω μέσα το μεσημεριανό μου, το οποίο επίσης θα σηκωθώ για να παραλάβω από την εξώπορτα. Αυτό είναι ένα θέμα γιατί το σπίτι είναι μακρόστενο και ο καναπές απέχει 16 και κάτι μέτρα από την πόρτα, και 4 δευτερόλεπτα από το όριο υπομονής των πακετάδων, οι οποίοι χτυπάνε δύο φορές.

Στο τυπικό Σ/Κ λοιπόν κάνω όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ανέφερα, και κάποια στιγμή αποφασίζω ότι πεινάω. Όταν πεινάω ψάχνω τι θα αρχίσω να βλέπω ακριβώς αφότου παραγγείλω, ώστε το φαΐ να έρθει λίγο μετά την αρχή του θεάματος, για να έχω ξεπεράσει τον μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το να αρχίζεις να βλέπεις κάτι, ώστε να μπορώ να αφιερωθώ στον καινούριο μίνι ενθουσιασμό που προκαλεί το φαΐ που σου έρχεται έτοιμο. Δε μου αρέσει να αλληλοεπικαλύπτονται οι μίνι ενθουσιασμοί, θέλω έναν τη φορά. Με εξαίρεση το how i met your mother (δεν είναι αστείο με μάνες αυτό), που κρατάει μόνο 20′ και το βλέπω με το που έρθει το φαγητό, γιατί η εμπειρία μου έχει διδάξει ότι τα στενά χρονικά όρια ενδέχεται να σου περιορίσουν ενθουσιασμούς.

Όλο αυτό το lifestyle σαββατοκύριακου μου αρέσει γιατί δεν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Αυτό είναι σημαντικό γιατί τις καθημερινές περνάω πολύ χρόνο με ένα σωρό ούγκανους και μερικούς πάρα πολύ ωραίους τύπους και όλο αυτό νιώθω ότι με έχει κουράσει λίγο. Η ελάχιστη δυνατή επαφή λοιπόν είναι από τα πρωταρχικά μου ζητούμενα τα Σάββατα το πρωί.

________________

Οι πορδές είναι η πιο άμεση μορφή χιούμορ. Αυτό το λέει ο φίλος μου ο Σφίγγας και έχει απόλυτο δίκιο. Το ίδιο και οι κλανιές, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Πρέπει να υπογραμμίζεται η διαφορά ανάμεσα σε κλανιά και πορδή, αλλά αυτό θα γίνει σε άλλο ποστ. Προς το παρόν θα χρησιμοποιώ τους δύο όρους σα να είναι ταυτόσημοι.

Οι πορδές είναι κάτι που μπορεί να σου φτιάξει το κέφι ή να σου το χαλάσει στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κρατάει. (Αν ξεπεράσει αυτά δευτερόλεπτα και κρατήσει περισσότερα θα σου φτιάξει σίγουρα το κέφι, δε γίνεται να σου το χαλάσει.) Υπάρχουν πορδές που διώκονται ποινικά σε κάποιες χώρες. Μύρισα μια τέτοια το Σάββατο που μας πέρασε. Ο μπάσταρδος έκλασε μέσα στο στούνιο. Πόσο ασυνείδητος πρέπει να είσαι για να κλάσεις μέσα σε ένα στούντιο; Υπάρχουν και άλλες πορδές που πρέπει να βραβεύονται. Αυτές είναι που αφήνεις μετά από πρώτα ραντεβού που μάλιστα συνήθως συνδυάζονται με blue balls και με τρομερό πονόκοιλο και ενδέχεται να κρατήσουν και διψήφιο αριθμό δευτερολέπτων. Αυτές επίσης μετριούνται και σε ορόφους γιατί πραγματικά δεν αντέχεις άλλο και τις ρίχνεις στο ασανσέρ της κοπέλας όπως φεύγεις, οπότε μετράς πόσους ορόφους συνεχόμενα έκλανες. Οι πορδές είναι ωραίο πράγμα, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι θέλουν τις στιγμές τους.

Οι πορδές επίσης είναι η επισφράγιση της φιλίας. Δύο άντρες θα γίνουν πραγματικοί φίλοι την πρώτη φορά που ο ένας από τους δύο θα ρίξει την πρώτη και θα γελάσουν μαζί. Γενικά είναι μια εκδήλωση οικειότητας.

________________

Εκεί λοιπόν που απολαμβάνω την ηρεμία με την εαυτάρα μου έχοντας επιλέξει εφιάλτη στην κουζίνα για να δω τρώγοντας, έρχονται οι γύροι μου. Σηκώνομαι, πάω προς την είσοδο, ξαναχτυπάει το θυροτηλέφωνο, το ανοίγω, ανεβαίνει ο πακετάς, ανοίγω, μου δίνει τους γύρους μου, τον πληρώνω, του δίνω πουρμπουάρ, μου λέει καλή όρεξη, του λέω καλή συνέχεια, μου λέει ευχαριστώ, και στα 3 δευτερόλεπτα που εγώ σπρώχνω την πόρτα για να κλείσει και που ο πακετάς γυρνάει για να κατέβει τη σκάλα ΠΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΛΑΝΙΔΙ ΑΔΕΡΦΑΚΙ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ. Μου γύρισαν οι βολβοί. Ήταν δυνατό, διαρκές και απ’αυτά που όπως λέει ο noy ακούγονται σαν να κλάνεις μέσα σε ένα πιάτο σούπα, ή εναλλακτικά σαν να έχεις ένα πιάτο σούπα μέσα στο βρακί σου.

Έτσι εξανεμίστηκε το ωραίο μου Σάββατο. :/