Brightbites

Αρχαίο post, νομίζω πιο παλιό απ’ το blog γραμμένο σε ψιλοάσχημες περιόδους. Το ανεβάζω για ιστορικούς και μόνο λόγους. Ήταν η περίοδος που διαπίστωσα ότι οι πολλοί συναισθηματισμοί στην ηλικία μου είναι χάσιμο χρόνου, και που αποφάσισα να γίνω υπολογιστικός μπάσταρδος.

Σαν κι αυτόν.

Αν τώρα ξεκινάει η μέρα σας θα πρότεινα να πάτε να διαβάσετε κάτι άλλο. Είναι κάπως cheesey, κάπως στραβογραμμένο και αρκετά ανούσιο. Ήμουν 22, give me a break! Τρία χρόνια μετά θεωρώ ότι πρέπει να σημειώσω ορισμένα πράγματα, κάτι που κάνω με τους αστερίσκους, που δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.

…Και μετά σε κοιτάει με τις ματάρες της και σου λέει: «δε μ’ αγαπάς πια;», κι εσύ στα πλαίσια μιας επικοινωνίας βγαλμένης από τα πιο υγρά όνειρα του Jacques Derrida ακούς: «δε θα υποστείς τους βαρετούς μέχρι κίνησης αυτοκτονίας με αβέβαια αποτελέσματα φίλους μου; δε θα είσαι εκεί όταν χρειάζομαι να γράψω κάποιον στα παπάρια μου; δε θα μπορώ πια να σου πατάω το καρύδι;» Και κατά κάποιο γαμημένο τρόπο, αδυνατείς να πεις ένα καταραμένο ΟΧΙ, και ακόμα περισσότερο αδυνατείς να το βάλεις στη γκλάβα σου. Δε της λες τίποτα. Περιμένεις να σου πει αυτή. Και αυτή σου ξαναλέει: «δε μ’ αγαπάς δηλαδή;», που αυτή τη φορά σημαίνει: «έλα γάτε.. σου βαστάει; Μπορείς;» Και φυσικά το τι απαντάς εσύ δεν έχει πια καμία σημασία. Φεύγεις. Αναρωτιέσαι αν σε έδιωξε ή αν έφυγες μόνος σου, αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία.

Ανατρέχεις στην ανάλογης θεματολογίας δισκογραφία και βρέχει τίτλους. Υπήρξαν πολύ γάτοι σαν κι εσένα. Elvis Presley – Maybellene, Bill Haley & the Comets – See you later Aligator, (να πάνε να γαμηθούν οι Beatles), the Cramps – TV Set, Black Rebel Motorcycle Club – Whatever happened to my rock’n’roll, Krafwerk – Radioland, και ξανά Krafwerk – Radioland, Smashing Pumpkins – 1979, The Clash – Brand new Caddilac (να πάνε να ξαναγαμηθούν οι Beatles), Sonic Youth – The sprawl, Pixies – Subbacultcha (I was wearing eyeliner, she was wearing eyeliner χαχα) Pixies – Manta Ray, Pixies – Here comes your man, Pixies – Letter to Memphis, Pixies – Tromp le Monde και ένα σωρό άλλοι.*

Η μουσική δίνει και παίρνει. Είσαι 22 και νιώθεις 15 και 30 ταυτόχρονα. Έχεις ένα κάρο πράματα να κάνεις αλλά μπορείς να τα αναβάλλεις*. Και το καλύτερο απ’ όλα;; Έχεις τη δυνατότητα να το συνειδητοποιείς! Αυτό είναι! Το κεφάλι σου πετάει από το Belfast του ’72** στις φωτογραφίες της στο κινητό σου. Όλα αυτά μπροστά σε ένα βιβλίο ιστορίας που δεν διαβάζεις. Σου περνάνε απ’ το μυαλό τα τελευταία χρόνια, μέρη καταστάσεις και πρόσωπα, και τότε σου ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό. Αυτή υπάρχει σε όλα. Κοιτάς λίγο μακριά και μετά καταπίνεις και σου φεύγει. Ξαναβάζεις το κομμάτι από την αρχή, και συνειδητοποιείς ότι αυτοί οι κόμποι είναι η μόνη επαφή που σου μένει μαζί της. Σου ανεβαίνει κι άλλος. Ξανακαταπίνεις και φεύγει και αυτός, αλλά η γεύση του είναι γλυκιά αυτή τη φορά. Δε το πολυψάχνεις. Συνεχίζεις αυτό που έκανες και μετά από λίγο έχουν χαθεί κι αυτή κι ο κόμπος και η γεύση τους.

Αν δε την παλεύεις, τουλάχιστον μη την παλεύεις με στυλ. Κάτι είναι κι αυτό!

* Το ανέβαλλα, όχι μαλακίες.

** Από τα 16 μου και μετά περνάω διαστήματα που ασχολούμαι με ιστορικά γεγονότα που μου προκαλούν ενδιαφέρον. Τότε ήταν το Belfast του 72.

Σαν γενική παρατήρηση έχω να πω ότι τελικά ακούω πολύ καιρό τώρα την ίδια μουσική.