Jim – Denny’s hamburgers chilli 30 Νοεμβρίου, 2011

Το ξέρω ότι υποσχέθηκα να σταματήσω να γράφω για burgers ή burgerάδικα, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία ‘stories of awsomeness’, αυτό που λέει πάνω αριστερά, παρά στα foodie shit στα οποία αναλώνομαι συνήθως.

Είναι ένας ωραίος τύπος με σκέμπα και φαβοριτιά ο οποίος λέγεται George Motz και κάνει την καλύτερη δουλειά του κόσμου. Χαρακτηρίζεται ως hamburger expert από τα μίντια, λόγω ενός βιβλίου που έγραψε, στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ που έκανε απ’αυτό, και στη συνέχεια το βιβλίο που ξανάγραψε απ’αυτά, όλα υπό τον τίτλο hamburger america. Όλα αυτά πραγματεύονται burgerάδικα ανά την Αμερική που κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, την κάνουν χρόνια τώρα, την κάνουν με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, και την κάνουν με κρέας που δεν είναι ποτέ κατεψυγμένο. Ο George τα γύρισε όλα και έφαγε κιόλας. Ένα απ’αυτά για τα οποία γράφει είναι το Jim – Denny’s.

To Jim – Denny’s το άνοιξαν ο Jim και ο Denny το 1937 στο κέντρο του Sacramento και για τα επόμενα 40 χρόνια δεν έκλεισε ποτέ. Like ούτε μια ώρα. To μέρος έχει μόνο 10 σκαμπό και είχε την τύχη να μείνει έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια. Το ίδιο και τα burgers που σερβίρει. Παράλληλα είχε και την ατυχία να μείνει ακριβώς έτσι για τα επόμενα 70 χρόνια, γιατί κανένας από τη σειρά ιδιοκτητών του δε φιλοτιμήθηκε να το καθαρίσει ποτέ. H τελευταία ιδιοκτήτρια που είναι κι αυτή που το καθάρισε ονομάζεται Patsy Lane. Λέει ότι την πρώτη φορά που μπήκε μέσα ήταν σαν σπηλιά, και όταν ακουμπούσες τα χέρια σου στον τοίχο δυσκολευόσουν να τα ξεκολλήσεις. Αυτό δε μας νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά ο George είχε να πει τα καλύτερα γι αυτήν και για το ότι δεν άλλαξε τα burgers οπότε την αναφέρω για λόγους σφαιρικότερης αντίληψης της όλης φάσης, ξες, μην παίρνεις μόνο μια εικόνα από το παρελθόν, να ξέρεις και λίγο τι γίνεται σημέρα. Παράγραφο.

Ο Jim και ο Denny λοιπόν, ήταν γενικά μεγάλες μορφές. Εκτός από το ότι δεν έκλειναν ποτέ, liek όχι δεν έκλεινε η επιχείρηση, δεν έκλεισαν ούτε για Κυριακή μεσημέρι 15αύγουστο για να την ψιλοπέσουν ξέρω γω, ήταν επίσης γνωστοί για το πόσο κόπανοι ήταν. Ήταν απ’αυτούς που πχ θέλουν να φύγεις από το μαγαζί αν ζητήσεις pepsi αντί για cocacola, ή ketchup η πίκλες. Δεν ξέρω αν οι συγκεκριμένοι είχαν προβλήματα με τα προϊόντα που αναφέρω, αλλά καταλαβαίνετε. Κάτι με το οποίο είχαν πάντως πρόβλημα ήταν το τηλέφωνο. Δε γούσταραν να το σηκώνουν, ειδικά όταν είχαν δουλειά. Έτσι υπήρχε η βασική συμφωνία ανάμεσα σε πελάτες και Jim και Denny, η οποία ήταν γραμμένη σε μια πινακίδα η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα και λέει:

ΑN ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Και από κάτω γράφει και τι θα λες:

JIM-DENNY’S, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ή JIM-DENNY’S ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ

Μη τυχόν και πει κανείς καμιά δική του μαλακία, γιατί το μαγαζί έχει ένα face κι αυτό πρέπει να διατηρείται.