Brightbites

Ένα σχετικά επίκαιρο:

και ένα διαχρονικό:

Περισσότερα εδώ :] Αα, και φυσικά το αγαπημένο μας!

Σήμερα ολοκληρώ8ηκε για μένα το κομμάτι της “βρωμοδουλειάς” που ξεκίνησα το 2002 όταν άρχιζα να σπουδάζω αρχιτεκτονική. Όχι ότι πήρα πτυχίο, αλλά τελείωσα τα εργαστήρια. (Μη γελάς, μια μέρα μπορεί να διαπιστώσεις ότι σου σχεδίασα το σπίτι).

Μαζί με την ολοκλήρωση των εργαστηρίων τελείωσε και κάτι ακόμα: οι priceless αρχιτεκτονικές συνεργασίες μου με τον noy, και οι ακόμα πιο priceless failed τέτοιες. Τα κάναμε όλα. Από το να φεύγουμε τρέχοντας από ζόρικες περιοχές των οποίων οι κάτοικοι δεν ενθουσιάστηκαν στην ιδέα της φωτογράφησης, μέχρι το να μας ρωτάνε σε παρουσίαση αν σπουδάζουμε αρχιτέκτονες ή δήμαρχοι. Περάσαμε συνολικά 5 εξάμηνα δουλεύοντας μαζί σε 6 εργαστήρια, σε 2 από τα θριαμβεύσαμε, 1 όπου θριαμβέυσαμε αλλά βαρεθήκαμε να παραδώσουμε, 2 στα οποία δεν κάναμε απολύτως τίποτα, και 1 στο οποίο δεν κάναμε απολύτως τίποτα αλλά παρολαυτά θριαμβέυσαμε.
Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 2004. Τότε ήταν που σε παρουσίαση καρφιτσώσαμε το cd που περιείχε τη δουλειά μας στον τοίχο (δεν είχαμε χρόνο για εκτυπώσεις), τότε ήταν που περάσαμε 19 συνεχόμενες ώρες μπροστά σε ένα σχέδιο, χωρίς να τραβήξουμε ουτε μια γραμμή, τότε ήταν που σχεδιάσαμε ένα εμπορικό κένρο παίρνοντας χάραξη από το παραδιπλανό παρτέρι. Kαι κυρίως, τότε ήταν που ο noy, σε μία όχι τόσο καλή γι αυτόν μέρα, διατύπωσε την θρυλική πλέον ατάκα “Τι έγινε Αλεξάκη, καλλιεργείς κλιματάκι;”, απαντώντας στην ερώτηση “θα δουλέψεις καθόλου ρε μαλάκα;”.

Δεν είμαι τύπος που κάνει λίστες, αλλά αν επιχειρούσα θα ήταν κάπως έτσι:

2004: Πολυλειτουργικό κέντρο: Θρίαμβος. Συνολικά μιάμιση εβδομάδα δουλείας (ήμασταν μικροί και αργήσαμε).

2005: Σχεδιασμός τοπίου: Δεν κάναμε απολύτως τίποτα και πήραμε στο λαιμό μας και μια φίλη που το πήρε μαζί μας (τότε αρχίσαμε να παίζουμε dota, και αν παίζετε κι εσείς, you have probably pwned us). Μην ανησυχείτε, η φίλη το ξεπέρασε. Συνολικά 2 ώρες δουλειάς, γιατί ανοίξαμε χώρο για να ξετυλίξουμε και να δούμε κάτι σχέδια που ήταν πολύ μεγάλα.

2005: CAD 2: Δεν κάναμε απολύτως τίποτα αλλά το περάσαμε με κάτι σχέδια ενός φίλου. Συνολικά 5 λεπτά στο τηλέφωνο με το Μαρίνο. Ευχαριστούμε Μαρίνο.

2006: Πτυχιακό (πρώτο): Δεν κάναμε απολύτως τίποτα. Νομίζω ότι δεν πήραμε καν εκφώνηση. Τότε είχαμε αρχίσει το warcraft (αν παίζετε κι εσείς, we defenately have pwned you).

2007: Πτυχιακό (πρώτο ξανά): Είπαμε να το ξαναπάρουμε, κάναμε μια θριαμβευτική παρουσίαση, προκαλέσαμε ντελίριο, αλλά αποφασίσαμε να μη το δώσουμε γιατί ζητούσε μεγάλη μακέτα. Συνολικά μια μέρα ultra fast autocad και μία νύχτα για μια μικρή μακέτα, με ένα διάλειμμα για να δούμε το “Ας περιμένουν οι γυναίκες” με τον Ζουγανέλη και να φάμε κάτι μπριζολάκια της μαμάς μου. Συνολικά γύρω στο 20άωρο.

2008: Πτυχιακό (άλλο): Στην ουσία κάναμε το εργαστήριο 3 φορές. Μια αρχικά με ένα κονσεπτ viral marketing για developement ενός χωριού έξω από τη Θεσσαλονίκη (εκεί μας ρώτησαν αν σπουδάζουμε δήμαρχοι), μια άλλη με μια θηριώδη κατασκευή, και μια τελευταία με πολλές μικροσκοπικές κατασκευές που τελικά και παραδώσαμε. Συνολικά για την τελευταία χρειάστηκαν 2 full 24άωρα, ένα ακόμα για τη θηριώδη κατασκευή (με ένα 6άωρο break με notpron), και γύρω στο 5άωρο για το viral marketing.

Τα υπόλοιπα 5 εξάμηνα παρά 2.5 εβδομάδες αναλώσαμε τον από κοινού χρόνο μας σε πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα όπως:

χιλιόμετρα ριζόχαρτου με retarded σκίτσα, άσχετα με τη δουλειά μας

μήνες συζήτησης για μουσική-και-κόμιξ,

λίγες ώρες παραγωγής μουσικής-και-κόμιξ,

μερικές ώρες βίντεο με τους εαυτούς μας, aka the no(y)torious tapes

εντατικό βρώμισμα του σπιτιού του noy

πίτσες από το *****

πίτσες από το ******** γιατί στο ***** είναι μαλάκες

πίτσες από το *** γιατί και στο ******** τελικά μαλάκες είναι

πίτσες (χθεσινές) για πρωινό (πολύ δυνατή κίνηση)

τα ίδια με γύρους, εκτός από το πρωινό

πτιφουράκια από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς συνοδευόμενα με γάλα (τα σπάνε)

αρκετές ταινίες

μερικοί μήνες dota

άλλοι τόσοι theorycrafting στη dota βάσει του θρυλικού complete table of orb effects

μερικές μέρες συζήτησης πάνω σε γλωσσικά ζητήματα (πρέπει να σημειωθεί αυτό)

180-200 24άωρα played warcraft σε άθροισμα (αυτό το μετράει το παιχνίδι)

άλλα τόσα theorycrafting, από τον noy κυρίως

4 σεζόν lost

κάτι εβδομάδες theorycrafting πάνω στο lost

καμιά χιλιάρα views σε αυτό το video και τα related του

άλλες τόσες στα τελευταία 10” από αυτό και στα related του

ένα καλοκαίρι τραγουδώντας το «εκαήκανε τα δάση-μη τα συζητάς καρντάσι»

εβδομάδες διατύπωσης breath-taking διλημμάτων με κάτι φρικτό στο ένα σκέλος, και κάτι φρικό μ’αυτόν στο άλλο σκέλος

2-3 μέρες διατύπωσης αστείων με μάνες

ανταλλαγή στιχομυθειών από το «ας περιμένουν οι γυναίκες» με παράλληλη παρακολούθηση των αντίστοιχων video

ώρες συζήτησης για το τί θα κάνουμε αν τα παιδιά μας βγουν σαν εμάς

άπειρες συζητήσεις για το πόσο βλακεία είναι να κάνουμε όλα τα παραπάνω καθώς και αυτά που θα ακολουθήσουν, αντί να δουλεύουμε

λίγες αναφορές στο πόσο γαμάτα δουλεύαμε πριν αρχίσουμε να κάνουμε όλα αυτά που γράφω εδώ

δεκάδες πρωινά συζήτησης για το πως γίνεται να ροχαλίζω ενώ κοιμάμαι στο πλάι

4 εβδομάδες αλκοολισμού όταν κάηκε το pc του noy

rehab

ένας επικός μεταμεσονύκτιος καβγάς για το αν είναι overpowered οι warlocks (βλ warcraft)

μερικές άψητες (μάλλον αποτυχημένες) μπριζόλες από τα χεράκια μου

δεκάδες ώρες ανάλυσης για το αν μας αγαπάνε οι φίλοι μας, και

το γενικό συμπέρασμα “ωραίοι είμαστε” μετά από κάθε συζήτηση εσωτερικής αναζήτησης, καθώς και ένα σωρό άλλα που δε μου έρχονται τώρα, αλλά φαντάζομαι ότι κάπως θα τα συμπληρώσει ο noy.

Η πλάκα είναι ότι ποτέ δε δώσαμε κακή δουλεία, με εξαίρεση αυτή του Μαρίνου, που κι αυτή καλή ήταν αλλά δε την κάναμε εμείς. Η άλλη πλάκα είναι ότι όποτε δείξαμε δουλειά κανείς δεν κατάλαβε ότι την είχαμε ξεκινήσει το προηγούμενο απόγευμα και την τελειώσαμε το ίδιο πρωί. Άλλωστε όπως πολύ σωστά έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν, σε μια καθαρά παραγωγική διαδικασία (πνευματικό τοκετό 8α μπορούσε να πει κανείς) όπως η (σε ακαδημαϊκά πλαίσια) αρχιτεκτονική, ο τρόπος με τον οποίο δούλεψε κανείς αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο τελικό αποτέλεσμα. Έτσι όταν παράγουμε αποτέλεσμα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, δε μπορεί παρά να είναι γοητευτικά δυναμικο και ανάλαφρο. Όταν δε, η σκέψη για το παραγόμενο αποτέλεσμα έχει καλλιεργηθεί μέσα ένα εξάμηνο εσωτερικής ισορροπίας χωρίς έγνοιες και σκοτούρες, μπορούμε με ασφάλεια να σας βεβαιώσουμε ότι όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, θα πεσει σαν ώριμο φρούτο στον καμβά μας, τον σωστά τοποθετημένο, που περιμένει για να αποτυπώσει. Βλέπετε, δεν είναι δύσκολο, το παν είναι να ξέρεις πως θα το πεις!

Είναι περίπου 8:10 το πρωί και είμαι ξύπνιος. Χωρίς να το έχω πάει σερί απ’το προηγούμενο βράδυ. As a matter of fact, κοιμήθηκα γύρω στις 00:30. Woah! Heh.

Έχω να το κάνω αυτό.. κι εγώ δεν ξέρω από πότε. Anyhoo, το point είναι ότι έχει “πλάκα” αν και κοιμάμαι λίγο όρθιος. Μόνο που από το πίσω δωμάτιο, που έχω τον κομπιούτορα, είναι σα να έχει συννεφιά. Όχι ότι έχει, αλλά λόγω ώρας έτσι μοιάζει.

Random morning typing: over.

Καλη σας μέρα, και καλή αναζήτηση σε μένα. :]

ps. Προτιμώ το πρωτότυπο από Nancy Sinatra και Lee Hazelwood. ;]

Όλοι ξέρουμε ότι το μεσημέρι και από τις 11 το βράδυ και μετά (or whatever), είναι οι ώρες κοινής ησυχίας. Οπότε και τρώμε τα @@ μας, και βγάζουμε το σκασμό (συνήθως).

Γιατί μερικοί νομίζουν ότι οι υπόλοιπες είναι “‘ώρες κοινής φασαρίας”;

*sigh*

Πριν από έναν ακριβώς χρόνο γύρισα από την Ολλανδία. Τότε είχα γράψει αυτό. Γαμώ τα δίκια είχα. Και guess what, φέτος έχω να κάνω ακριβώς τα ίδια :[

Τέλειο. Ο Jarvis μας είχε τρομάξει λίγο τα τελευταία χρόνια αλλά εδώ τα σπάει. Η Beth Ditto τα σπάει έτσι κι αλλιώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οπότε μιλάμε για φοβερή εκτέλεση!

Πολύ κακή συνέχεια φωτογραφιών.. Το βρήκα εδώ

Θυμάται κανείς το hedwig and the angry inch?

Μας είχε σημαδέψει τα μετεφηβικά μας χρόνια. Η μουσική κυρίως, την ταινία την έβρισκα πάντα λίγο cheesy. Όχι αρκιβώς cheesy δηλαδή, γιατί είναι ποιοτικότατη, αλλά μου φαινόταν να έχει ένα over-κάτι. Αγαπημένο track δεν κατέληξα ποτέ αν ήταν το midnight radio ή το wicked little town. Αργότερα είδα και το shortbus, όπου αυτή η χαρακτηριστική gay glam αισθητική του MItchell έχει εξελιχθεί, αλλά όταν σε μια ταινία βλέπω πάνω από 100 ψωλές, ξενερώνω. Πάντως ένα standard τρόπος να δει κανείς σωστή ταινία είναι να αναζητά αυτές στην προβολή των οποίων στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης άδειασε η μισή αίθουσα. Εγγύηση.

Cheers χάρηκα πολύ που τα θυμήθηκα!